Als kind voelde ik me de koning te rijk tijdens een danskamp. ’s Ochtends ballet, ’s middags hiphop, de volgende dag moderne dans en tapdans…
Deze kinderen worden door hun ouders gedropt bij de dichtsbijzijnde en goedkoopste opvang. Of het nu een dans-, voetbal- of taalkamp is, het maakt niet uit. De ouders gaan uit werken en iemand moet op de kinderen passen. In dit geval ben ik babysitter van dienst.

Het lukt me om de kids te enthousiasmeren om een tweetal uur per dag te dansen. De overige drie uur spelen we (dans)spelletjes, we knutselen, kijken een film, …

We verwachten veel van onszelf. En een bloeiende carrière, liefdevolle ouders zijn, een gevuld sociaal leven, gezond en fit blijven, …
Ik heb zelf geen kinderen. Ik besef dat ik de opsomming nooit zou kunnen combineren. Ik weet dat vele ouders hiermee struggelen. Daarom probeer ik tijdens het kamp elk kind de aandacht te geven die het nodig heeft. Ik schiet schromelijk tekort.
Mijn hart breekt als ik een jongen zie die te braaf is om rebelleren. Hij danst mee uit beleefdheid, maar beleeft er weinig plezier aan. De kinderen die wel willen dansen komen ook niet aan hun trekken. Het is elk moment wikken en wegen; “Wat heeft de meerderheid van de groep nu nodig?”. Het kost me al mijn energie.

Gelukkig kom ik elke avond thuis in een warm nest in Wattripont. Ik logeer bij de ouders van een vriendin. Bij hen kan ik elke avond mijn verhaal kwijt. Zij geven mij de aandacht die ik nodig om de volgende dag aan de kids uit te delen!

Op het einde van de week organiseren we een dansshow voor de ouders. Op voorhand kriebelen de buikjes van de zenuwen, daarna stralen de kinderen tijdens hun dans. Ik ben zo trots op hen!
Eén meisje komt met tranen in haar ogen naar mij toe “Mijn papa is er niet”. Zij moet nog tot 18u in de opvang…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kinderperikelen.

We vertrekken uit Delhi met de nachttrein richting Dharamsala. Vorig jaar verbleven we hier drie maanden. Een Yoga Teacher Training bracht ons naar deze streek en een aaneenschakeling van bijzondere gebeurtenissen hield ons hier. Tijdens een theaterfestival leerden we vrienden voor het leven kennen. We organiseerden theater, dans en yogalessen. In One Nest vonden we een thuis, waar de repetities van Khandhas starten. Het was de moesson die ons uiteindelijk wegjoeg.

Weer is het een yoga cursus die ons hierheen lokt. Ik temper mijn verwachtingen. Ik maak mezelf wijs dat One Nest verdwenen is, dat mijn lievelingsrestaurants van eigenaar zijn veranderd, dat ik mezelf daar nooit thuis heb gevoeld. Ik wapen mezelf tegen teleurstelling.
Na de nachttrein nemen we nog 2 bussen en een tuktuk. Die laatste zet ons in de gietende regen af bij Tom Yam Thai. Het thaise restaurantje waar we heel wat pad thai’s en tom ka kai’s verorberden. We worden enthousiast ontvangen. ‘How are you? Where have you been? Long time ago!’

Als de regen afneemt klimmen we naar One Nest. De kamers zijn nog steeds even schamel en vochtig, nog steeds even goedkoop en nog steeds even rustig… Ik ben weer thuis.

Uiteraard is het anders dan vorig jaar. De vrienden zijn allang elders op de wereld. Sommige restaurants zijn effectief van eigenaar veranderd. De moesson hangt nog steeds in de lucht. Toch voel ik me goed.

Onze dagen kennen een vaste structuur. Om 5u45 gaat de wekker. Drie kwartier later hang ik in de touwen tijdens de yogales. Om 10u30 stort ik me op een uitgebreid ontbijt. Tegen 11u30 val ik uitgeput in slaap. Om 13u30 mag ik alweer lunchen. Daarna werken we aan onze website voor creatieve workshops. Rond 18u beslissen we naar welk restaurantje we gaan. Na het eten nog wat lezen, filmpje kijken of mezelf aan mijn nieuwe hobby wagen: mandala’s inkleuren. Om 22u30 is het bedtijd.

Gisteren zei onze yogadocent tijdens een relaxatie oefening:
“Ask yourself. Am I in the right place?”
Een brede glimlach breekt door op mijn gezicht. Het antwoord is duidelijk.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Are you in the right place?.