In België komt al snel de vraag: “Wat is onze volgende bestemming?”. Na reizen in Azië, Australië, Noord-Amerika en Europa spreekt Zuid-Amerika ons het meeste aan.
Toch twijfelen we. In gesprekken over Zuid-Amerika gaat het vaak over “gewapende overvallen” en “aanranding”. En zoals ik al zei, ik hou niet van angst. We reizen ook niet meer zo basic. We hebben 2 blinkende laptops nodig voor ons werk en die wil ik liever niet kwijt geraken.

Ik neem verhalen van andere mensen niet standaard voor waarheid. Er bestaat zoiets als een reëel risico en een ingebeeld risico. Dus ik beslis om wat research te doen.
Met de website Nomadlist vind ik een goede tool om een vergelijking te maken. De gemiddelde veiligheid in Europa, Azië en Australië loopt ongeveer gelijk: 7 tot 9 op een schaal van 10.
In Zuid-Amerika ligt het gemiddelde in het noorden eerder rond de 3/10. In het zuiden (Bolivia, Chile en Argentinië) op 6 tot 7 op 10.

Gelukkig worden alle wilde verhalen ook in evenwicht gebracht. Het continent heeft prachtige natuur en vriendelijke en flamboyante mensen te bieden. We beslissen om het te doen. We gaan naar Bolivia en trekken vandaar richting de “veiligere” zone in het zuiden.

Tot daar het idee. De goedkoopste vluchten gaan via Brazilië en we krijgen de kans om 2 weken te housesitten in São Paulo. Af en toe je angsten in de ogen kijken kan geen kwaad, dus we zijn 3 weken in Brazilië met zijn safety score van 3,1 op 10.

Als we aankomen op de luchthaven van Rio overlopen we het veiligheidsadvies. Geen smartphones gebruiken op publieke plaatsen en geen juwelen dragen. We hebben een fake portefeuille bij de hand die we kunnen opofferen en na het ondergaan van de zon blijf je gewoon binnen.

Het is zeven uur als we landen en het is buiten pikdonker. Dit zijn de tropen en de zon gaat onder om 17 uur. Al snel zal een eerste regel moeten sneuvelen. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om een hele avond binnen te blijven.

De eerste dag blijft de telefoon veilig opgeborgen in de rugzak. Op een enkele stiekeme foto na.
Een paar dagen later begrijp ik dat we niet moeten overdrijven. De straten lopen ook hier vol met mensen die heel de dag door tokkelen op hun gsm. Waarom zouden wij ons angst laten aanpraten?!

We moeten gewoon ons gezond verstand gebruiken. ’s Avonds niet in de favela’s rondhangen bijvoorbeeld. Verder hebben we ons nog niet 1 keer onveilig gevoeld… Tot de match België – Brazilië!

Ann en ik kijken de wedstrijd in een kiosk op het strand van Copacabana. Al snel kiezen we er voor om ‘introvert’ te supporteren. Brazilianen worden nogal emotioneel van voetbal en ik heb geen zin om tegen die collectieve bewegingen in te trappen.
Na 13 minuten is er verbijstering. Als het scorebord na een half uur op 2-0 springt wordt het volledig stil. Het zonnige strand voelt ijzig en koud.
Bij de tegengoal in de tweede helft spuiten de hormonen weer vol de andere kant op. Er wordt gedanst, geschreeuwd en gefeest. Brazilië gelooft er weer in!

En dat is waar het gebeurt. Ik kan mezelf nog net dwingen om 2 keer in mijn handen te klappen voor de mooie Braziliaanse goal. Een wat oudere dame krijgt echter in de mot dat we niet vol voor Brazilië supporteren. Er verschijnt een wijzende vinger in onze richting en er barst een tirade los waarvan ik blij ben dat ik ze niet versta. Voor ik door heb wat er gebeurt vliegt er een zakje mayonaise naar mijn hoofd. Een vriendin van de dame in kwestie laat zich meeslepen, graait in de voorraad en smijt er nog een dosis mosterd achteraan.

Seconden later komt de hele tafel tot het besef dat dit alles weinig Braziliaanse fierheid verdient. Mevrouw Mayonaise krijgt een glas water toegeschoven en wordt met een arm rond de schouders tot bedaren gebracht. De laatste minuten van de match zijn duizelingwekkend. Nog nooit voelde ik zoveel emoties door me heen stromen zonder ze langs buiten te laten blijken.

Als ik ooit terugkijk op onze trip doorheen Zuid-Amerika kan ik maar hopen dat de meest akelige herinnering bestaat uit een (gesloten) zakje mayonaise dat me vol op het voorhoofd raakt. Verder is het hier geweldig, zijn de mensen super vriendelijk en kan ik Rio de Janeiro alleen maar aanraden als reisbestemming!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Angstzweet in Rio.

Iphone, Iphone, Tas, Lepel, Senseo, Koffiepad, Ipad, Bord, Mes, Brood, Boter, Kaas, Nutella,…

We zijn een week in België en gaan mijn geliefde Antwerpen herontdekken. We arriveren met de trein. Halverwege de Keyserlei kom ik bruusk tot stilstand. Manu kijkt me vragend aan.
We waren aan het snelwandelen, net niet aan het joggen. Als schapen volgen we het hoge tempo van de meute. Allemaal net op tijd of net te laat, terwijl wij alle tijd hebben.
Net terug op Belgische bodem en we laten ons meesleuren in de race die we leven noemen.

Breath by Breath, Be Aware, Practice Yoga Everywhere.

In Azië is yoga met de dag belangrijker voor mij geworden. Ik vind er rust, balans, focus, vertrouwen, …
Ik plaats een oproep op Facebook. “Is er iemand in België op zoek naar een yogadocent?” Vrij snel krijg ik reacties.
Ik vond het heerlijk om yoga te geven in Prana Yoga Studio en in Flow. Ik ben heel dankbaar voor hun vertrouwen. Ik wil nog dieper in yoga duiken, mijn kennis en ervaring verbreden. De volgende cursus in India is alweer geboekt!

Ik heb dorst. Ik heb altijd dorst.

Dit is het eerste artikel dat ik in 3 maanden schrijf. In België kom ik er niet aan toe. Ik ben te dorstig naar vele verschillende dingen. Ik wil mijn dagelijkse yoga practice in ere houden, ik wil yogales geven. Ik wil een theatervoorstelling maken. Ik doe de promo voor deze voorstelling. Ik geef workshops. Ik wil mijn favoriete plekjes in Antwerpen bezoeken. Ik wil vrienden en familie zien. Ik wil schrijven. Ik wil … Gelukkig heb ik ervaren dat uitstel geen afstel is. Alles komt op zijn juiste tijd. Veel willen hoeft geen probleem te zijn, zolang ik maar niet alles tegelijkertijd wil.

Ik heb 3 vrienden, nee 2. Ik heb kennissen, 683.

Op reis leg je makkelijk contacten, ben je in een mum van tijd vrienden voor het leven. Waarom is dat zo moeilijk in België?
Ik heb geleerd om op kleine momenten te enten. Naar aanleiding van een post op Facebook leer ik iemand nieuw kennen. Een collega wordt een vriendin door iets te gaan drinken. Op de uitnodiging voor een dineetje van een ex-leerling ga ik gretig in. Kennissen worden vrienden.
De weken in België zitten vol met sociale afspraken. Ik heb zulke fijne momenten. Ik voel mij gezegend. De keerzijde is de hoeveelheid informatie die ik soms moeilijk verwerkt krijg. Vele vrienden, vele verhalen. Op tijd mijn batterijen opladen blijft de uitdaging.

Breath by Breath, Release the Fear, Only then Salvation’s near.

In KHANDHAS is er een scene waar ik willekeurige passages uit boeken voorlees. Eén passage uit ‘De Celestijnse Belofte’ grijpt me naar de keel. Verbaasd lees ik met luide stem over de Collectieve Angst. We worden bang gemaakt (lees: we maken onszelf bang) voor de crisis, terrorisme, voor vluchtelingen, voor anderen, voor onzekerheid …
In België krijg ik regelmatig goede raad: “Dat het tijd wordt dat ik ga werken voor mijn pensioen.” “Dat ik snel een huis moet kopen, want huren is geld wegsmijten.” “Dat ik beter in België blijf, want in het buitenland is het gevaarlijk.”
Terwijl ik deze raad met een geduldige glimlach verdraag, zie ik mensen wegzakken in een burn-out. Ze werken te hard voor hun huis en hun pensioen. Ze hebben angst om te falen, angst om hun partner te verlaten, … Ze hebben dromen, maar durven niet te springen.
De dag dat wij beslissen om deze zomer te gaan housesitten in Turkije, ontploft de boel in Istanbul. Ik laat de huiseigenaars weten dat ze zich geen zorgen moeten maken.
“We choose not to live in fear, we come to Turkey.”

Your life is falling away. Death is at hand.

Vinnie, de kat van mijn mama is overleden. Ik ben blij dat hij heeft ‘gewacht’ tot ik weer in België was. Ik heb nog 4 dagen op hem gepast toen mijn mama een lang weekend naar de zee ging.
Leven en dood gaan hand in hand. Als ik nu sterf, dan sterf ik gelukkig. Ik doe wat ik wil, ik heb wat ik wil, ik heb lief wie ik wil, ik leef mijn dromen, ik vier het leven.

KHANDHAS is een voorstelling over loslaten.
Ik heb veel ervaren tijdens mijn periode in België, nu laat ik België weer los. Tijd om verder te reizen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Veel te doen in België.

Later op de dag verschijnen er verschrikkelijke berichten op Facebook. België is getroffen in zijn hart. Gelukkig krijg ik snel bericht dat familie en vrienden ongedeerd zijn.
Daar zit ik dan, in mijn strandstoel op een paradijselijk eiland te staren naar een helderblauwe zee. Met een cocktail in de hand beklaag ik al huilend mezelf en mijn theaterprojectje. Thuis verliezen ouders hun kinderen en kinderen hun ouders.

En toch, zou de wereld geen leukere plek zijn als meer mensen wat theater willen maken? Als we allen samen dansen op klanken uit de hele wereld?
Als een mens zichzelf wil ontplooien in plaats van anderen in een strak keurslijf duwen?

’s Avonds kijken we naar “PK”. Een Indiase film, gedeeltelijk in België opgenomen. In het begin denk ik ‘waar gaat dit naartoe?’. Dan dringt het concept tot me door. De mensheid wordt bekeken door de ogen van een buitenstaander. De absurditeit van geld, liegen en religie passeren allemaal de revue.
“There are 2 Gods. The One who created us and the one we created. That last one killed a friend of mine today.” Als PK dit zegt rollen de tranen alweer over mijn wangen.

De boodschap van de regisseur knalt harder binnen dan bommen.
We hebben een keuze. Samen een nieuwe wereld creëren of samen de oude kapot maken.
Ik zal projecten blijven indienen. Ik zal voorstellingen blijven maken. Ik zal blijven schrijven, blijven dansen en lesgeven. Ik zal op mijn manier blijven creëren.
Ik zal ook treuren. Treuren om alle slachtoffers. Om alle dromen die nooit werkelijkheid worden om wille van angst.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Tranen voor de wereld.