Net daar ligt vaak een python van een adder onder het gras. Zelf als je als kunstenaar een waardevol idee hebt, is het niet makkelijk om je te laten uitbetalen.
Administratief gezien is het een zootje. De opties zijn legio: kleine vergoedingsregeling voor de kunstenaar (KVR), interim, SBK, vrijwilligersvergoeding of toch maar zelfstandige worden, verdoken werkloosheid binnen het kunstenaarsstatuut, BTW aanrekenen of geen BTW aanrekenen, via een VZW werken of niet, … Met mijn bedrijfservaring slaag ik erin om de regels te snappen maar om de 6 maanden ga ik twijfelen en moet ik opnieuw een wettekst lezen.

De activiteit die veel performers erbij nemen om hun ‘loon’ te vervolledigen is lesgeven. Met Muzische Workshops werken we samen met meer dan 40 freelance artiest-docenten. We kiezen ervoor om met alles ‘in orde’ te zijn.
Lesgeven wordt niet beschouwd als een artistieke praktijk (dansen, acteren, zingen, …). Je mag geen KVR gebruiken om docenten uit te betalen. Vele organisaties doen het wel, wij niet. Een vrijwilligersvergoeding is ook geen optie. Daarmee kan je mensen geen eerlijk loon betalen. Dat verdient toch iedereen, een correct loon naar werken?

We krijgen een aanvraag van een stad in Vlaanderen. Ze zijn op zoek naar een docent om een lessenreeks theater te organiseren. Nadat ik een voorstel stuur krijg ik als antwoord dat onze activiteiten waarschijnlijk niet parallel lopen. Ze zoeken een docent die de reeks komt geven voor een vrijwilligersvergoeding van 25€.

De overheid biedt zijn burgers een cursus theater aan en betaalt zijn personeel (de theaterdocent) minder dan het minimumloon. Ik vind het moeilijk! Het ruikt naar zwartwerk! Om nog maar te zwijgen van het foute signaal dat kunst geen waarde heeft en hoogstens een vrijetijdsbesteding is.

Gelukkig heb ik geleerd om te ademen. Om even stil te staan en niet dadelijk deze tirade terug te zenden.
Ik duw alsnog op Reply en laat weten dat ik hen inderdaad niet kan helpen.
Ik werk enkel samen met professionals, niet met vrijwilligers!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Zwartwerk aan de overheid.

Mijn ervaring is anders. De woorden “dief!” en “racist!” zijn te vaak over mijn lippen gegaan. Als toerist word ik regelmatig een veelvoud aangerekend van wat iets waard is. De fraude en het bedrog die ik in Nepal zie gaan ver voorbij aan wat ik gewend ben.
Als ik de rekening krijg van de wasserij heb ik het gevoel dat er nogal veel kilo’s worden aangerekend. Ik hang een fles water aan de weegschaal en deze geeft 2 in plaats van 1 kilo aan, ze rekent dubbel. Als ik buitenstap is mijn teleurstelling groter dan dit ene voorval. Het is de spreekwoordelijke druppel die maakt dat ik zo snel mogelijk wil vertrekken naar een volgende bestemming.

Terwijl ik mezelf probeer te beschermen tegen deze constante oplichting vraag ik me af of mijn gevoel klopt. Heb ik het recht om als reiziger dezelfde prijs te verwachten als een Nepalees? Is het mijn geboorterecht om mijn Europese valuta te kunnen verzilveren in veel luxe voor weinig roepies? Het antwoord heb ik nog niet gevonden. Ik weet wel dat ik het fout vind dat iemand op basis van ras en afkomst meer moet betalen. In België moet je ook niet proberen om een Marokkaan 9 euro aan te rekenen voor een pintje in Café ‘Ons Huis’. In Nepal is deze praktijk tot normaal en ‘juist’ uitgeroepen.
Ik begrijp voldoende lichaamstaal om te weten wanneer een gesprek over mij gaat. Tijdens een busreis zag ik alle passagiers te veel betalen om te zorgen dat onze prijs de juiste lijkt. In de pauze kreeg iedereen stiekem terug wat teveel betaald werd. Niet één van die zogenaamd vriendelijke Nepalezen weigerde om het spelletje mee te spelen. Toen ook ik mijn wisselgeld vroeg bleek wederom het dubbel aangerekend.

Van Westerlingen hoor ik vaak “Ocharm, ze zijn zo arm”. Dit lijkt te evolueren naar het uitvlucht “Arme wij, we zijn zo arm”. Het label “arm” levert een handige identiteit op die samen gaat met mooie donaties. Zij die echt hulp nodig hebben blijven in de kou staan. Ik kijk naar de overheid van een land als de spiegel van zijn bevolking. Nepal verwijt zijn overheid dat het staatsgeld aan politieke handen blijft hangen. Net zo gaat het er bij vele Nepalezen aan toe.

Ik voel me kwaad en ik weet niet op wie. Toeristen willen graag tegen elke prijs gemoedsrust kopen. Blijkbaar is het makkelijker om je bewustzijn thuis te laten en standaard te veel te betalen. Dat je zo een hele natie slechte manieren leert komt op de tweede plaats.

Geld en eerlijkheid zijn twee thema’s die me vaak bezig houden. Hier is echter iets groters aan de hand is. Al generaties lang beïnvloedt het kapitalisme de Nepalese cultuur. Ik wil er graag van uit gaan dat gastvrijheid en vriendelijkheid ooit oprecht het fundament was van deze cultuur. Ik heb niet genoeg betaald om ze te mogen ervaren.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Koop een vriend.

Yoga biedt niet enkel lichaamsbeweging maar stimuleert ook een filosofische en spirituele ontwikkeling. Onze eerste lessen zijn een mooie gelegenheid om terug te grijpen naar de eerste stap van Patanjali, de Yamas.

Yamas kent vele vertalingen. Sociale regels, onthoudingen, dont’s, … De vijf Yamas zijn:

• Ahimsa: geweldloosheid
• Satya: niet liegen
• Asteya: niet stelen
• Aparigraha: niet hebzuchtig zijn
• Brahmacharya: deze laatste is wat moeilijker te vertalen in één woord. Het komt neer op focus, je energie niet richten op wat niet goed voor je is.

Tot daar mijn exposé over de yamas. Simpel toch. Niet? Ze lijken alle vijf zo logisch dat het bijna de moeite niet is om er stil bij te staan. Dit kennen we ook al van onze 10 geboden? Natuurlijk mag je niemand op zijn neus slagen en natuurlijk mag je niet liegen en … en toch.

Terwijl ik hier zit te schrijven heb ik al zeker 8 vliegen doodgemept. Ik word er beter en beter in om ze te raken maar wat met Ahimsa?
In mijn vorige artikel heb ik jullie beloofd ‘snel’ terug te komen op Patanjali en nu zijn we al meer dan een maand verder voor ik ermee aan de slag ga. (Satya?)
Brahmacharya leert me enkel keuzes te maken die goed voor me zijn. Vraagt het me misschien meer energie dan ik verwacht had om dit onderzoek te voeren?
Of is het omdat ik liever illegale filmpjes en software download (Asteya?) op onze spiksplinternieuwe MacBook Air.
Een nieuwe aanwinst die we denken nodig te hebben om een centje bij te verdienen onderweg? (Aparigraha?)

Plots blijken die vijf logische Yamas minder evidente ettertjes dan op het eerste zicht. Zeker als je de focus van buiten naar binnen draait.
Liegen tegen andere mensen mag niet, maar lieg ik nooit tegen mezelf? Als ik mezelf wijsmaak dat ik die laatste paar happen in de pan echt nodig heb bijvoorbeeld. Of als ik geloof dat even op Facebook kijken interessanter is dan mijn tekst afmaken. Of als ik me niet lekker voel, iemand me vraagt “Wat scheelt er?” en ik zeg “Niets!”. Is het des mens om te liegen tegen jezelf over je gevoelens, je verlangens, over die lat waarvan je denkt dat ze zo hoog moet liggen? En elke keer opnieuw probeer ik aan mijn eigen leugen te voldoen.
En toch hoeft dat niet altijd ‘slecht’ te zijn. Als ik de waarheid niet een beetje had verdraaid zou Ann nu niet haar eerste yogalessen geven. Zolang het evenwicht maar bewaard blijft. Daar ligt meestal mijn uitdaging.

Wat heeft dit nog met yoga te maken? Als ik probeer om in een evenwichtspose te staan en ik maak mezelf wijs dat ik met twee dingen tegelijk kan bezig zijn word ik al gauw met de waarheid geconfronteerd. Dan val ik om, dan verlies ik mijn evenwicht en raak ik uit balans. Een fysieke houding en een beweging toont dadelijk de waarheid: als je liegt tegen jezelf doe je jezelf geweld aan.

Of we onze 4 Israëlische studentes een confrontatie bieden met deze inzichten weet ik niet. Dat is ook niet mijn bedoeling. Ze blijven dagelijks terugkomen dus we doen zeker iets goed. Wat ik wel weet is dat ik de keuze maak om zo min mogelijk tegen mezelf te liegen. Zo heb ik veel meer te bieden aan mijn omgeving.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Liegen is bedriegen.

1 april, 11u
Gaan we per tuk-tuk of per bus naar de luchthaven? De ene kost ons een paar tientjes, de andere een paar honderd roepies. De ene zet ons af voor de deur, de andere vraagt een extra wandeling van anderhalve kilometer.
“Eens kijken of we een goede prijs voor de tuk-tuk kunnen regelen, het wordt nog een lange reis.”
Als we één stap op straat zetten gebeurt het weer vanzelf:

“Hey, you need tuk-tuk? Where you going?”
“To the airport with the bus.”
“Come, come, cheap price!”
“How much?”
“Only 700.”
“I give you 500.”
“No, no, 700 cheap price.”
“No 500!”
“Ok, ok, step in, … I do it for 600”
“500!!!”
“600 last price”
“Ok then we go!”
We draaien ons in koor om en beginnen te wandelen.
“Ok step in.”

De man was al van 7 uur vanochtend aan het wachten op zijn eerste klant.

1 april, 11u30
Aan de rij bij de vertrekhal lijkt geen einde te komen. ‘Rij’ is veel gezegd. Te pas en te onpas ontstaan er ‘hoopjes’. Sri Lankezen houden van hoopjes, dan kan je makkelijker voorbij steken.
Thuis kon ik me vaak stilzwijgend aan zulke situaties ergeren. Je staat in een rij aan de kassa, in Walibi, voor een bankautomaat, …. en plots wordt de rij ‘onduidelijk’. Je weet wat er gebeurt maar zolang iemand je niet ‘echt’ voorbijsteekt is het moeilijk om er iets van te zeggen. Het stemmetje binnenin begint te razen. “Zou ik iets zeggen? Of niet? Kan die nu niet gewoon achter mij blijven staan! Die is nu toch echt wel  …”
Mijn filters vallen weg en ik zeg makkelijker wat ik denk. Er wordt terug een rij gevormd en iedereen blijft braaf achter ons… Tot een paar minuten later een nieuwe Sri Lankees is opgerukt en plots weer naast mij opduikt, …

1 april, 12u30
Op zoek naar een maaltijd op de luchthaven. We hebben ‘veel’ roepies over waar we vanaf moeten. De meeste zaken aanvaarden echter geen lokaal geld meer voorbij de douane en de prijzen staan in dollar aangegeven. Onze ‘veel’ roepies zijn amper 1 warme maaltijd waard. Damn!

1 april, 13u50
Take Off

1 april, 15u15
De immigratiebeambte vraagt me wanneer we weer uit India vertrekken. Ik sta met mijn mond vol tanden. We hebben helemaal nog geen vertrekdatum en mijn gevoel van tijd ben ik nagenoeg kwijt. Vraag me welke dag van de week het is en ik moet op mijn gsm kijken. Nu gaat het om maanden en ik kan op niets komen. En ik weet dat ze niet houden van vage verhalen. “Euhm, euhm, two days before te end of our visa”. Gelukkig slikt hij mijn antwoord en haalt hij zijn grote stempel boven. We’re back in India.

1 april, 15u25
Vanaf hier kennen we onze weg, we kwamen al twee maal eerder langs Madurai. Ik krijg een tuk-tuk rijder zo ver om ons te tonen waar de bushalte is, een overwinning van vriendelijkheid op winstbejag.
Terwijl we een eerste chai drinken zie ik de bus een eind verderop rijden. “Zakken pakken en lopen!”
Arm vrouwtje van me, het is voor haar nog minder evident om met dat gewicht een spurtje te trekken dan voor mij.

1 april, 15u30
Aan de babbel met de buschauffeur en de ticketverkoper. De bus vertrekt pas binnen een kwartier. Dit is de standplaats en net stonden we op de halte … We bieden hen een Sri Lankese Lemon Puff aan.

1 april, 16u
Op de bus richting Madurai glijdt een film van bekende beelden voorbij. Mensen liggen langs de straatkant in lompen. Afval, overal waar je kan kijken afval. Geuren die door je neus heenrijden als de kruising van een TGV met een vuilniswagen en toch betrekkelijk vertrouwd ruiken. We zijn terug op de grootste vuilnisbelt van de wereld en ik wil op geen enkele andere plek zijn.
Alle beelden, geuren en geluiden zijn zo anders dan in Sri Lanka. Beide landen hebben wat mij betreft niets, maar dan ook niets met elkaar te maken, behalve hun nabijheid.
Het maakt dat ik met een hernieuwde blik rondkijk. Ik ben weer gevoelig voor wat ik zie. De armoede maakt me triest, ik wil met een vuilniszak rondlopen om heel deze wereld op te kuisen, ik wil de mensen uitleggen dat ze niet moeten roepen en toeteren om gehoord te worden, … Ik besef dat er binnen een paar uur weer noodzakelijke filters zullen opkomen. Noodzakelijk ja, een mens kan dit op lange termijn niet aan zonder filters. En toch is het ook heerlijk om te voelen hoe ik hier terug door geraakt word.
Een eeuwig tweestrijd. Tot waar laat ik me raken? Vanaf waar maak ik me hard en neem ik afstand? Ik heb er geen pasklaar antwoord op.

1 april, 17u
Ik vergat een maand terug een broek en hemd bij Mital. De spullen liggen klaar aan de receptie van het hotel van haar ouders. Cool! Eén broek minder maakt in dit geval echt een groot verschil!
Nu naar het dakterras en wachten op Mital. ‘Rond’ 19u30 komt ze naar hier om samen iets te eten.

1 april, 20u45
Mital komt toe, nu zijn we volledig. Er werden nog CSers uitgenodigd, we zijn met een clubje van 7. Ook een Belgische meid die alles thuis achterliet en nu op zoek is naar een plek in India om een guesthouse te starten.

1 april, 23u50
Onze nachttrein vertrekt redelijk op tijd. We hebben twee Upper Berths in Sleeper Class. Ik hoop dat iedereen snel stil wordt zodat we dadelijk kunnen slapen. Op de trein slaap je toch altijd minder vast. Mijn Eastpak met de waardevolle spulletjes trek ik op mijn buik en ik draai me alvast op mijn zij.

2 april, +/- 1u
Een paar meter verder worden nummers heen en weer geroepen en het licht gaat aan. Er liggen er weer een paar niet op hun plaats …

2 april, 7u
Ik moet plassen. Onderweg naar de wc grijp ik de steunen langs de deur en hang mijn lijf uit de trein. Met slaperige ogen zie ik een landschap zoals ik het nooit eerder zag, zanderig goud-bruin met best veel groene vegetatie en in de verte wat bergen. In heel het plaatje geen mens te bespeuren. Ik kijk naar links en zie wagons zover mijn oog reikt. Rechts hetzelfde verhaal.

2 april, 7u02
Die geur, …. De geur van een Indian Railways Sleeper Class hurktoilet. Als je me binnen 20 jaar een staal van dit odeur laat ruiken weet ik gegarandeerd nog steeds waar het vandaan komt. Niet noodzakelijk ondraaglijk, wel absoluut uniek.

2 april, 8u20
We moeten in de buurt van Bangalore-East Station zijn. Het is geen officiële halte, maar aangezien onze trein toch te pas en te onpas stopt maken we ons klaar om de sprong te wagen. Backpack op de rug en Eastpack op de buik. Ik hang mezelf weer half uit de trein om te kijken waar we zijn. Nog wat trager, … nog een beetje, … enne ja! Dit bespaart ons een extra rit vanuit het centrum van de stad.

2 april, 8u45
We bellen aan bij Samar. Omdat we twee nachten na elkaar met de trein reizen vroegen we een CSer of we bij hem een douche mogen nemen. We werden gewaarschuwd dat er veel vrienden en familie zou rondlopen, verder was het in orde.
Een hele dag heerst er in het appartement een gezellig komen en gaan. Ik heb echt waar geen idee hoeveel mensen ik gezien heb. We krijgen zowel ontbijt als een rijkelijke lunch voorgeschoteld en genieten van de welverdiende douche.
Het grootste deel van de tijd praten we met Vimal. In één gesprek passeren zowel religie, uitgaan, politiek, ethisch zakendoen, de Indiase entertainment scène, opvoeding, trouwen, … de revue. Ik vind het heerlijk, gesprekken waar je iets uit meeneemt, en waarvan je weet dat de ander dat ook doet.
Laat na de middag verdwijnen we weer, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

2 april, 20u30
Onderweg naar het station komen we in een shopping centrum terecht. Geloof het of niet, maar ze hebben er een Spar. We kopen alle ingrediënten voor ons all time winner ontbijt.
Bij de uitgang een tiental kassa’s naast elkaar, net zo ontworpen zoals thuis. Alleen hebben de mensen geen benul wat ze ermee moeten … Het pedaal van de rolband werd waarschijnlijk nooit aangesloten, de producten worden één voor één uit het karretje aan de kassier aangeboden, de plastieken tasjes liggen op de rolband ipv er voorbij, na elke scan worden zowel de prijs als de barcode nauwgezet nagekeken en als ik zelf mijn producten in een plastic tasje wil steken is de kassier al helemaal in de war … Ik had niet noodzakelijk haast, maar als iets dat 4 minuten hoort te duren er plots meer dan 15 in beslag gaat nemen vind ik het toch heel moeilijk om rustig te blijven.

2 april, 23u30
Met goed en wel een uur vertraging komt onze trein het station binnengereden. De vloer van de coupé ziet eruit alsof een hele kudde apen zich in de afdeling nootjes van een supermarkt heeft uitgeleefd. Gelukkig komt er nog iemand rond om wat te vegen.
Het duurt nog zeker een half uur voor de trein vertrekt. Ik leg me neer en val als een blok in slaap.

3 april, 8u
Ik heb voor het eerst het gevoel dat ik goed geslapen heb op een trein, fijn.

3 april, 10u
Onze wagon is bijna leeggelopen. Tijdens de volgende halte stoppen we 5 minuten en plan ik een wandelingetje te gaan doen op het perron.

3 april, 10u05
We rijden het station binnen. Op het perron staan, … mensen. Een zee van mensen. Terwijl we verder het station binnenrijden begint de zee meer op een oceaan te lijken. Elke trein heeft een paar wagons voor de ongereserveerde klasse en ik besef dat deze toevloed daar niet in past.
Deze mensen kennen hun treinen beter dan wij, ze weten perfect dat deze wagons intussen zo goed als leeg zijn. Morgen is er een religieus festival in Hampi en niets of niemand zal hen tegenhouden daar heen te gaan.
Onze wagon stroomt vol met zoekende, trekkende, duwende families. Allen op zoek naar zitplaatsen. Op een paar minuten tijd is de rustige wagon omgetoverd tot een rumoerig krioelen en zit ik op een bank met 5 volwassenen en een kind waar er eigenlijk 3 thuis horen. In het gangpad staan zij die onderaan bengelen als de wet van de sterkste opduikt. Ze zullen de reis staand afleggen.
Ik heb me wel vaker in de drukte begeven, maar nooit zo onverwacht, zo ongecontroleerd. Het ene moment geniet je van je rust en ben je aan het schrijven, twee minuten later voel je je belemmert en boos worden omdat er een nieuwschierig kind met haar neus 20 centimeter boven je iPad hangt. Ik besef dat ze mijn gevoelens niet verdient. Met haar interesse is niets mis, ik ben het die me gepakt voelt.
Ik wil mijn recht op mijn persoonlijke vierkante meter inroepen, omdat ik wel betaalde voor de gereserveerde plaats en zij niet. Een gevoel waar ik niet noodzakelijk trots op ben.
Het werden nog een uitdagende paar uren.

3 april, 14u
Gelukkig rijdt er een bus van het treinstation in Hospet naar de Central Bus Stand. Als we daar toekomen vinden we dadelijk onze bus naar Hampi. Nog een half uur te gaan.

3 april, 15u
We willen overnachten aan de overkant van de rivier. Tussen beide oevers vaart een minuscuul bootje, waar wonderbaarlijk genoeg een 30tal mensen en twee scooters in passen. “Niet nadenken, gewoon instappen!”

3 april, 16u
Recent hebben we een nieuwe tactiek bedacht. Één van ons zet zich gezellig op een terras met een fris drankje en let op de bagage. Ondertussen kiest de ander een leuke guesthouse zonder de letterlijke druk van bagage op de schouders. Het bespaart energie en creëert extra onderhandelingsruimte.

3 april, 21u
Na een welverdiende maaltijd lig ik afgemat op bed nog wat te schrijven, 60 uur na vertrek. Het landschap van Hampi lijkt de inspiratiebron voor zowel Super Mario als Tomb Raider: overal opeengestapelde rotsblokken, afgewisseld met bananenplantages en eeuwenoude tempels en ruïnes. Ik vind het prachtig!

Het heeft best veel energie gekost om hier te geraken. Aan de andere kant krijg ik met deze locatie en alle ervaringen onderweg veel in de plaats. Zo blijft de balans in evenwicht.
Er zijn dagen waarop ik zoek naar rust en er zijn dagen waarop ik mijn nieuwe motto inroep: “Soms kan het gene kwaad om u eens moe te maken”. Zeker niet als je iets echt graag wilt.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal 60 uur ‘On The Road’.

Zo kreeg ik het idee om iets te schrijven rond ‘Indian Ways’. Hoe ervaar ik de Indiase cultuur ‘anders’ dan de onze?
Ik vind het moeilijk om een eindpunt aan mijn lijst te bouwen. Niet verwonderlijk voor een land met de grootte van een continent en meer dan 1,4 miljard inwoners.
Indiaër vertellen zelf graag hoe fier ze zijn op hun land. Dat als je 50 km reist de taal verandert, het eten, de geuren en de kleuren transformeren, … Ik kan hen geen ongelijk geven!

Om te beginnen staat er één ding op mijn lijst dat extreem uitdagend voor me blijft: ‘Indiase verkopers’.

Ik zie mezelf als iemand die zich verdraagzaam opstelt. Maar in dit geval fantaseer ik soms hoe ik de aangeprezen waren langs één lichaamsholte laat verdwijnen om ze langs een andere weer tevoorschijn te toveren…
Laten we eens kijken hoe dat komt. Stel, je loopt langs een winkelstraat en hoort een vriendelijke man zeggen: “Hellow”, gevolgd door:

“Wanna see my shop?”
“No thank you”
“I have cigarettes, cold drinks, chocolate, …”
“No thank you”
“Come have look …”
“No thank you”

Een variant is:

“Wanna see my shop?”
“No thank you”
“Need bag?”
“No thank you”
“Cheap price!”
“No thank you”
“Only 100 Roepies”
“No thank you”
“What do you need?”
…

Tussendoor stappen ze uit hun winkeltje en komen strategisch op je wandelroute staan zodat je niet anders kan dan hen aandacht geven.

We doen er nog een variant bij:
Iets in de etalage trekt mijn aandacht. Onmiddellijk springt er een enthousiaste man recht die me half bij de elleboog mee begeleid naar de ingang met de gekende woorden
“Come see my shop, … Very nice …”
Waardoor mijn aandacht weg is van wat me in de eerste plaats interesseerde en al gauw de logische woorden volgen …
“No thank you!”

Of een Taxi-variant:

“Taxi?”
“No thank you”
“Wanna go to market?”
“No thank you”
“Go to Mapsa, Arambol, Ajunta, …”
“No thank you”
“Maybe tomorrow?”
“No thank you”
“I can do city tour”
“No thank you”

Waar ligt nu mijn probleem?
Om te beginnen, ik hoef geen opsomming te horen van wat je allemaal verkoopt, dat kan ik zien. Net zo min heb ik interesse om een lijst te horen met alle plekken op de wereld waar ik met de taxi naartoe kan. Zeker niet als ik héél zeker ben dat ik geen taxi nodig heb. Dat iets goedkoop is is waarschijnlijk het slechtste verkoopargument ooit. Je negeert niet alleen mijn hele bodylanguage elke keer ik je eerlijk antwoord dat ik geen interesse heb, je negeert heel de wereld rondom je. Bewust of onbewust, je had kunnen merken dat ik bij je buurman, die het zelfde winkeltje uitbaat als jij, een vijftal keer repliceerde met “No thank you”. Waarom zou ik bij jou wel binnen willen? Omdat alles “Cheap price!” is?
Waarom roep je me een prijs toe zonder te weten wat ik wil, terwijl ik niets wil? Waarom denk je dat ik jouw djembe wel zal kopen terwijl ik op de markt al zeven mannen heb moeten afschepen met hetzelfde modelletje voor ik nota bene bij jou kon geraken? …

Nu lijkt de oplossing voor de hand te liggen, zover ben ik ook al.
‘Je kan ze toch gewoon negeren in plaats van er elke keer op in te gaan?’
Daar knelt het schoentje, want dat blijkt heel moeilijk voor me. En aangezien ik niet naar het andere eind van de wereld afgereist ben om dan niets over mezelf te willen leren blijft het me bezig houden.

Elk van de situaties triggert nogal wat patronen in me.
Om te beginnen ben ik zowaar geïnteresseerd in de hele wereld rondom me. Van zodra iets beweegt draait mijn hoofd er in een reflex naartoe. Daar wil ik weinig aan veranderen. En aangezien mijn hoofd blijk geeft van interesse kan ik bijna niet anders dan ook een antwoord te geven. Meestal de gekende woorden “No thank you”.
Daar komt mijn tweede trigger binnengeslopen: mensen die niet luisteren, geen interesse hebben voor hun omgeving, meer praten dan oor te hebben voor antwoorden, … Het wekt een mateloze irritatie bij me op. Ik ben ze van jongs af aan al zo vaak tegen gekomen in mijn leven.

Nog een andere: ik snap mensen graag. Het helpt me om anderen te aanvaarden. Dus begin ik me af te vragen ‘Waarom?’ Ik kan niet begrijpen dat je niet iets zoekt om jouw winkeltje anders te maken dan dat van je buur. Dat je niet eens op zoek gaat naar een nieuwe techniek om mensen in je winkel of taxi te krijgen. Ik snap dat het niet makkelijk is. Zeker niet als je verloren dreigt te lopen tussen die 1,4 miljard die allen aandacht willen. Maar probeer toch eens iets innovatiever dan roepen of voor iemands voeten lopen.

Ik kan me afvragen of dit zo anders is dan bij ons. Of verkopers niet vaker een tikkeltje ‘agressief gedrag’ vertonen.
Het doet me denken aan de opleidingen die ik geef. Verkopers moeten leren op zoek te gaan naar de echte behoeften van hun klanten en dan blijkt luisteren telkens de valkuil.
Wie ben ik trouwens om te insinueren dat ik er zo perfect in ben …

En dus kan ik niet anders dan te leren aanvaarden. Dat er mensen zijn die agressief gedrag als verkoopstechniek gebruiken, dat sommigen geen enkele interesse hebben om iets te veranderen aan hun situatie, zich niet afvragen hoe het beter kan, …
Het lukt me beter en beter. Om mijn frustratie voorbij te gaan en er opnieuw met een glimlach naar te kijken. Om opnieuw met een open en eerlijke blik die vriendelijke ‘Hellow’ te beantwoorden met een glimlach en de gezegende woorden “No thank you … en oprecht bedankt voor het aanbod!”

PS: Ik heb altijd nog de optie om wel op iedereen in te gaan en alles wat men me aanbied te kopen. Als ‘aanvaarding’ niet lukt probeer ik die optie misschien.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Indian Sales.