Als we beslissen dat Azië onze eerste bestemming wordt, begin ik mijn zoektocht.
Zoekterm: “gemiddelde uitgave per dag in Azië als budgetreiziger”. Na wat speurwerk kom ik tot de volgende slotsom:

• 20 euro per dag per persoon
• inbegrepen: low budget accommodatie, lokaal eten, lokaal transport, low budget activiteiten, kleine uitgaven
• niet inbegrepen: visum en vluchten

20 euro x 365 dagen x 2 personen = 14.600 euro voor 1 jaar reizen in Azië*

Dat bedrag hebben wij samen op onze spaarrekeningen staan. Meer zelfs, dat bedrag hebben wij elk op onze eigen spaarrekening staan! We kunnen 2 jaar reizen zonder ons zorgen te maken!
Noem het wat je wilt: verwende nesten, gelukzakken, harde werkers, spaarzaam, onze zaken goed op orde hebben, … Wij vertrekken!

Wij voelden ons de koning te rijk met dit vangnet. Onderweg blijken wij de uitzondering. De meeste reizigers hebben veel minder spaargeld om aan hun gat te krabben. Toch zijn velen al lang aan het reizen. Elk heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen handleiding om dromen waar te maken. Nick uit Italië werkt als bouwvakker als zijn geld weer eens op is. Aaron uit Texas doet vrijwilligerswerk voor kost en inwoon. Anderen eten alleen maar rijst of liften hun weg door de wereld. De gemeenschappelijke deler is “van dag tot dag leven”. Zij maken zich geen zorgen over geld. Ik daarentegen vraag me nog steeds met regelmaat van de klok af of we het wel halen met ons budget. Zij maken me duidelijk dat alles mogelijk is, als ik er maar in geloof!

*Dit bedrag is een schatting. In een volgend artikel kom ik terug op onze werkelijke uitgaven.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 2.

Ik weet dat velen zich dit afvragen. In België spreken we niet makkelijk over geld en onze inkomsten. Ik wil graag dit taboe doorbreken. In de komende blogposts antwoord ik op jullie vraag.

Vooraleer onze bankrekeningen open en bloot op tafel te leggen, eerst een paar basis principes:

1. Wij leven in het hier en nu.
Wij zij niet bezig met ons pensioen. We sparen niet voor een huis en we sparen niet voor ‘later’. We leven nu en geld wordt hier en nu gespendeerd. Het is niet makkelijk, maar we leggen de waarschuwingen van familie en vrienden naast ons neer. We gaan uit van overvloed en niet van schaarste. We lossen financiële problemen op wanneer ze zich stellen, in plaats van ons zorgen te maken over ‘later’.

2. Wij geven geen geld meer uit aan zaken die niet bijdragen aan ons geluk.
Manu is dol op boeken. Bladeren door een nieuwe aanwinst maakt hem dolgelukkig. Sinds ik hem de functie van een bibliotheek heb uitgelegd, hebben we vele euros bespaard.
Elke potentiële aankoop leggen we onder een vergrootglas. Hebben we dit echt nodig? Waarom hebben we dit nodig? Hebben we het ‘nu’ nodig? Is dit de beste prijs? Is dit zijn prijs waard? Draagt dit bij aan ons geluk?
Dit artikel schrijf ik op mijn Macbook Air, kostprijs 1.000 euro. Wij zijn geen gierige pinnen. We durven best wat geld uit te geven, maar het moet de strenge vragenlijst doorstaan. We consumeren bewust.

3. We kiezen voor een leven zonder kinderen.
Een kind opvoeden kost je een rib uit je lijf. Geen ouder zal me tegenspreken. Zelfs in België moet je geen kinderen nemen om het kindergeld.
Naast de financiële impact, is er ook een mentale impact. Wij nemen makkelijk risico’s. Wij zijn enkel verantwoordelijk voor onszelf. We hoeven niet te vrezen dat ons kleintje een boterham minder moet eten of dat hij gepest wordt omdat hij niet de juiste merkkleding draagt. We zijn niet bezig met ons pensioen. Een erfenis achterlaten is wel het allerlaatste wat in ons opkomt.

Uiteraard kost alles geld. Volgende keer meer daarover.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot.

Ook contracten gaan we aan voor lange periode’s. Dat geeft meer voordeel. Verlengen gebeurt automatisch en stoppen kan enkel na herhaaldelijk aangetekend schrijven. Iedereen kent de voorbeelden.

Enkele jaren terug werd ik zelfstandige en trotse eigenaar van een vennootschap. Ik ben de eerste om toe te geven dat dit me veel voordeel opleverde. Nu kom ik tot het besef dat je zo’n keuze best voor het leven maakt. Een BVBA opdoeken levert zoveel kosten op dat de voordelen snel vervagen.

Alleen pop-up shops ontstaan voor bepaalde duur. Andere gevallen van tijdelijkheid worden van tafel geveegd als onzekerheid of mislukking.

Er valt me iets op sinds ik terug in België ben. Onderwerpen die op reis afwezig waren gaan hier regelmatig over de tong. Verhalen van mensen die niet kunnen breken met een relatie die al lang voorbij is. Of over uitbranden in een job waarvoor de passie al lang verdwenen is.

Het verbaast me hoeveel mensen niet weg wandelen van situaties die ongeluk brengen. Ik zie zo vele mensen kiezen voor de zekerheid van het ongeluk in plaats van een risico te nemen voor geluk.

Het is natuurlijk verleidelijk. De zekerheid van geld en extra vakantiedagen. De hoop dat je lief zal uitbloeien tot zijn of haar betere zelf. Ik heb zelf lang getwijfeld of ik mijn vet betaalde IT job opzij zou zetten.
Is niet alles per definitie tijdelijk? Ooit gaan we dood. Tot die tijd kies ik er voor om los te laten wat me niet gelukkig maakt. Om te aanvaarden dat ik constant verander. Om zeker te zijn van minder en zo meer te krijgen.

Wij zijn in België voor 3 maanden. Een plan met een begin en met een einde. Een periode van tijdelijkheid. Een doordachte keuze. Vanaf juli kan er iets nieuws ontstaan. Ooit zal ook ik kiezen voor zekerheid. Tot dan ga ik verder met de verheerlijking van de tijdelijkheid.

PS: Op 23 en 24 juni speelt FEST, ons theatergezelschap, de voorstelling Khandhas. Een voorstelling waarin loslaten en onthechting centraal staan.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal zekerheid vs tijdelijkheid.

Binnen enkele dagen beginnen we aan een trektocht van 8 tot 12 dagen naar Annapurna Base Camp. Om de kosten te drukken doen we geen beroep op een ‘porter’, we dragen onze spullen zelf. Al weken spookt de inhoud van onze rugzakken door mijn hoofd. We willen het gewicht zo licht mogelijk houden, de essentie zoeken tussen het weinige dat we bijhebben .
Mijn grote oefening der onthechting zet zich dus verder, nu we moeten downsizen van twee backpacks van 15 kilo naar één van 8 kilo.

Enkele jaren geleden begon ik al met deze oefening:

Ik zie mezelf nog staan in mijn huisje in Helmond. Een huis dat ik met bloed, zweet en tranen heb verbouwd. Mijn auto staat buiten te wachten, afgeladen vol met mijn ‘essentie’. Ik kijk rond en vraag me af of ik dit duurzaam opgebouwde geluk kan loslaten. Heel bewust neem ik afscheid van alle mooie spulletjes die ik heb verzameld. De namaak vlinderstoelen, de zelf ontworpen boekenkast, de appelgroene Smeg, de mahoniehouten eettafel,… Ik sluit de deur en rijd in mijn voorlopige woonst richting Gentse Feesten.
Ik voel me geweldig. Ik heb al die rommel niet nodig. Ik voel me lichter, vrijer. (Toegegeven, de Smeg ben ik gaan ophalen. Die staat nu al een paar jaar in de garage van mijn mama tot ik een plek vind waar ze thuishoort.)

Later heb ik me opnieuw gesetteld in Antwerpen. Voor ik het goed en wel besefte, begon ik opnieuw spullen te verzamelen. Wikipedia zegt dat het in onze genen zit. De mens als jager-verzamelaar. We verzamelen voedsel om te eten, hout om te stoken en bladeren voor beschutting. Verzamelen om te overleven.
Wat met die 80 paar schoenen (ik overdrijf niet) die ik heb verzameld?! Ik heb slechts 1 paar voeten en in tegenstelling tot kleding is het echt niet mogelijk om meerdere modellen over elkaar aan te trekken.
Verzamelen om te overleven? Ik denk eerder dat sommige schoenen mijn levensduur aanzienlijk verkorten. Scenario’s als blijven steken in een tramspoor of dronken mijn pumps uitgooien en in glas stappen zijn mij niet vreemd.
Toen Manu en ik beslisten om te reizen, begon de volgende ronde der onthechting. Elk item dat ik bezit is door mijn handen gegaan. Ook mijn 80 paar schoenen. Bij elk paar was het wikken en wegen:

“Ik doe ze bijna nooit aan.”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Ze zitten ongemakkelijk.”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Heb ik ze echt nodig?”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Ga ik ze ooit nog dragen?”
“Misschien onder dat ene kleedje.”
“Dan moet ik eerst 3 kilo afvallen om in dat kleedje te passen.”
“Maar het is zo mooi!”
…

Vele paren zijn verkocht aan vrienden of op de rommelmarkt. Andere heb ik aan de Kringwinkel gegeven. Nog veel meer wachten op mij in de garage van mijn mama naast de Smeg…

Ik ben op reis vertrokken met 5 paar:

• 1 paar wandelbotinnen (onontbeerlijk)
• 1 paar wandelsandalen (broodnodig)
• 1 paar slippers (kapot en niet vervangen)
• 1 paar sneakers (overbodig, maar mijn enige mogelijkheid om eens af te wisselen)
• 1 paar watersloefjes (luxe, maar zo heerlijk als ik ga zwemmen in een rivier met rotsbodem)

Uiteraard ga ik de Annapurna beklimmen met mijn wandelbotinnen. Eén vraag rest in deze episode van onthechting. “Koop ik een nieuw paar slippers om ’s avonds mijn vermoeide voeten te luchten?”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Mijn grote oefening der onthechting.