We zijn in een scam beland. De tuktuk staat al klaar om ons voor een ‘prijsje’ verder te brengen. De buschauffeur en zijn kompanen zijn zo ‘vriendelijk’ om ons te waarschuwen dat er die avond geen ferry’s meer zijn. Ze zullen ons naar een hotel brengen en morgen een speedboot regelen.

Dikke zever! Ze beseffen nog steeds niet dat deze scams uitgebreid staan omschreven op het internet.
Samen met 2 andere toeristen weigeren we van de bus te stappen. Onze oplichters hebben geen idee waar ze aan beginnen. Een uur lang laten we verschillende theaterstijlen de revue passeren. Ze moeten en zullen ons naar de terminal brengen!

Tragisch gooit Manu zijn armen in de lucht en roept de goden aan: “Whyyyyy? Why do you do this? This is not fair! Whhyyyyy?”
Even later lach ik mezelf kapot als hij plaatsneemt in de stoel van de chauffeur. De sleutels zitten nog in het contact. “If you don’t drive, I drive! Out of the way!” De eigelijke buschauffeur ziet de humor er niet van in.
Dan wordt de sfeer grimmiger. We krijgen een telefoon in de hand geduwd. Aan de andere kant van de lijn laat iemand ons weten dat er echt geen ferry’s meer zijn. Manu legt af en dreigt de politie te bellen. “No, no, no police,… “. De man eist zijn telefoon terug.
Ik hou de telefoon stevig vast. “You scam me, I scam you! I keep phone untill we are at the terminal!” De man schiet in een Thaise colère en begint ons af te dreigen. Manu en ik kijken elkaar aan en beginnen in koor nog veel luider terug te roepen. Hij druipt af en gaat onderhandelen met zijn makkers. Ze hebben door dat ze vanavond geen Baht extra zullen verdienen.

Even later brengen ze ons naar de terminal. Daar maken we kennis met ons ‘publiek”. Max en Tatjana, de andere toeristen hebben de hele tijd geanimeerd toegekeken. Ze komen uit Rusland en spreken amper Engels. “Yoe english big, my english little. Yoe, thank yoe! Yoe drink vodka!”

Sinds Maleisië voel ik het gewicht van een jaar ‘vechten’ in India en Nepal van mijn schouders glijden. Gelukkig zijn we genoeg gerecupereerd om dit voorval snel te relativeren.

Ik heb geen zin meer in de constante strijd om geld en eerlijkheid. We nemen vaker een toeristenbus. Als een kamer in een guesthouse binnen ons budget valt, zoeken we niet langer naar een nog betere deal. We trakteren onszelf op pizza met wijn in plaats van elke menukaart aan een strenge inspectie te onderwerpen. Door 20 procent minder kritisch en gierig te zijn, hou ik 80 procent meer energie over.

Het voelt lekker makkelijk om luxe, gemoedsrust en vrienden te kopen. Wat we echter nooit zullen doen is ingaan op fraude en oplichting! U bent gewaarschuwd.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal You scam me, I scam you.

Hetzelfde scenario herhaalt zich bij Sacha. We wandelen binnen en buiten wanneer we willen. Als hij werkt, zijn we alleen in zijn appartement. In het weekend gaan we samen op uitstap naar Crab Island. Als we de sleutel terug geven, horen we ‘welcome anytime’.

Na slechts 1 gesprek vertrouwt Aly ons voldoende om haar hele hebben en houden, inclusief kat en hamster, achter te laten in onze handen.

In Singapore gaan we couchsurfen bij Shian. Shian reist op dit moment in Europa. Per mail verzekert hij ons dat we meer dan welkom zijn bij zijn ouders. We worden in gebrekkig engels maar met open armen ontvangen.

Telkens opnieuw ben ik stomverbaasd over het vertrouwen dat mensen in ons hebben. Sleutels worden zonder verpinken afgegeven. Alarmcodes met gemak vrijgegeven. Overal worden we aangemaand om ons thuis te voelen.

Toen ik nog in Antwerpen woonde, kwam het geen moment bij mij op om mensen te hosten. Volstrekt vreemden in mijn huis, ik moet er niet aan denken. Enkel familie en vrienden laat ik toe in mijn privé sfeer en wel onder strikte voorwaarden.
Als ik de berichtgeving volg, heb ik de indruk dat ik niet de enige westerling ben die het moeilijk heeft om iemand binnen te laten. We worden bang gemaakt voor wat vreemd is. Gelukkig laat niet iedereen zich meeslepen door angst.

Joyce en Arthur zijn twee Belgen die op het prachtige eiland Penang wonen. We leren hen kennen via Trusted Housesitters. Uiteindelijk kiezen ze een ander koppel om op hun ‘Tijger’ te passen maar toch nodigen ze ons uit om te komen logeren.
Naast huissleutels krijgen we ook auto en brommersleutels aangereikt. Zij stellen hun hele thuis voor ons open en we vieren samen met hun vrienden kerst.
Zou het toch iets ‘des mens’ om toe te laten wat vreemd is? Waarom zijn sommigen, zoals ik, die kwaliteit dan kwijt geraakt?

Wanneer we een tweede keer in Penang belanden, stuur ik een bericht naar Joyce. Om hen te bedanken wil ik hen uitnodigen voor een etentje. Het draait anders uit. Wederom eindigen we bij hen op de ‘couch’. Trakteren zit er niet in. We krijgen huisgemaakte lekkernijen voorgeschoteld met als kers op de taart stoofvlees!

Uiteraard hebben we soms minder positieve ervaringen. Toch blijven we ons open stellen. Zo leren we alsmaar beter te vertrouwen op ons gezond verstand en ons buikgevoel. Meestal vertaalt zich dat in prachtige ontmoetingen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Neem eens een vreemde in huis.

Nu heeft India de neiging om deze eigenschappen constant uit te dagen. Ik slaag er steeds beter in om de proeven te doorstaan die het land en zijn bewoners aan mij opdringen.

Meegaandheid: Dharamsala – Jammu

Er is een rechtstreekse busverbinding tussen Dharamsala en Jammu. Toch wil Manu liever overstappen in Phatankot om een break te hebben tijdens de busreis. Zijn logica begrijp ik niet, maar ik ga mee in zijn gevoel.
Tijdens de urenlange wachttijd in Phatankot vervloek ik Manu meerdere malen binnensmonds. Plots ontstaat er commotie onder de Indiase reizigers. Uiteindelijk krijgen we van een vriendelijk uitziende Sikh te horen dat de bus naar Jammu niet meer via het busstation komt. We moeten per tuktuk naar de bypass een paar kilometer verder. Ik slik mijn “ik heb het u toch gezegd” in en laat me meevoeren door Manu en Harjinder. Tijdens de korte taxirit nodigt Harjinder ons uit om bij hem te overnachten. Manu en ik wisselen een paar aarzelende blikken. We zijn nooit eerder ingegaan op zulke uitnodiging. De vermoeidheid, het late tijdstip en het idee om nog op zoek te moeten naar een guesthouse, maken zijn aanbod heel verleidelijk. Ik sus mezelf met de gedachte dat deze ontmoeting de reden is om geen rechtstreekse bus te hebben genomen.
Eenmaal in Jammu worden we twee dagen lang in de watten gelegd. We slapen in de enige kamer met airco, krijgen uitgebreide maaltijden voorgeschoteld en Harjinder voorziet ons van een duidelijke busroute langs de bezienswaardigheden van zijn stad.
Ik ben ontzettend blij dat ik mee ben gegaan met Manu, Harjinder en de ondoorgrondelijkheid van het universum. De gastvrijheid van deze familie maken mijn verblijf in Jammu onvergetelijk.

Loslaten: Padum – Kargil

Mijn geduld wordt op de proef gesteld, maar het wachten op de bus in Padum wordt beloond. Voor een derde van de prijs van onze luxueuze heenrit, hobbelen we terug richting bewoonde wereld.
Ik zoek de meest comfortabele houding om nog wat te slapen op dit ontiegelijk vroege uur. Geen drie minuten nadat ik mijn draai heb gevonden, schallen recente Bollywood hits door de hele bus. Nog eens drie minuten later krijg ik door dat het volume niet zal dalen, integendeel. De komende dertig minuten voer ik imaginaire gesprekken met de buschauffeur. Met veel bombarie maak ik hem duidelijk dat zulke intrusieve muziek om 4u30 niet de bedoeling kan zijn!
… Dan laat ik los. Dit is zijn bus, hij moet 15u lang wakker blijven om ons veilig op onze bestemming te krijgen.
De laatste twee uur van deze ellenlange rit voel ik een vermoeidheid opkomen die makkelijk frustraties zou kunnen opwekken. Frustraties over de muziek, het slechte wegdek, de krappe zitjes, verveling, honger,… Toch boei ik mij nooit op. Ik zit en staar naar buiten. Ik kijk uit naar de fijne guesthouse die we kennen van ons vorige bezoek aan Kargil.
Wanneer Kargil eindelijk in zicht komt, zie ik mezelf al liggen in het vertrouwde bed. Plots draaien we af en legt de muziekliefhebbende chauffeur onverwacht de motor stil. We komen aan op een ander busstation, ver weg van ‘onze’ guesthouse.
Achteraf sta ik ervan versteld hoe makkelijk ik ons plan loslaat. Ik haal mijn schouders op en snel vinden we een andere plek om als een blok in slaap te vallen.

Geduld: Lamayuru – Alchi

De bus komt tussen 9 en 10. Een paar minuten voor negen voegen we ons bij de verzameling mensen aan het chaikraam, een duidelijk aangegeven halte is er niet. De ervaring heeft ons geleerd dat dit de goede plek is. Terwijl ik met een half oog merk dat Manu wat verder wandelt, haal ik mijn dagboek boven om te schrijven. Schreeuwend komt hij terug gerend “we hebben 20 seconden om in die minivan te zitten”. Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar grabbel alles bij elkaar en trek een sprintje. Hij heeft onze eerste lift in India geregeld. Gratis vervoer in comfortabele zitjes, ik voel mij de koning te rijk.
Dat ze ons twee uur later aan de splitsing naar Alchi afzetten en we toch nog vijf kilometer voor de boeg hebben, kan de pret niet deren. Nu we de smaak te pakken hebben zoeken we een schaduwplek en steken onze duim op. Slechts enkele toeristenjeeps passeren, maar zij weigeren hun duurbetaalde luxe te delen met deze twee schooiers.
Hoelang wachten we alvorens te gaan wandelen? Hoeveel geduld moet je hebben als lifter?
Een paar maanden terug zou ik al wandelend gelift hebben om geen tijd te verliezen… maar we hebben alle tijd van de wereld… We behouden geduldig onze positie, want de zon brandt en de weg oogt steil.
Net als we overwegen om op te geven komt er een pick-up aanrijden. Ik voel het, dit is hem. Een paar seconden later klimmen we lening in de achterbak en rijden we glunderend Alchi tegemoet.

Vertrouwen: Leh – Leh

In Leh slaan de verhuurbedrijven je rond de oren met ‘Royal Enfield’, de legendarische motor van Indiase makelij. Het is hier big deal om met de motor de prachtige omgeving van Ladakh te verkennen. Ook wij hebben in India al een paar keer een scooter gehuurd en telkens genoten van de bewegingsvrijheid. Het bergachtige landschap vraagt echter een iets steviger exemplaar. Alleen heeft Manu nog nooit met versnellingen gereden.
We ontmoeten twee Slovenen die ons vertellen over hun tocht naar de Nubravallei. Ook zij hadden voorheen enkel ‘automatisch’ gereden. Hun verhaal geeft ons de moed om er een dagje op uit te trekken met de motor. We vallen achterover van de prijs maar onderhandelen stevig. Eens de prijs is overeengekomen vraagt Manu aan de verhuurders “En hoe werkt dat?”. Ik kan met moeite mijn lach inhouden als ik zie hoe de Indiaers hun verbazing proberen te verstoppen en geduldig beginnen aan een spoedcursus ‘Motorrijden voor Dummies”. Samen kijken we Manu na wanneer hij wankelend vertrekt voor een testrit. Als hij terugkomt, staat de goesting om te gaan cruisen duidelijk op zijn gezicht te lezen. Hij kijkt diep in mijn ogen en vraagt serieus : “Vertrouw je mij?”. Ik voel geen greintje twijfel en knik vol overtuiging ja. ’s Avonds oefent hij nog wat en de volgende dag hebben we een waanzinnige rit naar de kloosters in de omgeving van Leh.

Ondertussen zijn we in Manali en bereiden we ons met het volste vertrouwen voor op een tiendaagse motorrondrit door Kinnaur en Spiti Valley.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De kernkwadranten van Ofman.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een ruwe diamant.