Mijn ervaring is anders. De woorden “dief!” en “racist!” zijn te vaak over mijn lippen gegaan. Als toerist word ik regelmatig een veelvoud aangerekend van wat iets waard is. De fraude en het bedrog die ik in Nepal zie gaan ver voorbij aan wat ik gewend ben.
Als ik de rekening krijg van de wasserij heb ik het gevoel dat er nogal veel kilo’s worden aangerekend. Ik hang een fles water aan de weegschaal en deze geeft 2 in plaats van 1 kilo aan, ze rekent dubbel. Als ik buitenstap is mijn teleurstelling groter dan dit ene voorval. Het is de spreekwoordelijke druppel die maakt dat ik zo snel mogelijk wil vertrekken naar een volgende bestemming.

Terwijl ik mezelf probeer te beschermen tegen deze constante oplichting vraag ik me af of mijn gevoel klopt. Heb ik het recht om als reiziger dezelfde prijs te verwachten als een Nepalees? Is het mijn geboorterecht om mijn Europese valuta te kunnen verzilveren in veel luxe voor weinig roepies? Het antwoord heb ik nog niet gevonden. Ik weet wel dat ik het fout vind dat iemand op basis van ras en afkomst meer moet betalen. In België moet je ook niet proberen om een Marokkaan 9 euro aan te rekenen voor een pintje in Café ‘Ons Huis’. In Nepal is deze praktijk tot normaal en ‘juist’ uitgeroepen.
Ik begrijp voldoende lichaamstaal om te weten wanneer een gesprek over mij gaat. Tijdens een busreis zag ik alle passagiers te veel betalen om te zorgen dat onze prijs de juiste lijkt. In de pauze kreeg iedereen stiekem terug wat teveel betaald werd. Niet één van die zogenaamd vriendelijke Nepalezen weigerde om het spelletje mee te spelen. Toen ook ik mijn wisselgeld vroeg bleek wederom het dubbel aangerekend.

Van Westerlingen hoor ik vaak “Ocharm, ze zijn zo arm”. Dit lijkt te evolueren naar het uitvlucht “Arme wij, we zijn zo arm”. Het label “arm” levert een handige identiteit op die samen gaat met mooie donaties. Zij die echt hulp nodig hebben blijven in de kou staan. Ik kijk naar de overheid van een land als de spiegel van zijn bevolking. Nepal verwijt zijn overheid dat het staatsgeld aan politieke handen blijft hangen. Net zo gaat het er bij vele Nepalezen aan toe.

Ik voel me kwaad en ik weet niet op wie. Toeristen willen graag tegen elke prijs gemoedsrust kopen. Blijkbaar is het makkelijker om je bewustzijn thuis te laten en standaard te veel te betalen. Dat je zo een hele natie slechte manieren leert komt op de tweede plaats.

Geld en eerlijkheid zijn twee thema’s die me vaak bezig houden. Hier is echter iets groters aan de hand is. Al generaties lang beïnvloedt het kapitalisme de Nepalese cultuur. Ik wil er graag van uit gaan dat gastvrijheid en vriendelijkheid ooit oprecht het fundament was van deze cultuur. Ik heb niet genoeg betaald om ze te mogen ervaren.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Koop een vriend.

Yoga biedt niet enkel lichaamsbeweging maar stimuleert ook een filosofische en spirituele ontwikkeling. Onze eerste lessen zijn een mooie gelegenheid om terug te grijpen naar de eerste stap van Patanjali, de Yamas.

Yamas kent vele vertalingen. Sociale regels, onthoudingen, dont’s, … De vijf Yamas zijn:

• Ahimsa: geweldloosheid
• Satya: niet liegen
• Asteya: niet stelen
• Aparigraha: niet hebzuchtig zijn
• Brahmacharya: deze laatste is wat moeilijker te vertalen in één woord. Het komt neer op focus, je energie niet richten op wat niet goed voor je is.

Tot daar mijn exposé over de yamas. Simpel toch. Niet? Ze lijken alle vijf zo logisch dat het bijna de moeite niet is om er stil bij te staan. Dit kennen we ook al van onze 10 geboden? Natuurlijk mag je niemand op zijn neus slagen en natuurlijk mag je niet liegen en … en toch.

Terwijl ik hier zit te schrijven heb ik al zeker 8 vliegen doodgemept. Ik word er beter en beter in om ze te raken maar wat met Ahimsa?
In mijn vorige artikel heb ik jullie beloofd ‘snel’ terug te komen op Patanjali en nu zijn we al meer dan een maand verder voor ik ermee aan de slag ga. (Satya?)
Brahmacharya leert me enkel keuzes te maken die goed voor me zijn. Vraagt het me misschien meer energie dan ik verwacht had om dit onderzoek te voeren?
Of is het omdat ik liever illegale filmpjes en software download (Asteya?) op onze spiksplinternieuwe MacBook Air.
Een nieuwe aanwinst die we denken nodig te hebben om een centje bij te verdienen onderweg? (Aparigraha?)

Plots blijken die vijf logische Yamas minder evidente ettertjes dan op het eerste zicht. Zeker als je de focus van buiten naar binnen draait.
Liegen tegen andere mensen mag niet, maar lieg ik nooit tegen mezelf? Als ik mezelf wijsmaak dat ik die laatste paar happen in de pan echt nodig heb bijvoorbeeld. Of als ik geloof dat even op Facebook kijken interessanter is dan mijn tekst afmaken. Of als ik me niet lekker voel, iemand me vraagt “Wat scheelt er?” en ik zeg “Niets!”. Is het des mens om te liegen tegen jezelf over je gevoelens, je verlangens, over die lat waarvan je denkt dat ze zo hoog moet liggen? En elke keer opnieuw probeer ik aan mijn eigen leugen te voldoen.
En toch hoeft dat niet altijd ‘slecht’ te zijn. Als ik de waarheid niet een beetje had verdraaid zou Ann nu niet haar eerste yogalessen geven. Zolang het evenwicht maar bewaard blijft. Daar ligt meestal mijn uitdaging.

Wat heeft dit nog met yoga te maken? Als ik probeer om in een evenwichtspose te staan en ik maak mezelf wijs dat ik met twee dingen tegelijk kan bezig zijn word ik al gauw met de waarheid geconfronteerd. Dan val ik om, dan verlies ik mijn evenwicht en raak ik uit balans. Een fysieke houding en een beweging toont dadelijk de waarheid: als je liegt tegen jezelf doe je jezelf geweld aan.

Of we onze 4 Israëlische studentes een confrontatie bieden met deze inzichten weet ik niet. Dat is ook niet mijn bedoeling. Ze blijven dagelijks terugkomen dus we doen zeker iets goed. Wat ik wel weet is dat ik de keuze maak om zo min mogelijk tegen mezelf te liegen. Zo heb ik veel meer te bieden aan mijn omgeving.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Liegen is bedriegen.

Zo kreeg ik het idee om iets te schrijven rond ‘Indian Ways’. Hoe ervaar ik de Indiase cultuur ‘anders’ dan de onze?
Ik vind het moeilijk om een eindpunt aan mijn lijst te bouwen. Niet verwonderlijk voor een land met de grootte van een continent en meer dan 1,4 miljard inwoners.
Indiaër vertellen zelf graag hoe fier ze zijn op hun land. Dat als je 50 km reist de taal verandert, het eten, de geuren en de kleuren transformeren, … Ik kan hen geen ongelijk geven!

Om te beginnen staat er één ding op mijn lijst dat extreem uitdagend voor me blijft: ‘Indiase verkopers’.

Ik zie mezelf als iemand die zich verdraagzaam opstelt. Maar in dit geval fantaseer ik soms hoe ik de aangeprezen waren langs één lichaamsholte laat verdwijnen om ze langs een andere weer tevoorschijn te toveren…
Laten we eens kijken hoe dat komt. Stel, je loopt langs een winkelstraat en hoort een vriendelijke man zeggen: “Hellow”, gevolgd door:

“Wanna see my shop?”
“No thank you”
“I have cigarettes, cold drinks, chocolate, …”
“No thank you”
“Come have look …”
“No thank you”

Een variant is:

“Wanna see my shop?”
“No thank you”
“Need bag?”
“No thank you”
“Cheap price!”
“No thank you”
“Only 100 Roepies”
“No thank you”
“What do you need?”
…

Tussendoor stappen ze uit hun winkeltje en komen strategisch op je wandelroute staan zodat je niet anders kan dan hen aandacht geven.

We doen er nog een variant bij:
Iets in de etalage trekt mijn aandacht. Onmiddellijk springt er een enthousiaste man recht die me half bij de elleboog mee begeleid naar de ingang met de gekende woorden
“Come see my shop, … Very nice …”
Waardoor mijn aandacht weg is van wat me in de eerste plaats interesseerde en al gauw de logische woorden volgen …
“No thank you!”

Of een Taxi-variant:

“Taxi?”
“No thank you”
“Wanna go to market?”
“No thank you”
“Go to Mapsa, Arambol, Ajunta, …”
“No thank you”
“Maybe tomorrow?”
“No thank you”
“I can do city tour”
“No thank you”

Waar ligt nu mijn probleem?
Om te beginnen, ik hoef geen opsomming te horen van wat je allemaal verkoopt, dat kan ik zien. Net zo min heb ik interesse om een lijst te horen met alle plekken op de wereld waar ik met de taxi naartoe kan. Zeker niet als ik héél zeker ben dat ik geen taxi nodig heb. Dat iets goedkoop is is waarschijnlijk het slechtste verkoopargument ooit. Je negeert niet alleen mijn hele bodylanguage elke keer ik je eerlijk antwoord dat ik geen interesse heb, je negeert heel de wereld rondom je. Bewust of onbewust, je had kunnen merken dat ik bij je buurman, die het zelfde winkeltje uitbaat als jij, een vijftal keer repliceerde met “No thank you”. Waarom zou ik bij jou wel binnen willen? Omdat alles “Cheap price!” is?
Waarom roep je me een prijs toe zonder te weten wat ik wil, terwijl ik niets wil? Waarom denk je dat ik jouw djembe wel zal kopen terwijl ik op de markt al zeven mannen heb moeten afschepen met hetzelfde modelletje voor ik nota bene bij jou kon geraken? …

Nu lijkt de oplossing voor de hand te liggen, zover ben ik ook al.
‘Je kan ze toch gewoon negeren in plaats van er elke keer op in te gaan?’
Daar knelt het schoentje, want dat blijkt heel moeilijk voor me. En aangezien ik niet naar het andere eind van de wereld afgereist ben om dan niets over mezelf te willen leren blijft het me bezig houden.

Elk van de situaties triggert nogal wat patronen in me.
Om te beginnen ben ik zowaar geïnteresseerd in de hele wereld rondom me. Van zodra iets beweegt draait mijn hoofd er in een reflex naartoe. Daar wil ik weinig aan veranderen. En aangezien mijn hoofd blijk geeft van interesse kan ik bijna niet anders dan ook een antwoord te geven. Meestal de gekende woorden “No thank you”.
Daar komt mijn tweede trigger binnengeslopen: mensen die niet luisteren, geen interesse hebben voor hun omgeving, meer praten dan oor te hebben voor antwoorden, … Het wekt een mateloze irritatie bij me op. Ik ben ze van jongs af aan al zo vaak tegen gekomen in mijn leven.

Nog een andere: ik snap mensen graag. Het helpt me om anderen te aanvaarden. Dus begin ik me af te vragen ‘Waarom?’ Ik kan niet begrijpen dat je niet iets zoekt om jouw winkeltje anders te maken dan dat van je buur. Dat je niet eens op zoek gaat naar een nieuwe techniek om mensen in je winkel of taxi te krijgen. Ik snap dat het niet makkelijk is. Zeker niet als je verloren dreigt te lopen tussen die 1,4 miljard die allen aandacht willen. Maar probeer toch eens iets innovatiever dan roepen of voor iemands voeten lopen.

Ik kan me afvragen of dit zo anders is dan bij ons. Of verkopers niet vaker een tikkeltje ‘agressief gedrag’ vertonen.
Het doet me denken aan de opleidingen die ik geef. Verkopers moeten leren op zoek te gaan naar de echte behoeften van hun klanten en dan blijkt luisteren telkens de valkuil.
Wie ben ik trouwens om te insinueren dat ik er zo perfect in ben …

En dus kan ik niet anders dan te leren aanvaarden. Dat er mensen zijn die agressief gedrag als verkoopstechniek gebruiken, dat sommigen geen enkele interesse hebben om iets te veranderen aan hun situatie, zich niet afvragen hoe het beter kan, …
Het lukt me beter en beter. Om mijn frustratie voorbij te gaan en er opnieuw met een glimlach naar te kijken. Om opnieuw met een open en eerlijke blik die vriendelijke ‘Hellow’ te beantwoorden met een glimlach en de gezegende woorden “No thank you … en oprecht bedankt voor het aanbod!”

PS: Ik heb altijd nog de optie om wel op iedereen in te gaan en alles wat men me aanbied te kopen. Als ‘aanvaarding’ niet lukt probeer ik die optie misschien.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Indian Sales.