Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

Het komt niet zo vaak voor dat we elkaar een paar dagen niet zien. Ik ben eens alleen in Engeland achterbleven tijdens een housesit, terwijl Manu voor het werk naar Hongarije ging. Toen was er wel elke dag minstens 1 telefoontje.
“Hoe was je dag?” Waarop een uitgebreid gesprek volgde met details over onder meer onze slaap, stoelgang, het werk en veel meer.
Nu is Manu op stilte retraite in een Vipassana centrum en is er geen communicatie mogelijk. Geen dagelijks telefoontje.
Ik vind het verschrikkelijk dat ik niet weet hoe het met hem gaat. Hoe voelt hij zich? Lukt dat mediteren een beetje? Hoe is het eten daar? Kan hij wel slapen? Mist hij mij ook? …

In Engeland had ik tenminste nog 2 honden, 1 kat, 2 cavia’s en 3 schildpadden om tegen te praten, om mijn dagelijkse beslommeringen mee te delen.
Nu is het intussen zover dat ik tegen mezelf praat. Ik wens mezelf bij elke maaltijd ‘smakelijk eten’. Tijdens het koken zing ik keihard mee met bekende musicalnummers. Ook een ‘slaapwel’ ontbreekt er niet aan.

Ik mis niet alleen Manu. Ik mis elke vorm van sociaal contact. Andere reizigers ontmoet ik niet in deze grote stad. Als er toch al eens iemand een gesprek probeert aan te knopen, stokt dat al snel. Mijn Spaans is nog steeds ontoereikend.

Gelukkig hebben we een superleuk appartement in Buenos Aires gehuurd in een veilige wijk. Ik doe elke ochtend yoga, mediteer, werk veel en doe regelmatig een uitstapje. Ik hou mezelf bezig, maar tel intussen de dagen af.

Manu en ik zijn al enkele jaren bijna 24/7 samen. Vaak vragen mensen mij ‘Hoe doe je dat toch?’.
Het antwoord is simpel. Manu is mijn levenspartner. Ik deel graag mijn hele leven met hem. Hoe graag, wordt mij deze dagen pijnlijk duidelijk.
Tegelijk ben ik dankbaar voor het gemis. Ik zal uit deze ervaring komen met een hernieuwd besef dat ik deze bijzondere man moet koesteren. Dat ik hem moet waarderen met al zijn kanten. Ook als na 7 jaar sommige van zijn kantjes mij stapelgek maken.
Ik zal blij zijn als hij mij binnenkort weer gek maakt. Alleen zal het van korte duur zijn. Als hij terug is, vertrek ik enkele dagen later op stilteretraite. Het einde van deze bijzondere en eenzame ervaring is voorlopig nog niet in zicht.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik mis je.

Dat laatste mogen we in Tortosa wel heel letterlijk nemen. Tot 2 keer toe glibbert er in onze voortuin een slang langs mijn voeten. Mijn ernstige slangenfobie heb ik gelukkig enkele jaren geleden overwonnen, toch moet ik beroep doen op ademhalingsoefeningen om de schrik te overwinnen.
Erger is de brandlucht. Eén ochtend op drie moet ik mijn yogasessie in openlucht voortijdig beëindigen omdat de buren wederom hun afval verbranden. Genieten van het prachtige uitzicht is niet evident als je verplicht moet binnen zitten.

In Navarrenx hebben we geen auto. “Geen probleem” laat de huiseigenares weten, “er rijden hier bussen.”. De bus blijkt 1x per dag te rijden. Gelukkig zijn we slechts 12 dagen in Navarrenx. Deze dagen brengen we ’thuis’ door, de omgeving verkennen is er jammer genoeg niet bij. Boodschappen doen we op de fiets, 10 kilometer heen en terug naar het dichtsbijzijnde buurtwinkeltje. Mijn conditie vaart er wel bij.

Ons huis in de Dordogne heeft alles wat we willen. Een riante keuken, plek voor yoga, hete douches, een auto ter beschikking en zelfs plek om te repeteren voor onze nieuwe voorstelling. Alles… behalve centrale verwarming. Het voelt zo vanzelfsprekend om met één druk op de knop een huis lekker warm te hebben. In dit huis is Manu elke ochtend minstens één uur bezig om 3 open haarden schoon te maken en aan te steken. Daarna duurt het nog een uur voor het warm wordt. Zitten we daar in ons prachtig huis kou te lijden.

Onze laatste housesit in Murcia slaagt toch alles. Origineel had ik mijn zinnen erop gezet om Oud en Nieuw in Berlijn door te brengen. Na twee afwijzingen (voor elke housesit moet je eigelijk solliciteren) kwam “Murcia” voorbij. Na wat opzoekwerk op Google blijkt Murcia een hele mooie regio met een gemiddelde temperatuur van 19 graden in december. We reageren op de oproep en worden ‘aangenomen’.
Wanneer we ons nieuwe huis betreden moet ik slikken. Ik ben in een kattenkennel terechtgekomen. De 4 katten zijn de baas. De hond en wij worden gedoogd. Overal staan versleten krabpalen, liggen dekentjes en speeltjes. De katten mogen op de eettafel. Ze worden gevoerd op het aanrecht in de keuken. Ze mogen alles. Alleen mogen ze niet buiten. De huiseigenares heeft schrik dat de katten overreden worden. Er rijdt gemiddeld 2x per dag een auto voorbij?!
Het is aftellen tot we de huiseigenares op de luchthaven afzetten. Terug thuis sla ik direct aan het poetsen. Vijf dieren die constant binnen leven brengen vuiligheid met zich mee en jammer genoeg wordt het huis niet onderhouden. De deur naar de keuken gaat onherroepelijk dicht en katten op de eettafel dulden wij echt niet.
Na twee weken hebben zowel de dieren als wij onze draai kunnen vinden. De temperatuur dit jaar lijkt hoger dan gemiddeld te liggen. Ik schrijf dit artikel buiten onder een stralende zon genietend van vers fruitsap van appelsienen uit eigen tuin. En de regio is inderdaad prachtig zoals onze vriend Google ons al had laten weten.

We blijven grote voorstanders van deze manier van reizen en nemen de ongemakken er graag bij!

PS: Ik vergeet te vermelden dat in Murcia de elektriciteit minstens 3 keer per dag uitvalt, dat de boiler van de douche net niet genoeg warm water voor 2 personen produceert, en dat wij bij aankomst geen lunch kregen aangeboden, waardoor we omstreeks 17u groen voor de honger toch eens informeerden wanneer we gingen eten.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leven in een kennel.