Nog anderhalve week en we vliegen richting België. We moeten een keuze maken: in dit paradijs uitbollen of snel nog meer van Thailand verkennen. We duwen onszelf in een hogere versnelling en kiezen ervoor om nog 3 extra locaties mee te pikken.

Sinds Nieuwjaar zijn we toeristisch gezien lui. Liever wat langer op één plek blijven en de hoeveelheid transport verminderen. Een beetje luxe is ons wel gegund na een jaar op het Indische subcontinent. Dat uitvlucht heb ik nu van mezelf genoeg gehoord. Ondertussen is de speklaag rijkelijk aangevuld en is het tijd om terug in beweging te komen.

Na Hua Hin en Phetchaburi rijden we nu richting Ayutthaya. De laatste dagen hadden we prachtige ervaringen. We verkenden plekjes ver weg van het paradijselijke massatoerisme. Deze weg leek de vermoeiende optie maar ik ben helemaal ontspannen.

Waarom voelen we ons zo fundamenteel anders als we op vakantie zijn? Ik kan met zekerheid zeggen dat het niet de locatie van de reis is. Het mooiste strand, de prachtigste zee, het avontuurlijkste oerwoud, …. Na verloop van tijd wennen ze en voelen ze weer normaal. Een eiland als Koh Lanta voelt plots beklemmend en dan stel ik de paradijselijkheid in vraag.

Op de bus lees ik een scriptie over bewegingsleer. Er wordt geschreven over ‘telic state of mind’ en ‘paratelic state of mind’. Als je gemoedstoestand paratelic is ben je meer gericht op de weg dan op de bestemming. Je haalt plezier uit een handeling en niet uit het behalen van een specifiek doel met je handeling. Als je geest in telic modus functioneert ben je gericht op de toekomst en op het realiseren van een doel.

Misschien is dat het antwoord. Vakantie is die tijd van het jaar dat je met verlof mag van jezelf. Een periode waarin je je doelen even loslaat en op wandel gaat in het onbekende. Zo krijgt het cliché gelijk.
Het paradijs vind je niet op een eiland, dat vind je in jezelf.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De vakantie kan beginnen.