Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

Als yoga docente ben ik maar al te bekend met het eerste beginsel uit de yogafilosofie: ‘Ahimsa’ oftewel ‘geweldloos’ door het leven gaan. Geweldloosheid wordt breed geïnterpreteerd en omvat ook onthouding van geweld tegen dieren. Telkens je een dier verorbert moet er immers iemand een dier de doodslag toebrengen.
Daarnaast verdiep ik mij sinds kort in de relatie tussen voedsel en gezondheid. De medische literatuur is duidelijk: consumptie van dierlijke producten heeft een nefaste impact op onze gezondheid als mens.
Ik kan ook niet langer negeren dat de totale uitstoot van CO2 door de vleesverwerkingsindustrie groter is dan de globale uitstoot van de transportindustrie.

Dit alles deed mij in november 2018 besluiten om vegetariër te worden. In totaal ging ik toen 27 dagen als vegetariër door het leven.
Ik was alleen in Buenos Aires toen ik die beslissing nam. Manu was op Vipassana retraite. Ik kookte meestal voor mezelf met veel groenten. Als ik toch eens uit eten ging, was er in de wereldstad Buenos Aires keuze genoeg om lekker vegetarisch te eten. Daarna was het mijn beurt om me terug te trekken in het Vipassana centrum. Ook daar was vegetarisch eten de norm. Het ging mij goed af en ik miste het vlees niet.
Tot we vertrokken richting Uruguay. In Colonia del Sacramento hadden we geen keuken ter beschikking. In de hele stad zijn er amper vegetarische alternatieven te vinden. Drie dagen na elkaar kreeg ik smakeloze gerechten voorgeschoteld. Op de vierde dag beland ik in een mega shopping center en ben ik gebroken. De food court bestond uit de ene fastfood keten na de andere.
Ik wil echt mijn best doen om te kiezen voor mijn gezondheid en de gezondheid van onze planeet, maar het lijkt alsof er niemand mee werkt …

Sindsdien eten we ‘thuis’ vegetarisch. Enkel op restaurant eten we nog vlees of vis, bij gebrek aan smakelijk alternatieven in Zuid-Amerika.
Ik was van plan om dit systeem te behouden bij onze terugkeer in België. Tot vorige week zondag een documentaire voor een keerpunt zorgde.

We arriveren in Toronto en na één dag zijn we beiden ziek. Verkouden, keelpijn, snot, hoesten, … . Alles erop en eraan. Toch negeren we onze ziekte. Manu verjaart en ik heb allerlei leuke dingen gepland. Gewapend met zakdoeken, keelpastilles en hoestsiroop verkennen we door weer en wind de stad.
We houden dit een paar dagen vol, maar op Paaszondag, Manu’s verjaardag, komen we er niet onderuit. De ziekte wordt erger en we zijn doodmoe. Die avond heb ik gereserveerd in een leuk restaurantje. Om die reservatie te halen, moeten we overdag rusten. We planten ons in de zetel en ik zet de documentaire “Earthlings” op.

De film is van 2006. Ik kan alleen maar hopen dat er in de laatste jaren veel veranderd is in positieve zin. Ik kan alleen maar hopen dat de beelden die ik zie niet de norm zijn. Dat het wantoestanden zijn die slechts heel uitzonderlijk voorvallen. Ik kan alleen maar hopen dit alleen gebeurt in Noord-Amerika, dat zulke excessen niet mogelijk zijn in Europa. Ik kan hopen zoveel ik wil, maar elk beeld dat ik zie was ooit werkelijkheid en daar wil en kan ik niet langer aan meewerken. Regelmatig rollen er tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel (dieren)leed.
Ik vind geen excuses meer. Mijn besluit staat vast! In Toronto zijn er in tegenstelling tot Zuid-Amerika genoeg mogelijkheden om lekker en vegetarisch te eten.

Manu zijn verjaardagsdiner is mijn afscheidsdiner van vlees en vis. Ik geniet nog een laatste keer van de volle smaken die ik voorgeschoteld krijg en sinds Paasmaandag is het officieel! Ik ben vegetariër!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik word vegetariër.

Niet zo lang geleden kwamen we 2 Belgen tegen. Wat een verademing om diezelfde uitspraak te horen, met een andere nuance!
Op basis van hun uiterlijk en het gesprek schat ik dat het echtpaar midden 60 is. Ze gaan elk jaar een dikke maand op reis, want… ‘Het is nu dat je het moet doen! Niet als je oud en versleten bent!’
Wat een heerlijke uitspraak als je de 60 gepasseerd bent!
Sindsdien grappen Manu en ik te pas en te onpas: ‘Het is nu dat we het moeten doen, hé schat!’

In de tijd die volgt evolueert deze uitspraak van grap tot levensmotto.

Terwijl we onze hele reis richting Ushuaia uitstippelen, vragen we ons af wat we erna gaan we doen. We hebben immers nog een dikke maand te vullen tussen Ushuaia en de job die Manu in de States heeft aangenomen.
Zullen we nog verder gaan dan Ushuaia? Gaan we op cruise naar Antarctica?
Uiteraard, want … het is nu dat je het moet doen! Als blijkt dat een 2weekse cruise 10.000 dollar per persoon kost, besluiten we dat het toch niet nu is dat we dit moeten doen.
Naar waar trekken we dan? We hebben alle interessante plekken tussen Ushuaia en Santiago al gezien. Onze eerst volgende stop is dus Santiago. Vanaf daar kunnen we het noorden van Chili bezoeken, of naar Peru, of we vliegen naar Costa Rica, of …

Plots valt ons oog op het Paaseiland. Deze mythische plek spreekt ons direct aan. Een eiland in het midden van de Stille Oceaan en toevallig enkel bereikbaar met een vlucht vanaf Santiago. Dus … het is nu dat we het moeten doen!
Enthousiast beginnen we te plannen. Wederom blijkt dat een tripje naar Easter Island een kostelijke bedoening is.
De vlucht is duur, de accommodatie is duur, het ticket voor het nationale park is duur, de supermarkten zijn belachelijk duur, de restaurants zijn onbetaalbaar duur, …
Ik wil het hele plan laten varen, maar Manu bijt zich vast: ‘Ik denk niet dat we nog snel richting Santiago komen. Het is echt wel nu dat we het moeten doen!’
Manu vindt ons zowaar een relatief goedkope vlucht. Ik stort mij op Airbnb en spot een relatief goedkope guesthouse.
Wanneer het eindelijk zover is proppen we onze rugzakken vol met rijst, groenten, kaas, confituur, koffie, thee, koekjes, chocolade en veel meer. We mogen elk 23 kilo meenemen op de vlucht en we maken daar dankbaar gebruik van.
Aangekomen op Easter Island worden we opgewacht aan de luchthaven. Onze chauffeur hangt ons een bloemenkrans rond de nek. Tja, relatief goedkoop is nog steeds niet goedkoop uiteraard.

Wanneer ik de volgende dag voor het eerst de beroemde Moai aanschouw krijg ik tranen in mijn ogen. Bij elke uitstap vergapen we ons aan de rijkdom die Isla Pascua te bieden heeft. We genieten van de waanzinnige natuur, de propere lucht, de rust die ondanks het toerisme overal te vinden is én onze huisbereide maaltijden.

Ik ben zo dankbaar dat we dit nu doen! Easter Island is één van de meeste bijzondere plekken waar ik ooit al ben geweest.

Als je ooit twijfelt of je iets al dan niet moet doen, onthoud dan … dat het verdorie nu is dat je het moet doen!!!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het is nu dat je het moet doen.

Nu we aan het letterlijke einde van onze trip in Argentinië zijn, vraag ik me af of mijn haat voor Argentinië niet groter is dan mijn liefde. Of die natuurlijke schoonheid mijn mentaal ongemak waard is?
Er is ‘iets’ in de cultuur van dit land waar ik me lastig bij voel. Het lastigste vind ik nog dat ik er amper in slaag om de vinger op dat ‘iets’ te leggen.

Een voorbeeld. De hele Argentijnse keuken is eenzijdig en suïcidaal vettig! Over een territorium zo groot als West Europa is er een volledige afwezigheid van afwisseling. Menukaarten bestaan standaard uit: Vlees dat op de barbeque is gebakken, Milanesas, Napolitanas, pastas en pizza’s. Napolitanas komen neer op vlees met een schel kaas, een schel hesp en een ei erboven op gekwakt. Milanesas zijn zo simpel als een schnitzel van kip. Van de pasta krijgen Italiaanse immigranten een hartaanval en de pizza’s worden gemaakt op basis van een soort pistolet van 30 cm diameter waarover een halve kilo harde industriële kaas wordt gesmolten.

Ik vind het eten niks, maar daar gaat het me niet over. Waar ik over val is dat er mij in elk gesprek wordt gevraagd wat ik van het geweldige Argentijnse eten vind! Ik ga die zin extra ontleden! Er wordt me niet gevraagd wat ik van het eten vind, er wordt me gevraagd wat ik van het geweldige Argentijnse eten vind. In mijn hoofd wordt er geen vraag gesteld, maar een mededeling gedaan. Daarbij wordt me elke kans ontnomen om te kunnen reageren. Ik zou ook nooit kunnen reageren want de hele bevolking lijkt geen enkel referentiekader te hebben om te begrijpen dat een keuken er ook nog anders kan uitzien dan de Argentijnse keuken die ze kennen.

Mijn hele frustratie wordt niet enkel getriggerd via eten. De keren dat we er in slagen om een gesprek aan te knopen gaat het bijna altijd over kinderen en familie. Als Ann of ik delen dat wij kiezen voor een leven zonder kinderen komt er standaard geen reactie. Ik heb het niet over een ongemakkelijke stilte omdat iemand niet weet hoe te reageren. Het wordt letterlijk niet gehoord omdat de toeschouwer niet kan begrijpen dat iemand ooit zou kunnen kiezen voor een leven zonder kinderen.

De Argentijnse munt heeft al jaren ‘last’ van inflatie en devaluatie op de internationale markt. Collectief wordt hier door het hele land over geklaagd. Ik kijk rond en denk bij mezelf ‘hoe kan het ook anders’. Het is me op 6 maanden tijd in het hele land één keer gelukt om geld uit de muur te halen, aan de grens wordt 50% invoertaks gerekend en betalen met een creditcard betekent dat je 10 minuten lang administratie aan het afhandelen bent. Het wordt letterlijk onmogelijk gemaakt om geld uit te geven.

Ik vind het ergerlijk dat elke Argentijn zijn eigen cultuur verheerlijkt en mij daarnaast de indruk geeft geen enkel inzicht te hebben in een alternatief. Hoe kan je ooit iets verheerlijken als je zelfs niet beseft dat er ook nog iets anders bestaat?

Snap je wat ik bedoel? Dan mag je het me uitleggen want ik snap het zelf niet!

Ik vermoed dat dit hele land een aantal waarden hoog in het vaandel draagt, die aan ander uiterste staan dan mijn eigen kern.
Een land met zo weinig variatie in gedrag, voeding, gebruiken, …. noem ik ’té traditioneel’. Zelf geloof ik dat mensen pas gelukkig kunnen zijn als ze zich in vraag stellen. Alleen dan ontstaat creativiteit en kan je iets bijleren. Alleen zo zorg je ervoor dat je niet dag na dag in dezelfde valkuilen trapt.
Een land dat constant communiceert met overdadig subjectieve termen, slogans en uitspraken, … noem ik fake. Ik geloof dat mensen pas gelukkig kunnen zijn als ze het verschil zien tussen de feitelijke realiteit en hun subjectieve gevoelens.

Ik ben er niet fier op, dat ik kwaad wordt omdat ik in aanraking kom met mensen die ‘anders’ zijn dan ik. Dat noem ik gepolariseerd, eenzijdig en onverdraagzaam. Ik wil mezelf graag zien als iemand die evenwicht en aanvaarding nastreeft. Blijkbaar heb ik nog heel wat te leren op deze vlakken! En dat doet me pijn.

Ondertussen zijn we tot het einde van de wereld geraakt en daarmee is de tijd aangebroken om ons om te draaien en huiswaarts te keren. De datum is gekend. Op 12 mei staan we weer in België.

Moest je ooit twijfelen om naar Argentinië op reis te gaan. Doen! De natuur is ongezien en je hebt nog nooit zo’n goeie barbecue gegeten!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Naar het einde van de wereld en terug.

De laatste maanden begon ik me meer en meer vragen te stellen bij mijn relatie met alcohol. Ik vermoed dat dit startte bij vraag 3 van mijn inschrijvingsformulier voor de Vipassana cursus. Die luidde als volgt:

Hoe vaak gebruikt u verdovende middelen ? (Alcohol, drugs, nicotine, … )
– Dagelijks
– Wekelijks
– Maandelijks
– Zelden tot nooit

Als de vraag zo gesteld wordt is mijn meest eerlijke antwoord dat ik dagelijks ‘gebruik’! En dat voelt niet lekker om uit te spreken.
Ik ben zelden dronken, maar drink bijna dagelijks ‘iets’.

Ik ben slim genoeg om theoretisch te weten hoe een verslaving in elkaar zit. ‘Iets mogen’ evolueert sluimerend naar ‘te veel moeten’. Ondertussen blijf je rotsvast overtuigd dat je geen probleem hebt. Je kan nog steeds de keuze maken om wel of niet te gebruiken, … ook al gebruik je elke dag.

De volledige vraag die ik me de laatste maanden stelde was: Hoe kan ik bijna elke dag (alcohol) gebruiken én blijven geloven dat ik geen probleem heb? Ben ik echt wel zeker dat ik geen alcohol probleem heb?
Dit was mijn grootste drijfveer om mee te doen met Tournée Minérale. Mezelf terug in de spiegel kunnen aankijken en zeker zijn dat ik niet tegen mezelf sta te liegen.
Daarnaast was ik benieuwd naar de ‘andere’ voordelen van niet drinken. De aankondiging maakt me alvast warm:
– Betere nachtrust
– Jezelf fitter voelen
– Alerter zijn
– Je lever wat rust bieden
– …

Na een kurkdroog bestaan van 4 weken kan ik een paar eerste conclusies maken:

– Ik heb geen probleem! Ik heb niets beleefd dat op ontwenningsverschijnselen lijkt. Daarnaast is alcohol gebruiken wel vaak een gewoonte, waarvan ik blij ben dat de gewoonte even gebroken is. Na een hele dag werken denk ik nu, ‘laten we nog even een wandeling maken’ in plaats van een fles wijn als beloning op te trekken.
– Van alle beloofde lichamelijke voordelen heb ik niet veel gemerkt. Misschien wil dat vooral zeggen dat ik in het algemeen al een redelijk gezonde levensstijl heb. Bewust leven, dagelijks bewegen en regelmatig vegetarisch eten werpen hun vruchten af. Ik kan niet zeggen of alcohol laten staan mij nog veel extra voordeel brengt. Dit zou voor veel andere mensen wel heel anders kunnen uitdraaien.
– Hier in Argentina is het enige alternatief frisdrank, koffie of warme chocomelk. Moeilijk om te zeggen dat één van die opties gezonder is dan alcohol. Enkel nog water drinken spreekt mij echter ook niet aan.
– Ik had me voorgenomen om mijn activiteiten niet aan te passen aan Tournée Minérale, maar heb dit wel gedaan. Ik merk dat ik terughoudend ben om op een terrasje te gaan zitten. Op een bepaald moment ben ik het echt wel beu om frisdrank te drinken. Ik mis niet de alcohol maar wel de gezelligheid en de ontspanning die er mee samen gaan.

Samengevat: Het is me helemaal niet moeilijk gevallen om een maand niet te drinken. Het leven bevalt me echter beter als ik wel mag drinken.
Toch neem ik me voor om elk jaar opnieuw een maand niet te drinken. Zo blijf ik op z’n minst wel zeker dat ik geen probleem heb!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Tournée Minérale of Tournée Générale?.

We leven nu al meer dan 4 jaar uit onze rugzak en dat begint door te wegen. Toen we toekwamen in ons appartement heb ik meteen alles uitgepakt en een vast plaatsje gegeven. Het voelt bevrijdend om niet elke dag in mijn rugzak te moeten graaien op zoek naar die ene T-shirt die net onderaan blijkt te zitten. Ik kan er gerust op zijn dat mijn shampoo niet weer uitloopt in mijn toiletzak. Mijn schoenen krijgen tijd om te luchten, zodat niet alles naar zweetvoeten stinkt.
Het is werkelijk zalig om niet om de drie dagen alles weer te moeten inpakken en weg te wezen.

Intussen heb ik ook de buurt leren kennen. Ik weet perfect waar ik moet zijn voor lekkere groenten, volkoren brood en veganistische paprikapasta. We hebben een vast restaurantje waar we één keer per week gaan eten. Het is een opluchting om niet elke keer opnieuw een heel dorp te doorkruisen op zoek naar de maaltijd met de beste prijs-kwaliteit verhouding. We weten hoe laat Happy Hour begint in ons stamcafé, zodat we voordelig kunnen genieten van een Pisco Sour. Santiago heeft een uitgebreid metronetwerk dat ons tot in elke uithoek van de stad brengt. Geen enkele keer ben ik de weg kwijt in deze stad waar ik mij thuis voel.

We hebben op korte tijd een vaste routine gecreëerd. Om half acht gaat de wekker, daarna is er tijd voor yoga en meditatie. Als ontbijt eten we havermoutpap met fruit. Dan werken we tot de lunch. Die serveer ik op het balkon met salade en zelf gemaakte soep. We werken verder tot vijf uur om daarna te gaan fitnessen of te zwemmen op het hoogste verdiep van het appartementsgebouw. Na dit sportief intermezzo genieten we van een aperitiefje op het balkon met fenomenaal uitzicht, waarna ik een heerlijke vegetarische maaltijd op tafel tover. We buiken uit met een serie op Netflix en tegen elf uur gaan we slapen.
Twee tot drie dagen per week breken we deze routine en bezoeken we één van de vele musea, parken en wijken die Santiago rijk is.

Mijn hele leven al heb ik een hartsgrondige hekel aan routine en structuur. Aan altijd maar hetzelfde doen, eten, drinken, … Nooit heb ik een vast job gehad, ik was ervan overtuigd dat ik zou doodgaan van verveling. Ik doorkruiste België én Nederland als onvermoeibare freelancer. Daarna doorkruiste ik verschillende continenten als onvermoeibare wereldreiziger en digital nomad.

Nu, na meer dan 4 jaar reizen, ben ik oververmoeid. Ik verlang naar routine en naar vastigheid. Ik heb geen zin meer om telkens opnieuw alles uit te zoeken. Waar ga ik slapen, wat ga ik eten, waar hang ik mijn handdoek, hoe geraak ik van A naar B, hoeveel mag dat kosten, geef ik een hand of een kus, …

En toch is dat laatste wat we de komende 2 maanden gaan doen. We hebben een route van 2 maanden uitgestippeld. Onze reis overbrugt duizenden kilometers tussen Santiago en Ushuaia.
We gaan weer uit onze rugzak leven met stinkende schoenen en natte toiletzakken. In Argentinië ga ik mij noodgedwongen weer volproppen met vlees en zal ik moeten smeken voor een beetje salade. Er zal niet overal plek zijn om yoga te doen, laat staan de rust om te mediteren. We zullen aan een moordend tempo moeten werken om toch genoeg tijd te hebben om ook den toerist uit te hangen. Elke routine zal de komende maanden zoek zijn.

Maar we gaan ook genieten van de natuurpracht die Chili en Argentinië te bieden hebben. We De ongerepte natuur van Patagonië wacht op ons. Uiteraard zal de wereldberoemde gletsjer Perito Moreno niet ontbreken op onze trip. We gaan naar pinguïns kijken op Isla de Margarita. We gaan naar het einde van de wereld in Ushuaia. En tenslotte vliegen we naar het midden van de Pacific Ocean om de Moai beelden op de Paaseilanden in levende lijve te zien.

Het voelt alsof we er nog een laatste keer keihard tegenaan gaan alvorens we richting België komen om te settelen. Wie weet ga ik binnen een paar jaar toch weer verlangen naar leven uit mijn rugzak?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leven uit mijn rugzak.

Twee uur later komen we aan in Montevideo, waar we nog een extra bus nemen richting Punta Carretas. Daar leidt hij mij naar “Esplendor”. Een groot en luxueus hotel waar Manu als verjaardagscadeau 3 nachten heeft geboekt.

Onze laatste ervaring in een hostel was ons echt niet bevallen. Sindsdien gunnen we onszelf wat meer luxe.
Ik was flink ziek geworden. Het is echt geen pretje om het toilet te delen met 10 anderen, als je om het half uur op de pot zit.
De andere gasten hielden ook van een feestje. Toen ik tot 2 uur ’s nachts werd wakker gehouden in een slecht bed, in een te kleine en te vochtige kamer, heb ik besloten dat we wat meer geld mogen uitgeven aan accommodatie.

De luxe van Esplendor is echter wel een unicum! Het regent de ganse periode dat we daar zijn, maar dat laat ik niet aan mijn hart komen. Het geeft ons de kans om ongegeneerd te genieten van het mega kingsize bed, de sauna, de jacuzzi en de fitness.
We slapen lekker uit en geven onszelf over aan het uitgebreid ontbijtbuffet. Wafels, scones, croissants, yoghurt, vers fruitsap, fruit, scrambled eggs, dulche de leche, confituur, kaas, bananenbrood, muffins, … Gelukkig blijven we maar 3 dagen, want we eten steevast teveel.

Manu trakteert mij ook op een massage in de spa. Dit valt tegen. Ik vraag verschillende keren ‘mas fuerte por favor’. De vrouw blijft gewoon een beetje op en neer wrijven. Regelmatig ‘biept’ haar GSM waarna ze die ook steeds bekijkt. Het werkt mij zodanig op de zenuwen dat ik na slecht 20 minuten de massagetafel verlaat. Ik weiger te betalen. Dit leidt uiteraard tot een kleine hetze. Ik houd voet bij stuk. Ik ben trots dat ik niet over me heen laat lopen, dat ik het aandurf om tijdens de massage aan te geven dat ik het echt niet goed vind.
Het hele voorval is snel vergeten als Manu mij later een deugddoende massage geeft op ons kingsize paradijs.

’s Avonds gaan we heerlijk uit eten. Uruguay is heel prijzig in vergelijking met andere Zuid-Amerikaanse landen. Tijdens deze driedaagse verwennerij kijken we echter op geen cent en laten ons volledig gaan. Ik geniet met volle teugen.

Het letterlijke hoogtepunt moet nog komen. Op onze volgende bestemming, Punta del Este, mag ik op Manu zijn kosten gaan ‘parapenten’. Dat wil ik al heel lang. Ik kijk er enorm naar uit.

Het meeste bijzondere aan mijn 36e verjaardag is vooral dat er een man bij me is die mij zo bijzonder vind dat hij alle registers opentrekt om mij een geweldige ervaring te geven.
Bedankt lieve schat!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Happy Birthday to Me!.

Ego betekent ‘ik’ in het Latijn.
Ego is een andere naam voor mezelf.

De wereld leert me dat ik een groot ego heb.
Yoga en meditatie leren me dat ik geen ego mag hebben!
Ego is iets dat ik heb, kan hebben of kwijt kan geraken.

Volgens de psychologie is mijn ego wat ik van mezelf denk, mijn volledige zelfbeeld.
Mijn ego zijn gedachten. Alle gedachten samen die ik heb, over mezelf.

Van gedachten kan ik één ding met zekerheid zeggen: ze gaan altijd over het verleden of de toekomst. Gedachten gaan nooit over ‘nu’.
Mijn ego is wie ik denk dat ik vroeger was of wie ik later wil worden.

Voor de filosofiefanaten ontstaat er een mooi vraagstuk. Als mijn ego (ik) de gedachten zijn die ik (ego) over mezelf (ik/ego) heb, wie of wat is dan die ‘ik’?
Eerlijkheidshalve, ’ik’ ben zelf niet zeker van het antwoord op die vraag.

Laat me het eens pragmatisch aanpakken. ‘Ik’, dat is mijn lichaam!

Wist je dat de cellen van je lichaam constant vernieuwen? Binnen een periode van een paar jaar is het merendeel van alle cellen in je lichaam splinternieuw! De bouwstenen daarvoor halen we in onze voeding.

Mijn lichaam is wat ik eet.
Ik ben wat ik eet.
Mijn ego is wat ik eet.
Misschien heb ik daarom een groot ego?
Ik ben nogal ’ne groten eter’.

Na 10 dagen stilte en meditatie tijdens mijn Vipassana cursus kwam ik tot een paar ontdekkingen over mezelf. Mijn ego werd dus nog groter want ik leerde iets bij over mezelf.

Ik besefte dat ik in mijn gedachten vaak bezig ben met wat er ’niet’ is.
Ik zie de mogelijkheden van een situatie, ik zie wat ergens mist, ik zie wat iemand nog beter kan doen, ik zie wat wenselijk is, ik zie wat anders kan, ik bedenk wat ik nog te doen heb.
Als mijn ego ook zo functioneert bestaat mijn ego dus uit alles wat ik niet ben!

Ik zoek naar een conclusie om verder te schrijven en ik besef dat die er niet is.

Het ego, dat blijft een vraagteken!
Misschien maar goed ook. Zo kan ik elke dag opnieuw verrast worden door mezelf en door de wereld om me heen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik en mijn ego.

Ik lust graag een stukje vlees, maar na meer dan een maand in Argentinië heb ik er genoeg van. Mijn probleem is vooral dat een gerecht weinig meer omhanden heeft dan vlees. Een groot en meestal heerlijk stuk mals vlees (daar valt niet over te klagen) komt, ofwel met frieten ofwel met salade. Als ik de ‘gezonde’ keuze maak en kies voor een salade, krijg ik enkele kleffe blaadjes sla, tomaat en rauwe ajuin. Ik kijk verlangend naar het bord van Manu. Die gaat steevast voor de frietjes.

Af en toe bestel ik eens een pasta. Eén keer werd ik laaiend enthousiast van de de volgende beschrijving: huisgemaakte ravioli met vulling van geitenkaas, rode peper en olijven. De vulling is maar matig lekker en naast de ravioli serveren ze nog een stuk varkenslapje, terwijl dat nergens in de beschrijving staat.

Lekkere groenten staan amper op het menu. Vegetarische restaurants zijn al helemaal schaars.
In Brazilië waren er nog buffet-restaurants waar je per gewicht betaalt. Ook daar was veel vlees te vinden. Dat vlees werd wel aangevuld met een ruime keuze aan warme en koude groenten.
Ook in Bolivië was het al vlees dat de plak zwaait, maar daar kreeg je standaard een salade bij je bestelling.
De enkele groente die in Argentijnse restaurants geserveerd wordt, blijft meestal op het bord liggen. De gemiddelde Argentijn moet niets weten van dat konijnenvoer.

In de Lonely Planet lees ik dat onze volgende bestemming, Cordoba, bekend staat om zijn vele internationale restaurants. Er staan adresje in van Chinezen, Japanners en vegetarische restaurants. Het water loopt mij in de mond en ik neem mezelf voor om de komende dagen geen enkele ‘milanese’ te eten.
De eerste avond gaan we op zoek naar die adresjes uit de Lonely Planet. Ze zijn ofwel niet te vinden ofwel veel te duur. Het is intussen 21u30 en ik weiger mij neer te leggen bij weer een ‘vleesgerecht’. Gelukkig verblijven we in een appartement met keuken en zijn de supermarkten laat open. Ook het aanbod in de supermarkt brengt amper soelaas. Geen volkorenpasta, geen kokosmelk, amper verse groenten, geen vis, geen tofu, … We maken uiteindelijk een stoofpotje met linzen uit blik en rode paprika. Het smaakt goed.

De volgende ochtend raadpleeg ik Happy Cow. Een website die vegetarische en veganistische restaurants verzamelt per regio. Er blijken toch enkele vegetarische restaurants te zijn in de 2e grootste stad van Argentinië. Alleen zijn ze enkel ’s middags open. Vandaar onze vruchteloze zoektocht de vorige avond.
Mijn geluk kan niet op als ik het heerlijke vegetarische buffet vol verse groeten aanschouw. Ik schep mijn bord veel te vol en toch betaal ik twee keer niks. Ik geniet met volle teugen.

Reizen is jezelf aanpassen aan wat er voorhanden is. Eten wat de pot schaft! En in Argentinië schaft de pot vlees.
Ik probeer mijn gebrek aan gezonde voeding te relativeren. Er zijn ergere dingen in het leven dan elke dag te moeten barbecuen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Vlees, vlees en nog eens vlees.

Als we plastic zakjes niet kunnen vermijden, hergebruiken we ze. Bijvoorbeeld om onze vuile was naar de wasserij te brengen. Vaak krijgen we die dan terug in een blitse nieuwe zak. Ah ja, die andere zag er helemaal vervallen uit!

Voor vele situaties vonden we in de loop van de tijd al een oplossing. We reizen met herbruikbaar bestek. In winkels hergebruiken we onze eigen zakjes. Dat is niet altijd makkelijk. Vaak begrijpt de winkelbediende niet wat we bedoelen en krijgen we alsnog een nieuw plastic zakje. Bijvoorbeeld om een koekje (hygiënisch) uit de toonbank te halen.

Waar gaat al dat plastic heen? In het grootste deel van de wereld zijn er 3 mogelijkheden: langs de kant van de weg, in de zee of verbranden met een donkere zwarte rookpluim als gevolg.
Ik ben trouwens niet 100% overtuigd dat Europa plastic zinvoller verwerkt. We steken het in een vuilbak en nadien worden we er niet meer mee geconfronteerd. De kans is groot dat ons dierbare afval alsnog in een grote verbrandingsoven terecht komt. Ook in niet stedelijk gebied in Zuid Europa zie je ’s avonds verschillende rookpluimen van mensen die het vuil van de dag verbranden.

Ik doen mijn best maar ik moet me er bij neerleggen dat ik niet alle plastic kan vermijden.
Ook voor ons drinkwater hadden we nog geen oplossing. In de grote steden in Azië dronken we kraantjeswater als het veilig was. Het merendeel van de tijd kochten we echter drinkwater in plastieken flessen. In tropische gebieden hebben we al snel 4 tot 5 liter water per dag nodig. Ik wil niet weten hoeveel plastic flessen we per jaar nodig hebben en waar die allemaal terechtkomen. Maar ja, een mens moet wel water drinken.

Tijdens ons laatste bezoek aan België bedachten we een nieuwe oplossing. Een waterfilter. Zo logisch als het is, had ik er niet eerder aan gedacht. Na wat vergelijken kochten we een mini Sawyer filter. Het ding weegt nog geen 100 gram, heeft € 35 gekost en gaat meer dan 10 jaar mee voor hij vervangen moet worden. Via een makkelijke knijpzak stuw je er aan één kant het vuile water door en aan de andere kant komt er heerlijk vers gefilterd water uit.

Sinds ons vertrek eind juni heb ik nog niet 1 flesje water gekocht. Ik filterde al kraantjeswater, rivierwater, water uit tonnen en water van watervallen. De enige investering is een kwartier per dag om onze watervoorraad door de filter heen te knijpen.

Het is een grote uitdaging om als reiziger onze impact op het milieu zo klein mogelijk te houden. Soms moet ik me erbij neerleggen dat ik niet elk probleem kan oplossen. Aan de andere kant zijn er soms makkelijke oplossingen die de toekomst voor iedereen een beetje mooier maken.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Hoe filter je plastic uit je leven?.