Al snel parkeer ik het hele idee. Tien uur per dag stil zitten en mediteren is niets voor mij! Al helemaal niet als je tijdens de resterende uren niet mag lezen, schrijven, praten of yoga doen.

Toch blijft Vipassana Meditatie in de loop der jaren regelmatig op mijn pad komen. Dit jaar voel ik mij eindelijk klaar om de uitdaging aan te gaan.

Ik ben benieuwd wat deze tiendaagse teweeg brengt. Ik vraag me vooral af wat er gebeurt als het ‘stil’ wordt. Wordt het überhaupt ooit stil in mijn hoofd?!
10 dagen 10 uur per dag mediteren, stil zijn en met niemand praten. 10 dagen zonder internet, boeken, schrijven en beweging. Ik ben ervan overtuigd dat het stil wordt zonder externe impulsen. Niets blijkt minder waar.

Het lukt me langs geen kanten om 10 uur per dag te focussen op mijn ademhaling. Reeds op de tweede dag ga ik soms ‘actief’ nadenken. Zo kruipen de dagen toch een fractie sneller voorbij.

Tijdens de meditatiesessie geef ik mezelf thema’s om over te denken. Ik denk na over mijn dans- en theatercarrière, over mijn reizen, mijn relaties, over wat ik echt graag doe, …
Ik kom tot vele verrassende conclusies.
Zo besef ik dat ik nooit heb gedanst vanuit mijn hart, maar altijd vanuit mijn ego. Ik vind het kicken om op een podium te staan en gezien te worden.
Ik kom erachter dat sommige relaties te lang hebben aangesleept. Toch heb ik geen spijt. Het heeft mij bij Manu gebracht.
Ik herontdek dat ik een natuurmens ben, ondanks mijn voorliefde voor kunst en cultuur.
…

Mijn meest verrijkende conclusie is dat ‘het tijd is om te geven’. Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. Het leven geeft mij zoveel.
Al te lang leef ik voor mezelf. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je anderen niet gelukkig kunt maken als je zelf niet gelukkig bent. Ik kom tot de slotsom dat ik ontzettend gelukkig ben. De tijd is daar om een poging te wagen om anderen gelukkig te maken. “Now it is time to share my merits.” Zoals Guru Goenka het zegt.
Het zal nog wel even duren voor ik duidelijkheid heb hoe en wat ik te ‘geven’ heb.

Ik ben blij dat ik de Vipassana Meditatie uitdaging ben aangegaan. Toch ben ik er zeker van dat ik dit nooit meer opnieuw doe! Tien uur per dag mediteren, “what the fuck?!”
Stil is het nooit geworden. Ik heb wel weer een hele stap heb gezet op mijn spirituele reis.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal What the Fuck?!.

Ego betekent ‘ik’ in het Latijn.
Ego is een andere naam voor mezelf.

De wereld leert me dat ik een groot ego heb.
Yoga en meditatie leren me dat ik geen ego mag hebben!
Ego is iets dat ik heb, kan hebben of kwijt kan geraken.

Volgens de psychologie is mijn ego wat ik van mezelf denk, mijn volledige zelfbeeld.
Mijn ego zijn gedachten. Alle gedachten samen die ik heb, over mezelf.

Van gedachten kan ik één ding met zekerheid zeggen: ze gaan altijd over het verleden of de toekomst. Gedachten gaan nooit over ‘nu’.
Mijn ego is wie ik denk dat ik vroeger was of wie ik later wil worden.

Voor de filosofiefanaten ontstaat er een mooi vraagstuk. Als mijn ego (ik) de gedachten zijn die ik (ego) over mezelf (ik/ego) heb, wie of wat is dan die ‘ik’?
Eerlijkheidshalve, ’ik’ ben zelf niet zeker van het antwoord op die vraag.

Laat me het eens pragmatisch aanpakken. ‘Ik’, dat is mijn lichaam!

Wist je dat de cellen van je lichaam constant vernieuwen? Binnen een periode van een paar jaar is het merendeel van alle cellen in je lichaam splinternieuw! De bouwstenen daarvoor halen we in onze voeding.

Mijn lichaam is wat ik eet.
Ik ben wat ik eet.
Mijn ego is wat ik eet.
Misschien heb ik daarom een groot ego?
Ik ben nogal ’ne groten eter’.

Na 10 dagen stilte en meditatie tijdens mijn Vipassana cursus kwam ik tot een paar ontdekkingen over mezelf. Mijn ego werd dus nog groter want ik leerde iets bij over mezelf.

Ik besefte dat ik in mijn gedachten vaak bezig ben met wat er ’niet’ is.
Ik zie de mogelijkheden van een situatie, ik zie wat ergens mist, ik zie wat iemand nog beter kan doen, ik zie wat wenselijk is, ik zie wat anders kan, ik bedenk wat ik nog te doen heb.
Als mijn ego ook zo functioneert bestaat mijn ego dus uit alles wat ik niet ben!

Ik zoek naar een conclusie om verder te schrijven en ik besef dat die er niet is.

Het ego, dat blijft een vraagteken!
Misschien maar goed ook. Zo kan ik elke dag opnieuw verrast worden door mezelf en door de wereld om me heen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik en mijn ego.

Ons huis in Turkije heeft dit effect op me. Ik vraag me al drie weken af waarom. Ik wil snappen waarom. Ik wil een oplossing en zorgen dat ik situaties als deze uit de weg kan gaan.

Komt het door de lichaamslengte van de eigenaren van dit huis? Ze bouwden hun huis volledig naar eigen wens. Met het kleine nadeel dat ze een derde kleiner zijn dan ik. Voor elke deur moet ik me bukken. Het plafond is dag in, dag uit vervaarlijk aanwezig. Aan de lamp in het bureau heb ik me wel zeven keer gestoten. Uiteindelijk krijg ik door dat het beter zou zijn die ruimte enkel nog nederig gebukt te betreden. De nadelen die dit heeft voor mijn rug wegen niet op tegen de kans op een lichte hersenschudding.

Als bescherming voor de zon brengen we het merendeel van de dag door onder de houten luifel achter het huis. De enorme ruimte is gezellig ingericht met salon en lange eettafel. Het ontbreekt aan geen enkel comfort. Toch gaat ook deze ruimte op me drukken. Door de combinatie van de lage luifel en de heuvels in de tuin is er geen millimeter van de blauwe lucht te bespeuren. Ons domein is gigantisch dus we achtervolgen een hele dag lang de schaduwplekken. Zo kan ik het gevoel van ruimte onder open hemel vasthouden. Dat blijkt belangrijk voor me.

We letten op vier hondjes, 4 vrouwelijke teefjes. De leidster van de troep noemt Daisy en kreeg van haar baasje de bijnaam ‘Crazy Daisy’. Daisy werd na een paar dagen verliefd op me en gedraagt zich sindsdien als een jaloerse teef. Ze snauwt naar elke andere hond die aandacht van me krijgt. Gelukkig spaart ze Ann!
Als we gaan wandelen is haar enthousiasme niet te stoppen. Met haar hele kracht trekt ze me vooruit. “Ik wandel met de hond, de hond niet met mij!” Dat principe hanteer ik als ik een hond uitlaat. Al mijn hele leven slaag ik erin om dit binnen een paar dagen aan te leren. Spijtig genoeg is Crazy Daisy even koppig als ik en dus laten we ‘elkaar’ uit. Elk met ons eigen idee over de situatie.

Misschien valt de hele locatie tegen doordat ik hier heel moe toekwam. In België had ik veel werk met Khandhas. Nadien ging ik even langs Budapest om een training te geven. Daarna lieten we ons opslokken door Londen en Istanbul. Het voelt alsof ik al maanden niet meer gerust heb. Dit wordt me pijnlijk duidelijk gemaakt toen ik op 1 dag tijd mijn duim én enkel verstuik. Een letterlijke tegenvaller.

Na een paar dagen platte rust ben ik weer op kracht. Toch is de hele impact van deze plek niets veranderd. Dat verbaast me niet. Ik kom vaak op nieuwe plaatsen en maak dit geregeld mee. Ik kan het gegeven enkel verklaren met de ‘energie’ van deze locatie. Ze is niet compatibel met me. Zonder logische reden. Zodra ik op een bus stap weg van hier zullen de wolken in mijn hoofd opklaren!

Ik moet denken aan een quote: “If you can change it, change! If you can’t change it, accept!” Het is een principe waar ik enorm aan hecht. Het zorgt ervoor dat ik er alsnog het beste van maak. Dat doe ik ook. Het is niet omdat mijn gemoed aan me trekt dat ik daar aan moet toegeven. Net als bij Crazy Daisy!
We hebben een paar fijne uitstappen gemaakt. De laatste weken hebben we ook hard gewerkt aan een nieuwe website om muzische workshops en creatieve activiteiten aan te bieden. Werk waar ik best fier op ben.

Zolang ik hier ben maak ik er het beste van. Toch kijk ik er naar uit om weer op stap te gaan naar een plekje waar ik wel bij pas.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een tegenvaller.

Ook contracten gaan we aan voor lange periode’s. Dat geeft meer voordeel. Verlengen gebeurt automatisch en stoppen kan enkel na herhaaldelijk aangetekend schrijven. Iedereen kent de voorbeelden.

Enkele jaren terug werd ik zelfstandige en trotse eigenaar van een vennootschap. Ik ben de eerste om toe te geven dat dit me veel voordeel opleverde. Nu kom ik tot het besef dat je zo’n keuze best voor het leven maakt. Een BVBA opdoeken levert zoveel kosten op dat de voordelen snel vervagen.

Alleen pop-up shops ontstaan voor bepaalde duur. Andere gevallen van tijdelijkheid worden van tafel geveegd als onzekerheid of mislukking.

Er valt me iets op sinds ik terug in België ben. Onderwerpen die op reis afwezig waren gaan hier regelmatig over de tong. Verhalen van mensen die niet kunnen breken met een relatie die al lang voorbij is. Of over uitbranden in een job waarvoor de passie al lang verdwenen is.

Het verbaast me hoeveel mensen niet weg wandelen van situaties die ongeluk brengen. Ik zie zo vele mensen kiezen voor de zekerheid van het ongeluk in plaats van een risico te nemen voor geluk.

Het is natuurlijk verleidelijk. De zekerheid van geld en extra vakantiedagen. De hoop dat je lief zal uitbloeien tot zijn of haar betere zelf. Ik heb zelf lang getwijfeld of ik mijn vet betaalde IT job opzij zou zetten.
Is niet alles per definitie tijdelijk? Ooit gaan we dood. Tot die tijd kies ik er voor om los te laten wat me niet gelukkig maakt. Om te aanvaarden dat ik constant verander. Om zeker te zijn van minder en zo meer te krijgen.

Wij zijn in België voor 3 maanden. Een plan met een begin en met een einde. Een periode van tijdelijkheid. Een doordachte keuze. Vanaf juli kan er iets nieuws ontstaan. Ooit zal ook ik kiezen voor zekerheid. Tot dan ga ik verder met de verheerlijking van de tijdelijkheid.

PS: Op 23 en 24 juni speelt FEST, ons theatergezelschap, de voorstelling Khandhas. Een voorstelling waarin loslaten en onthechting centraal staan.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal zekerheid vs tijdelijkheid.

Alle gebruiken worden vastgelegd in strikte wetten en regels. Zo blijft het geheel voorspelbaar en kan deze perfectie blijven voortbestaan. Uit dankbaarheid voor dit luxueuze leven houdt elke burger zich braaf aan de afspraken. De sociale controle die volgt is efficiënter dan de camera’s van Big Brother.

Ik ben niet in de toekomst, ik ben in Singapore. Ann en ik zijn hier voor een theater festival. Het is tijd om onze artistieke batterijen op te laden. Terwijl we door het centrum van de stad kuieren worden we overdonderd door de hoeveelheid musea, theaters en danszalen. De stad lijkt doordrongen van artistieke invloeden. En toch.

Ik mis iets. Al die prachtige gebouwen voelen leeg. Net als de mensen die er doorheen wandelen.
Twee gesprekken brengen me duidelijkheid. De laatste decennia werd enkel geïnvesteerd in wetenschappelijke opleidingen, daar kan je geld mee verdienen. Nu de economie nood heeft aan creativiteit worden er theaters en kunstscholen gebouwd. Alleen laat artistieke bezieling zich niet zo makkelijk uitplannen door een architect.

Op onze laatste dag bezoeken we de tentoonstelling “The Future of Us”. Een propagandistische versie van het “Huis van de Toekomst”. In een witte dome wordt een 360˚ projectiefilm getoond van de Singaporese toekomst visie. Het perfecte werk, de perfecte woonst, de perfecte gezondheidszorg, de perfecte opleiding, …. Alle materiële noden komen aan bod. En ook hier mis ik iets.

Wat ben je later met dat perfecte huis, als er geen ziel in zit?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Onze Toekomst.

Begin 2015 had ik het goede voornemen om mijn druk, druk, druk bestaan in België achter te laten. De eerste maanden van onze reis stonden volledig in het teken van toerisme. Werken?! Ik moet er niet aan denken. We bezoeken de ene magische plek na de andere. Om de 3-4 dagen pakken we onze rugzak. Al snel krijgen we het druk, druk, druk …

Na een halfjaar begint het weer te kriebelen. Ondernemen zit nu eenmaal in mijn bloed. Voorzichtig een workshop geven, vrijblijvend repeteren, enkele yogalessen organiseren en veel praten over nog meer ideeën.

Begin november valt de beslissing. We stoppen met reizen, we gaan locatie onafhankelijk leven. Een goede maand later stellen we vast dat er nog niet veel veranderd is. Onze ideeën zijn geweldig maar euro’s noch roepies stromen binnen. De balans helt te ver naar het reizen, werken verdient net wat meer aandacht.

Twee weken geleden ging ons locatie onafhankelijk leven officieel van start. Via een platform voor house sitters regel ik een superdeluxe paleis met snelle WIFI. De bezienswaardigheden in Maleisië moeten even wachten. Wij gaan aan de slag!
Wij rennen van repetitie naar dossieraanvraag, creëren een nieuwe website, terwijl we de oude updaten en worstelen ons door een berg informatie. Enthousiasme is mijn stiekeme vijand. Al snel verzuip ik weer in het werk in plaats van lekker te drijven in ons privé zwembad.

De combinatie werk-reizen, of is het werk-leven, is een wankel evenwicht. Gelukkig zijn Manu en ik ons bewust van de tekens. Als hij laat weten dat het eten klaar is en ik wil snel even tien kleine dingetjes af maken, dan moet ik onmiddellijk het scherm van de Macbook dicht klappen. Als ik hem vraag wat hij aan het doen is en hij antwoordt : “dit aan het opzoeken, dat aan het mailen, de website aan het aanpassen en muziek aan het downloaden, …”, dan beseft hij dat hij moet focussen.

Wanneer we ons beiden vereenzelvigen met onze Macbook is daar Tinky. Met luid gemiauw herinnert hij ons eraan dat we hier voor en door hem zijn. Hij is de reden dat we in dit geweldige huis kunnen wonen en werken. Hij heeft geen interesse in druk, druk, druk. Hij wil gewoon liefde en aandacht. Deze kleine kater weet wat belangrijk is.

Mijn voornemen voor 2016 is om weer aan het werk te gaan zonder mezelf te verliezen in druk, druk, druk. Ik wil genoeg energie hebben om iemand over zijn bol te aaien.

Gelukkig Nieuwjaar! Maak je vooral niet te druk!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Druk van goede voornemens.

We moeten de top halen, want ik heb een plan. Hoe stel je iemand de vraag waarop je het antwoord al kent? Dat houdt mij al een tijdje bezig. Ann en ik willen ons leven delen, dat weten we van elkaar. Toch wil ik graag een bijzonder moment scheppen waar we beiden naar kunnen terug dromen.
Een ring zal er niet bij zijn. Onderweg vind ik niets naar mijn smaak dus die moet wachten tot in België. Gelukkig is die ring een symbool en een symbool kan je veranderen zolang de inhoud steek houdt.

Deze hele tocht is uitdagender dan verwacht. Hoofdpijn, slapeloosheid, hartkloppingen, kortademigheid, … Het zijn slechts enkele voorbeelden van wat de hoge hoogte met ons lichaam doet. Na vier dagen moest ik op zoek naar medicatie tegen hoogteziekte om erger te vermijden.

Boven op de top krijgen we meer dan wat de reisgidsen beloven. Kala Patar voelt als een tribune die is aangelegd om van de wereld te genieten. Je zit in een amfitheater van bergen belicht door een felblauwe hemel.
Tijdens de laatste klim leek alles te krimpen, op één top na. Het dak van de wereld toornt sterk boven zijn omgeving uit. Er is geen twijfel waar de Everest staat. Ik kan me geen grootser symbool bedenken.

Ann werkt een welverdiende Snickers naar binnen en als haar gezicht terug leven vertoont open ik de rits van mijn jas. Het is niet een ring die ik boven haal maar een touw. Onze mobiele waslijn die we de hele wereld rond zeulen.
Terwijl we het spektakel rondom aanschouwen leg ik mijn arm rond Ann en haak onze rechterhanden in elkaar. Terwijl ik onze ringvingers met mijn touw verbind begin ik te praten. Ik vertel hoe blij ik ben dat we tot hier zijn gekomen. Zowel tijdens deze trektocht als sinds onze reis, vanaf het begin van onze relatie en vanaf onze geboorte. Ik vertel hoe graag ik haar zie en dat ik de rest van mijn leven met haar wil delen. Ik vertel over de dromen die we samen hebben en de dromen die we al waar maakten.
En dan, als onze handen niet meer kunnen wijken en de tranen over onze wangen rollen stel ik mijn vraag.
“Ann Willemsen, wil jij met mij trouwen?”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het Aanzoek.

Ik ben het eens met de grond van het artikel. Hoe langer ik reis, hoe meer mogelijkheden ik zie. Nog meer dan vroeger zeg ik voluit “JA” tegen mijn ‘gekke’ ideeën. Ik besef dat achter elke gedachte een behoefte schuilt waar ik wel ‘ja’ op moet zeggen. Doe ik het niet dan komen ongeluk en teleurstelling om de hoek gluren.

Reizen bevalt ons, dat is duidelijk. Daarnaast voelen we als maar vaker de goesting om weer aan het werk te gaan. Een behoefte waar we niet onderuit kunnen.
Dan lijkt het evident om naar huis te gaan. Maar wat dan met het reizen? Toen ik hoorde over het begrip “Location Independent Living” vielen alle puzzelstukjes in elkaar.
Dat is wat we willen: een locatie onafhankelijk leven waarin we reizen en werken met elkaar combineren, een nomadisch bestaan.
Toch ontbreekt er iets in het beeld. Mijn behoefte om familie en vrienden te zien groeit en moet een plaats blijven kennen in mijn leven. Gelukkig is ook België een locatie. Een plek die we goed kennen en waarnaar we regelmatig kunnen terugkeren.

Omdat we nog langer onderweg willen blijven komen we in april 3 maanden naar België. In die periode willen we familie en vrienden zien, werken, een nieuwe voorstelling spelen, onze administratie regelen, ons in gezellige huiselijke luxe wentelen, Belgisch bier drinken, iets met echte frieten eten, …

Daarna ligt er een nieuw toekomstbeeld. We willen op een tweetal jaar voldoende verdienen om onze levensstijl te bekostigen. Ondertussen reizen we trager, leren we locaties beter kennen, starten we meer projecten op, keren we vaker terug naar België en zien we nog meer van de wereld. Ons recept voor een gelukkig leven.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Terug naar België?.

We willen naar de vallei van Zanskar, maar hoe meer we naderen, hoe meer twijfels boven drijven.
De weg belooft slopend te worden. Een reis van meer dan 10 uur en 240 km; alsof je heel België doorkruist op een doodlopende zandweg. Voor de terugweg hebben we twee mogelijkheden. Dezelfde route terug naar Kargil of een 12 dagen durende trektocht door de Himalaya’s naar Leh. Voor die laatste voelen we ons niet klaar. Onze benen missen training en we moeten wennen aan de hoogte.
Wat doet een mens dan? Jezelf afvragen wat de beste keuze is, voor en nadelen afwegen. Wat is daar te doen? Wat gaan we daar doen? Valt er nog iets anders te doen dan lange trektochten? Alle transport erheen is peperduur. Is het wel de moeite om te gaan?

Door er te veel over te denken gaan we uit van de moeilijkheden en creëren we de illusie van een gebied waar geen fluit te beleven valt. Toch besluiten we om het te doen. Al kost het uitje ons een bom geld, het belooft een prachtige route en plek te worden.

Om 5u30 staan we klaar voor vertrek en uiteindelijk komen we ’s avonds pas na achten toe. Hoewel de mist ons heel de ochtend parten speelt – het uitzicht op een paar van ’s werelds hoogste toppen wordt ons ontnomen – blijft het ene na het andere landschap me omverblazen.
Ann klikt wel meer dan 150 foto’s bij elkaar. Een gletsjer die zichzelf kilometers ver het landschap in duwt. Een rivier die ontstaat als een klein zielig beekje en beetje bij beetje uitgroeit tot een kolkende allesvernietigende watermassa. De weg, of zal ik zeggen het keienpad, kruist ontelbare keren de stromen smeltwater die vanaf de toppen de vallei in beuken.

Het is weinig mensen of situaties gegeven om mij het zwijgen op te leggen. Hier naast de hoogte en de schoonheid van deze kolossen word ik klein, heel klein. Als na elke bocht een nieuwe zilverwitte top opduikt word ik gevoelig en springt een enkele traan naar boven. De absurditeit van de vorig dag wordt me duidelijk. Ik moet niet altijd iets te ‘doen’ hebben. Hier ‘zijn’ is zo veel meer dan voldoende!

Zo kom ik terug bij mijn goede vriend Patanjali en de tweede stap van zijn achtvoudige pad: de Niyama’s.
Het staat voor persoonlijke gedragsregels, de onvoorwaardelijke do’s in het leven.
Er zijn wederom 5 Niyama’s, net als bij de yama’s. Patanjali schreef: “Wanneer de geest verstoord wordt door negatieve gedachten, is het concentreren op de tegenovergestelde gedachte de beste remedie”. In die zin zijn de Yama’s en de Niyama’s andere uitersten op eenzelfde schaal:

• Saucha: reinheid, zuiverheid in lichaam en geest.
• Santosha: tevredenheid, content zijn dat de dingen zijn zoals ze zijn.
• Tapas: discipline en soberheid, gebruik niet meer (spullen, eten, …) dan je nodig hebt.
• Svadhyaya: studie, stilstaan bij je zelf, zelfreflectie.
• Ishvarapranidhana: overgave, in de klassieke teksten bedoeld als overgave aan God. Ik houd het bij ‘jezelf overgeven aan het leven’.

Intussen verblijven we vier dagen in Padum, het dorp aan het eind van de weg. Het is hier dat Patanjali’s Niyama’s betekenis voor me krijgen. Er is geen elektriciteit. De transformator is defect en terug gestuurd naar de stad. Men weet niet wanneer hij terugkomt. Gisteren kocht ik de laatste fles mineraalwater in de winkel dus vallen we terug op gekookt leidingwater. Het water van de douche is ijskoud, dagelijks krijgen we een ‘hot water bucket’ om ons te wassen. Ons vertrek is onduidelijk. Op een dag komt de bus en kan je bij de conducteur een zitje reserveren. Vertrekken doe je de ochtend nadat de bus is volgeboekt. Intussen heb ik veel tijd om stil te staan bij de laatste dagen en elke keer ik mijn hoofd draai krijg ik een nieuw perspectief op de bergen om me heen.

Er valt hier inderdaad geen fluit te beleven, maar wat is daar erg aan? Santosha!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Pieken en dalen.

We gaan terug over op de orde van de dag: eten… Het nieuws wordt opgezet. De eerste verslagen in het Hindi sijpelen binnen. Uit de vertaling van het personeel begrijpen we dat het epicentrum in Nepal ligt. Het aantal doden is op dat moment te overzien. Al bij al valt het nog mee.

Na onze brunch maken we een wandeling langs de ghats van de Ganges. De fascinerende uitzichten volgen elkaar in razendsnel tempo op. We zien priesters, bedelaars, pelgrims, koeien, mensen die zich ritueel baden, kleding die gewassen wordt, kinderen die langs de waterlijn cricket spelen, jongeren die stiekem hand in hand op de stenen trappen zitten, majestueuze gebouwen,… Plots roept iemand “this way, burning ghat”. Nieuwsgierig volgen we hem en daar zien we de vuren branden. Het vuur van de crematies. Iedereen die sterft in Varansi bereikt onmiddellijk ‘moksha’, verlichting. Vele Indiaers komen naar Varanasi om er te sterven en hun as wordt uitgestrooid in de Ganges. Het is al lang verboden om een lichaam in zijn geheel te water te laten en toch worden we door ‘onze gids’ gewezen op het lichaam van een dode man. Hij vertelt dat deze man, ondanks het verbod, zal verzwaard worden met stenen en zonder verbranding aan de Ganges zal gegeven worden. Ik kijk naar het gezicht van de dode man, tot mijn verbazing doet het me weinig.

Later die avond krijgen we door dat de aarde een groter aantal slachtoffers heeft geëist dan aanvankelijk gedacht. Magere Hein is alom aanwezig vandaag.
Zelf ben ik nog nooit geconfronteerd geweest met een groot verlies, dus vergeef mij als ik bij de komende denkoefening een beetje kort door de bocht ga.

Boeddhisten krijgen poging na poging om het Nirwana te bereiken, Hindu’s blijven onophoudelijk reïncarneren, christenen streven naar een boterbriefje en rijstpap en moslims krijgen hun 77 maagden.
Is de dood echt zo verschrikkelijk? Bij het zien van de berichten uit Nepal voelen we een groot verlies, terwijl volgens de meeste religies het leven slechts een opstapje is naar ‘beter’.
Waarom heerst er dan zo’n groot verdriet bij elk sterfgeval? Omdat we op het einde van de rit ons geloof kwijtgeraken? Dat we beginnen twijfelen aan onze hemel met gouden lepels?
We huilen niet voor de dode, maar voor onszelf. We blijven achter met een groot gemis en zijn niet standvastig genoeg in ons geloof dat onze geliefde een volgende stap heeft genomen. Als we überhaupt al ergens in geloven… .

Ik heb voor mezelf nog geen betekenis kunnen geven aan ‘een leven na de dood’.
Waarschijnlijk zal ik op een dag nergens meer in geloven, tranen met tuiten huilen en mezelf afvragen ‘Waarom?’.
Tot die tijd blijf ik op regelmatige basis vijf zinnen herhalen uit een boek* van Thich Nhat Hanh. Deze medititieoefening maakt me vaak kwaad en opstandig. Toch doet de oefening me beseffen dat de dood inherent is aan het leven. Volledige aanvaarding is de enige manier. Bij elke ademhaling laat ik mijn angsten en geliefden los.
Soms denk ik de volledige reikwijdte van deze zinnen te vatten, het grotere geheel te zien, even vaak snap ik er helemaal niets van…

Ik adem in en besef dat ik oud zal worden.
Ik adem uit en besef dat ouderdom onvermijdelijk is.

Ik adem in en besef ik ooit ziek zal worden.
Ik adem uit en besef dat ziekte onvermijdelijk is.

Ik adem in en besef dat ik ooit zal sterven.
Ik adem uit en besef dat de dood onvermijdelijk is.

Ik adem in en besef dat alles wat mij dierbaar is en iedereen die ik graag heb veranderlijk is.
Ik adem uit en ik besef dat ik alles en iedereen zal moeten loslaten.

Ik adem in en besef dat ik alleen mijn handelingen en gedachten heb.
Ik adem uit en besef dat alleen mijn handelingen achterblijven.

*Wat de wereld nodig heeft
Een boeddhistische visie op het behoud van de aarde.

 

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Beven in Varanasi.