Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

Als yoga docente ben ik maar al te bekend met het eerste beginsel uit de yogafilosofie: ‘Ahimsa’ oftewel ‘geweldloos’ door het leven gaan. Geweldloosheid wordt breed geïnterpreteerd en omvat ook onthouding van geweld tegen dieren. Telkens je een dier verorbert moet er immers iemand een dier de doodslag toebrengen.
Daarnaast verdiep ik mij sinds kort in de relatie tussen voedsel en gezondheid. De medische literatuur is duidelijk: consumptie van dierlijke producten heeft een nefaste impact op onze gezondheid als mens.
Ik kan ook niet langer negeren dat de totale uitstoot van CO2 door de vleesverwerkingsindustrie groter is dan de globale uitstoot van de transportindustrie.

Dit alles deed mij in november 2018 besluiten om vegetariër te worden. In totaal ging ik toen 27 dagen als vegetariër door het leven.
Ik was alleen in Buenos Aires toen ik die beslissing nam. Manu was op Vipassana retraite. Ik kookte meestal voor mezelf met veel groenten. Als ik toch eens uit eten ging, was er in de wereldstad Buenos Aires keuze genoeg om lekker vegetarisch te eten. Daarna was het mijn beurt om me terug te trekken in het Vipassana centrum. Ook daar was vegetarisch eten de norm. Het ging mij goed af en ik miste het vlees niet.
Tot we vertrokken richting Uruguay. In Colonia del Sacramento hadden we geen keuken ter beschikking. In de hele stad zijn er amper vegetarische alternatieven te vinden. Drie dagen na elkaar kreeg ik smakeloze gerechten voorgeschoteld. Op de vierde dag beland ik in een mega shopping center en ben ik gebroken. De food court bestond uit de ene fastfood keten na de andere.
Ik wil echt mijn best doen om te kiezen voor mijn gezondheid en de gezondheid van onze planeet, maar het lijkt alsof er niemand mee werkt …

Sindsdien eten we ‘thuis’ vegetarisch. Enkel op restaurant eten we nog vlees of vis, bij gebrek aan smakelijk alternatieven in Zuid-Amerika.
Ik was van plan om dit systeem te behouden bij onze terugkeer in België. Tot vorige week zondag een documentaire voor een keerpunt zorgde.

We arriveren in Toronto en na één dag zijn we beiden ziek. Verkouden, keelpijn, snot, hoesten, … . Alles erop en eraan. Toch negeren we onze ziekte. Manu verjaart en ik heb allerlei leuke dingen gepland. Gewapend met zakdoeken, keelpastilles en hoestsiroop verkennen we door weer en wind de stad.
We houden dit een paar dagen vol, maar op Paaszondag, Manu’s verjaardag, komen we er niet onderuit. De ziekte wordt erger en we zijn doodmoe. Die avond heb ik gereserveerd in een leuk restaurantje. Om die reservatie te halen, moeten we overdag rusten. We planten ons in de zetel en ik zet de documentaire “Earthlings” op.

De film is van 2006. Ik kan alleen maar hopen dat er in de laatste jaren veel veranderd is in positieve zin. Ik kan alleen maar hopen dat de beelden die ik zie niet de norm zijn. Dat het wantoestanden zijn die slechts heel uitzonderlijk voorvallen. Ik kan alleen maar hopen dit alleen gebeurt in Noord-Amerika, dat zulke excessen niet mogelijk zijn in Europa. Ik kan hopen zoveel ik wil, maar elk beeld dat ik zie was ooit werkelijkheid en daar wil en kan ik niet langer aan meewerken. Regelmatig rollen er tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel (dieren)leed.
Ik vind geen excuses meer. Mijn besluit staat vast! In Toronto zijn er in tegenstelling tot Zuid-Amerika genoeg mogelijkheden om lekker en vegetarisch te eten.

Manu zijn verjaardagsdiner is mijn afscheidsdiner van vlees en vis. Ik geniet nog een laatste keer van de volle smaken die ik voorgeschoteld krijg en sinds Paasmaandag is het officieel! Ik ben vegetariër!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik word vegetariër.

Gedurende deze korte periode is het een beetje een gimmick geworden tussen ons. “I don’t know and I don’t care”.
Dit antwoord krijg ik steevast als ik vraag waar moet ik mijn armen leggen, moet mijn been gestrekt zijn, mogen mijn voeten naar binnen vallen, …
Het lijkt wel of ze een ongeïnteresseerde yoga docente is, maar het tegendeel is meer dan waar. Zeker in vergelijking met de yoga teachers die ik tijdens vorige yoga opleidingen heb ervaren.

Mijn vorige yogatrainingen volgde in in India, meestal bij een mannelijk Indiase guru met een grandioos ego. Mijn arm moet in een perfecte hoek van 90 graden, mijn benen hypergestrekt en mijn voeten parallel met de lange kant van onze yogamat. Elke afwijkende houding wordt genadeloos afgestraft. Wat betreft de fysieke yoga poses kan ik daar wel mee leven, maar ook afwijkend gedachtengoed kan niet door de beugel. De guru heeft het pad naar verlichting geëffend en er is geen andere weg ernaartoe. My way or the highway …

Wat een verademing is het om bij Mirjam les te volgen. Als ze zegt “ I dont’ know and I don’t care” nodigt ze ons uit om zelf te experimenteren. Om op zoek te gaan naar wat juist voelt juist op dit moment, wetende dat het morgen weer anders kan zijn. Ze appelleert ons om naar ons lichaam te luisteren. Als een houding die zij voorstelt niet goed voelt, dan is er ruimte om deze aan te passen. Zij geeft duidelijk aan wat haar visie is op bepaalde zaken, maar staat helemaal open om naar andere meningen te luisteren.
Samen met 39 andere yogi’s zijn we allemaal student én leraar tegelijk onder de veilige en warme hoede van Mirjam.
Zij heeft de waarheid niet in pacht. Ieder van ons is op zoek naar zijn eigen waarheid.

Na deze 5 dagen kan ik met zekerheid stellen: She does care, a lot!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal I don’t know and I don’t care.

Ik heb jullie nog een laatste artikel beloofd in de Open en Bloot serie.
Na 2 maanden in België wonen, heb ik een beter zicht op onze kosten hier. In dit artikel vergelijk ik de kosten in België met de kosten tijdens onze reizen.

Wij horen vaak dat reizen ontzettend duur is. Geld (of het gemis daaraan) houdt velen tegen om te reizen. Ik durf echter, nog voor ik de rekensom maak, beweren dat reizen goedkoper is dan leven in België. Uiteraard is het moeilijker om geld te verdienen vanuit het buitenland. Maar ook daar valt een mouw aan te passen, zoals duizenden ‘digital nomads’ samen met ons bewijzen.

Een overzicht van onze uitgaven in België:

Accommodatie : € 700 per maand

Voor deze vergelijking neem ik een gemiddelde van 700 euro huur per maand. Nu zijn we met ons gat in de boter gevallen. We hebben een geweldige deal kunnen sluiten voor een geweldig appartement in het centrum van Antwerpen, maar deze deal is eerder uitzonderlijk. In het buitenland varieert accommodatie van belachelijk goedkoop in India naar ‘rib uit mijn lijf’ duur in Venetië.

Electriciteit, Water, en Gas : € 160 per maand

Deze kosten zitten in het buitenland altijd bij de prijs van de accommodatie inbegrepen, dus op reis hoef je je nooit zorgen te maken over een eventuele jaarafrekening.

Brandverzekering : € 50 per maand

Als je aan het reizen bent hoef je wederom met deze kost geen rekening te houden.

Ziekteverzekering  : € 19 per maand

Zowel op reis als in België blijft deze doorlopen.

Reisverzekering : € 0 per maand

Wij hebben geen extra reisverzekering. Voor onze reis hebben wij deze optie grondig onderzocht. Voor ziekte en ongevallen zijn we wereldwijd gedekt via de mutualiteit. Het financieel risico bij ‘buitengewone’ omstandigheden zoals diefstal of verloren bagage besluiten we zelf te dragen. Daardoor besparen we minstens € 700 per jaar. Na 3 jaar reizen zijn we nog in geen enkele situatie terecht gekomen waarvoor we beroep op een reisverzekering hadden kunnen doen. Nu hebben we een theoretisch ‘potje’ van € 2.100 voor onvoorziene omstandigheden.

Hospitalisatieverzekering : € 0 per maand

Wij hebben geen hospitalisatieverzekering.

Pensioensparen : € 0 per maand

Zoals reeds aangegeven in het 1e “Open en Bloot” artikel, leven we vooral in het hier en nu. Wij doen tot nu toe niet aan pensioensparen.

Televisie en Internet : € 70 per maand

Op reis is goed werkend internet vinden een grote uitdaging. Meestal kopen we mobiele data om onze zaak draaiende te houden. Op reis is de financiële kost voor internet en televisie veel lager, maar we betalen in tijd en energie.

Telefoon : € 15 per maand per persoon

Onze telecomoperator is heel flexibel, we kunnen makkelijk switchen tussen een abonnement en bellen volgens verbruik. In het buitenland kiezen we de laatste optie zodat we ons telefoonnummer kunnen behouden.Vaak kopen we ook een lokale simkaart. Die kost in het buitenland een fractie vergeleken met België.

Transport : € 160 per persoon per maand

Een gemiddelde kost berekenen voor transport in België is niet evident. Er zijn zoveel manieren om te reizen. Voor onze wereldreis betaalde Manu elke maand € 700 voor zijn geleasde BMW. Hoe geweldig deze auto ook op de baan lag, dat geld heb ik er nu niet meer voor over. Nu bewegen we ons van A naar B met de Velo, de bus, de trein en af en toe lenen we de auto van mijn papa. Voor deze vergelijking neem ik het gemiddelde van deze uitgaven.

Allerlei : € 200 per maand

Deze kostenpost omvat kleding, schoenen, shampoo en badproducten., bureau artikelen, kuis- en onderhoudsproducten, naar de kapper gaan, dokter en medicatie, cadeaus, …
Deze kost ligt in België hoger dan op reis. Hier kopen we toch vaker nieuwe kleding, hebben we meer kuisproducten nodig en gaan we vaker naar de dokter voor ‘algemeen onderhoud’.

Activiteiten : € 40 per maand

Deze kost ligt in België veel lager dan in het buitenland. Om de betreurenswaardige reden dat we hier veel minder ‘activiteiten’ ondernemen. We zijn meer gefocust op ons werk, waardoor we minder uitstappen maken. We zijn al een keertje naar Maastricht en de Kalmthoutse Heide geweest. Ook naar het theater gaan blijft 1 van onze favoriete activiteiten. Dit is uiteraard niet vergelijkbaar met de Taj Mahal bezoeken of snorkelen in The Great Barrier Reef.

Eten en Drinken : € 700 per maand

Hierin zitten zowel de kosten voor boodschappen als restaurantbezoeken. Op restaurant of café gaan is veel duurder geworden dan in 2014. Jammer genoeg is de kwaliteit niet recht evenredig gestegen. Vroeger gingen wij 2 tot 3 keer in de week op restaurant, dat proberen we nu te beperken, wegens een te grote aanslag op ons budget.

Een gemiddelde van € 2.277 per maand.
Een totale jaarkost van € 27.324 per jaar in België.

Dit is een ruwe schatting voor een koppel zonder kinderen. Als je een auto hebt stijgen de kosten (onderhoud, wegenbelasting, …). Als je een hypotheek hebt, moet je rekening houden met onroerende voorheffing en onderhoud van het huis. Zo zijn er vele variabelen.

Op reis besteden we een gemiddelde van 20.844 euro per jaar.
In ons geval is reizen financieel voordeliger dan in België wonen. We geven ongeveer 7.000 euro minder uit per jaar, terwijl we onszelf geweldige ervaringen gunnen.

Conclusie: wij gaan er weer vandoor!

Geen paniek! We vertrekken pas 27 juni. Deze keer richting Brazilië en Zuid Amerika.
Voor ons vertrek hopen we meer vrienden nog eens face to face te kunnen zien.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot final part.

Verkoop Spullen – 1.926 euro
Voor vertrek hebben wij quasi onze hele inboedel verkocht. Enkele grote stukken, zoals ons lederen bankstel, hebben een mooie som opgeleverd.
Telkens ik in België ben, leur ik met kleine spullen op rommelmarkten. Ook Kapaza en 2dehands.be hebben hun diensten bewezen.

Schuldaflossing – 7.200 euro
Samen met mijn ex had ik een mooi huisje gekocht en verbouwd. Toen ik vertrok kocht hij mij uit. We kwamen een renteloze lening overeen die hij maandelijks aflost.

Achterstallige vakantiegelden – 2.176 euro
In 2016 krijg ik een belastingsbrief. Ik moet belastingen betalen op vakantiegeld dat ik nooit ontvangen heb. Na enig onderzoek blijkt dat mijn vorige werkgever mij dat vakantiegeld nog verschuldigd is. De belastingen heb ik graag betaald en dat extraatje was mooi meegenomen.

Cadeaus – 6.370 euro
Als enig kind word ik mijn hele leven al rijkelijk verwend. Een storting van 500 euro voor mijn verjaardag is eerder regel dan uitzondering. (Dankjewel, mama!)
Ondanks dat we ‘stiekem’ getrouwd zijn, kon ik toch rekenenen op een mooi cadeau van 2.000 euro van mijn papa. (Dankjewel, papa!)

Donatie – 3.898 euro (waarde)
In het buitenland organiseren we “Donation Based Yoga en Theatre classes“. De vrijwillige donaties van de deelnemers nemen we graag aan.
In Indonesië runnen we 3 maanden een yogastudio en vegetarisch restaurant voor kost en inwoon.

Kleine Vergoeding Artiesten – 6.736 euro
De tijd en energie die we in onze theatercompagnie FEST steken is onbetaalbaar, maar gelukkig kunnen we onszelf via de KVR toch enige financiële waardering geven.

Vrijwilligersvergoeding – 7.800 euro
Al het werk dat we investeren in onze projecten zoals Muzische Workshops is voorlopig op vrijwillige basis. De startfase van zulke projecten kost veel tijd en energie.

Spaargeld
De nog steeds grote kloof tussen onze inkomsten en uitgaven, dichten we voorlopig door ons spaargeld aan te spreken.

Vanaf 2018 worden we terug zelfstandige. We hopen dat er snel een tijd komt dat we volledig break-even zijn, dat onze uitgaven gelijk zijn aan onze inkomsten. We hebben berekend dat we met onze huidige levensstijl netto 25.000 euro per jaar nodig hebben voor ons beiden.
Als we ooit een eigen ‘thuisje’ willen kopen hebben we meer nodig. Gelukkig is dat nog niet aan de orde en gaan we eerst de rest van de wereld afschuimen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 6.

In ons 2e jaar zaten we slechts 6.500 euro boven budget. Op het einde van ons 3e reisjaar blijkt dat we 11.652 euro boven ons geplande budget zitten. Oftewel een gemiddelde van ongeveer 70 euro per dag voor 2 personen.
Op zich is dat niet heel gek. Ons budget van 40 euro per dag voor 2 personen hebben we ooit vastgesteld op basis van reizen in Azië. Enkel de eerste 2 maanden van dit jaar brengen we door in Indonesië. Daarna is Australië aan de beurt.

Reizen in Australië is duur! We koken met boodschappen uit den Aldi en gaan amper op restaurant. We kopen vatjes wijn, (“goon” zoals de Aussies zeggen), ondrinkbaar maar veel goedkoper dan flessen. We vermijden betaalcampings en stellen onze campervan op langs de weg. We genieten van gratis uitstapjes, maar een duik in The Great Barrier Reef mag natuurlijk niet ontbreken. Hoe we ook ons best doen om onze uitgaven in te dammen, we eindigen op 125 euro per dag voor 2 personen.

Nu moeten we toch werkelijk aan de bak. Geld verdienen wordt vanaf nu de doelstelling.
Al housesittend reizen we rond in Frankrijk, Spanje en Engeland. De periodes tussen de housesits overbruggen we met prachtige citytrips. De overige dagen brengen we door achter onze computer. We breiden het aanbod muzische workshops stevig uit en starten een heuse marketingcampagne. Met resultaat, onze nieuwe website ging 2 weken geleden online!
Intussen zit er alweer een nieuw project in de pijpleiding!

Wat zeker vast staat is dat we het reizen nog niet beu zijn!
Kerst en Oudjaar brengen we door in Spanje. Daarna ga ik voor het eerst skiën. Vanaf eind januari zijn we weer in België. Vlugger dan verwacht, niet omwille van de financiële situatie, ik moet aan mijn pols geopereerd worden. We blijven in België tot eind juni. Na onze nieuwe voorstelling vertrekken we weer. Hopelijk is tegen die tijd de bankrekening voldoende gespekt om richting Zuid-Amerika te trekken!

Waar we ons geld aan uitgeven is nu wel duidelijk. Waar onze inkomsten vandaan komen, beschrijf ik in mijn volgend artikel.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 5.

Ik weet dat velen zich dit afvragen. In België spreken we niet makkelijk over geld en onze inkomsten. Ik wil graag dit taboe doorbreken. In de komende blogposts antwoord ik op jullie vraag.

Vooraleer onze bankrekeningen open en bloot op tafel te leggen, eerst een paar basis principes:

1. Wij leven in het hier en nu.
Wij zij niet bezig met ons pensioen. We sparen niet voor een huis en we sparen niet voor ‘later’. We leven nu en geld wordt hier en nu gespendeerd. Het is niet makkelijk, maar we leggen de waarschuwingen van familie en vrienden naast ons neer. We gaan uit van overvloed en niet van schaarste. We lossen financiële problemen op wanneer ze zich stellen, in plaats van ons zorgen te maken over ‘later’.

2. Wij geven geen geld meer uit aan zaken die niet bijdragen aan ons geluk.
Manu is dol op boeken. Bladeren door een nieuwe aanwinst maakt hem dolgelukkig. Sinds ik hem de functie van een bibliotheek heb uitgelegd, hebben we vele euros bespaard.
Elke potentiële aankoop leggen we onder een vergrootglas. Hebben we dit echt nodig? Waarom hebben we dit nodig? Hebben we het ‘nu’ nodig? Is dit de beste prijs? Is dit zijn prijs waard? Draagt dit bij aan ons geluk?
Dit artikel schrijf ik op mijn Macbook Air, kostprijs 1.000 euro. Wij zijn geen gierige pinnen. We durven best wat geld uit te geven, maar het moet de strenge vragenlijst doorstaan. We consumeren bewust.

3. We kiezen voor een leven zonder kinderen.
Een kind opvoeden kost je een rib uit je lijf. Geen ouder zal me tegenspreken. Zelfs in België moet je geen kinderen nemen om het kindergeld.
Naast de financiële impact, is er ook een mentale impact. Wij nemen makkelijk risico’s. Wij zijn enkel verantwoordelijk voor onszelf. We hoeven niet te vrezen dat ons kleintje een boterham minder moet eten of dat hij gepest wordt omdat hij niet de juiste merkkleding draagt. We zijn niet bezig met ons pensioen. Een erfenis achterlaten is wel het allerlaatste wat in ons opkomt.

Uiteraard kost alles geld. Volgende keer meer daarover.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot.

Ik rep mezelf van hot naar her en probeer mezelf in duizend stukken te snijden. Tevergeefs… Ik heb het gevoel dat ik iedereen, mezelf incluis tekort doe. Het is onmogelijk om voor iedereen genoeg tijd vrij te maken. Het lukt niet om mijn moeder afdoende te helpen bij haar verhuis. Ik kan niet bij elke doktersafspraak van mijn papa aanwezig te zijn. Ik zie de teleurstelling als ik mijn meter zeg dat het bij dit ene bezoek blijft. Een verjaardagsfeest in de schoonfamilie lukt net, maar ‘one on one time’ zit er amper in. Sommige vrienden komen helemaal niet aan bod…
We doen een ultieme poging en nodigen iedereen tegelijk uit in Park Spoor Noord. Het wordt een gezellige bedoening met een tiental vrienden. Een concept dat we zeker nog herhalen.

Ik had veel zin in België, maar blijf achter met een wrang gevoel. Gelukkig kunnen we afscheid nemen met de woorden “Tot in mei 2018!”. Volgend jaar blijven we zeker twee maanden in België.
Hopelijk kunnen we voor iedereen, inclusief onszelf voldoende tijd vrijmaken. Tot dan, lieve vrienden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Van hot naar her.

Als ik opsta wijst niets erop dat 6 januari anders wordt. Ik douch me en maak me rustig klaar om de yoga les van 9 uur te geven. Business as usual.

Typisch voor dit soort dagen is het moment van de keuze. Je moet kiezen tussen links of rechts, the blue pil or the red pil. Er is geen weg terug. De andere keuze wordt onbereikbaar.

Als ik de studio binnenwandel voelt alles ijskoud. In één tel weet ik dat er iets aan de hand is. Ik kom toe in de uitloper van een gevecht!
Het duurt een paar uur voor we de situatie volledig uitklaren. Twee meisjes van onze staff zijn elkaar in de haren gevlogen. De ene, Lily, had haar man meegebracht om de andere (hardhandig) duidelijk te maken dat het onaanvaardbaar is dat ze een Hindu vriendje heeft. Ze komt uit een Moslim familie en hoort een Moslim vriendje te vinden.
Ik ben de tel kwijt geraakt over hoeveel principes dit heen walst. Waar ik de boel beheer wordt niet gevochten! Om religieuze verschillen wordt niet gevochten! Met een vrouw wordt niet gevochten! In een yoga studio wordt niet gevochten! Om de liefde wordt niet gevochten! Er moet gewoon nooit gevochten worden!

We ontslaan Lily op staande voet. Tot daar is alles simpel en duidelijk. Ware het niet dat vijf minuten later de rest van ons zevenkoppige personeel zegt “If Lily goes, we all go!”.
Dit is het moment van de keuze. Blijf ik trouw aan mezelf of kies ik voor het gemak en laat ik me chanteren. Ik draai mijn hoofd naar Ann, zonder een woord te zeggen weten we beiden hoe laat het is.
“If you want to go, GO!”

Een paar minuten later sta ik samen met Ann een tijdelijke menu te schrijven. We vragen ons af welke gerechten we zelf kunnen koken om de boel recht te houden. Omelet met toast lukt wel, salades ook. Een verse humus trio platter wordt wat moeilijk. “How the f*ck did this happen?!”

In de volgende uren sijpelen 2 jongens terug. We zijn gered! Een dag later volgt er nog één. Hun band met Lily is niet diep genoeg om de goedbetaalde job te laten schieten. Hun familie heeft het geld nodig.

Twee dagen later volgen sollicitaties:

“Do you speak English?”
‘Yes, yes!’
“What ’s your name?”
— stilte —
“Your name?”
— stilte —
“My name Manu (handgebaar), your name (handgebaar) ? ”
— stilte —
‘Ohh, … Nanti’
— stilte —
— zucht —

Zo duurt het een week voor de staff terug volledig is. In de maand die volgt moeten we drie van de nieuwelingen alweer vervangen. In plaats van ontslag te nemen sterft de oma en komen ze nooit meer terug. Na het tweede sterfgeval wennen we aan de lokale communicatie.

Ongeluk komt nooit alleen. Een week later stopt onze bakker ermee en ontploft de waterpomp. Als kers op de taart stopt onze yoga docente omwille van een burnout. In plaats van haar te overtuigen om te blijven laat ik haar gaan zodat ze voor zichzelf kan zorgen. We nemen haar lessen er ook nog wel bij.

Ik kan nog uren vertellen over de maand die volgt. Als we vertrekken ben ik uitgeput. The easy going island life is slechts een vage herinnering. Er is een grens aan hoeveel extra’s mijn schouders kunnen dragen.

Van 3 dingen ben ik heel zeker.

• Ik begin nooit een eigen zaak in Azië.
• Met mijn vrouw kan ik alles aan.
• Ik ben trots dat ik op de moeilijkste momenten trouw blijf aan mijn principes.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Geen weg terug.

Intussen zijn de eigenaars vertrokken en heb ik een fijne routine gevonden.
Elke ochtend vroeg opstaan, daarna wat ‘hangen’ in onze ‘hanging belt’. Deze yoga houding heb ik geleerd in de ashram in India. Twintig minuten ondersteboven hangen en ik kan de hele wereld aan. Mijn hele ruggengraat wordt opgerekt en spanningen verdwijnen. Mijn bloed pompt zichzelf een weg naar mijn hersenen en voornaamste klieren. Ik zie de wereld scherper en kan mijn hormonen de baas.

Dan stap ik op mijn krakkemikkige fiets op weg naar het strand. Ik hijs mezelf op een paddle board en samen met mijn leerlingen peddel ik een Stand Up Paddle Yoga Class tegemoet. Elke les start ik met de woorden: “Be aware of the movement of the ocean, the heat of the sun, the breeze of the wind, the sounds of nature,…”
Daarna balanceren we op het bord. De ‘Warrior’ pose lukt net, maar bij een ‘Tree’ pose vinden we lachend verkoeling in het heldere water. Ik sluit de les af met “Be grateful that you have made choices in your life that brought you here today, doing Yoga on a Stand Up Paddle Board”.

Kletsnat fiets ik terug voor een douche. Even later maak ik een moeilijke keuze: Chia Dream Jar, Smoothie Bowl, French Toast of toch een Breakfast Omelette?

Na mijn ontbijt zet ik het personeel in gang. Elke dag doen we een ‘extraatje’. Die ‘extraatjes’ zijn in het Westen dagelijkse kost in een restaurant. Zoals het poetsen van de vuilnisbakken, de toog, de ijskasten, … In het Oosten vinden ze al die hygiëne soms wat overdreven. Een klein duwtje in de rug kan geen kwaad.

Intussen hebben Manu en ik ‘projectjes’. De kassa controleren, partners uitbetalen, het uurrooster aanpassen, reclameborden ophangen, ‘the office’ uitruimen, flyers ontwerpen, specials of the day bedenken,… Alleen gaat alles traag. Het internet gaat traag. Reclame ophangen gaat traag omdat de nietjesmachine om de twee nietjes blokkeert. Partners uitbetalen gaat traag omdat ze nooit te vinden zijn. De kassa controleren gaat traag omdat alles manueel wordt opgeschreven… We geven onszelf over aan het ritme van het eiland.

Tussen de projectjes door geniet ik van verse ‘juices’ en ‘jaffles’, van wat rust en van interessante gesprekken met klanten.

’s Avonds geef ik Sunset Beach Yoga. Ik zie de zon onder gaan achter Mount Agung op Bali terwijl mijn leerlingen genieten van een welverdiende shavasana.

Na de les ga ik samen met Manu naar de goedkoopste bar op het strand. Onder het genot van een Gin Tonic en Long Island Ice Tea kijken we naar de laatste rode gloed voor we teruggaan. Wederom volgt een moeilijke keuze : Big Veggie Burger, Pumpkin Chickpea Coconut Curry of een Hummus Trio Platter. Je wordt voor minder vegetariër.

Rond 22u vallen we voldaan in slaap.

Ons leven op een tropisch eiland.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het leven zoals het is … op een eiland.