Het busstation ligt op 5 kilometer van ons appartement. We nemen een stadsbus om ernaar toe te gaan. Onderweg vraag ik me af of we hadden moeten wandelen, het verkeer in Asuncion staat muurvast.

Eenmaal in het busstation gaan we op zoek naar de bus richting San Bernardino. We spreken verschillende mensen aan. Ondanks mijn waarschuwing “habla un poco espanol, por favor, mas despacio’, krijgen we een geratel van Spaans en Guarani over ons heen. Na drie kwartier hebben we eindelijk door wat ons te doen staat. De rechtstreeks bus bestaat niet meer. We moeten een paar dorpen verder overstappen.

Ik zweet me te pletter. Er is geen airco op deze bussen.
We stoppen om de 5 meter om mensen te laten op en afstappen. Er zijn geen vaste haltes.
Er is weinig plek. Iedereen struikelt over onze grote backpacks.
Mijn kont wordt blauw van de harde zitjes, maar ik ben allang blij dat ik wel kan zitten.

Uiteindelijk arriveren we na 16u bekaf in ons hotel. We hebben meer dan 5 uur gedaan over een afstand van 50 kilometer.

Het is lang geleden dat we op deze manier hebben gereisd. Tot nu toe was Zuid-Amerika heel duidelijk gedocumenteerd, zaten we altijd op airco bussen en hebben we amper vertragingen gekend.

Het doet mij denken aan onze eerste ervaringen in India en Nepal. Daar was het standaard om bezweet op veel te kleine bussen geduld te oefenen. Toen kozen we steevast voor de goedkoopste optie. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om meer te betalen voor een ‘sneldienst’ of ‘airco’! Het motto was “Tijd hebben we, geld niet.” Hoe minder geld we uitgaven, hoe langer we van ons spaargeld konden reizen. We vonden het niet erg om lang op een bus of trein te zitten zonder comfort. We hadden toch niets beters te doen. Op zulke bussen was er altijd veel animo en stiekem vond ik het ook kicken om voor belachelijk weinig roepies een half land te doorkruisen.

Nu is de motto gekeerd. “Geld hebben we, tijd niet.” We werken veel tijdens het reizen. Het voelt alsof er altijd tijd te kort is. Dat harde werken vertaalt zich in een inkomen. Vandaag geven we dus liever meer geld uit aan een sneldienst en airco. De animo hoeft voor mij ook niet steeds. Ik heb het intussen wel gehad met mensen die plastiek uit ramen gooien, kinderen op mijn schoot zetten of honderden verkopers die je iets proberen aan te smeren op de bus.

Ik schrijf dit artikel op onze volgende bus, richting Encarnacion. We betaalden ditmaal wat meer voor de sneldienst. Dat geld leg ik graag op tafel voor de rust, de airco, de Wifi, het koekje en de cola die daar mee gepaard gaan!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Tijd versus Geld.

Twee uur later komen we aan in Montevideo, waar we nog een extra bus nemen richting Punta Carretas. Daar leidt hij mij naar “Esplendor”. Een groot en luxueus hotel waar Manu als verjaardagscadeau 3 nachten heeft geboekt.

Onze laatste ervaring in een hostel was ons echt niet bevallen. Sindsdien gunnen we onszelf wat meer luxe.
Ik was flink ziek geworden. Het is echt geen pretje om het toilet te delen met 10 anderen, als je om het half uur op de pot zit.
De andere gasten hielden ook van een feestje. Toen ik tot 2 uur ’s nachts werd wakker gehouden in een slecht bed, in een te kleine en te vochtige kamer, heb ik besloten dat we wat meer geld mogen uitgeven aan accommodatie.

De luxe van Esplendor is echter wel een unicum! Het regent de ganse periode dat we daar zijn, maar dat laat ik niet aan mijn hart komen. Het geeft ons de kans om ongegeneerd te genieten van het mega kingsize bed, de sauna, de jacuzzi en de fitness.
We slapen lekker uit en geven onszelf over aan het uitgebreid ontbijtbuffet. Wafels, scones, croissants, yoghurt, vers fruitsap, fruit, scrambled eggs, dulche de leche, confituur, kaas, bananenbrood, muffins, … Gelukkig blijven we maar 3 dagen, want we eten steevast teveel.

Manu trakteert mij ook op een massage in de spa. Dit valt tegen. Ik vraag verschillende keren ‘mas fuerte por favor’. De vrouw blijft gewoon een beetje op en neer wrijven. Regelmatig ‘biept’ haar GSM waarna ze die ook steeds bekijkt. Het werkt mij zodanig op de zenuwen dat ik na slecht 20 minuten de massagetafel verlaat. Ik weiger te betalen. Dit leidt uiteraard tot een kleine hetze. Ik houd voet bij stuk. Ik ben trots dat ik niet over me heen laat lopen, dat ik het aandurf om tijdens de massage aan te geven dat ik het echt niet goed vind.
Het hele voorval is snel vergeten als Manu mij later een deugddoende massage geeft op ons kingsize paradijs.

’s Avonds gaan we heerlijk uit eten. Uruguay is heel prijzig in vergelijking met andere Zuid-Amerikaanse landen. Tijdens deze driedaagse verwennerij kijken we echter op geen cent en laten ons volledig gaan. Ik geniet met volle teugen.

Het letterlijke hoogtepunt moet nog komen. Op onze volgende bestemming, Punta del Este, mag ik op Manu zijn kosten gaan ‘parapenten’. Dat wil ik al heel lang. Ik kijk er enorm naar uit.

Het meeste bijzondere aan mijn 36e verjaardag is vooral dat er een man bij me is die mij zo bijzonder vind dat hij alle registers opentrekt om mij een geweldige ervaring te geven.
Bedankt lieve schat!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Happy Birthday to Me!.

We hebben ons heerlijk genesteld in Samaipata. We hebben een gezellige kamer in een relaxte guesthouse.
Samaipata biedt zowel toeristenrestaurants als een locale mercado waar we kunnen smullen voor 1,5 euro. Er lopen hier slechts een handjevol toeristen rond en de omgeving is adembenemend.
Ik zou hier nog weken kunnen blijven. Alleen moeten we dringend een keuze maken: ofwel het land verlaten ofwel naar Santa Cruz om ons visum te verlengen.
We besluiten Bolivië achter ons te laten en richting Paraguay te trekken.

Na wat opzoekwerk blijkt Paraguay geen toeristische bestemming te zijn. Voor ons een goede reden om er zeker heen te willen. Alleen brengt dat problemen met zich mee.
De bus van Bolivia naar Paraguay stopt niet aan de grensovergang. Bolivianen hebben geen visum nodig en de buschauffeurs zijn amper voorzien op toeristen. We lezen rampzalige verhalen van andere reizigers, die zonder visum en dus illegaal in Paraguay arriveren. Anderen ‘dwingen’ de buschauffeur om te stoppen aan de grens. De chauffeur stopt, maar zodra je bent afgestapt rijdt hij weer door. Al dan niet met je bagage nog op de bus.
Ik voel hoe deze verhalen aan mij knagen. Ik krijg irreële angstvisioenen. Ik heb geen zin om een nacht in niemandsland door te brengen en zonder bagage te wachten op de volgende bus. Ik krijg ontzettend veel zin om alsnog mijn visum in Bolivia te verlengen en lekker comfortabel in Samaipata te blijven.

Deze gevoelens verrassen mij. Ik reis nu al zo lang. Eigenlijk weet ik dat ik amper geloof moet hechten aan zulke verhalen. Ik zou moeten weten dat alles altijd goed komt! En toch …
Ik contempleer tijdens mijn dagelijkse ochtendmeditatie over de gevoelens die zich aan mij opdringen en uiteindelijk lukt het om alles een plaatsje te geven.

Ik laat mij niet tegenhouden door een paar ‘horror’ verhalen!
We gaan richting busstation om een ticket naar Paraguay te kopen. We worden direct omsingeld door vele verkopers.
“Only 70 US dollar!”
Dit bedrag is dubbel zo hoog als de kostprijs die we op internet terugvonden. We verlossen ons van de opdringerige verkopers en gaan zitten om te bekomen en om de feiten te overlopen.

Feit: Alle verkopers vragen hetzelfde bedrag.
Feit: Het is zondag en een paar verkooppunten zijn gesloten.
Feit: Vele verhalen op internet vertellen over een goedkopere prijs, maar een officiële website vinden we niet.

We overleggen druk wat we moeten doen. Terwijl Manu wat opzoekt, kijk ik rond. Ik zie overal de bestemming “Yacuiba” aangeven staan. Ondanks 4 weken reizen in Bolivië, heb ik nog nooit van Yacuiba gehoord. Langs mijn neus weg, zeg ik: “Yacuiba, waar zou dat liggen?” Nieuwsgierig als Manu is, zoekt hij het direct op. Yacuiba ligt in het zuiden van Bolivië aan een grensovergang met Argentinië.

In de seconde die volgt voelen we beiden wat de toekomst gaat brengen. Toch hebben we meer info nodig. We gaan op zoek naar de kostprijs van onze nieuwe bestemming. Slechts 70 Bolivianos (10 US$) naar Yacuiba! Tegenover 70 US$  naar Paraguay.
We gaan terug richting hotel zonder ticket. We willen geen overhaaste beslissing nemen. We gebruiken de rest van de dag om onszelf in te lezen over de grensovergang naar Argentinië en over het land in het algemeen.
Mijn hoofd duizelt van alle nieuwe informatie. Wil ik richting Argentinië om alsnog aan het ‘moeilijke’ Paraguay te ontsnappen? Ik krijg er geen zicht meer op. Paraguay? Argentinië? Alsnog in Bolivië blijven? De hele wereld ligt aan mijn voeten en toch lijkt kiezen in dit geval verliezen. Het is onmogelijk om een ‘foute’ beslissing te nemen en toch ben ik uitgerekend daar bang voor!

Twee dagen later zijn we zonder enig probleem in Argentinië toegekomen en hebben we alweer een heerlijke wandeling gemaakt in Parque Nacional Calilegua!

“Reizen” blijft mijn constante leermeester. Telkens opnieuw word ik uitgedaagd. Wat is een irrationele angst? Wat is reële angst en wat is gezond verstand? Hoe herken je het verschil? Wanneer volg je je buikgevoel?
Ondertussen voel ik me heerlijk in Argentinië. Ik ben benieuwd wat er nog meer op ons pad komt. Ik wil zeker ook nog naar Paraguay! Alleen al omdat er ooit een einde komt aan ons visum in Argentinië.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kiezen is verliezen.

In het eerste jaar blijven we ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget. In het tweede jaar geven we 6.500 euro teveel uit.

De oorzaken hoeven we niet ver te zoeken.

• We kopen een 2e Macbook Air. Met slechts 1 computer rondreizen heeft onaangename gevolgen voor onze relatie. We smijten er graag 1.000 euro tegenaan om onze relatie wat zuurstof te geven.
• Maleisië, Thailand en vooral Singapore zijn beduidend duurder dan de andere Aziatische landen waar we voorheen reisden.
• In 2016 verblijven we 3 maanden in België. We letten op onze centen, maar de vele dineetjes met vrienden en familie kosten handenvol geld. Wel gezellig!!
• We trouwen! We geven geen geld uit aan een feest, wel aan een huwelijkscontract, een testament, ringen en een 2 overnachtingen in een romantische B&B in Gent. Dat feest hebben jullie trouwens nog tegoed!
• Na meer dan een jaar reizen investeren we in nieuwe spullen. Een nieuwe backpack en wandelschoenen voor Manu, 2 E-readers zodat we geen boeken meer moeten sjouwen en wat nieuwe kleding.
• Manu zijn telefoon begeeft het. Na veel wikken en wegen besluit hij geen nieuwe Iphone te kopen, maar een goedkoper Android model van slechts 300 euro.
• In India volgen we wederom een Yoga Teacher Training.

Alles samen geteld, valt het mee dat we ‘maar’ 6.500 euro boven budget landen.

Het reizen bevalt ons zo goed, dat we begin 2016 beslissen dat we zo lang (als financieel) mogelijk willen rondtrekken. Aan dit tempo zal ons spaargeld echter snel op zijn. We moeten onze tijd verdelen tussen reizen en werken.

Een eerste aanzet daartoe nemen we in de zomer van 2016. Tijdens onze housesits in Engeland en Turkije ontstaat www.muzischeworkshops.be . Volgens Google geef je in Europa als budgetreiziger minstens 50 euro per persoon per dag uit. We slagen er dankzij ‘housesitting‘ in om binnen het ‘Aziatisch’ dagbudget van 20 euro per persoon te blijven. We verblijven gratis in prachtige huizen. We koken zelf in riante keukens. We rijden rond in de auto van de huiseigenaars. We betalen zelf de benzine, maar in Turkije valt de benzine prijs mee.
Uiteraard ligt ons reistempo lager. We gaan niet meer elke dag op uitstap zoals voorheen. We doen wat ‘normale’ mensen doen. We werken 5 dagen per week en tijdens het weekend verkennen we onze omgeving.

In deze fase werken we vooral aan vrijwillige projecten. Of we dus voldoende verdienen om ook ons 3e jaar reizen te financieren, zal moeten blijken.

Ook interesse in housesitting? Via deze link krijg je korting!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 4.

Op basis van mijn zoektocht op internet hebben we 14.600 euro voor 1 jaar exclusief vluchten begroot. We zijn ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget gebleven. In het bedrag hierboven zijn immers 5 vluchten inbegrepen!

Meer nog, met die 15.182 euro hebben we ook 1 Macbook Air en 1 Nikon Coolpix camera gekocht. Daarnaast hebben we allebei een officiële Yoga Teacher Training gevolgd.

Ik zou dus kunnen stellen dat je met 20 euro per persoon per dag makkelijk kan reizen in Azië.
Deze stelling moet ik echter nuanceren.

Het eerste jaar zijn we erop gebrand om binnen ons dagbudget te blijven. ‘Afdingen en besparen’ roepen we uit tot ons credo. Dag na dag zijn we trots als we in onze missie slagen. We zien voor het gemak over het hoofd dat we met bloed, zweet en tranen in plaats van met geld betalen.

• We wandelen kilometers in de brandende zon met een loodzware backpack op zoek naar de allergoedkoopste guesthouse.
• Nog meer kilometers leggen we af omdat we weigeren astronomische bedragen te betalen voor een riksja. Dat vele taxi chauffeurs veel te veel aanrekenen aan een toerist staat vast. Alleen onderhandelen wij soms urenlang over luttele euros, vastbesloten ons niet te laten afzetten.
• Onvermoeibaar als we zijn, struinen we het hele dorp af op zoek naar een lokaal eettentje met lokale prijzen. We zouden ook kunnen genieten van westerse delicatessen in de toeristenrestaurants.
• We reizen steeds met goedkoop lokaal transport. Over de vele ongemakken onderweg kan ik een boek schrijven.
• Het geld dat we uitsparen door een 800 CC Royald Enfield te huren in plaats van een 1500 CC voor onze roadtrip, geven we dubbel en dik uit aan mecaniciens onderweg. Daar bovenop kijk ik dagelijks de dood in de ogen op de “most treacherous road in the world”en verkort mijn leven met enkele jaren.
• Waar elke wandelaar dankbaar gebruik maakt van een gids of drager, hebben wij zelf ons hele hebben en houden richting Mount Everest Base Camp gesjouwd.
• …

Na bijna een jaar lang elke roepie in twee te bijten zijn we doodop. We zijn het continue onderhandelen en de gevolgen van onze besparingsslag helemaal beu. Zonder al te veel denken, besluiten we te vertrekken. We boeken de goedkoopste (!) vlucht weg uit Kathmandu richting Maleisië.
Wanneer we in Maleisië aankomen, moeten we even slikken. De prijzen schieten de lucht in. Het leven is hier duurder. We besluiten stilzwijgend het niet aan ons hart te laten komen en dompelen ons onder in luxe. Met desastreuze gevolgen voor ons gemiddelde dagbudget, zoals zal blijken in mijn volgend artikel …  : )

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 3.

De stadsmens in mij komt niet aan haar trekken. Het cosmopolitische Sydney valt in het niets bij de pracht en praal van vele Europese steden. Logisch ook, Australië heeft geen Griekse, Romeinse of Middeleeuwse periode gekend. De Aboriginals zijn trouw gebleven aan de natuur, nooit gebouwd of verbouwd. Pas sinds 200 jaar is de blanke man hier actief steden aan het opwerpen. Gelukkig hebben de Aboriginals samen met enkele visionaire immigranten op tijd een halt toegeroepen aan de mijnbouw, landbouw en verstedelijking, waardoor ik nu kan genieten van duizenden hectaren ongerepte natuur.

Maar nu zit ik vol. Ik zie het niet meer, ik ben voldaan. Ik heb tijd nodig om al deze indrukken te verwerken. Ik verlang naar een warme douche en een echt bed.
De vrijheid die onze campervan biedt, is geweldig. We tuffen van plek naar plek. We douchen ons met de emmer en eten elke avond onder de sterren. Jammer genoeg verstoort “Debby” dit idyllische leven. Sinds cycloon Debby 4 weken geleden The Gold Coast overspoelde, achtervolgt de regen ons.
Na deze natuurramp heeft ook de herfst zijn intrede gedaan. Soms lig ik ’s nachts wakker van de kou. Mijn bovenbenen knijp ik tegen elkaar om toch maar niet door de regen naar het toilet te hoeven. Als ik het uiteindelijk niet meer houd en doorregend terug in de campervan klim, kijk ik uit naar volgende week. Ik ben ontzettend dankbaar voor deze prachtige reis door Australië, maar ik geniet alvast van de warmte die België mij letterlijk en figuurlijk zal brengen.

Tot volgende week, lieve vrienden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Verwend Nest.

Ons huis in Turkije heeft dit effect op me. Ik vraag me al drie weken af waarom. Ik wil snappen waarom. Ik wil een oplossing en zorgen dat ik situaties als deze uit de weg kan gaan.

Komt het door de lichaamslengte van de eigenaren van dit huis? Ze bouwden hun huis volledig naar eigen wens. Met het kleine nadeel dat ze een derde kleiner zijn dan ik. Voor elke deur moet ik me bukken. Het plafond is dag in, dag uit vervaarlijk aanwezig. Aan de lamp in het bureau heb ik me wel zeven keer gestoten. Uiteindelijk krijg ik door dat het beter zou zijn die ruimte enkel nog nederig gebukt te betreden. De nadelen die dit heeft voor mijn rug wegen niet op tegen de kans op een lichte hersenschudding.

Als bescherming voor de zon brengen we het merendeel van de dag door onder de houten luifel achter het huis. De enorme ruimte is gezellig ingericht met salon en lange eettafel. Het ontbreekt aan geen enkel comfort. Toch gaat ook deze ruimte op me drukken. Door de combinatie van de lage luifel en de heuvels in de tuin is er geen millimeter van de blauwe lucht te bespeuren. Ons domein is gigantisch dus we achtervolgen een hele dag lang de schaduwplekken. Zo kan ik het gevoel van ruimte onder open hemel vasthouden. Dat blijkt belangrijk voor me.

We letten op vier hondjes, 4 vrouwelijke teefjes. De leidster van de troep noemt Daisy en kreeg van haar baasje de bijnaam ‘Crazy Daisy’. Daisy werd na een paar dagen verliefd op me en gedraagt zich sindsdien als een jaloerse teef. Ze snauwt naar elke andere hond die aandacht van me krijgt. Gelukkig spaart ze Ann!
Als we gaan wandelen is haar enthousiasme niet te stoppen. Met haar hele kracht trekt ze me vooruit. “Ik wandel met de hond, de hond niet met mij!” Dat principe hanteer ik als ik een hond uitlaat. Al mijn hele leven slaag ik erin om dit binnen een paar dagen aan te leren. Spijtig genoeg is Crazy Daisy even koppig als ik en dus laten we ‘elkaar’ uit. Elk met ons eigen idee over de situatie.

Misschien valt de hele locatie tegen doordat ik hier heel moe toekwam. In België had ik veel werk met Khandhas. Nadien ging ik even langs Budapest om een training te geven. Daarna lieten we ons opslokken door Londen en Istanbul. Het voelt alsof ik al maanden niet meer gerust heb. Dit wordt me pijnlijk duidelijk gemaakt toen ik op 1 dag tijd mijn duim én enkel verstuik. Een letterlijke tegenvaller.

Na een paar dagen platte rust ben ik weer op kracht. Toch is de hele impact van deze plek niets veranderd. Dat verbaast me niet. Ik kom vaak op nieuwe plaatsen en maak dit geregeld mee. Ik kan het gegeven enkel verklaren met de ‘energie’ van deze locatie. Ze is niet compatibel met me. Zonder logische reden. Zodra ik op een bus stap weg van hier zullen de wolken in mijn hoofd opklaren!

Ik moet denken aan een quote: “If you can change it, change! If you can’t change it, accept!” Het is een principe waar ik enorm aan hecht. Het zorgt ervoor dat ik er alsnog het beste van maak. Dat doe ik ook. Het is niet omdat mijn gemoed aan me trekt dat ik daar aan moet toegeven. Net als bij Crazy Daisy!
We hebben een paar fijne uitstappen gemaakt. De laatste weken hebben we ook hard gewerkt aan een nieuwe website om muzische workshops en creatieve activiteiten aan te bieden. Werk waar ik best fier op ben.

Zolang ik hier ben maak ik er het beste van. Toch kijk ik er naar uit om weer op stap te gaan naar een plekje waar ik wel bij pas.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een tegenvaller.

Gratis en voor niets zijn relatieve begrippen. Niets is gratis. We betalen met tijd en energie in plaats van met geld.
Dagelijks wandelen we een uur met onze honden. De omgeving is prachtig! Alleen hebben we na een week de meeste wandelingen wel gezien in deze buurt.
Om de paar dagen organiseren we een zoektocht naar onze schildpadden. Ze lopen vrij rond in de voortuin maar blijkbaar willen ze meer, dus breken ze uit. Een tuin van 100 vierkante meter uitkammen is geen lachertje.
Ik maak het cavia hok grondig schoon en ik verdenk de eigenaren ervan dit nog nooit gedaan te hebben.
Nermal, onze kater is ons zeer erkentelijk dat wij hem voeden. Als wederdienst legt hij elke nacht een paar muizen aan ons bed. Uitzonderlijk kregen we ook een vogeltje en een vleermuis. Een acuut slaaptekort is het gevolg.
Jar Jar Binks vraagt het minste aandacht. De vis is tevreden als hij 1 keer per dag wat eten krijgt.
Tijdens onze housesits in Azië kwam er wekelijks een poetsvrouw langs. In Europa blijkt personeel wat duurder. Deze keer maken we zelf schoon en met deze dierentuin is regelmatig stofzuigen een must.

Het is hier prachtig. Ik kook dagelijks lekker vers eten in onze gigantische keuken. Tussen de plensbuien door vieren we de zomerse dagen met een aperitiefje in het zwembad. Onze tennis skills gaan er (licht) op vooruit. We genieten van supersnelle wifi waardoor ik grote vorderingen maak met de website van Movimento dell’Arte. We maken daguitstappen naar het prachtige Bath, Bristol én Stonehenge.

Het is fascinerend hoe je dingen kan omdraaien. Je kan hard werken om geld te verdienen en dat geld besteden aan een welverdiende vakantie zonder zorgen. Of je verdient amper geld, gaat gratis op vakantie waar je hard werkt en af en toe wat (schildpad) zorgen hebt …

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Niets is Gratis.

Nog anderhalve week en we vliegen richting België. We moeten een keuze maken: in dit paradijs uitbollen of snel nog meer van Thailand verkennen. We duwen onszelf in een hogere versnelling en kiezen ervoor om nog 3 extra locaties mee te pikken.

Sinds Nieuwjaar zijn we toeristisch gezien lui. Liever wat langer op één plek blijven en de hoeveelheid transport verminderen. Een beetje luxe is ons wel gegund na een jaar op het Indische subcontinent. Dat uitvlucht heb ik nu van mezelf genoeg gehoord. Ondertussen is de speklaag rijkelijk aangevuld en is het tijd om terug in beweging te komen.

Na Hua Hin en Phetchaburi rijden we nu richting Ayutthaya. De laatste dagen hadden we prachtige ervaringen. We verkenden plekjes ver weg van het paradijselijke massatoerisme. Deze weg leek de vermoeiende optie maar ik ben helemaal ontspannen.

Waarom voelen we ons zo fundamenteel anders als we op vakantie zijn? Ik kan met zekerheid zeggen dat het niet de locatie van de reis is. Het mooiste strand, de prachtigste zee, het avontuurlijkste oerwoud, …. Na verloop van tijd wennen ze en voelen ze weer normaal. Een eiland als Koh Lanta voelt plots beklemmend en dan stel ik de paradijselijkheid in vraag.

Op de bus lees ik een scriptie over bewegingsleer. Er wordt geschreven over ‘telic state of mind’ en ‘paratelic state of mind’. Als je gemoedstoestand paratelic is ben je meer gericht op de weg dan op de bestemming. Je haalt plezier uit een handeling en niet uit het behalen van een specifiek doel met je handeling. Als je geest in telic modus functioneert ben je gericht op de toekomst en op het realiseren van een doel.

Misschien is dat het antwoord. Vakantie is die tijd van het jaar dat je met verlof mag van jezelf. Een periode waarin je je doelen even loslaat en op wandel gaat in het onbekende. Zo krijgt het cliché gelijk.
Het paradijs vind je niet op een eiland, dat vind je in jezelf.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De vakantie kan beginnen.

We zijn in een scam beland. De tuktuk staat al klaar om ons voor een ‘prijsje’ verder te brengen. De buschauffeur en zijn kompanen zijn zo ‘vriendelijk’ om ons te waarschuwen dat er die avond geen ferry’s meer zijn. Ze zullen ons naar een hotel brengen en morgen een speedboot regelen.

Dikke zever! Ze beseffen nog steeds niet dat deze scams uitgebreid staan omschreven op het internet.
Samen met 2 andere toeristen weigeren we van de bus te stappen. Onze oplichters hebben geen idee waar ze aan beginnen. Een uur lang laten we verschillende theaterstijlen de revue passeren. Ze moeten en zullen ons naar de terminal brengen!

Tragisch gooit Manu zijn armen in de lucht en roept de goden aan: “Whyyyyy? Why do you do this? This is not fair! Whhyyyyy?”
Even later lach ik mezelf kapot als hij plaatsneemt in de stoel van de chauffeur. De sleutels zitten nog in het contact. “If you don’t drive, I drive! Out of the way!” De eigelijke buschauffeur ziet de humor er niet van in.
Dan wordt de sfeer grimmiger. We krijgen een telefoon in de hand geduwd. Aan de andere kant van de lijn laat iemand ons weten dat er echt geen ferry’s meer zijn. Manu legt af en dreigt de politie te bellen. “No, no, no police,… “. De man eist zijn telefoon terug.
Ik hou de telefoon stevig vast. “You scam me, I scam you! I keep phone untill we are at the terminal!” De man schiet in een Thaise colère en begint ons af te dreigen. Manu en ik kijken elkaar aan en beginnen in koor nog veel luider terug te roepen. Hij druipt af en gaat onderhandelen met zijn makkers. Ze hebben door dat ze vanavond geen Baht extra zullen verdienen.

Even later brengen ze ons naar de terminal. Daar maken we kennis met ons ‘publiek”. Max en Tatjana, de andere toeristen hebben de hele tijd geanimeerd toegekeken. Ze komen uit Rusland en spreken amper Engels. “Yoe english big, my english little. Yoe, thank yoe! Yoe drink vodka!”

Sinds Maleisië voel ik het gewicht van een jaar ‘vechten’ in India en Nepal van mijn schouders glijden. Gelukkig zijn we genoeg gerecupereerd om dit voorval snel te relativeren.

Ik heb geen zin meer in de constante strijd om geld en eerlijkheid. We nemen vaker een toeristenbus. Als een kamer in een guesthouse binnen ons budget valt, zoeken we niet langer naar een nog betere deal. We trakteren onszelf op pizza met wijn in plaats van elke menukaart aan een strenge inspectie te onderwerpen. Door 20 procent minder kritisch en gierig te zijn, hou ik 80 procent meer energie over.

Het voelt lekker makkelijk om luxe, gemoedsrust en vrienden te kopen. Wat we echter nooit zullen doen is ingaan op fraude en oplichting! U bent gewaarschuwd.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal You scam me, I scam you.