Maanden na deze beslissing hebben we veel plannen, maar nog geen centen. Maleisië, Singapore en Thailand leiden ons teveel af. We blijven toeristen.

België brengt een duidelijke kentering. De ‘Rat Race’ slokt ons op. Workshops organiseren, yoga geven, repeteren, reclame maken voor ‘Khandas’, spullen op de rommelmarkt verkopen… We maken nog net tijd voor een tweedaagse huwelijksreis naar Gent. Daarnaast is het gedaan met ‘reizen’.

Tijdens onze housesits in Engeland en Turkije werken we keihard aan een nieuwe website voor creatieve workshops. Eén dag per week maken we tijd voor een uitstap.

Terug in India sluiten we onszelf op in One Nest om on line te werken. In Dharamshala hebben we alles vorig jaar al gezien. Daarna ligt onze focus drie weken lang op yoga.

Afhankelijk van maand tot maand helt de weegschaal vervaarlijk over naar óf reizen óf werk óf yoga óf theater óf … Nooit naar rust.
Het blijkt ‘on the road’ al even moeilijk als ‘thuis” om een evenwichtige ‘work – life’ balans te vinden.
Mijn spaarrekening fluctueert, net als mijn gemoed. Het ene moment mis ik het reizen, dan wil ik theater maken, dan vind ik geen tijd voor yoga, dan wil ik de trailer voor Khandas afwerken, dan wil ik het rustig aan doen, dan …

Wat ik echt wil is tijd nemen voor alles wat ik doe.

• rustig opstaan: 0,5u
• yoga practice: 2u
• ontbijt: 1u
• toilet + douche: 1u
• on line werken: 3u
• koken lunch: 1,5u
• rusten: 1u
• repeteren theater/dans: 3u
• toerisme: 3u
• rusten: 1u
• koken + dinner: 1,5u
• social media bijhouden: 1u
• lezen/schrijven/studeren: 2u
• ademhalings- en relaxatie oefeningen: 1u
• slapen: 9u

Totaal 31,5 uur

Tijdens mijn solo zong ik: “I want it all and I want it now.”
“Now” zal niet lukken. Een dag bestaat uit slechts 24 uur. Elke dag opnieuw moet ik keuzes maken.
Een andere quote uit ‘Khandhas’: “Breath by breath, accept what is, don’t obsess with what you miss.” Het blijft een moeilijke oefening, maar adem per adem kom ik er wel.

Na onze yoga opleiding wil ik weer reizen in India. Dan komt er een kans voorbij die ik niet wil laten liggen. Drie maanden lang op Gili Trawangan yogales geven en de studio managen. Het reizen moet weer wachten! Of niet?
Wij maken een egoïstische keuze. We nemen een omweg via Java en arriveren een weekje later op Gili T.
Op snelheid trekken we langs Jakarta en de beroemde Borobodur en Prambanan tempels in Yogajakarta. Na het reizen mag de balans weer hellen in de richting van werk, yoga en niet te vergeten … tropical beach life.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Work – Life Balance.

Iphone, Iphone, Tas, Lepel, Senseo, Koffiepad, Ipad, Bord, Mes, Brood, Boter, Kaas, Nutella,…

We zijn een week in België en gaan mijn geliefde Antwerpen herontdekken. We arriveren met de trein. Halverwege de Keyserlei kom ik bruusk tot stilstand. Manu kijkt me vragend aan.
We waren aan het snelwandelen, net niet aan het joggen. Als schapen volgen we het hoge tempo van de meute. Allemaal net op tijd of net te laat, terwijl wij alle tijd hebben.
Net terug op Belgische bodem en we laten ons meesleuren in de race die we leven noemen.

Breath by Breath, Be Aware, Practice Yoga Everywhere.

In Azië is yoga met de dag belangrijker voor mij geworden. Ik vind er rust, balans, focus, vertrouwen, …
Ik plaats een oproep op Facebook. “Is er iemand in België op zoek naar een yogadocent?” Vrij snel krijg ik reacties.
Ik vond het heerlijk om yoga te geven in Prana Yoga Studio en in Flow. Ik ben heel dankbaar voor hun vertrouwen. Ik wil nog dieper in yoga duiken, mijn kennis en ervaring verbreden. De volgende cursus in India is alweer geboekt!

Ik heb dorst. Ik heb altijd dorst.

Dit is het eerste artikel dat ik in 3 maanden schrijf. In België kom ik er niet aan toe. Ik ben te dorstig naar vele verschillende dingen. Ik wil mijn dagelijkse yoga practice in ere houden, ik wil yogales geven. Ik wil een theatervoorstelling maken. Ik doe de promo voor deze voorstelling. Ik geef workshops. Ik wil mijn favoriete plekjes in Antwerpen bezoeken. Ik wil vrienden en familie zien. Ik wil schrijven. Ik wil … Gelukkig heb ik ervaren dat uitstel geen afstel is. Alles komt op zijn juiste tijd. Veel willen hoeft geen probleem te zijn, zolang ik maar niet alles tegelijkertijd wil.

Ik heb 3 vrienden, nee 2. Ik heb kennissen, 683.

Op reis leg je makkelijk contacten, ben je in een mum van tijd vrienden voor het leven. Waarom is dat zo moeilijk in België?
Ik heb geleerd om op kleine momenten te enten. Naar aanleiding van een post op Facebook leer ik iemand nieuw kennen. Een collega wordt een vriendin door iets te gaan drinken. Op de uitnodiging voor een dineetje van een ex-leerling ga ik gretig in. Kennissen worden vrienden.
De weken in België zitten vol met sociale afspraken. Ik heb zulke fijne momenten. Ik voel mij gezegend. De keerzijde is de hoeveelheid informatie die ik soms moeilijk verwerkt krijg. Vele vrienden, vele verhalen. Op tijd mijn batterijen opladen blijft de uitdaging.

Breath by Breath, Release the Fear, Only then Salvation’s near.

In KHANDHAS is er een scene waar ik willekeurige passages uit boeken voorlees. Eén passage uit ‘De Celestijnse Belofte’ grijpt me naar de keel. Verbaasd lees ik met luide stem over de Collectieve Angst. We worden bang gemaakt (lees: we maken onszelf bang) voor de crisis, terrorisme, voor vluchtelingen, voor anderen, voor onzekerheid …
In België krijg ik regelmatig goede raad: “Dat het tijd wordt dat ik ga werken voor mijn pensioen.” “Dat ik snel een huis moet kopen, want huren is geld wegsmijten.” “Dat ik beter in België blijf, want in het buitenland is het gevaarlijk.”
Terwijl ik deze raad met een geduldige glimlach verdraag, zie ik mensen wegzakken in een burn-out. Ze werken te hard voor hun huis en hun pensioen. Ze hebben angst om te falen, angst om hun partner te verlaten, … Ze hebben dromen, maar durven niet te springen.
De dag dat wij beslissen om deze zomer te gaan housesitten in Turkije, ontploft de boel in Istanbul. Ik laat de huiseigenaars weten dat ze zich geen zorgen moeten maken.
“We choose not to live in fear, we come to Turkey.”

Your life is falling away. Death is at hand.

Vinnie, de kat van mijn mama is overleden. Ik ben blij dat hij heeft ‘gewacht’ tot ik weer in België was. Ik heb nog 4 dagen op hem gepast toen mijn mama een lang weekend naar de zee ging.
Leven en dood gaan hand in hand. Als ik nu sterf, dan sterf ik gelukkig. Ik doe wat ik wil, ik heb wat ik wil, ik heb lief wie ik wil, ik leef mijn dromen, ik vier het leven.

KHANDHAS is een voorstelling over loslaten.
Ik heb veel ervaren tijdens mijn periode in België, nu laat ik België weer los. Tijd om verder te reizen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Veel te doen in België.

Begin 2015 had ik het goede voornemen om mijn druk, druk, druk bestaan in België achter te laten. De eerste maanden van onze reis stonden volledig in het teken van toerisme. Werken?! Ik moet er niet aan denken. We bezoeken de ene magische plek na de andere. Om de 3-4 dagen pakken we onze rugzak. Al snel krijgen we het druk, druk, druk …

Na een halfjaar begint het weer te kriebelen. Ondernemen zit nu eenmaal in mijn bloed. Voorzichtig een workshop geven, vrijblijvend repeteren, enkele yogalessen organiseren en veel praten over nog meer ideeën.

Begin november valt de beslissing. We stoppen met reizen, we gaan locatie onafhankelijk leven. Een goede maand later stellen we vast dat er nog niet veel veranderd is. Onze ideeën zijn geweldig maar euro’s noch roepies stromen binnen. De balans helt te ver naar het reizen, werken verdient net wat meer aandacht.

Twee weken geleden ging ons locatie onafhankelijk leven officieel van start. Via een platform voor house sitters regel ik een superdeluxe paleis met snelle WIFI. De bezienswaardigheden in Maleisië moeten even wachten. Wij gaan aan de slag!
Wij rennen van repetitie naar dossieraanvraag, creëren een nieuwe website, terwijl we de oude updaten en worstelen ons door een berg informatie. Enthousiasme is mijn stiekeme vijand. Al snel verzuip ik weer in het werk in plaats van lekker te drijven in ons privé zwembad.

De combinatie werk-reizen, of is het werk-leven, is een wankel evenwicht. Gelukkig zijn Manu en ik ons bewust van de tekens. Als hij laat weten dat het eten klaar is en ik wil snel even tien kleine dingetjes af maken, dan moet ik onmiddellijk het scherm van de Macbook dicht klappen. Als ik hem vraag wat hij aan het doen is en hij antwoordt : “dit aan het opzoeken, dat aan het mailen, de website aan het aanpassen en muziek aan het downloaden, …”, dan beseft hij dat hij moet focussen.

Wanneer we ons beiden vereenzelvigen met onze Macbook is daar Tinky. Met luid gemiauw herinnert hij ons eraan dat we hier voor en door hem zijn. Hij is de reden dat we in dit geweldige huis kunnen wonen en werken. Hij heeft geen interesse in druk, druk, druk. Hij wil gewoon liefde en aandacht. Deze kleine kater weet wat belangrijk is.

Mijn voornemen voor 2016 is om weer aan het werk te gaan zonder mezelf te verliezen in druk, druk, druk. Ik wil genoeg energie hebben om iemand over zijn bol te aaien.

Gelukkig Nieuwjaar! Maak je vooral niet te druk!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Druk van goede voornemens.

Ik kom vele knalrode of lijkbleke wandelaars tegen, high van de pijnstillers gehuld in een wolk Reflex Spray. Ze moeten het hoge tempo van hun gids volgen. Anderen kiezen er voor om tijdens hun beperkte tijd in Nepal zoveel mogelijk bezienswaardigheden af te vinken. Een laatste categorie wil voor de sport de trekking zo snel mogelijk voltooien.

Manu en ik doen het rustig aan. “Slowly, slowly” is ons credo. We hebben geen deadline om de top te halen. We hebben onszelf alle tijd gegeven. Meer zelfs, we hebben de tijd uitgeschakeld.
Tijd is ruimte geworden. Het is fascinerend wat er dan allemaal mogelijk is…

Ruimte om te rusten, zelfs om het kwartier als de beklimming lastig is. 
Ruimte om een hele middag onze zware benen te ontspannen in de Hot Springs. 
Ruimte om te praten, veel te praten, dicht tegen elkaar tijdens de koude avonden.
Ruimte om aan de toekomst te denken, ideeën te laten ontstaan en plannen te maken.
Ruimte om nieuwe mensen te leren kennen, van wie we de volgende dag alweer afscheid nemen, ze gaan mij te snel.
Ruimte voor thee.
Ruimte voor meer thee.
Ruimte voor nog meer thee, bier is prijzig boven op de berg.
Ruimte voor lange lunches, met grote porties Dhal Bhat om onze energie op peil te houden.
Ruimte om elke keer opnieuw stil te staan bij een waterval.
Ruimte om foto’s te nemen, vele foto’s van eenzelfde berg, net anders belicht, net vanuit een andere hoek. 
Ruimte om te genieten van de zonsopkomst aan de voet van Annapurna, de tiende hoogste berg ter wereld.
Ruimte om te fantaseren over een volgende trektocht naar de allerhoogste berg ter wereld.

Mount Everest, we komen eraan maar wel slowly, slowly! 

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Stap voor stap naar Annapurna Base Camp.

Langer uitrusten in Manali is niet mogelijk. De einddatum van ons visum nadert, we moeten richting Nepalese grens. Een reis die meerdere dagen en busritten in beslag zal nemen.
In Shimla, de volgende halte, vinden we na de lange busreis vrij snel een kamer die binnen ons budget past, maar jammer genoeg niet aan onze eisenlijst voldoet.

In de loop van onze reis hebben we een lijst met voorwaarden opgesteld waaraan een kamer moet voldoen.

• Buitenraam (vermijdt muffe en vochtige lucht)
• Buitenraam in de badkamer (idem)
• Goede matras (vermijdt een pijnlijke rug)
• Lang bed of geen rand aan het voeteinde (owv de lange benen van Manu)
• Goede kussens (niet gevuld met prikkelige stro)
• Warm water (afhankelijk van het seizoen)
• Geen lawaai (ver weg van een moskee, niet bovenop de heuvel, geen partyhotel, geen satsang, niet aan de receptie of het gemeenschappelijke terras, …)
• We moeten de muren durven aanraken (vocht, schimmel, bloedvlekken,…)

Optioneel:

• WiFi
• Handdoeken
• Gewassen beddengoed
• WC papier
• Yogaplek
• Terras of balkon

Elke kamer scan ik met een arendsoog en toch duikt er regelmatig een nieuwe verrassing op.
In Shimla stort ik me vermoeid op bed, maar al snel besef ik dat het een rokerskamer is. De kussens stinken uren in de wind. Inventief als ik ben geworden, neem ik mijn eigen kussensloop (een aanrader voor elke reiziger) en vul hem met 2 truien en een sjaal. Het smerige kussen smijt ik in de hoek.
Eind juli waren we in Sonamarg. Vanop het toilet staarde ik naar de mega grote boiler en droomde weg bij het idee van een hete douche. Ik keek verder rond en vroeg twijfelend “Liefje, zie jij de douchekop?”. De volgende ochtend hebben we de emmer gevuld aan de kraan en speelden we elkaars douchekop. Om beurten goten we een emmer over elkaar heen.
Langer geleden, in Jaisalmer, vroegen we of de badkamer ‘hot water’ had. “Yes, yes!” Toen ik even later ging klagen over de ijskoude douche, kreeg ik met een grote glimlach een emmer met warm water aangereikt. Sindsdien hebben we een ‘hot shower’ aan onze eisenlijst toegevoegd.

Manali noch Shimla bieden de rust en luxe die ik voor ogen had, toen ik tijdens de laatste nacht van onze roadtrip de slaap probeerde te vatten. We brachten de nacht door in de goedkoopste slaapplek ooit. Ik schrijf slaapplek, want een kamer kan je het niet noemen.
Onze hele eisenlijst moet ik overboord gooien wanneer we na een heftige rit arriveren in Batal. Er is slechts 1 “guesthouse”. Ofwel rijden we 20 kilometer verder over de keien des doods ofwel nemen we genoegen met een stenen hok. De felle wind raast tussen de spleten. Ons dak, gemaakt van plastic zeilen wappert onophoudelijk. We trekken ons thermisch ondergoed aan met daarboven broeken, truien en sjaals en maken het ons gezellig met een glaasje ‘Old Monk’ onder de dikke dekens. Onze tanden poetsen we aan de waterpomp en onze ‘boodschappen’ doen we verderop onder de brug.

Gelukkig ligt ook het magische Rishikesh op weg naar de grens. Dit Westerse paradijs zal mijn behoefte aan een rust en luxe zeker vervullen.
Negen maanden geleden vertoefden we een week in deze oase. Nu we terug zijn blijkt de realiteit nog mooier dan mijn herinnering. We logeren in dezelfde ‘luxueuze’ guesthouse als destijds waar ik uitrust op het grote bed tussen de schone lakens en de zachte kussens.
Als de elektriciteit uitvalt, blijft onze plafondventilator stug doordraaien dankzij de uitmuntende generator. Deze keer word ik niet midden in de nacht wakker, drijfnat van het zweet.
Manu geniet van het snelle internet, waar hij 9 maand geleden nog op vloekte. Het supersnel internet van Telenet zat toen nog te vers in zijn geheugen.
Als ik de deur van de badkamer opendoe, word ik helemaal euforisch: een aftrekker! Geen enkele Indiase badkamer heeft een aparte douchecabine, de hele badkamer wordt altijd zeiknat. Met zo’n aftrekker kan de schade enigszins beperkt worden. Niet uitglijden, geen natte voeten in de rest van de kamer, geen vuile zandvlekken in de badkamer, … . Luxe zit in kleine dingen.

We doen ons tegoed aan grote bokalen muesli met vers fruit, Oreo milkshakes, nacho’s met gesmolten kaas en salades met geroosterde groenten.
Ik doe nog een ijdele poging om te shoppen, want in de helft van mijn kleren zitten gaten, maar dat draait op niets uit. Na negen maanden ben ik nog steeds niet klaar voor de ‘shanti shanti hippie look’ die hier ‘in’ is onder Westerlingen.
Shoppen in mijn eigen kleerkast, dat is het toppunt van luxe waar ik nu van droom.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Aftrekkers en droogkasten.

Perspectief 1: De dagplanning

Een ashram is een woongemeenschap waar mensen samenleven met een gezamenlijk doel, in dit geval yoga. De dagplanning loopt voor iedereen gelijk en er wordt verwacht dat iedereen ze volgt.

05:30 u     OPSTAAN
06:00 u     SATSANG
07:30 u     THEE
08:00 u     ASANA LES
10:00 u     BRUNCH
11:00 u     KARMA YOGA
12:30 u     ASANA COACHING (optioneel)
13:30 u     THEE
14:00 u     LEZING
16:00 u     ASANA LES
18:00 u     AVONDETEN
20:00 u     SATSANG
22:00 u     LICHTEN UIT

Perspectief 2: Wat kom ik hier doen?

Yoga betekent ‘de vereniging van het individuele bewustzijn met het universele bewustzijn’. Het is een Indiase wetenschap van meer dan 5000 jaar oud.
Yoga wordt voor verschillende doelen gebruikt, afhankelijk van plek tot plek. Dat gaat van bewegings oefeningen, een weg om lichaam en geest in verbinding te brengen, therapie om een aantal medische klachten door beweging op te lossen tot een pad om spirituele verlichting te bereiken.

De laatste jaren ben ik meermaals met yoga in aanraking gekomen. Eerst tijdens mijn acteurstraining bij Acsent. Hoewel het niet zo benoemd werd was yoga een groot deel van onze opwarming. Tijdens onze reis naar Indonesië eerder dit jaar volgden we onze eerste echte yoga lessen. Ik ben onze docente, Marion, nog altijd dankbaar voor die geweldige ervaring. Terug in Antwerpen gingen we een aantal lessen volgen bij Yoga vzw, ook al een aanrader, in de hoop de regelmaat te kunnen vasthouden.
Omdat zowel Ann als ik voelen dat we hier meer mee willen gaan we in mei een TTC (Teacher Training Course) volgen in India.
Ik miste nog iets voor we met een TTC starten. Een duidelijk zicht op de bouwstenen en de filosofie achter yoga. En ook de beginnerservaring en wat meer fysieke training. Daarnaast is het een fijn vooruitzicht om 2 weken te kunnen focussen op je lichaam en iets dat je leuk vindt!

Perspectief 3: Een dagervaring

Ik word wakker van de bel in de verte en het rumoer rondom me. Het eerste licht is al aangestoken op de slaapzaal. “Ik heb nog geen zin om op te staan. Dadelijk om 5:40 gaat mijn wekker en kom ik er wel uit.” Ik draai me om en val terug in slaap.
Een paar minuten later is het zo ver. Met kleine Droopy ogen kruip ik onder mijn muggennet vandaan. “Die matras had echt wel wat dikker gemogen!” Overdag is het schroeiend heet maar ’s nachts ben ik blij dat ik een dekentje bij me heb. Ik trek mijn kleren aan en ga snel mijn tanden poetsen en langs de wc. “Als ik nog lang treuzel moet ik me dadelijk weer haasten om om 6 uur in de satsang te zijn.”

De grote satsang hal staat midden op het terrein en geeft een geweldig uitzicht op de groene omgeving. Overdekt en zonder muren. Ik kijk rond of Ann al ergens zit. Zij slaapt op de vrouwenslaapzaal. “Als er naast haar nog plek is kan ik mijn lompe lichaam misschien wel zachtjes tegen haar aanstrelen terwijl ik ga zitten.” Fysiek contact of uitingen van liefde zijn verboden om zij die kiezen voor kuisheid niet af te leiden …. “Pffff,  zeveraars!”
Zoals elke dag begint de satsang met 15 minuten stilte-meditatie. Geen geluid maken is de moeilijkheid niet. Dat stemmetje in mijn hoofd het zwijgen opleggen is iets anders. “….. Ssshhhht …. Niet denken dat je moet zwijgen ….. Gewoon zwijgen …. Sssshhhhht …. Zwijg nu toch ….” Ik ga jullie de volledige transcriptie besparen.
Op naar het tweede deel van de satsang: gezangen en gebeden. “Ik heb het er niet mee. Goden en grondleggers aanbidden gaat voor mij voorbij aan de essentie.”
Ik probeer wat mee te zingen uit mijn tekstboek. Het begint al beter te gaan om de Indiase en Sanskriete liederen ‘fonetisch’ mee te zingen … “Vind ik toch zelf“.
“Nog effe en we krijgen een zoetigheidje.” Op het einde van de satsang krijgen we altijd een zoetigheidje. “Ik hoop dat het weer die zoete rijstebrij is, … Dat is de beste … Sshhht!“.
Op naar deel 3 van de satsang, de lezing. Onze Swami praat over een thema en vraagt je er vandaag bij stil te staan. Samen met de meditatie vind ik dit het zinvolle gedeelte van de satsang. “Wil ik hier wel zo vroeg voor uit mijn bed komen???”

7u30, tijd voor thee. In India moet ik ‘Chai’ zeggen, kruidenthee gemaakt met melk ipv water. Je kan hem naar believe aanvullen met natuurlijke rietsuiker. “Heerlijk!” Eten krijg je pas om 10u, na de asana les, dus een beetje suiker is welkom om de ochtend door te komen. Op het half uurtje gaan er gemiddeld drie bekers naar binnen. “Vier heb ik ook eens geprobeerd maar toen werd ik misselijk toen ik 3 minuten in schouderstand moest staan.”

8 uur, de assana les gaat van start. De eerste les gingen we naar de beginnersgroep. De gevorderde groep geeft me meer uitdaging. Blijkbaar heeft Acsent en al mijn andere fysieke werk van de laatste jaren mijn lichaam meer getraind dan ik soms besef.
Een asana les bij Sivananda ziet er elke keer opnieuw exact het zelfde uit. Eerst ademhalingsoefeningen, dan de ‘Groet aan de zon’ om op te warmen, gevolgd door 12 asana’s afgewisseld met momenten van ontspanning.
Mijn lichaam wordt les na les sterker en flexibeler. “Nog effe en ook de kopstand lukt me wel.” De vaste les met steeds dezelfde 12 asanas geeft weinig afwisseling, maar ik merk dat het me goed doet.

Na de les snel omkleden en naar de eetzaal. “Eindelijk eten!” We zitten in rijen op de grond. Metalen eetplaten staan klaar en worden met eten uit emmers gevuld. Je krijgt bij tot je voldoende hebt. “Ik kan het gebruiken ook, de volgende maaltijd is pas vanavond!” De eerste dagen was het niet makkelijk, maar intussen lukt het me om de hele maaltijd in kleermakerszit te blijven zitten.

Na het eten heb ik net de tijd om langs de wc te gaan en om elf uur start ik met een uur karma yoga. Iedere medewerker, gast of toerist helpt dagelijks een uur lang mee in de ashram. “Een oefening in onbaatzuchtigheid“.
Mijn taak is om samen met 4 anderen de grote satsang hal te kuisen. Ik heb geluk, anderen ‘mogen’ de kamers of de sanitaire blokken kuisen. “Ann heeft nog meer geluk, zij helpt bij het opdienen van het avondeten en heeft nu een uur rust.” Ik vraag me af wanneer ik de laatste keer iets voor iemand ‘zomaar’ gedaan heb??? … Daar moet ik later eens verder over denken …”

12u, … Vrij …”Als ik snel ga douchen kan ik daarna effe rusten.”

13u30, tweede thee van de dag, zelfde verhaal als ’s ochtends. “Nee geen 4de kop nemen, …. Je weet dat je daar spijt van krijgt!”

14u lezing. Ik was tijdens de thee druk in gesprek dus ik moet me weer haasten. “Als ik te laat ben mis ik een plek tegen de muur aan en moet ik anderhalf uur in kleermakerszit zitten zonder steun.”
De lezing wordt gegeven door Swami Satchidananda. Een swami is een leermeester. In India noemen ze hen ook wel guru’s. Leerlingen volgen guru’s een tijdje, krijgen kennis via mond-aan-mond overdracht en enkelen worden later guru voor weer nieuwe leerlingen. Zo wordt de yoga kennis al duizenden jaren overgedragen naar onze ‘moderne’ tijd.
De lessen zijn, naast het fysieke gedeelte echt wat ik hier zocht. Onze swami geeft een overzicht van de yoga filosofie, het mensbeeld dat ermee samengaat, de achtergrond, …  Wat hij vertelt vind ik onnoemelijk interessant. Alleen spijtig dat hij zelf de les soms moeilijk in de praktijk kan zetten. “Het ego blijkt moeilijk te overwinnen voor sommigen. Een ervaring die me bekend voorkomt met leermeesters.”

De lezing loopt weer uit dus ik moet me haasten om op tijd te zijn in de asana les van 16u.
“Nog twee uur en ik mag weer eten“. Twee uur die telkens opnieuw voorbij vliegen als een meditatieve roes. “Hoe meer comfort ik vind in de houdingen, hoe meer ik ervan kan genieten, hoe meer het stemmetje in mijn hoofd leert zwijgen.”

18u, eten en even rust. Dadelijk terug naar de avond satsang. “Ik zou liever met de mensen die ik hier heb leren kennen wat ouwehoeren maar … de plicht roept.”

20u, satsang, … “Pfff …. De tweede keer van de dag is altijd uitdagender dan de eerste … Gelukkig volgt er straks nog een zoetje, …. Misschien wel die zoete rijstebrij.”

Op de terugweg zet ik me met Ann ergens in een donker hoekje. “Het voelt puberaal om ons te verstoppen.” Ik vind het fijn om voor het slapen gaan nog even samen te zijn en te praten over onze dag. Zoen, … “Slaapwel lieve vrouw“.
Tanden poetsen en naar bed. Om 22u hoort het stil te zijn op de slaapzaal. In onze mannenslaapzaal liggen best wat Indiaers en die hebben een andere interpretatie van de begrippen ‘stilte’ en donker’. “Ik hoop dat ik vandaag snel in slaap val, morgen gaat de bel even vroeg als vanochtend.”

4u ’s nachts. Ik word wakker van een wekker. Tussen 4 en 6 kan de geest zich het beste concentreren, de beste tijd voor meditatie wordt gezegd.
“Godverdomme zet dienen wekker toch af! Weet gij wel hoe laat het is? … Ssshhhtt …. Het is ook maar een mens …. Met meer motivatie dan jij …”
Ik draai me om, trek mijn dekentje strak rond mijn schouders en val terug in slaap.

Perspectief 4: Een collage van het weekverloop.

De eerste dagen had ik echt deugd van de vaste routine. Ik moest niet meer kiezen: waar ik naartoe zou ga, wat ik wil eten, wat ik wil doen, waar ik ga slapen …. Een routine geeft iets fijn, een houvast.

Op zaterdag wérd een deel van de satsang vervangen door een ‘Talent Show’. Iedereen mocht zijn talent ten toon spreiden. Het draaide er op uit dat we mee deden. Ik nam de groep van een man of 60 mee in een energizer. Daarna improviseerde Ann op de klanken die de groep maakte. De titel die ze meekreeg was “Dancing Emptiness”. Heerlijk om te zien. Ook het publiek vond het geweldig.
Sinds toen is de goesting weer enorm groot om “iets te gaan doen”. Iets maken, spelen, met mensen werken, … Ik denk dat het niet lang meer zal duren voor we op zoek gaan naar een plek waar we een tijdje kunnen werken. Aan een nieuwe creatie, vrijwilligerswerk of wie weet wat we nog tegenkomen.

Mijn focus bij Sivananda heeft vooral gelegen op de asana lessen en op de lezingen. Meditatie an sich kwam minder aan bod. Het blijft iets waar ik me verder in wil verdiepen.
Probeer het maar eens, om het even stil te maken in je hoofd. Om dat stemmetje dat er bijna permanent tatert even het zwijgen op te leggen. “Elke seconde stilte tussen twee gedachtes is een seconde gewonnen.
Als je je 2 minuten en 20 seconden kan concentreren op één ding, zonder je te laten afleiden door dat stemmetje kan je spreken van meditatie. “Ik heb nog meer oefening nodig.”

Laatst maakte ik een lijst van alle cursussen en opleidingen die ik de laatste jaren volgde. Ik had nog een half blaadje in mijn schrift leeg en ik dacht “Ik krijg het er nog wel op.” De lijst nam uiteindelijk twee volle pagina’s in beslag.
De grootste gemene deler is de relatie tussen lichaam en geest. Ook bij yoga is dit wat me interesseert. Hoe kan ik het bewuste en het onderbewuste in verbinding brengen, bij mezelf en bij anderen. Sivananda heeft me daar heel waardevolle dingen bij geleerd.
Ik merk dat ik nood heb aan een agnostische invalshoek. Bij Sivananda vind ik te veel religieuze symbolen die voor mij niet noodzakelijk zijn om diepgang te vinden. Zinvol voor sommigen, voor mij een reden om weer verder te gaan.

Ik vraag me al langer af wat spiritualiteit voor me betekent. Misschien heb ik wel eindelijk het simpele antwoord gevonden:

“Als je iets vindt om zin aan je leven te geven, zal je ook meer zin hebben in je leven!”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Yoga Vacation.

“Ik word eindelijk wakker.
Waar ben ik? …
In de mond van de Hel.
Hoe ben ik hier in godsnaam terechtgekomen?
Ik heb me laten verleiden, me laten verblinden en zo ben ik mijn weg kwijt geraakt.
Er zit een strop rond mijn hals. Bakstenen drukken zwaar op mijn borst. Toekomstige kinderstemmen fluisteren luid in mijn oor. Koffiekletsen met ouwe hoeren zetten me vast in dit houten blok.
Ik krijg geen adem. Ik moet weg uit deze hel, die niet de mijne is. Ik zet het op een lopen. De mond haalt me in en sust wederom. Nee, niet naar luisteren.
Ik pak wat ik pakken kan en rijdt met Thelma en Louise mijn toekomst tegemoet. Ik raak alles wat op mijn weg komt en dan… Lucht.” 

Ik ben alvast aan het oefenen voor mijn literaire thriller. Zoals vele schrijvers vind ook ik inspiratie in mijn eigen leven. Ongeveer vier jaar geleden zat ik op het verkeerde spoor en het was niet makkelijk om daarvan af te geraken. Mijn ratio en hart zeiden tegenstrijdige dingen. Gelukkig heb ik goed geluisterd en zit ik op dit eigenste moment op het juiste spoor van Goa naar Kerala.

Wat ik zoveel jaar geleden uit het oog was verloren, was mijn passie voor reizen. Huisje, boompje, beestje waren in mijn leven geslopen.
Daar moest verandering in komen, dus mijn huidige lief werd aan een strenge selectieprocedure onderworpen. Toen ik hem vroeg naar zijn dromen, was zijn antwoord:

Ik wil de wereld zien.
Ik wil iets maken om aan de wereld te laten zien.
Ik wil mezelf aan de wereld laten zien.

Al na de eerste zin was ik verkocht.

We hebben snel daad bij woord gevoegd. Citytrips in binnen en buitenland, mijn eerste tentvakantie in Kroatië, rondtrekken op Bali… en nu deze wereldreis.

Een collega-acteur zei ooit: “Ik vind het makkelijker om te vertrekken, dan om ergens te blijven.” Toen vond ik dat moeilijk te vatten. Na mijn leven in Helmond, had ik weer vanalles opgebouwd in Antwerpen. Alles werderom achterlaten en vertrekken leek onmogelijk. Nu we dat toch gedaan hebben, begrijp ik mijn collega veel beter. Het leven ‘on the road’ is echt makkelijk. Intens genieten van elke plek en elke ontmoeting, om na een paar dagen weer te vertrekken naar andere plekken en ontmoetingen. Onderweg zijn er geen verplichtingen, geen druk-druk-druk. Tijd is ruimte geworden.
Tuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn, maar de meeste problemen/uitdagingen zijn zo trivaal, dat ze enkel dienen als leuke anekdote op de blog.

Vele mensen omschreven ons vertrek voor onbepaalde tijd als moedig. Sommigen gaven zelfs toe een beetje jaloers te zijn. En het klopt, je hebt moed nodig om je hart te volgen. In eerste instantie staat de daver op je lijf, maar daarna wordt alles makkelijker en beleef je geweldige avonturen.

De ene dag wiebel je omhoog in een kabelbaan.
De andere dag spoor je in een miniatuurtrein.
De ene dag heb je het koud in de bergen.
De andere dag word je verwarmd door de woestijn.
De ene dag cruise je op een scooter langs de kust.
De andere dag fiets je in een natuurreservaat.
De ene dag zit je op een paard.
De andere dag zit je op een lama.
De ene dag bewonder je in stilte een prachtige kerk.
De andere dag wordt je meegezogen in de drukte van een tempelviering.
De ene dag proef je nieuwe lekkernijen.
De andere dag ga je stiekem naar de Mc Donalds.
De ene dag beklim je een hoge berg.
De andere dag relax je in een prachtige baai.
De ene dag geniet je van een wijnproeverij.
De andere dag van lauw bier op het strand.
De ene dag sta je versteld van een wereldwonder.
De andere dag van de wondere wereld.

Reizen staat duidelijk bovenaan genoteerd in mijn top 5 van dingen die ik belangrijk vind in mijn leven.

We gaan nog niet naar huis, bijlange nie, bijlange nie,….

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Droom-Reis.

Vorige week bezochten we een Bishnoidorp. Een toeristische trip met privechauffeur die je van de plaatselijke pottenbakker naar een tapijtwever brengt. ’s Middags genieten we van een eenvoudige en overheerlijke lunch bij een boer en zijn gezin. Het verschil met de drukte van Jodhpur dertig kilometer verder is hemelsbreed.
Manu en ik smullen van onze verse chapati, met uitzicht over velden en koeien, terwijl de vogels in de bomen tjilpen. De dochter van het gezin oberserveert ons verlegen.

Ik vraag mij af of deze mensen gelukkig zijn met hun eenvoudige leven. Samenleven met de familie in een reeks eenvoudige hutten. Water uit de put halen. Eten van het voedsel dat je zelf verbouwt. Hard, maar eerlijk werk verrichten. Elke ochtend wakker worden onder een blauwe hemel en elke avond gaan slapen onder een prachtige sterrenhemel.
Wat denken zij van ons als we daar aan komen rijden met onze chauffeur? Een paar minuten spenderen aan het kunstje dat zij voor ons opvoeren en gretig foto’s maken van het eenvoudige tafereel met onze iPhone…
Zouden zij ‘meer’ verlangen? Willen zij wat wij ‘hebben’?
Beseffen ze dat ik jaloers op hun ben? Dat zij zo één met de Natuur (moeten) leven.
Zou ik het echt kunnen? Een simpel leven? De fantasie is fantastisch. Wat als de fantasie ontdaan wordt van al zijn franjes?

Toch klinken ’25 tips voor een eenvoudig leven’ heel aantrekkelijk. Na het lezen van de link, kwam ik tot de conclusie dat ik veel van deze tips al heb geïntegreerd in mijn leven. Toch wil ik alle 25 tips verder onderzoeken om te ontdekken of ik het zou kunnen/willen… een eenvoudig leven. Dus lieve lezer, als je tijd en geduld hebt, wil ik graag mijn mijmeringen met jou delen over deze 25 tips.

Tip 1
Maak een lijst van de 5 belangrijkste dingen in jouw leven.

Ik had een kleine carrièrecrisis in mei 2014 toen ik duizenden tickets in duizenden enveloppen moest steken om dan duizenden namen op die duizenden enveloppen te schrijven. Om inzicht in deze crisis te krijgen vroeg mijn therapeut/man mij om op te lijsten wat ik geweldig vind om te doen, wat ik oke vind, en wat ik nooit meer wil doen.
Die lijsten heb ik digitaal bijgehouden en ik neem de ‘geweldige’ lijst er graag even bij.

• Lezen
• Schrijven
• Koken
• Ademen
• Yoga
• Meditatie
• Dansen
• Reizen
• Theater maken
• Theater spelen
• Rust
• Natuur
• Joggen
• Sauna
• Studeren
• FEST uitbouwen
• Movimento dell’Arte uitbouwen
• Workshops volgen
• Wandelen
• Ecologie
• Gezondheid
• Afstand doen
• Liefhebben
• Sporten
• Eten
• Interessante mensen ontmoeten

Dat zijn 26 items!!! Dat betekent 21 items schrappen om mijn leven simpel te maken. Dat is niet simpel…
Mijn plan? … Ik ga elk item opnieuw bekijken om na te gaan of ik het nog steeds geweldig/interessant vind. Of ik het zo belangrijk vind dat ik er mijn dagen mee wil vullen.
Tip 1 zal dus al enige tijd in beslag nemen… Als je geen zin hebt om zoveel tijd met mij door te brengen, kan je altijd je eigen lijst samenstellen en dan hoor ik graag wat jouw top 5 is.

In ieder geval, binnenkort meer over mijn favoriete bezigheden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Eenvoudig Leven.

Nu we onderweg zijn wordt alles wat minder theoretisch dan voorheen.
Het blijkt dat we heel goed zijn in de afdeling ‘den toerist uithangen’. Zo’n dagen bestaan voor een groot deel uit eten, slapen, wandelen, bezoeken, kletsen, onderhandelen, lezen, … en ze bestaan uit verschillende categorieën.
Tijdens ‘verhuisdagen’ trekken we naar een nieuwe plek. Tot nu toe meestal per bus of per trein. Daarna moeten we op zoek naar een nieuwe plek om te slapen.
Recent zijn we ook gestart met ‘relaxdagen’. Elke dag iets gaan bezoeken blijkt best vermoeiend te zijn.
Rond Nieuwjaar zijn we zo een vijftal dagen blijven hangen in Pushkar. Heerlijk om de dag te vullen met ochtendyoga, wat lezen en schrijven en eten. Die rust geeft me ook wat tijd om stil te staan bij de laatste periode thuis (toen we nog een huis hadden) en de tijd die voor ons ligt. Plots ligt er echt wel veel ruimte voor me waarin alles, maar dan ook alles, mogelijk is:

“Wat zou ik doen als ’tijd’ geen probleem meer is?”

Zonder er al te bewust over te denken vind ik het antwoord in de plannen die we maken: ‘Leren’.
Ik hou ervan om bij te leren. Ik leer door te kijken naar wat ik niet ken, door mensen te ontmoeten, door me hier in een andere cultuur te rollen, door te lezen, … En ook door cursussen in te plannen.
Ik ben dus thuis de meest voor de hand liggende activiteit vergeten op mijn lijstje. Zo krijgen we ten vierde: leren & ontwikkelen.

Het liefst van al wil ik nog steeds niet te veel vooruit plannen, maar waarom ook niet als we iets echt graag willen doen.
Dus de plannen gaan als volgt. Van midden tot einde februari gaan we een Yoga Retreat volgen. In een ashram in Madurai bij een organisatie die Sivanand heet. Het idee is om onze yoga basiskennis wat op te krikken.
Daarna eindigt ons visum voor India en op 4 maart vliegen we naar Sri Lanka. Daar kunnen we minstens één maand blijven.
In mei volgen we in Dharamsala een yoga teacher training van een maand bij Siddhi Yoga. In Sri Lanka zullen we dus een nieuw visum voor India aanvragen en waarschijnlijk nog eens 3 maanden terugkeren.
En ergens, ooit, willen we een meditatie cursus bij Vipassana volgen. Lees de regels maar eens als je interesse hebt. 10 dagen lang, 10 uur per dag meditatie. Zonder contact, zonder communicatie, volledig op jezelf gericht. Er is ook een centrum in Dilsem-Stokkem voor de geïnteresseerden.
Het is heerlijk om ruimte en leegte te voelen in de toekomst. Het is even fijn om plannen te maken en fijne vooruitzichten te hebben.
Als ik er breder naar kijk denk ik dat vele mensen daar deugd van kunnen hebben. Om de 10 jaar eens de tijd nemen om stil te staan en je af te vragen waar je staat met je leven. Terug de tijd nemen om te studeren. En dus niet langer op je 18e geconfronteerd worden met een keuze alsof ze voor de rest van je leven is. Of enkel de ruimte krijgen om te herscholen als je werkloos raakt …

Ik heb al vaak in mijn leven gezegd dat ik niet gestudeerd heb. Ik bedoel dan dat ik geen hogere studie gevolgd heb. De grap is dat ik waarschijnlijk nog niet anders gedaan heb dan studeren in mijn leven. Zo ook nu dus.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leren Leven.

Hoor ik me nu anders te voelen, als ‘wereldreiziger’?
Ik ben gewoon onderweg.

Drie en een halve maand heb ik gepland om weg te kunnen.
Neen, dat is niet waar, twee en een halve maand. De eerste maand heb ik gepland om met FEST onze voorstellingen te kunnen spelen.
Plannen is ook niet het juiste woord. ‘Voorbereiden’ wel.

3,5 maand ben ik aan het voorbereiden om weg te kunnen.
Onderweg te kunnen.
Onderussen heb ik me ook nog voorbereid om mijn trainingen te geven, workshops te geven, een afscheidsfeestje te geven, … Ik heb uren gespendeerd om gaatjes in mijn agenda te zoeken om nog zo veel als mogelijk vrienden en familie ‘een laatste keer’ te zien… En ik werd daar zo moe van, van al die voorbereiding.

Ik heb het gevoel dat ik al een hele tijd meer aan het voorbereiden ben dan de dingen echt met mijn volle aandacht te doen.
Die trainingen geven of die voorstellingen spelen lijken dan soms wel een faits divers ten opzichte van de voorbereiding.

Nu niet meer
Nu ben ik er
In India
Onderweg
Zonder duidelijk plan en zonder duidelijke richting.
Zonder de ballast van huishuur, verzekeringen, deadlines, autoleningen, meubels, … ( die zijn tijdens de voorbereiding vakkundig weg-gepland).
Met mijn lieve vrouw.
Zonder zekerheid.
En met de hoop dat er meer onverwachte dingen op mijn pad komen zonder te veel voorbereiding.

Na een paar dagen Delhi rijdt onze eerste trein nu richting Haridwar.
Treinen moet je reserveren, soms zelfs 3 weken van tevoren ( zegt men ).
Binnen drie maand verloopt ons visum voor India.
Ik ben benieuwd hoe lang we het volhouden zonder al te veel planning en voorbereiding.

PS: Toen we incheckten op de luchthaven vroeg de hostess ons naar ons retour ticket en dat hebben we niet. Uiteindelijk moesten we een verklaring op eer tekenen dat we het land tijdig zouden verlaten.
“Het is mooi wat jullie willen doen, maar de maatschappij aanvaard dat niet” werd ons toegefluisterd…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Onderweg.