Al snel parkeer ik het hele idee. Tien uur per dag stil zitten en mediteren is niets voor mij! Al helemaal niet als je tijdens de resterende uren niet mag lezen, schrijven, praten of yoga doen.

Toch blijft Vipassana Meditatie in de loop der jaren regelmatig op mijn pad komen. Dit jaar voel ik mij eindelijk klaar om de uitdaging aan te gaan.

Ik ben benieuwd wat deze tiendaagse teweeg brengt. Ik vraag me vooral af wat er gebeurt als het ‘stil’ wordt. Wordt het überhaupt ooit stil in mijn hoofd?!
10 dagen 10 uur per dag mediteren, stil zijn en met niemand praten. 10 dagen zonder internet, boeken, schrijven en beweging. Ik ben ervan overtuigd dat het stil wordt zonder externe impulsen. Niets blijkt minder waar.

Het lukt me langs geen kanten om 10 uur per dag te focussen op mijn ademhaling. Reeds op de tweede dag ga ik soms ‘actief’ nadenken. Zo kruipen de dagen toch een fractie sneller voorbij.

Tijdens de meditatiesessie geef ik mezelf thema’s om over te denken. Ik denk na over mijn dans- en theatercarrière, over mijn reizen, mijn relaties, over wat ik echt graag doe, …
Ik kom tot vele verrassende conclusies.
Zo besef ik dat ik nooit heb gedanst vanuit mijn hart, maar altijd vanuit mijn ego. Ik vind het kicken om op een podium te staan en gezien te worden.
Ik kom erachter dat sommige relaties te lang hebben aangesleept. Toch heb ik geen spijt. Het heeft mij bij Manu gebracht.
Ik herontdek dat ik een natuurmens ben, ondanks mijn voorliefde voor kunst en cultuur.
…

Mijn meest verrijkende conclusie is dat ‘het tijd is om te geven’. Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. Het leven geeft mij zoveel.
Al te lang leef ik voor mezelf. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je anderen niet gelukkig kunt maken als je zelf niet gelukkig bent. Ik kom tot de slotsom dat ik ontzettend gelukkig ben. De tijd is daar om een poging te wagen om anderen gelukkig te maken. “Now it is time to share my merits.” Zoals Guru Goenka het zegt.
Het zal nog wel even duren voor ik duidelijkheid heb hoe en wat ik te ‘geven’ heb.

Ik ben blij dat ik de Vipassana Meditatie uitdaging ben aangegaan. Toch ben ik er zeker van dat ik dit nooit meer opnieuw doe! Tien uur per dag mediteren, “what the fuck?!”
Stil is het nooit geworden. Ik heb wel weer een hele stap heb gezet op mijn spirituele reis.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal What the Fuck?!.

Bij die hele stroom beelden droom ik weg. “Wat moet het fijn geweest zijn om niet te weten”! Om antwoorden te zoeken in abstracte droomwerelden.

Een tijd zonder internet, zonder smartphones, zonder Google en Wikipedia. Als je iets ziet dat je niet kent kan je zelf een antwoord bij elkaar dromen. Of op onderzoek gaan. Of een brief schrijven naar iemand ver weg om dan een maand op een antwoord te wachten.

“Het niet weten”, dat is een gevoel dat ik niet meer ken. Ik wil niet beweren dat ik alles weet, maar als ik iets niet weet heb ik altijd een aanknopingspunt. Onze wetenschappers hebben de meeste vraagstukken opgelost. En de vragen waar ze zich nu mee bezighouden stelt een gewone mens zich niet. Denk maar aan kwantumfysica.
Zolang ik verbonden ben met het internet heb ik het gevoel dat alle kennis beschikbaar is. Google is steeds mijn vriend! Ik kan geen vraag meer verzinnen waarop hij het antwoord niet kent.

Terwijl ik verder door het museum wandel mijmer ik verder weg. Ik word jaloers op die 20ste eeuwse onwetendheid. Op de ruimte die er was voor kinderlijke fantasie en surrealistische dromen. Op een tijd waarin je niet voor alles wat je doet een goede uitleg moet hebben.

Ik vraag me af of “meer weten” zorgt voor minder vrijheid? Of meer kunnen zorgt voor meer druk? Of meer kennis zorgt voor minder creativiteit?

Dan komt de honger op. We verlaten het museum en ik grijp naar mijn smartphone. Niet veel later zitten we te genieten in het lekkerste restaurantje van de buurt. Met dank aan Google!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Mijmeren naar onwetendheid.