Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

In ons 2e jaar zaten we slechts 6.500 euro boven budget. Op het einde van ons 3e reisjaar blijkt dat we 11.652 euro boven ons geplande budget zitten. Oftewel een gemiddelde van ongeveer 70 euro per dag voor 2 personen.
Op zich is dat niet heel gek. Ons budget van 40 euro per dag voor 2 personen hebben we ooit vastgesteld op basis van reizen in Azië. Enkel de eerste 2 maanden van dit jaar brengen we door in Indonesië. Daarna is Australië aan de beurt.

Reizen in Australië is duur! We koken met boodschappen uit den Aldi en gaan amper op restaurant. We kopen vatjes wijn, (“goon” zoals de Aussies zeggen), ondrinkbaar maar veel goedkoper dan flessen. We vermijden betaalcampings en stellen onze campervan op langs de weg. We genieten van gratis uitstapjes, maar een duik in The Great Barrier Reef mag natuurlijk niet ontbreken. Hoe we ook ons best doen om onze uitgaven in te dammen, we eindigen op 125 euro per dag voor 2 personen.

Nu moeten we toch werkelijk aan de bak. Geld verdienen wordt vanaf nu de doelstelling.
Al housesittend reizen we rond in Frankrijk, Spanje en Engeland. De periodes tussen de housesits overbruggen we met prachtige citytrips. De overige dagen brengen we door achter onze computer. We breiden het aanbod muzische workshops stevig uit en starten een heuse marketingcampagne. Met resultaat, onze nieuwe website ging 2 weken geleden online!
Intussen zit er alweer een nieuw project in de pijpleiding!

Wat zeker vast staat is dat we het reizen nog niet beu zijn!
Kerst en Oudjaar brengen we door in Spanje. Daarna ga ik voor het eerst skiën. Vanaf eind januari zijn we weer in België. Vlugger dan verwacht, niet omwille van de financiële situatie, ik moet aan mijn pols geopereerd worden. We blijven in België tot eind juni. Na onze nieuwe voorstelling vertrekken we weer. Hopelijk is tegen die tijd de bankrekening voldoende gespekt om richting Zuid-Amerika te trekken!

Waar we ons geld aan uitgeven is nu wel duidelijk. Waar onze inkomsten vandaan komen, beschrijf ik in mijn volgend artikel.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 5.

Als kind voelde ik me de koning te rijk tijdens een danskamp. ’s Ochtends ballet, ’s middags hiphop, de volgende dag moderne dans en tapdans…
Deze kinderen worden door hun ouders gedropt bij de dichtsbijzijnde en goedkoopste opvang. Of het nu een dans-, voetbal- of taalkamp is, het maakt niet uit. De ouders gaan uit werken en iemand moet op de kinderen passen. In dit geval ben ik babysitter van dienst.

Het lukt me om de kids te enthousiasmeren om een tweetal uur per dag te dansen. De overige drie uur spelen we (dans)spelletjes, we knutselen, kijken een film, …

We verwachten veel van onszelf. En een bloeiende carrière, liefdevolle ouders zijn, een gevuld sociaal leven, gezond en fit blijven, …
Ik heb zelf geen kinderen. Ik besef dat ik de opsomming nooit zou kunnen combineren. Ik weet dat vele ouders hiermee struggelen. Daarom probeer ik tijdens het kamp elk kind de aandacht te geven die het nodig heeft. Ik schiet schromelijk tekort.
Mijn hart breekt als ik een jongen zie die te braaf is om rebelleren. Hij danst mee uit beleefdheid, maar beleeft er weinig plezier aan. De kinderen die wel willen dansen komen ook niet aan hun trekken. Het is elk moment wikken en wegen; “Wat heeft de meerderheid van de groep nu nodig?”. Het kost me al mijn energie.

Gelukkig kom ik elke avond thuis in een warm nest in Wattripont. Ik logeer bij de ouders van een vriendin. Bij hen kan ik elke avond mijn verhaal kwijt. Zij geven mij de aandacht die ik nodig om de volgende dag aan de kids uit te delen!

Op het einde van de week organiseren we een dansshow voor de ouders. Op voorhand kriebelen de buikjes van de zenuwen, daarna stralen de kinderen tijdens hun dans. Ik ben zo trots op hen!
Eén meisje komt met tranen in haar ogen naar mij toe “Mijn papa is er niet”. Zij moet nog tot 18u in de opvang…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kinderperikelen.

Na korte tussenstops in Pisa en Firenze arriveren Manu en ik in Arezzo voor een Physical Theatre Intensive Course. De Academia dell’Arte is 3 weken onze thuis. Bij het avondeten ontmoeten we onze medestudenten. Gillende Amerikaanse tieners die voor het eerst voet op Europese bodem zetten.

Italië is de bakermat van de Commedia dell’Arte en toch zijn we in een Amerikaans Instituut terecht gekomen. Hoe dat is kunnen gebeuren blijft een raadsel.

De eerste dagen lijken de verschillen vooral leeftijdsgebonden.
De gesprekken gaan razendsnel. De woorden die ik opvang zijn: youtube, spoiler, teaser, amazing, facebook, show, oh my god, movie, instagram en awesome.
Om de drie minuten gilt er iemand. Ze zijn bang van elk insect en hebben nog nooit een abrikoos, nectarine of kiwi gegeten. Regelmatig barsten ze in zingen uit. Ik ben in een musical beland en ik ken de nummers niet.

De kinders (zoals we ze stiekem noemen) hebben 3 favoriete avondactiviteiten.
In de stad “gelato” eten.
Zichzelf stomdronken zuipen. Volgens de Europese wetgeving zijn ze daar oud genoeg voor.
In de gemeenschappelijke ruimte hangen met een telefoon in de hand. De ene zegt “look at this movie on youtube”, de andere antwoordt “yes cool, but look at this”.

In de tweede week begint het ons te dagen dat de verschillen ook cultuurgebonden zijn.
Fysiek contact wordt gemeden, niet evident tijdens de lessen contactimprovisatie.
Met verbazing stellen ze vast dat ze zweten. Nog erger is het zweet van een ander op je lichaam.
“Safety” is de norm. We moeten ons veilig voelen tijdens de lessen, vooral binnen onze comfortzone blijven.

Theatre is Life. Life isn’t safe, get the fuck over it!

Het doet deugd dat we in de derde week nader tot elkaar groeien. De gesprekken worden rustiger en krijgen meer diepgang. Achter elke gillende tiener schuilt een intelligente en zoekende jongere. Als we op het einde van de week afscheid nemen, ga ik graag in op de uitnodigingen om ooit op bezoek te komen in de US.

Jammer genoeg is de oppervlakkigheid ook terug te vinden in de theater lessen.
We doen oefening na oefening zonder verdieping. Staan nooit langer dan 2 minuten ergens bij stil. Als ik toch eens de tijd neem voor een fysieke transformatie, duurt het te lang voor de docent. Hij gaat voordoen hoe het moet.
Interessante inhoud is niet van de kwestie. Alles moet snel, snel, snel en vooral ‘awesome’ zijn.

Theatre is Life. Life isn’t always awesome, get the fuck over it!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal USA meets Italy.

We vertrekken uit Delhi met de nachttrein richting Dharamsala. Vorig jaar verbleven we hier drie maanden. Een Yoga Teacher Training bracht ons naar deze streek en een aaneenschakeling van bijzondere gebeurtenissen hield ons hier. Tijdens een theaterfestival leerden we vrienden voor het leven kennen. We organiseerden theater, dans en yogalessen. In One Nest vonden we een thuis, waar de repetities van Khandhas starten. Het was de moesson die ons uiteindelijk wegjoeg.

Weer is het een yoga cursus die ons hierheen lokt. Ik temper mijn verwachtingen. Ik maak mezelf wijs dat One Nest verdwenen is, dat mijn lievelingsrestaurants van eigenaar zijn veranderd, dat ik mezelf daar nooit thuis heb gevoeld. Ik wapen mezelf tegen teleurstelling.
Na de nachttrein nemen we nog 2 bussen en een tuktuk. Die laatste zet ons in de gietende regen af bij Tom Yam Thai. Het thaise restaurantje waar we heel wat pad thai’s en tom ka kai’s verorberden. We worden enthousiast ontvangen. ‘How are you? Where have you been? Long time ago!’

Als de regen afneemt klimmen we naar One Nest. De kamers zijn nog steeds even schamel en vochtig, nog steeds even goedkoop en nog steeds even rustig… Ik ben weer thuis.

Uiteraard is het anders dan vorig jaar. De vrienden zijn allang elders op de wereld. Sommige restaurants zijn effectief van eigenaar veranderd. De moesson hangt nog steeds in de lucht. Toch voel ik me goed.

Onze dagen kennen een vaste structuur. Om 5u45 gaat de wekker. Drie kwartier later hang ik in de touwen tijdens de yogales. Om 10u30 stort ik me op een uitgebreid ontbijt. Tegen 11u30 val ik uitgeput in slaap. Om 13u30 mag ik alweer lunchen. Daarna werken we aan onze website voor creatieve workshops. Rond 18u beslissen we naar welk restaurantje we gaan. Na het eten nog wat lezen, filmpje kijken of mezelf aan mijn nieuwe hobby wagen: mandala’s inkleuren. Om 22u30 is het bedtijd.

Gisteren zei onze yogadocent tijdens een relaxatie oefening:
“Ask yourself. Am I in the right place?”
Een brede glimlach breekt door op mijn gezicht. Het antwoord is duidelijk.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Are you in the right place?.

Later op de dag verschijnen er verschrikkelijke berichten op Facebook. België is getroffen in zijn hart. Gelukkig krijg ik snel bericht dat familie en vrienden ongedeerd zijn.
Daar zit ik dan, in mijn strandstoel op een paradijselijk eiland te staren naar een helderblauwe zee. Met een cocktail in de hand beklaag ik al huilend mezelf en mijn theaterprojectje. Thuis verliezen ouders hun kinderen en kinderen hun ouders.

En toch, zou de wereld geen leukere plek zijn als meer mensen wat theater willen maken? Als we allen samen dansen op klanken uit de hele wereld?
Als een mens zichzelf wil ontplooien in plaats van anderen in een strak keurslijf duwen?

’s Avonds kijken we naar “PK”. Een Indiase film, gedeeltelijk in België opgenomen. In het begin denk ik ‘waar gaat dit naartoe?’. Dan dringt het concept tot me door. De mensheid wordt bekeken door de ogen van een buitenstaander. De absurditeit van geld, liegen en religie passeren allemaal de revue.
“There are 2 Gods. The One who created us and the one we created. That last one killed a friend of mine today.” Als PK dit zegt rollen de tranen alweer over mijn wangen.

De boodschap van de regisseur knalt harder binnen dan bommen.
We hebben een keuze. Samen een nieuwe wereld creëren of samen de oude kapot maken.
Ik zal projecten blijven indienen. Ik zal voorstellingen blijven maken. Ik zal blijven schrijven, blijven dansen en lesgeven. Ik zal op mijn manier blijven creëren.
Ik zal ook treuren. Treuren om alle slachtoffers. Om alle dromen die nooit werkelijkheid worden om wille van angst.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Tranen voor de wereld.

In het begin lees ik dit ‘zelfhulpboek voor geblokkeerde artiesten’ vanop een afstand. Ik gniffel om de karikaturale situaties en personages die de schrijfster aanhaalt om geblokkeerde artiesten te duiden. Mezelf erin herkennen doe ik uiteraard niet.
‘Ann Willemsen, een geblokkeerde artieste, laat me niet lachen …’
Tijdens de vele meditatiesessies in onze yoga opleiding krijg ik het ene na het andere idee. Mijn innerlijke creatieve bron stroomt onophoudelijk. Toch blijf ik geïntrigeerd lezen.
Bij hoofdstuk 7 “Een gevoel van verbinding terugvinden” kom ik tot het pijnlijke besef dat de alinea over perfectie mij heel bekend voorkomt. Bij alles wat ik onderneem streef ik perfectie na. De perfecte flyer voor de perfecte voorstelling in de perfecte setting met de perfecte afterparty… Doodmoe word ik van mezelf. Alles wil ik tot in de puntjes uitwerken, elk detail moet kloppen, om vervolgens met lede ogen toe te zien dat alles anders loopt dan verwacht en/of het publiek mijn toewijding niet opmerkt. Een teleurstelling maskeer ik met “volgende keer (nog) beter”.

Julia leert mij dat perfectionisme een weigering is om jezelf voorwaarts te laten gaan. Door mezelf te verliezen in details, ga ik risico’s en de pijn die ermee gepaard kan gaan uit de weg.
Ik hoef niet ver te graven of er komen herinneringen boven die duidelijk het mechanisme van blokkerend perfectionisme illustreren. Zoals zeer recent:

Manu en ik fantaseren al langer over een theaterworkshop in India. We stellen het steeds uit omdat het zoveel werk lijkt. Een perfecte marketingstrategie lanceren om de perfecte mensen te lokken naar de perfecte workshop in een perfecte werkruimte…
Toevallig komen we voorbij OneNest Xperience Center, een guesthouse met verschillende geschikte werkruimtes. Ezik, de eigenaar is helemaal te vinden voor ons concept in zijn ‘huis’.
We gaan ervoor! We ontwerpen de perfecte affiche, maar reeds tijdens het ophangen ervan komen de eerste twijfels. Is het lettertype groot genoeg, is de omschrijving niet te vaag, is er interesse voor theater in dit yogalandschap, …?

Tien minuten voor aanvang van de eerste workshop zijn er amper twee deelnemers. Ik heb klamme handen, een zeurende hoofdpijn en een trillerig lichaam. Ik wacht bang af of er meer mensen komen opdagen. Bang voor weer een teleurstelling, bang dat het weer niet goed genoeg is, … Eindelijk durf ik toe te geven dat ik een geblokkeerd artiest ben. Ik heb meer dan genoeg creatieve ideeën, maar het verleden heeft een verlammend effect op de uitvoering ervan.
‘Wie niets doet, kan niets verkeerd doen.’

Tien minuten later zijn we nog altijd maar met z’n zessen. Maar goed, this is India… Nog eens 10 minuten later staan er 11 mensen op de vloer en ben ik de koning te rijk. Ik voel dankbaarheid en opluchting. Ik kan weer vrijuit ademen. Wat een succes!
De volgende dag krijgen Manu en ik woorden omdat we allebei het perfecte vervolg op de workshop willen voorbereiden. Blijkbaar liggen onze ideeën wat uit elkaar. Gelukkig geraken we eruit, maar waar blijven de mensen? De tweede dag komen er slechts vier deelnemers opdagen. We zijn genoodzaakt om onze perfecte voorbereiding overboord te gooien en improviseren een nieuw plan.
We zijn blij met ons werk. Toch hebben we beiden barstende hoofdpijn na afloop. Onze drang naar perfectionisme nekt ons letterlijk.

The Artist’s Way suggereert dat ik mijn gevoel van verbinding met het universum terug in ere moet stellen. Als ik iets vraag, zal het universum mijn droom ondersteunen. Ik moet meer vertrouwen hebben. Ik moet een slechte artiest durven zijn. Elk risico is de moeite, ongeacht het resultaat.
‘Allow things to happen, instead of making them happen.’

Wanneer Manu en ik nabespreken (uiteraard doen wij een uitgebreide debriefing), concludeer ik dat het jammer is dat we zolang gewacht hebben. We leren meer door te doen, niet door het perfect te willen doen.

Intussen begin ik te geloven in mijn verbinding met het universum.
Ik vroeg al langer een ruimte om aan een nieuwe voorstelling te werken. Bij OneNest vinden we zowel onderdak, een keuken als een repetitiezaal tegen een belachelijk lage prijs. 9 repetities lang geven Manu en ik onze creativiteit alle ruimte.
Ik wou graag yogalessen geven, maar liet het plan varen. Ik had geen zin om het hele gehucht wederom vol affiches te hangen. Plots wandelen enkele meiden OneNest binnen met de vraag of er yoga is. De volgende dag starten onze eerste lessen. De meisjes zijn een geweldig promoteam en dagelijks dienen nieuwe leerlingen zich aan.
En dan de kers op de taart: één van onze deelnemers wil graag privé dansles volgen. Even twijfel ik, want ik had mezelf wat rust beloofd. Uiteindelijk blijkt Ola één van mijn meest gemotiveerde leerlingen ooit.

Onze dagen in OneNest staan bol van de creativiteit. De blokkade is (voorlopig) opgeheven.

Bedankt Universum!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal The Artist’s Way.

Music and Lyrics: Genesis

Nu begin ik al voor de zesde keer aan dit artikel over yoga. Ik wil zo graag elke nuance van mijn ervaring in de ashram beschrijven dat de vorige vijf pogingen boekallures kregen. Op een gegeven moment heb ik het opgegeven. Ik heb Manu gevraagd of hij de Sivanada episode wilde verhalen. Dat heeft hij met verve gedaan zoals jullie hebben kunnen lezen. Toch mist er nog een perspectief: dat van mij… .

Ik ben weggegaan…
Na het lezen van ‘De Alchemist‘ had ik mij voorgenomen om door te zetten ook bij moeilijke momenten. Het werd moeilijk en toch ben ik niet gebleven. Deze keer was dat een juiste keuze.

Ik kan niet leren van mensen die leven onder het motto:
Just do as I say, don’t do as I do.

Men predikt openheid, maar ik voel een onderhuidse afkeuring voor al wie een andere weg neemt.
Men predikt eenwording en gelijkheid, maar ik zie docenten letterlijk muren bouwen in de slaapzaal.
Men predikt onbaatzuchtigheid, maar ik zie flauwe excuses van docenten om geen karma yoga te moeten doen.
Men predikt bescheidenheid, maar ik zie guru’s die hun voeten laten kussen.
Men predikt Liefde, maar ik zie iedereen op slot gaan, als we worden gevraagd om tegen elkaar te zeggen ‘I love myself, I love you and because of love we are together’.

De eerste dagen heb ik genoten. Van de yogasessies, de lezingen, het lekkere en voedzame eten, van de vele nieuwe vrienden met hun interessante verhalen.
De swami vraagt om aan zelfreflectie te doen. Ik neem dat serieus. Er zijn vele vragen gerezen, antwoorden zullen hopelijk volgen.

Dag na dag beginnen er echter dingen te knagen. Ik zie zaken om me heen gebeuren waar ik (na de nodige zelfreflectie) echt niet achter kan staan.

De doorslag komt er tijdens de Talent Show. Elke ochtend en elke avond zit ik braaf de goden en guru’s te bezingen tijdens de Satsang. Na enkele dagen voel ik dat dit geen catharsis gaat veroorzaken bij mij. Uit respect ben ik elke dag op het appel en zing ik uit volle borst mee. Toegegeven, als je actief meedoet, gaat de tijd ook wat sneller.
Als de swami ons vraagt ons talent te delen, besluit ik na enige twijfel mee te doen met de Talent Show. Groot is mijn verontwaardiging als hij het aftrapt… Ik doe 2 keer per dag mijn best om zijn manier van devotie te begrijpen, maar hij kan het respect niet opbrengen om te blijven voor mij?! Ik besef ook wel dat het vooral mijn ego is dat gekrenkt is. Maar zijn afwezigheid gaat in tegen alles wat hij mij al een hele week heeft geleerd. Als ik daarna zie, dat docenten niet meedoen bij de oefeningen van Noah en Manu, ben ik echt gedegouteerd. Swami en docenten weigeren falikant om iets te ervaren dat anders is dan hetgeen ze kennen.
Ik adem diep in en laat het los, want daarna is het mijn beurt. Ik stap in de cirkel en dan ontvang ik een geweldig cadeau: Het besef dat ik mijn manier om te mediteren al lang geleden heb ontdekt. Alleen lag ze bedolven onder een spiegeldecor, onder subsidiedossiers, flyers, acteurwissels en andere perikelen. Daar in de grote satsanghal, kom ik weer in contact met het universeel bewustzijn. Al dansend ontdek ik de betekenis van ‘leegte’. Net zoals ik in het verleden de essentie van vuur heb ervaren, een kind heb verloren, een zandstorm heb overleefd en oog in oog heb gestaan met de dood. Door beweging en improvisatie versmelt mijn indivueel bewustzijn met het universeel bewustzijn. Niet door stil te zitten in de lotushouding. De energie in ‘het publiek’ is duidelijk voelbaar. Zij creëren met hun instrumenten en stem een sublieme soundscape. Samen beleven we een kippenvelmoment. De complimenten achteraf doen mij enorm veel deugd. Ooit is het daarom begonnen. Ik wil dansen om mensen te raken. Tijdens de Talent Show is me dat gelukt.

De volgende dagen voel ik een enorme weerstand om om halfzes uit mijn nest te komen voor de Satsang. Ik stel alles wat de swami zegt drie keer in vraag en ik bekijk de docenten met argusogen.
Ik heb gekregen waarvoor ik ben gekomen. Langer blijven en enkel nog profiteren van de aspecten die ik wel zinvol vind, zou ook mij in een Genesis strofe veranderen. Ik neem afscheid van nieuwe vrienden en voeg ondanks (of dankzij) alles, yoga en meditatie toe aan mijn top 5.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Do as you say.

Perspectief 1: De dagplanning

Een ashram is een woongemeenschap waar mensen samenleven met een gezamenlijk doel, in dit geval yoga. De dagplanning loopt voor iedereen gelijk en er wordt verwacht dat iedereen ze volgt.

05:30 u     OPSTAAN
06:00 u     SATSANG
07:30 u     THEE
08:00 u     ASANA LES
10:00 u     BRUNCH
11:00 u     KARMA YOGA
12:30 u     ASANA COACHING (optioneel)
13:30 u     THEE
14:00 u     LEZING
16:00 u     ASANA LES
18:00 u     AVONDETEN
20:00 u     SATSANG
22:00 u     LICHTEN UIT

Perspectief 2: Wat kom ik hier doen?

Yoga betekent ‘de vereniging van het individuele bewustzijn met het universele bewustzijn’. Het is een Indiase wetenschap van meer dan 5000 jaar oud.
Yoga wordt voor verschillende doelen gebruikt, afhankelijk van plek tot plek. Dat gaat van bewegings oefeningen, een weg om lichaam en geest in verbinding te brengen, therapie om een aantal medische klachten door beweging op te lossen tot een pad om spirituele verlichting te bereiken.

De laatste jaren ben ik meermaals met yoga in aanraking gekomen. Eerst tijdens mijn acteurstraining bij Acsent. Hoewel het niet zo benoemd werd was yoga een groot deel van onze opwarming. Tijdens onze reis naar Indonesië eerder dit jaar volgden we onze eerste echte yoga lessen. Ik ben onze docente, Marion, nog altijd dankbaar voor die geweldige ervaring. Terug in Antwerpen gingen we een aantal lessen volgen bij Yoga vzw, ook al een aanrader, in de hoop de regelmaat te kunnen vasthouden.
Omdat zowel Ann als ik voelen dat we hier meer mee willen gaan we in mei een TTC (Teacher Training Course) volgen in India.
Ik miste nog iets voor we met een TTC starten. Een duidelijk zicht op de bouwstenen en de filosofie achter yoga. En ook de beginnerservaring en wat meer fysieke training. Daarnaast is het een fijn vooruitzicht om 2 weken te kunnen focussen op je lichaam en iets dat je leuk vindt!

Perspectief 3: Een dagervaring

Ik word wakker van de bel in de verte en het rumoer rondom me. Het eerste licht is al aangestoken op de slaapzaal. “Ik heb nog geen zin om op te staan. Dadelijk om 5:40 gaat mijn wekker en kom ik er wel uit.” Ik draai me om en val terug in slaap.
Een paar minuten later is het zo ver. Met kleine Droopy ogen kruip ik onder mijn muggennet vandaan. “Die matras had echt wel wat dikker gemogen!” Overdag is het schroeiend heet maar ’s nachts ben ik blij dat ik een dekentje bij me heb. Ik trek mijn kleren aan en ga snel mijn tanden poetsen en langs de wc. “Als ik nog lang treuzel moet ik me dadelijk weer haasten om om 6 uur in de satsang te zijn.”

De grote satsang hal staat midden op het terrein en geeft een geweldig uitzicht op de groene omgeving. Overdekt en zonder muren. Ik kijk rond of Ann al ergens zit. Zij slaapt op de vrouwenslaapzaal. “Als er naast haar nog plek is kan ik mijn lompe lichaam misschien wel zachtjes tegen haar aanstrelen terwijl ik ga zitten.” Fysiek contact of uitingen van liefde zijn verboden om zij die kiezen voor kuisheid niet af te leiden …. “Pffff,  zeveraars!”
Zoals elke dag begint de satsang met 15 minuten stilte-meditatie. Geen geluid maken is de moeilijkheid niet. Dat stemmetje in mijn hoofd het zwijgen opleggen is iets anders. “….. Ssshhhht …. Niet denken dat je moet zwijgen ….. Gewoon zwijgen …. Sssshhhhht …. Zwijg nu toch ….” Ik ga jullie de volledige transcriptie besparen.
Op naar het tweede deel van de satsang: gezangen en gebeden. “Ik heb het er niet mee. Goden en grondleggers aanbidden gaat voor mij voorbij aan de essentie.”
Ik probeer wat mee te zingen uit mijn tekstboek. Het begint al beter te gaan om de Indiase en Sanskriete liederen ‘fonetisch’ mee te zingen … “Vind ik toch zelf“.
“Nog effe en we krijgen een zoetigheidje.” Op het einde van de satsang krijgen we altijd een zoetigheidje. “Ik hoop dat het weer die zoete rijstebrij is, … Dat is de beste … Sshhht!“.
Op naar deel 3 van de satsang, de lezing. Onze Swami praat over een thema en vraagt je er vandaag bij stil te staan. Samen met de meditatie vind ik dit het zinvolle gedeelte van de satsang. “Wil ik hier wel zo vroeg voor uit mijn bed komen???”

7u30, tijd voor thee. In India moet ik ‘Chai’ zeggen, kruidenthee gemaakt met melk ipv water. Je kan hem naar believe aanvullen met natuurlijke rietsuiker. “Heerlijk!” Eten krijg je pas om 10u, na de asana les, dus een beetje suiker is welkom om de ochtend door te komen. Op het half uurtje gaan er gemiddeld drie bekers naar binnen. “Vier heb ik ook eens geprobeerd maar toen werd ik misselijk toen ik 3 minuten in schouderstand moest staan.”

8 uur, de assana les gaat van start. De eerste les gingen we naar de beginnersgroep. De gevorderde groep geeft me meer uitdaging. Blijkbaar heeft Acsent en al mijn andere fysieke werk van de laatste jaren mijn lichaam meer getraind dan ik soms besef.
Een asana les bij Sivananda ziet er elke keer opnieuw exact het zelfde uit. Eerst ademhalingsoefeningen, dan de ‘Groet aan de zon’ om op te warmen, gevolgd door 12 asana’s afgewisseld met momenten van ontspanning.
Mijn lichaam wordt les na les sterker en flexibeler. “Nog effe en ook de kopstand lukt me wel.” De vaste les met steeds dezelfde 12 asanas geeft weinig afwisseling, maar ik merk dat het me goed doet.

Na de les snel omkleden en naar de eetzaal. “Eindelijk eten!” We zitten in rijen op de grond. Metalen eetplaten staan klaar en worden met eten uit emmers gevuld. Je krijgt bij tot je voldoende hebt. “Ik kan het gebruiken ook, de volgende maaltijd is pas vanavond!” De eerste dagen was het niet makkelijk, maar intussen lukt het me om de hele maaltijd in kleermakerszit te blijven zitten.

Na het eten heb ik net de tijd om langs de wc te gaan en om elf uur start ik met een uur karma yoga. Iedere medewerker, gast of toerist helpt dagelijks een uur lang mee in de ashram. “Een oefening in onbaatzuchtigheid“.
Mijn taak is om samen met 4 anderen de grote satsang hal te kuisen. Ik heb geluk, anderen ‘mogen’ de kamers of de sanitaire blokken kuisen. “Ann heeft nog meer geluk, zij helpt bij het opdienen van het avondeten en heeft nu een uur rust.” Ik vraag me af wanneer ik de laatste keer iets voor iemand ‘zomaar’ gedaan heb??? … Daar moet ik later eens verder over denken …”

12u, … Vrij …”Als ik snel ga douchen kan ik daarna effe rusten.”

13u30, tweede thee van de dag, zelfde verhaal als ’s ochtends. “Nee geen 4de kop nemen, …. Je weet dat je daar spijt van krijgt!”

14u lezing. Ik was tijdens de thee druk in gesprek dus ik moet me weer haasten. “Als ik te laat ben mis ik een plek tegen de muur aan en moet ik anderhalf uur in kleermakerszit zitten zonder steun.”
De lezing wordt gegeven door Swami Satchidananda. Een swami is een leermeester. In India noemen ze hen ook wel guru’s. Leerlingen volgen guru’s een tijdje, krijgen kennis via mond-aan-mond overdracht en enkelen worden later guru voor weer nieuwe leerlingen. Zo wordt de yoga kennis al duizenden jaren overgedragen naar onze ‘moderne’ tijd.
De lessen zijn, naast het fysieke gedeelte echt wat ik hier zocht. Onze swami geeft een overzicht van de yoga filosofie, het mensbeeld dat ermee samengaat, de achtergrond, …  Wat hij vertelt vind ik onnoemelijk interessant. Alleen spijtig dat hij zelf de les soms moeilijk in de praktijk kan zetten. “Het ego blijkt moeilijk te overwinnen voor sommigen. Een ervaring die me bekend voorkomt met leermeesters.”

De lezing loopt weer uit dus ik moet me haasten om op tijd te zijn in de asana les van 16u.
“Nog twee uur en ik mag weer eten“. Twee uur die telkens opnieuw voorbij vliegen als een meditatieve roes. “Hoe meer comfort ik vind in de houdingen, hoe meer ik ervan kan genieten, hoe meer het stemmetje in mijn hoofd leert zwijgen.”

18u, eten en even rust. Dadelijk terug naar de avond satsang. “Ik zou liever met de mensen die ik hier heb leren kennen wat ouwehoeren maar … de plicht roept.”

20u, satsang, … “Pfff …. De tweede keer van de dag is altijd uitdagender dan de eerste … Gelukkig volgt er straks nog een zoetje, …. Misschien wel die zoete rijstebrij.”

Op de terugweg zet ik me met Ann ergens in een donker hoekje. “Het voelt puberaal om ons te verstoppen.” Ik vind het fijn om voor het slapen gaan nog even samen te zijn en te praten over onze dag. Zoen, … “Slaapwel lieve vrouw“.
Tanden poetsen en naar bed. Om 22u hoort het stil te zijn op de slaapzaal. In onze mannenslaapzaal liggen best wat Indiaers en die hebben een andere interpretatie van de begrippen ‘stilte’ en donker’. “Ik hoop dat ik vandaag snel in slaap val, morgen gaat de bel even vroeg als vanochtend.”

4u ’s nachts. Ik word wakker van een wekker. Tussen 4 en 6 kan de geest zich het beste concentreren, de beste tijd voor meditatie wordt gezegd.
“Godverdomme zet dienen wekker toch af! Weet gij wel hoe laat het is? … Ssshhhtt …. Het is ook maar een mens …. Met meer motivatie dan jij …”
Ik draai me om, trek mijn dekentje strak rond mijn schouders en val terug in slaap.

Perspectief 4: Een collage van het weekverloop.

De eerste dagen had ik echt deugd van de vaste routine. Ik moest niet meer kiezen: waar ik naartoe zou ga, wat ik wil eten, wat ik wil doen, waar ik ga slapen …. Een routine geeft iets fijn, een houvast.

Op zaterdag wérd een deel van de satsang vervangen door een ‘Talent Show’. Iedereen mocht zijn talent ten toon spreiden. Het draaide er op uit dat we mee deden. Ik nam de groep van een man of 60 mee in een energizer. Daarna improviseerde Ann op de klanken die de groep maakte. De titel die ze meekreeg was “Dancing Emptiness”. Heerlijk om te zien. Ook het publiek vond het geweldig.
Sinds toen is de goesting weer enorm groot om “iets te gaan doen”. Iets maken, spelen, met mensen werken, … Ik denk dat het niet lang meer zal duren voor we op zoek gaan naar een plek waar we een tijdje kunnen werken. Aan een nieuwe creatie, vrijwilligerswerk of wie weet wat we nog tegenkomen.

Mijn focus bij Sivananda heeft vooral gelegen op de asana lessen en op de lezingen. Meditatie an sich kwam minder aan bod. Het blijft iets waar ik me verder in wil verdiepen.
Probeer het maar eens, om het even stil te maken in je hoofd. Om dat stemmetje dat er bijna permanent tatert even het zwijgen op te leggen. “Elke seconde stilte tussen twee gedachtes is een seconde gewonnen.
Als je je 2 minuten en 20 seconden kan concentreren op één ding, zonder je te laten afleiden door dat stemmetje kan je spreken van meditatie. “Ik heb nog meer oefening nodig.”

Laatst maakte ik een lijst van alle cursussen en opleidingen die ik de laatste jaren volgde. Ik had nog een half blaadje in mijn schrift leeg en ik dacht “Ik krijg het er nog wel op.” De lijst nam uiteindelijk twee volle pagina’s in beslag.
De grootste gemene deler is de relatie tussen lichaam en geest. Ook bij yoga is dit wat me interesseert. Hoe kan ik het bewuste en het onderbewuste in verbinding brengen, bij mezelf en bij anderen. Sivananda heeft me daar heel waardevolle dingen bij geleerd.
Ik merk dat ik nood heb aan een agnostische invalshoek. Bij Sivananda vind ik te veel religieuze symbolen die voor mij niet noodzakelijk zijn om diepgang te vinden. Zinvol voor sommigen, voor mij een reden om weer verder te gaan.

Ik vraag me al langer af wat spiritualiteit voor me betekent. Misschien heb ik wel eindelijk het simpele antwoord gevonden:

“Als je iets vindt om zin aan je leven te geven, zal je ook meer zin hebben in je leven!”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Yoga Vacation.

Eergisteren gingen we naar een dansvoorstelling. Het is sinds Amsterdam Fringe geleden dat we een voorstelling hebben gezien. Dus deze kans grijpen we met beide handen.
We zitten op matjes in openlucht en wachten tot de voorstelling (uiteraard te laat) begint. De muzikanten nemen plaats en één man begint te zingen… Nu ja, er komt geluid uit zijn keel. Na deze intro stapt de presentator ‘het podium’ op. Hij draagt een mooie overmantel met daaronder een pyjamabroek en sokken in sleffers. De danseressen in kleurrijke outfits doen hun intrede. Het is een beetje aandoenlijk. De jonge meisjes lijken heel zenuwachtig en één oudere vrouw ziet eruit alsof ze dit al eeuwen doet en liever doodvalt dan nog een keer haar kunstje te moeten opvoeren.
Maar dan begint er een ‘zitdans’. De dames hebben op verschillende plekken koperen cimbaaltjes op hun lichaam, waarmee ze al dansend muziek maken. Ik doe het hen niet na. Tussendoor krijgen we over de verschillende acts uitleg in ‘Apu-Engels’ van de enthousiaste presentator. Deze dansen zijn Rajasthaans erfgoed. Ze worden reeds honderden jaren opgevoerd. Vroeger in de forten en paleizen voor de Rajput en zijn hofhouding. Nu voor de toeristen. Udaipur is een voorvechter om deze cultuur te behouden en daar ben ik dankbaar voor. We genieten verder van een poppenspeler die met humor zijn poppen hanteert. Het letterlijke hoogtepunt van de avond is een oudere dame die met een tiental potten op haar hoofd vol trots over de bühne paradeert.

Net als in Bali is muziek, dans en theater in India geen vorm van expressie. De kunsten moeten minutieus worden uitgevoerd zoals dat altijd al gedaan werd. Het doel is entertainment. Er is geen plaats voor persoonlijke interpretatie. Alleen reproduceren, niet experimenteren of evolueren.

Zelf ben ik meer en meer in de richting van persoonlijke expressie geëvolueerd. Lange tijd heb ik exact uitgevoerd wat een choreograaf van mij verlangde én hebben mijn leerlingen exact uitgevoerd wat ik van hen verlangde.
Het was zo’n leerrijke ervaring om vorig jaar de cursus ‘danstheater’ te geven. Niet één persoon die vooraan staat en pasjes uit zijn mouw schudt, maar samen nieuwe manieren van bewegen ontdekken.

Ik heb ontzettend genoten van de voorstelling in Udaipur, maar zelf wil ik niet meer dansen voor de techniek en de vorm. Dansen en bewegen als ontdekkingstocht des te meer.

Verschillende mensen hebben mij aangeraden om mijn lijst van 26 items die ik belangrijk vind samen te vatten. Verschillende activiteiten onder één noemer te verzamelen. Dansen an sich staat niet in mijn top 5. Wat ik belangrijk vind, komt meer overeen met bewegen, creëren, improviseren, vrije expressie, … Ik moet alleen nog eens even kijken hoe ik dat ga benoemen…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Dansen In Udaipur.