Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

In het eerste jaar blijven we ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget. In het tweede jaar geven we 6.500 euro teveel uit.

De oorzaken hoeven we niet ver te zoeken.

• We kopen een 2e Macbook Air. Met slechts 1 computer rondreizen heeft onaangename gevolgen voor onze relatie. We smijten er graag 1.000 euro tegenaan om onze relatie wat zuurstof te geven.
• Maleisië, Thailand en vooral Singapore zijn beduidend duurder dan de andere Aziatische landen waar we voorheen reisden.
• In 2016 verblijven we 3 maanden in België. We letten op onze centen, maar de vele dineetjes met vrienden en familie kosten handenvol geld. Wel gezellig!!
• We trouwen! We geven geen geld uit aan een feest, wel aan een huwelijkscontract, een testament, ringen en een 2 overnachtingen in een romantische B&B in Gent. Dat feest hebben jullie trouwens nog tegoed!
• Na meer dan een jaar reizen investeren we in nieuwe spullen. Een nieuwe backpack en wandelschoenen voor Manu, 2 E-readers zodat we geen boeken meer moeten sjouwen en wat nieuwe kleding.
• Manu zijn telefoon begeeft het. Na veel wikken en wegen besluit hij geen nieuwe Iphone te kopen, maar een goedkoper Android model van slechts 300 euro.
• In India volgen we wederom een Yoga Teacher Training.

Alles samen geteld, valt het mee dat we ‘maar’ 6.500 euro boven budget landen.

Het reizen bevalt ons zo goed, dat we begin 2016 beslissen dat we zo lang (als financieel) mogelijk willen rondtrekken. Aan dit tempo zal ons spaargeld echter snel op zijn. We moeten onze tijd verdelen tussen reizen en werken.

Een eerste aanzet daartoe nemen we in de zomer van 2016. Tijdens onze housesits in Engeland en Turkije ontstaat www.muzischeworkshops.be . Volgens Google geef je in Europa als budgetreiziger minstens 50 euro per persoon per dag uit. We slagen er dankzij ‘housesitting‘ in om binnen het ‘Aziatisch’ dagbudget van 20 euro per persoon te blijven. We verblijven gratis in prachtige huizen. We koken zelf in riante keukens. We rijden rond in de auto van de huiseigenaars. We betalen zelf de benzine, maar in Turkije valt de benzine prijs mee.
Uiteraard ligt ons reistempo lager. We gaan niet meer elke dag op uitstap zoals voorheen. We doen wat ‘normale’ mensen doen. We werken 5 dagen per week en tijdens het weekend verkennen we onze omgeving.

In deze fase werken we vooral aan vrijwillige projecten. Of we dus voldoende verdienen om ook ons 3e jaar reizen te financieren, zal moeten blijken.

Ook interesse in housesitting? Via deze link krijg je korting!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 4.

Maanden na deze beslissing hebben we veel plannen, maar nog geen centen. Maleisië, Singapore en Thailand leiden ons teveel af. We blijven toeristen.

België brengt een duidelijke kentering. De ‘Rat Race’ slokt ons op. Workshops organiseren, yoga geven, repeteren, reclame maken voor ‘Khandas’, spullen op de rommelmarkt verkopen… We maken nog net tijd voor een tweedaagse huwelijksreis naar Gent. Daarnaast is het gedaan met ‘reizen’.

Tijdens onze housesits in Engeland en Turkije werken we keihard aan een nieuwe website voor creatieve workshops. Eén dag per week maken we tijd voor een uitstap.

Terug in India sluiten we onszelf op in One Nest om on line te werken. In Dharamshala hebben we alles vorig jaar al gezien. Daarna ligt onze focus drie weken lang op yoga.

Afhankelijk van maand tot maand helt de weegschaal vervaarlijk over naar óf reizen óf werk óf yoga óf theater óf … Nooit naar rust.
Het blijkt ‘on the road’ al even moeilijk als ‘thuis” om een evenwichtige ‘work – life’ balans te vinden.
Mijn spaarrekening fluctueert, net als mijn gemoed. Het ene moment mis ik het reizen, dan wil ik theater maken, dan vind ik geen tijd voor yoga, dan wil ik de trailer voor Khandas afwerken, dan wil ik het rustig aan doen, dan …

Wat ik echt wil is tijd nemen voor alles wat ik doe.

• rustig opstaan: 0,5u
• yoga practice: 2u
• ontbijt: 1u
• toilet + douche: 1u
• on line werken: 3u
• koken lunch: 1,5u
• rusten: 1u
• repeteren theater/dans: 3u
• toerisme: 3u
• rusten: 1u
• koken + dinner: 1,5u
• social media bijhouden: 1u
• lezen/schrijven/studeren: 2u
• ademhalings- en relaxatie oefeningen: 1u
• slapen: 9u

Totaal 31,5 uur

Tijdens mijn solo zong ik: “I want it all and I want it now.”
“Now” zal niet lukken. Een dag bestaat uit slechts 24 uur. Elke dag opnieuw moet ik keuzes maken.
Een andere quote uit ‘Khandhas’: “Breath by breath, accept what is, don’t obsess with what you miss.” Het blijft een moeilijke oefening, maar adem per adem kom ik er wel.

Na onze yoga opleiding wil ik weer reizen in India. Dan komt er een kans voorbij die ik niet wil laten liggen. Drie maanden lang op Gili Trawangan yogales geven en de studio managen. Het reizen moet weer wachten! Of niet?
Wij maken een egoïstische keuze. We nemen een omweg via Java en arriveren een weekje later op Gili T.
Op snelheid trekken we langs Jakarta en de beroemde Borobodur en Prambanan tempels in Yogajakarta. Na het reizen mag de balans weer hellen in de richting van werk, yoga en niet te vergeten … tropical beach life.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Work – Life Balance.

Ja, wij zijn getrouwd. En nee, je was er niet bij.
Troost jezelf, niemand was er bij. Just the two of us…

Op 9 september 2015 vraagt Manu mij ten huwelijk op een ‘top’ locatie. Uiteraard zeg ik ‘JA’! Snel volgen vele felicitaties en de onvermijdelijke vraag “wanneer is het feest?”. We willen heel graag een feest, het ritueel, de ceremonie… Alleen zijn we voor slechts 3 maanden in België en hebben we andere prioriteiten.

Naast het romantische aspect kijken we ook naar de zakelijke kant van het boterbriefje.
Ongetrouwd zijn we vreemden. Officieel mogen we geen beslissingen voor elkaar nemen. Doemscenario’s verschijnen voor mijn geestesoog. Als mij iets ergs overkomt in het buitenland, heeft Manu niets te zeggen. Terwijl hij mijn wensen het beste kent.
Om wille van ons locatie onafhankelijk leven, besluiten we om nu te trouwen. Om wettelijk in orde te zijn. Enkel het burgerlijk huwelijk, in klein gezelschap, …

Vele discussies volgen. Wel familie, geen familie, wel vrienden, geen vrienden, partners van de familie, partners van de vrienden, welke vrienden?! Een klein gezelschap wordt snel groot.
Ik kom erachter dat getuigen niet meer hoeven. Dit biedt een oplossing.

Het is beslist. Just the two of us, meer is er niet nodig om onze liefde te bezegelen. We besluiten om het tegen niemand te zeggen. Zelfs onze mama’s weten van niets.

Op 23 mei 2016 worden we om 14u30 op het districtshuis in Deurne verwacht. Als echte budgetreizigers trouwen we op ‘maandag’, dan is het gratis. Het regent pijpenstelen. We zijn beiden op sneakers en gepakt met een rugzak, we plakken er een romantisch weekendje Gent achteraan. Stadsmedewerker Robert ontvangt ons vriendelijk en stelt voor om foto’s te maken. De districtsburgemeester geeft zijn speech alsof hij voor een volle zaal staat, alleen vergeet hij onze ringen. Als dat foutje hersteld is, zijn we officieel echtgenoten. Man en vrouw zijn we al veel langer.

Na een kwartiertje staan we buiten. Giechelend en gniffelend vertrekken we naar Gent. Daar waar het allemaal begon.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Verliefd, Verloofd, Getrouwd.

We moeten de top halen, want ik heb een plan. Hoe stel je iemand de vraag waarop je het antwoord al kent? Dat houdt mij al een tijdje bezig. Ann en ik willen ons leven delen, dat weten we van elkaar. Toch wil ik graag een bijzonder moment scheppen waar we beiden naar kunnen terug dromen.
Een ring zal er niet bij zijn. Onderweg vind ik niets naar mijn smaak dus die moet wachten tot in België. Gelukkig is die ring een symbool en een symbool kan je veranderen zolang de inhoud steek houdt.

Deze hele tocht is uitdagender dan verwacht. Hoofdpijn, slapeloosheid, hartkloppingen, kortademigheid, … Het zijn slechts enkele voorbeelden van wat de hoge hoogte met ons lichaam doet. Na vier dagen moest ik op zoek naar medicatie tegen hoogteziekte om erger te vermijden.

Boven op de top krijgen we meer dan wat de reisgidsen beloven. Kala Patar voelt als een tribune die is aangelegd om van de wereld te genieten. Je zit in een amfitheater van bergen belicht door een felblauwe hemel.
Tijdens de laatste klim leek alles te krimpen, op één top na. Het dak van de wereld toornt sterk boven zijn omgeving uit. Er is geen twijfel waar de Everest staat. Ik kan me geen grootser symbool bedenken.

Ann werkt een welverdiende Snickers naar binnen en als haar gezicht terug leven vertoont open ik de rits van mijn jas. Het is niet een ring die ik boven haal maar een touw. Onze mobiele waslijn die we de hele wereld rond zeulen.
Terwijl we het spektakel rondom aanschouwen leg ik mijn arm rond Ann en haak onze rechterhanden in elkaar. Terwijl ik onze ringvingers met mijn touw verbind begin ik te praten. Ik vertel hoe blij ik ben dat we tot hier zijn gekomen. Zowel tijdens deze trektocht als sinds onze reis, vanaf het begin van onze relatie en vanaf onze geboorte. Ik vertel hoe graag ik haar zie en dat ik de rest van mijn leven met haar wil delen. Ik vertel over de dromen die we samen hebben en de dromen die we al waar maakten.
En dan, als onze handen niet meer kunnen wijken en de tranen over onze wangen rollen stel ik mijn vraag.
“Ann Willemsen, wil jij met mij trouwen?”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het Aanzoek.