Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

Als yoga docente ben ik maar al te bekend met het eerste beginsel uit de yogafilosofie: ‘Ahimsa’ oftewel ‘geweldloos’ door het leven gaan. Geweldloosheid wordt breed geïnterpreteerd en omvat ook onthouding van geweld tegen dieren. Telkens je een dier verorbert moet er immers iemand een dier de doodslag toebrengen.
Daarnaast verdiep ik mij sinds kort in de relatie tussen voedsel en gezondheid. De medische literatuur is duidelijk: consumptie van dierlijke producten heeft een nefaste impact op onze gezondheid als mens.
Ik kan ook niet langer negeren dat de totale uitstoot van CO2 door de vleesverwerkingsindustrie groter is dan de globale uitstoot van de transportindustrie.

Dit alles deed mij in november 2018 besluiten om vegetariër te worden. In totaal ging ik toen 27 dagen als vegetariër door het leven.
Ik was alleen in Buenos Aires toen ik die beslissing nam. Manu was op Vipassana retraite. Ik kookte meestal voor mezelf met veel groenten. Als ik toch eens uit eten ging, was er in de wereldstad Buenos Aires keuze genoeg om lekker vegetarisch te eten. Daarna was het mijn beurt om me terug te trekken in het Vipassana centrum. Ook daar was vegetarisch eten de norm. Het ging mij goed af en ik miste het vlees niet.
Tot we vertrokken richting Uruguay. In Colonia del Sacramento hadden we geen keuken ter beschikking. In de hele stad zijn er amper vegetarische alternatieven te vinden. Drie dagen na elkaar kreeg ik smakeloze gerechten voorgeschoteld. Op de vierde dag beland ik in een mega shopping center en ben ik gebroken. De food court bestond uit de ene fastfood keten na de andere.
Ik wil echt mijn best doen om te kiezen voor mijn gezondheid en de gezondheid van onze planeet, maar het lijkt alsof er niemand mee werkt …

Sindsdien eten we ‘thuis’ vegetarisch. Enkel op restaurant eten we nog vlees of vis, bij gebrek aan smakelijk alternatieven in Zuid-Amerika.
Ik was van plan om dit systeem te behouden bij onze terugkeer in België. Tot vorige week zondag een documentaire voor een keerpunt zorgde.

We arriveren in Toronto en na één dag zijn we beiden ziek. Verkouden, keelpijn, snot, hoesten, … . Alles erop en eraan. Toch negeren we onze ziekte. Manu verjaart en ik heb allerlei leuke dingen gepland. Gewapend met zakdoeken, keelpastilles en hoestsiroop verkennen we door weer en wind de stad.
We houden dit een paar dagen vol, maar op Paaszondag, Manu’s verjaardag, komen we er niet onderuit. De ziekte wordt erger en we zijn doodmoe. Die avond heb ik gereserveerd in een leuk restaurantje. Om die reservatie te halen, moeten we overdag rusten. We planten ons in de zetel en ik zet de documentaire “Earthlings” op.

De film is van 2006. Ik kan alleen maar hopen dat er in de laatste jaren veel veranderd is in positieve zin. Ik kan alleen maar hopen dat de beelden die ik zie niet de norm zijn. Dat het wantoestanden zijn die slechts heel uitzonderlijk voorvallen. Ik kan alleen maar hopen dit alleen gebeurt in Noord-Amerika, dat zulke excessen niet mogelijk zijn in Europa. Ik kan hopen zoveel ik wil, maar elk beeld dat ik zie was ooit werkelijkheid en daar wil en kan ik niet langer aan meewerken. Regelmatig rollen er tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel (dieren)leed.
Ik vind geen excuses meer. Mijn besluit staat vast! In Toronto zijn er in tegenstelling tot Zuid-Amerika genoeg mogelijkheden om lekker en vegetarisch te eten.

Manu zijn verjaardagsdiner is mijn afscheidsdiner van vlees en vis. Ik geniet nog een laatste keer van de volle smaken die ik voorgeschoteld krijg en sinds Paasmaandag is het officieel! Ik ben vegetariër!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik word vegetariër.

Niet zo lang geleden kwamen we 2 Belgen tegen. Wat een verademing om diezelfde uitspraak te horen, met een andere nuance!
Op basis van hun uiterlijk en het gesprek schat ik dat het echtpaar midden 60 is. Ze gaan elk jaar een dikke maand op reis, want… ‘Het is nu dat je het moet doen! Niet als je oud en versleten bent!’
Wat een heerlijke uitspraak als je de 60 gepasseerd bent!
Sindsdien grappen Manu en ik te pas en te onpas: ‘Het is nu dat we het moeten doen, hé schat!’

In de tijd die volgt evolueert deze uitspraak van grap tot levensmotto.

Terwijl we onze hele reis richting Ushuaia uitstippelen, vragen we ons af wat we erna gaan we doen. We hebben immers nog een dikke maand te vullen tussen Ushuaia en de job die Manu in de States heeft aangenomen.
Zullen we nog verder gaan dan Ushuaia? Gaan we op cruise naar Antarctica?
Uiteraard, want … het is nu dat je het moet doen! Als blijkt dat een 2weekse cruise 10.000 dollar per persoon kost, besluiten we dat het toch niet nu is dat we dit moeten doen.
Naar waar trekken we dan? We hebben alle interessante plekken tussen Ushuaia en Santiago al gezien. Onze eerst volgende stop is dus Santiago. Vanaf daar kunnen we het noorden van Chili bezoeken, of naar Peru, of we vliegen naar Costa Rica, of …

Plots valt ons oog op het Paaseiland. Deze mythische plek spreekt ons direct aan. Een eiland in het midden van de Stille Oceaan en toevallig enkel bereikbaar met een vlucht vanaf Santiago. Dus … het is nu dat we het moeten doen!
Enthousiast beginnen we te plannen. Wederom blijkt dat een tripje naar Easter Island een kostelijke bedoening is.
De vlucht is duur, de accommodatie is duur, het ticket voor het nationale park is duur, de supermarkten zijn belachelijk duur, de restaurants zijn onbetaalbaar duur, …
Ik wil het hele plan laten varen, maar Manu bijt zich vast: ‘Ik denk niet dat we nog snel richting Santiago komen. Het is echt wel nu dat we het moeten doen!’
Manu vindt ons zowaar een relatief goedkope vlucht. Ik stort mij op Airbnb en spot een relatief goedkope guesthouse.
Wanneer het eindelijk zover is proppen we onze rugzakken vol met rijst, groenten, kaas, confituur, koffie, thee, koekjes, chocolade en veel meer. We mogen elk 23 kilo meenemen op de vlucht en we maken daar dankbaar gebruik van.
Aangekomen op Easter Island worden we opgewacht aan de luchthaven. Onze chauffeur hangt ons een bloemenkrans rond de nek. Tja, relatief goedkoop is nog steeds niet goedkoop uiteraard.

Wanneer ik de volgende dag voor het eerst de beroemde Moai aanschouw krijg ik tranen in mijn ogen. Bij elke uitstap vergapen we ons aan de rijkdom die Isla Pascua te bieden heeft. We genieten van de waanzinnige natuur, de propere lucht, de rust die ondanks het toerisme overal te vinden is én onze huisbereide maaltijden.

Ik ben zo dankbaar dat we dit nu doen! Easter Island is één van de meeste bijzondere plekken waar ik ooit al ben geweest.

Als je ooit twijfelt of je iets al dan niet moet doen, onthoud dan … dat het verdorie nu is dat je het moet doen!!!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het is nu dat je het moet doen.

Samen met duizenden andere toeristen sta ik versteld van de wonderen die onze planeet te bieden heeft. En samen met duizenden andere toeristen maak ik deze planeet kapot.
Ik ben mij heel bewust van dit dilemma. Ik heb ontzettend veel bewondering voor de natuur en ik wil deze wonderen van dichtbij ervaren. Daardoor is mijn ecologische voetafdruk enorm en ben ik medeverantwoordelijk voor klimaatverandering. Ik neem gemiddeld één vlucht per maand. Ik consumeer redelijk veel vlees en zuivelproducten, bij gebrek aan alternatieven in Zuid-Amerika. Ik doe mijn best om zo weinig mogelijk plastic te verbruiken, maar verpakkingsvrij winkelen is nog niet doorgedrongen tot het einde van de wereld.

Ik wil graag bewuster omgaan met de natuur. Ik heb het gevoel dat dit ‘on the road’ amper lukt. Toch probeer ik mijn steentje bij te dragen.
Enkel op restaurant eet ik vlees. Als we ‘thuis’ koken komt er geen dier op tafel. Voor de overschotten op restaurant neem ik zelf een potje mee. We drinken enkel kraantjeswater en gebruiken altijd herbruikbare tassen bij het boodschappen doen. Zo zijn er nog tal van andere kleine ‘regels’ waar ik me dagelijks aan houd.

Het lijken druppels op een veel te hete plaat, maar ik geloof dat elke actie en elk individu een verschil kan maken.

Vanop afstand volg ik de klimaatacties in België. De brosbrossers wijzen naar de ‘politiek’. De politiek moet stappen nemen om de klimaatverandering tegen te gaan.
Ik heb ontzettend veel sympathie voor deze jongeren die streven naar een groenere toekomst. Als ze volhouden tot in mei, stap ik graag met ze mee in hun betoging. Echter wel met een kleine nuance. ‘De politiek’ dat zijn ‘wij’. De politiek is geen orgaan of systeem dat afgescheiden is van onszelf. De politiek is een afspiegeling van onze keuzes. De politiek verandert enkel als wij zelf veranderen. Wij zijn de politiek!

Het is soms ontmoedigend om als individu de auto te laten staan, terwijl duizenden vliegtuigen per dag de lucht doorklieven. Ik vraag me soms af of het zin heeft om te recycleren terwijl het lijkt of alles op dezelfde hoop terecht komt. Het is frustrerend om veel te betalen voor biologisch vlees, terwijl een hamburger eten in een fastfood keten amper iets kost.
Toch moeten we als individu deze ‘kleine’ keuzes blijven maken. Alleen zo bereiken we de kritische massa die nodig is om tot verandering te komen.

Ik merk bij mezelf wat een grote impact kleine keuzes hebben. Jaren geleden was ik mij totaal niet bewust van de vele problemen die wij als mens veroorzaken. Stilaan zijn deze uitdagingen in mijn bewustzijn gekropen. Stap voor stap maak ik als individu keuzes die kunnen bijdragen tot (klimaat)verandering.
Zodra ik weer in België ben, wil ik lokaal, verantwoord en verpakkingsvrij boodschappen doen.
Ik ben vastbesloten om minder vlees te eten.
Reizen zal de komende jaren op een laag pitje komen te staan.
Op 26 mei zal ik weer stemmen voor een Groen beleid.
Ik zal regelmatiger schrijven over klimaatverandering en mijn pogingen om bij te dragen aan een groenere toekomst.
Ik zal volgens het motto leven “Be the (climate) change, you want to see in the world”.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Be the (climate) change, you want to see in the world.

We leven nu al meer dan 4 jaar uit onze rugzak en dat begint door te wegen. Toen we toekwamen in ons appartement heb ik meteen alles uitgepakt en een vast plaatsje gegeven. Het voelt bevrijdend om niet elke dag in mijn rugzak te moeten graaien op zoek naar die ene T-shirt die net onderaan blijkt te zitten. Ik kan er gerust op zijn dat mijn shampoo niet weer uitloopt in mijn toiletzak. Mijn schoenen krijgen tijd om te luchten, zodat niet alles naar zweetvoeten stinkt.
Het is werkelijk zalig om niet om de drie dagen alles weer te moeten inpakken en weg te wezen.

Intussen heb ik ook de buurt leren kennen. Ik weet perfect waar ik moet zijn voor lekkere groenten, volkoren brood en veganistische paprikapasta. We hebben een vast restaurantje waar we één keer per week gaan eten. Het is een opluchting om niet elke keer opnieuw een heel dorp te doorkruisen op zoek naar de maaltijd met de beste prijs-kwaliteit verhouding. We weten hoe laat Happy Hour begint in ons stamcafé, zodat we voordelig kunnen genieten van een Pisco Sour. Santiago heeft een uitgebreid metronetwerk dat ons tot in elke uithoek van de stad brengt. Geen enkele keer ben ik de weg kwijt in deze stad waar ik mij thuis voel.

We hebben op korte tijd een vaste routine gecreëerd. Om half acht gaat de wekker, daarna is er tijd voor yoga en meditatie. Als ontbijt eten we havermoutpap met fruit. Dan werken we tot de lunch. Die serveer ik op het balkon met salade en zelf gemaakte soep. We werken verder tot vijf uur om daarna te gaan fitnessen of te zwemmen op het hoogste verdiep van het appartementsgebouw. Na dit sportief intermezzo genieten we van een aperitiefje op het balkon met fenomenaal uitzicht, waarna ik een heerlijke vegetarische maaltijd op tafel tover. We buiken uit met een serie op Netflix en tegen elf uur gaan we slapen.
Twee tot drie dagen per week breken we deze routine en bezoeken we één van de vele musea, parken en wijken die Santiago rijk is.

Mijn hele leven al heb ik een hartsgrondige hekel aan routine en structuur. Aan altijd maar hetzelfde doen, eten, drinken, … Nooit heb ik een vast job gehad, ik was ervan overtuigd dat ik zou doodgaan van verveling. Ik doorkruiste België én Nederland als onvermoeibare freelancer. Daarna doorkruiste ik verschillende continenten als onvermoeibare wereldreiziger en digital nomad.

Nu, na meer dan 4 jaar reizen, ben ik oververmoeid. Ik verlang naar routine en naar vastigheid. Ik heb geen zin meer om telkens opnieuw alles uit te zoeken. Waar ga ik slapen, wat ga ik eten, waar hang ik mijn handdoek, hoe geraak ik van A naar B, hoeveel mag dat kosten, geef ik een hand of een kus, …

En toch is dat laatste wat we de komende 2 maanden gaan doen. We hebben een route van 2 maanden uitgestippeld. Onze reis overbrugt duizenden kilometers tussen Santiago en Ushuaia.
We gaan weer uit onze rugzak leven met stinkende schoenen en natte toiletzakken. In Argentinië ga ik mij noodgedwongen weer volproppen met vlees en zal ik moeten smeken voor een beetje salade. Er zal niet overal plek zijn om yoga te doen, laat staan de rust om te mediteren. We zullen aan een moordend tempo moeten werken om toch genoeg tijd te hebben om ook den toerist uit te hangen. Elke routine zal de komende maanden zoek zijn.

Maar we gaan ook genieten van de natuurpracht die Chili en Argentinië te bieden hebben. We De ongerepte natuur van Patagonië wacht op ons. Uiteraard zal de wereldberoemde gletsjer Perito Moreno niet ontbreken op onze trip. We gaan naar pinguïns kijken op Isla de Margarita. We gaan naar het einde van de wereld in Ushuaia. En tenslotte vliegen we naar het midden van de Pacific Ocean om de Moai beelden op de Paaseilanden in levende lijve te zien.

Het voelt alsof we er nog een laatste keer keihard tegenaan gaan alvorens we richting België komen om te settelen. Wie weet ga ik binnen een paar jaar toch weer verlangen naar leven uit mijn rugzak?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leven uit mijn rugzak.

Dinsdag 11 December 2018

Na een tweedaagse busreis arriveren we moe, vuil en bezweet in ons appartement.
We blijven 2 weken in Menzoda. Niet omdat er in ‘Mendoza’ veel te doen is, maar omdat er ‘veel te doen is’.
Nadat we bijgeslapen hebben, maken we onze planning voor de komende weken.

Nummer één op de planning is mijn mailbox opkuisen. De aanvragen voor workshops blijven binnenstromen en ik heb nog een tiental opdrachten om in te plannen.

Donderdag 13 December 2018

In september hadden we ons voorgenomen om regelmatig ‘studiedagen’ in te lassen.
Jammer genoeg zijn de studiedagen wegens tijdsgebrek steeds uitgesteld. Vandaag is het zover! Voor mijn verjaardag kreeg ik een online cursus “Yoga & Anatomy” cadeau. Manu en ik bestuderen samen de 1e module.

’s Namiddags duiken we opnieuw in onze overvolle mailbox en ’s avonds gaan we iets eten.

Vrijdag 14 December 2018

Overdag studeren en werken we opnieuw.

’s Avonds plannen we de uitstappen die we willen ondernemen in Mendoza. Ik dacht dit even tussendoor te doen. Een paar uur later tolt mijn hoofd van al het opzoekingswerk.

Wat is de bereikbaarheid?
Wat zijn de openingsuren met de feestdagen?
Waar kunnen we eten?
Wat is de prijs?
Is het goedkoper om online tickets te kopen?
…

Zaterdag 15 December 2018

Het is weekend! ’s Morgens snel wat werken en dan wijnproeven in Maipu!
Ondanks het opzoekingswerk duurt het toch even voor we de juiste bushalte naar Maipu vinden. Ter plaatse huren we een fiets om van wijngaard naar wijngaard te trappen. We proeven lekkere wijnen, likeuren en olijfolie. ’s Middags gaan we lekker eten in ‘Pie de Cuba’. Moe en voldaan keren we huiswaarts.

Zondag 16 December 2018

Het is weekend en bijna kerstvakantie!
Toch houdt dat klanten niet tegen om last minute aanvragen te sturen voor workshops in december en januari. Eigenlijk wilden we nog een anatomie module bestuderen, maar dit zal weer moeten wachten.
Met gemengde gevoelens zet ik me aan de computer. Opgetogen dat de workshop aanvragen blijven binnenstromen. Teleurgesteld dat er een studiedag wordt opgeofferd.

Maandag 17 December 2018

Manu heeft een ‘conference call’ met een Belgische opdrachtgever. In januari gaat hij een week naar België om te werken. Ik blijf achter in Zuid-Amerika.
Nu alles bevestigd is, spenderen we de rest van de dag met het boeken van vliegtickets en accommodatie. We vergelijken prijzen en vragen ons af wat we belangrijk vinden.

Waar is het veilig voor mij om achter te blijven?
In welke stad kan ik leuke uitstappen doen?
Waar zal Manu logeren?
Vliegt hij rechtstreeks of met overstappen?
Wat is overdreven luxe? Airco, wasmachine, zwembad, vrije ruimte om yoga te doen, … ?

Als de avond valt hebben we eindelijk alle belangrijke knopen doorgehakt.

Dinsdag 18 December 2018

Vandaag gaan we naar de Termas de Cacheuta.
Niet toevallig vandaag, dit is de enige kalme dag waarop het kan. In Azië was het motto “Go with the Flow”. Dat is niet meer mogelijk.
Wanneer er workshops gepland staan, moeten we telefonisch bereikbaar zijn voor noodgevallen. Vandaag hebben we ‘slechts’ 2 workshops en de docenten kennen de locatie. We voorzien weinig problemen en nemen het risico om onbereikbaar te zijn.
Toch kunnen we niet volledig loslaten. Tussen het ‘badderen’ door gaan we regelmatig op zoek naar onze GSM.

Woensdag 19 December 2018

‘Vrije tijd’ nemen eist zijn tol. Mijn mailbox en mijn hoofd ontploffen!
Ik zie het niet meer zitten! Ik heb het gevoel dat ik constant achter de feiten aanloop. Voor elke mail die ik beantwoord, stromen er 2 nieuwe binnen. Ik typ mezelf te pletter en toch komt er geen einde aan.

Dan rolt er een mail van de overheidsdienst “MyPension” binnen.
Ik kan het niet laten er op te klikken en spring een gat in de lucht. Blijkbaar krijg ik (later) meer dan 1000 euro pensioen! Dat had ik nooit verwacht! Toch niet na mijn freelance carrière waar ik vooral van ‘vrijwilligersvergoedingen’ heb geleefd.

Het beste nieuws is dat ik pas binnen 31 jaar op pensioen moet! Dat stelt mij gerust. Ik heb nog 31 jaar om mijn mailbox leeg te krijgen!
Ik sluit de computer en schenk mezelf een glas wijn in.

Donderdag 20 December 2018

Het harde werken wordt beloond. We halen vandaag ons grootste contract ooit binnen! Trots geven we elkaar een ‘vuistje’ en gaan weer aan de slag.

Het aantal emails begint eindelijk af te nemen. De vakantie komt in het vooruitzicht. Eindelijk vind ik tijd om ‘andere’ dingen te doen.
Ik check mijn todo lijst om iets te kiezen: nieuwe workshops online zetten, nieuwsbrieven maken, bellen met nieuwe docenten, belastingaangifte in orde brengen, “Truth or Dare” indienen voor een festival, mails van vrienden en familie beantwoorden, foto’s op Facebook posten, een reservekopie van mijn Mac maken, mijn nagels knippen, onze visa afrekening bekijken, boodschappen doen, een artikel schrijven, …

Mijn hoofd gaan weer aan het tollen!

Kan mijn mama nog een dag wachten voor ze mail krijgt?
Wanneer was die deadline voor dat festival ook al weer?
Staat er nog genoeg geld op onze gemeenschappelijke rekening?
Wanneer moet die belastingaangifte binnen zijn?
…

Ik verlies mezelf in de eindeloze lijst en besluit dan maar om eerste mijn nagels te knippen.

Vrijdag 21 December 2018

Om 6 uur ’s ochtends zitten we in onze huurauto. Drie uur later beginnen we aan onze dagwandeling richting de hoogste berg van Zuid-Amerika. Ik geniet met volle teugen. In de natuur kom ik steeds tot rust. Voor deze momenten reis en werk ik.
Tussen het hijgen door praten we over onze toekomst.

Wat waren de hoogtepunten van 2018?
En wat waren de uitdagingen?
Wat willen we anders aanpakken in 2019?
Durven we aan te gaan wat we allebei voelen?
…

Maandag 24 December 2018

Ik begin deze dag met vrienden en familie een zalige kerstavond te wensen.
Het reizen begint hoe langer hoe eenzamer te voelen. Dan is het fijn om lieve berichten van het thuisfront te krijgen.

Dinsdag 25 December 2018

Geloof het of niet, maar op deze kerstdag zitten er 3 aanvragen in mijn mailbox?! Plichtbewust beantwoord ik ze dadelijk.
Daarna begin in eindelijk aan dit artikel! Iets wat al een hele tijd op mijn todo staat.

Woensdag 26 December 2018

Ook mijn artikel loopt uit de hand dus ik schrijf verder. Ik probeer het in te korten en nuances aan te brengen waar mogelijk. Ik probeer duidelijkheid te scheppen voor zowel de lezer als mezelf.

Mijn hoofd gaat weer aan het tollen. Ik ben klaar om mijn voornemen te maken.

Ik ben trots op ons nomadische leven. Het is ongelofelijk dat we dit al 4 jaar waarmaken.
Het is een geweldig leerschool. We hebben prachtige plekken bezocht en interessante mensen ontmoet.

Ik ben trots op het succes van Muzische Workshops. Ik zie de mogelijkheden die onze organisatie heeft om verder te groeien. Daar bovenop staan er een paar volgende projecten klaar om uitgewerkt te worden.

Het is tijd om te kiezen, tussen werken en reizen.

Door het werk kan ik mezelf niet voor 100% op het reizen storten.
Door het reizen kan ik mezelf niet voor 100% op het werk storten.
Tijdens het reizen mis ik vrienden en familie.
Als ik settel, zal ik nooit de hele wereld zien.
…

Na lang wikken en wegen durf ik mijn voornemen voor 2019 uitspreken.

We komen naar huis!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een verrassend voornemen voor 2019.

Het busstation ligt op 5 kilometer van ons appartement. We nemen een stadsbus om ernaar toe te gaan. Onderweg vraag ik me af of we hadden moeten wandelen, het verkeer in Asuncion staat muurvast.

Eenmaal in het busstation gaan we op zoek naar de bus richting San Bernardino. We spreken verschillende mensen aan. Ondanks mijn waarschuwing “habla un poco espanol, por favor, mas despacio’, krijgen we een geratel van Spaans en Guarani over ons heen. Na drie kwartier hebben we eindelijk door wat ons te doen staat. De rechtstreeks bus bestaat niet meer. We moeten een paar dorpen verder overstappen.

Ik zweet me te pletter. Er is geen airco op deze bussen.
We stoppen om de 5 meter om mensen te laten op en afstappen. Er zijn geen vaste haltes.
Er is weinig plek. Iedereen struikelt over onze grote backpacks.
Mijn kont wordt blauw van de harde zitjes, maar ik ben allang blij dat ik wel kan zitten.

Uiteindelijk arriveren we na 16u bekaf in ons hotel. We hebben meer dan 5 uur gedaan over een afstand van 50 kilometer.

Het is lang geleden dat we op deze manier hebben gereisd. Tot nu toe was Zuid-Amerika heel duidelijk gedocumenteerd, zaten we altijd op airco bussen en hebben we amper vertragingen gekend.

Het doet mij denken aan onze eerste ervaringen in India en Nepal. Daar was het standaard om bezweet op veel te kleine bussen geduld te oefenen. Toen kozen we steevast voor de goedkoopste optie. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om meer te betalen voor een ‘sneldienst’ of ‘airco’! Het motto was “Tijd hebben we, geld niet.” Hoe minder geld we uitgaven, hoe langer we van ons spaargeld konden reizen. We vonden het niet erg om lang op een bus of trein te zitten zonder comfort. We hadden toch niets beters te doen. Op zulke bussen was er altijd veel animo en stiekem vond ik het ook kicken om voor belachelijk weinig roepies een half land te doorkruisen.

Nu is de motto gekeerd. “Geld hebben we, tijd niet.” We werken veel tijdens het reizen. Het voelt alsof er altijd tijd te kort is. Dat harde werken vertaalt zich in een inkomen. Vandaag geven we dus liever meer geld uit aan een sneldienst en airco. De animo hoeft voor mij ook niet steeds. Ik heb het intussen wel gehad met mensen die plastiek uit ramen gooien, kinderen op mijn schoot zetten of honderden verkopers die je iets proberen aan te smeren op de bus.

Ik schrijf dit artikel op onze volgende bus, richting Encarnacion. We betaalden ditmaal wat meer voor de sneldienst. Dat geld leg ik graag op tafel voor de rust, de airco, de Wifi, het koekje en de cola die daar mee gepaard gaan!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Tijd versus Geld.

Twee uur later komen we aan in Montevideo, waar we nog een extra bus nemen richting Punta Carretas. Daar leidt hij mij naar “Esplendor”. Een groot en luxueus hotel waar Manu als verjaardagscadeau 3 nachten heeft geboekt.

Onze laatste ervaring in een hostel was ons echt niet bevallen. Sindsdien gunnen we onszelf wat meer luxe.
Ik was flink ziek geworden. Het is echt geen pretje om het toilet te delen met 10 anderen, als je om het half uur op de pot zit.
De andere gasten hielden ook van een feestje. Toen ik tot 2 uur ’s nachts werd wakker gehouden in een slecht bed, in een te kleine en te vochtige kamer, heb ik besloten dat we wat meer geld mogen uitgeven aan accommodatie.

De luxe van Esplendor is echter wel een unicum! Het regent de ganse periode dat we daar zijn, maar dat laat ik niet aan mijn hart komen. Het geeft ons de kans om ongegeneerd te genieten van het mega kingsize bed, de sauna, de jacuzzi en de fitness.
We slapen lekker uit en geven onszelf over aan het uitgebreid ontbijtbuffet. Wafels, scones, croissants, yoghurt, vers fruitsap, fruit, scrambled eggs, dulche de leche, confituur, kaas, bananenbrood, muffins, … Gelukkig blijven we maar 3 dagen, want we eten steevast teveel.

Manu trakteert mij ook op een massage in de spa. Dit valt tegen. Ik vraag verschillende keren ‘mas fuerte por favor’. De vrouw blijft gewoon een beetje op en neer wrijven. Regelmatig ‘biept’ haar GSM waarna ze die ook steeds bekijkt. Het werkt mij zodanig op de zenuwen dat ik na slecht 20 minuten de massagetafel verlaat. Ik weiger te betalen. Dit leidt uiteraard tot een kleine hetze. Ik houd voet bij stuk. Ik ben trots dat ik niet over me heen laat lopen, dat ik het aandurf om tijdens de massage aan te geven dat ik het echt niet goed vind.
Het hele voorval is snel vergeten als Manu mij later een deugddoende massage geeft op ons kingsize paradijs.

’s Avonds gaan we heerlijk uit eten. Uruguay is heel prijzig in vergelijking met andere Zuid-Amerikaanse landen. Tijdens deze driedaagse verwennerij kijken we echter op geen cent en laten ons volledig gaan. Ik geniet met volle teugen.

Het letterlijke hoogtepunt moet nog komen. Op onze volgende bestemming, Punta del Este, mag ik op Manu zijn kosten gaan ‘parapenten’. Dat wil ik al heel lang. Ik kijk er enorm naar uit.

Het meeste bijzondere aan mijn 36e verjaardag is vooral dat er een man bij me is die mij zo bijzonder vind dat hij alle registers opentrekt om mij een geweldige ervaring te geven.
Bedankt lieve schat!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Happy Birthday to Me!.

Al snel parkeer ik het hele idee. Tien uur per dag stil zitten en mediteren is niets voor mij! Al helemaal niet als je tijdens de resterende uren niet mag lezen, schrijven, praten of yoga doen.

Toch blijft Vipassana Meditatie in de loop der jaren regelmatig op mijn pad komen. Dit jaar voel ik mij eindelijk klaar om de uitdaging aan te gaan.

Ik ben benieuwd wat deze tiendaagse teweeg brengt. Ik vraag me vooral af wat er gebeurt als het ‘stil’ wordt. Wordt het überhaupt ooit stil in mijn hoofd?!
10 dagen 10 uur per dag mediteren, stil zijn en met niemand praten. 10 dagen zonder internet, boeken, schrijven en beweging. Ik ben ervan overtuigd dat het stil wordt zonder externe impulsen. Niets blijkt minder waar.

Het lukt me langs geen kanten om 10 uur per dag te focussen op mijn ademhaling. Reeds op de tweede dag ga ik soms ‘actief’ nadenken. Zo kruipen de dagen toch een fractie sneller voorbij.

Tijdens de meditatiesessie geef ik mezelf thema’s om over te denken. Ik denk na over mijn dans- en theatercarrière, over mijn reizen, mijn relaties, over wat ik echt graag doe, …
Ik kom tot vele verrassende conclusies.
Zo besef ik dat ik nooit heb gedanst vanuit mijn hart, maar altijd vanuit mijn ego. Ik vind het kicken om op een podium te staan en gezien te worden.
Ik kom erachter dat sommige relaties te lang hebben aangesleept. Toch heb ik geen spijt. Het heeft mij bij Manu gebracht.
Ik herontdek dat ik een natuurmens ben, ondanks mijn voorliefde voor kunst en cultuur.
…

Mijn meest verrijkende conclusie is dat ‘het tijd is om te geven’. Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. Het leven geeft mij zoveel.
Al te lang leef ik voor mezelf. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je anderen niet gelukkig kunt maken als je zelf niet gelukkig bent. Ik kom tot de slotsom dat ik ontzettend gelukkig ben. De tijd is daar om een poging te wagen om anderen gelukkig te maken. “Now it is time to share my merits.” Zoals Guru Goenka het zegt.
Het zal nog wel even duren voor ik duidelijkheid heb hoe en wat ik te ‘geven’ heb.

Ik ben blij dat ik de Vipassana Meditatie uitdaging ben aangegaan. Toch ben ik er zeker van dat ik dit nooit meer opnieuw doe! Tien uur per dag mediteren, “what the fuck?!”
Stil is het nooit geworden. Ik heb wel weer een hele stap heb gezet op mijn spirituele reis.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal What the Fuck?!.

Het komt niet zo vaak voor dat we elkaar een paar dagen niet zien. Ik ben eens alleen in Engeland achterbleven tijdens een housesit, terwijl Manu voor het werk naar Hongarije ging. Toen was er wel elke dag minstens 1 telefoontje.
“Hoe was je dag?” Waarop een uitgebreid gesprek volgde met details over onder meer onze slaap, stoelgang, het werk en veel meer.
Nu is Manu op stilte retraite in een Vipassana centrum en is er geen communicatie mogelijk. Geen dagelijks telefoontje.
Ik vind het verschrikkelijk dat ik niet weet hoe het met hem gaat. Hoe voelt hij zich? Lukt dat mediteren een beetje? Hoe is het eten daar? Kan hij wel slapen? Mist hij mij ook? …

In Engeland had ik tenminste nog 2 honden, 1 kat, 2 cavia’s en 3 schildpadden om tegen te praten, om mijn dagelijkse beslommeringen mee te delen.
Nu is het intussen zover dat ik tegen mezelf praat. Ik wens mezelf bij elke maaltijd ‘smakelijk eten’. Tijdens het koken zing ik keihard mee met bekende musicalnummers. Ook een ‘slaapwel’ ontbreekt er niet aan.

Ik mis niet alleen Manu. Ik mis elke vorm van sociaal contact. Andere reizigers ontmoet ik niet in deze grote stad. Als er toch al eens iemand een gesprek probeert aan te knopen, stokt dat al snel. Mijn Spaans is nog steeds ontoereikend.

Gelukkig hebben we een superleuk appartement in Buenos Aires gehuurd in een veilige wijk. Ik doe elke ochtend yoga, mediteer, werk veel en doe regelmatig een uitstapje. Ik hou mezelf bezig, maar tel intussen de dagen af.

Manu en ik zijn al enkele jaren bijna 24/7 samen. Vaak vragen mensen mij ‘Hoe doe je dat toch?’.
Het antwoord is simpel. Manu is mijn levenspartner. Ik deel graag mijn hele leven met hem. Hoe graag, wordt mij deze dagen pijnlijk duidelijk.
Tegelijk ben ik dankbaar voor het gemis. Ik zal uit deze ervaring komen met een hernieuwd besef dat ik deze bijzondere man moet koesteren. Dat ik hem moet waarderen met al zijn kanten. Ook als na 7 jaar sommige van zijn kantjes mij stapelgek maken.
Ik zal blij zijn als hij mij binnenkort weer gek maakt. Alleen zal het van korte duur zijn. Als hij terug is, vertrek ik enkele dagen later op stilteretraite. Het einde van deze bijzondere en eenzame ervaring is voorlopig nog niet in zicht.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik mis je.