Boedhisme - Movimento dell'Mondo

Beven in Varanasi

Ann — Sun, 10 May 2015 17:05:55 +0000

Tijdens ons ontbijt, of gezien het tijdstip, tijdens onze bruch voel ik onverwacht beweging. Een fractie van een seconde vraag ik mezelf af of onze laatste treinreis me nog parten speelt. Soms, na een lange rit, voel ik mijn lichaam nog bewegen terwijl we al lang zijn uitgestapt. Al snel besef ik dat de beweging niet in mijn lichaam zit, maar er buiten… in de aarde… de aarde beeft… ! Stoelen, tafels, ijskasten, ons ontbijt, alles begint te trillen. Samen met het hotelpersoneel en de andere gasten kijken we rond, geen idee wat te doen, geen idee of dit de voorbode is van meer, van erger. We zijn in Varanasi, een labyrint van smalle steegjes. Eén van de oudste levende steden ter wereld. Het ene gammele gebouw naast het andere. We kunnen geen kant op, de vlakte van de Ganges is te ver weg. Dan is het voorbij, hoewel mijn lichaam nog steeds trilt.

We gaan terug over op de orde van de dag: eten… Het nieuws wordt opgezet. De eerste verslagen in het Hindi sijpelen binnen. Uit de vertaling van het personeel begrijpen we dat het epicentrum in Nepal ligt. Het aantal doden is op dat moment te overzien. Al bij al valt het nog mee.

Na onze brunch maken we een wandeling langs de ghats van de Ganges. De fascinerende uitzichten volgen elkaar in razendsnel tempo op. We zien priesters, bedelaars, pelgrims, koeien, mensen die zich ritueel baden, kleding die gewassen wordt, kinderen die langs de waterlijn cricket spelen, jongeren die stiekem hand in hand op de stenen trappen zitten, majestueuze gebouwen,… Plots roept iemand “this way, burning ghat”. Nieuwsgierig volgen we hem en daar zien we de vuren branden. Het vuur van de crematies. Iedereen die sterft in Varansi bereikt onmiddellijk ‘moksha’, verlichting. Vele Indiaers komen naar Varanasi om er te sterven en hun as wordt uitgestrooid in de Ganges. Het is al lang verboden om een lichaam in zijn geheel te water te laten en toch worden we door ‘onze gids’ gewezen op het lichaam van een dode man. Hij vertelt dat deze man, ondanks het verbod, zal verzwaard worden met stenen en zonder verbranding aan de Ganges zal gegeven worden. Ik kijk naar het gezicht van de dode man, tot mijn verbazing doet het me weinig.

Later die avond krijgen we door dat de aarde een groter aantal slachtoffers heeft geëist dan aanvankelijk gedacht. Magere Hein is alom aanwezig vandaag.
Zelf ben ik nog nooit geconfronteerd geweest met een groot verlies, dus vergeef mij als ik bij de komende denkoefening een beetje kort door de bocht ga.

Boeddhisten krijgen poging na poging om het Nirwana te bereiken, Hindu’s blijven onophoudelijk reïncarneren, christenen streven naar een boterbriefje en rijstpap en moslims krijgen hun 77 maagden.
Is de dood echt zo verschrikkelijk? Bij het zien van de berichten uit Nepal voelen we een groot verlies, terwijl volgens de meeste religies het leven slechts een opstapje is naar ‘beter’.
Waarom heerst er dan zo’n groot verdriet bij elk sterfgeval? Omdat we op het einde van de rit ons geloof kwijtgeraken? Dat we beginnen twijfelen aan onze hemel met gouden lepels?
We huilen niet voor de dode, maar voor onszelf. We blijven achter met een groot gemis en zijn niet standvastig genoeg in ons geloof dat onze geliefde een volgende stap heeft genomen. Als we überhaupt al ergens in geloven… .

Ik heb voor mezelf nog geen betekenis kunnen geven aan ‘een leven na de dood’.
Waarschijnlijk zal ik op een dag nergens meer in geloven, tranen met tuiten huilen en mezelf afvragen ‘Waarom?’.
Tot die tijd blijf ik op regelmatige basis vijf zinnen herhalen uit een boek* van Thich Nhat Hanh. Deze medititieoefening maakt me vaak kwaad en opstandig. Toch doet de oefening me beseffen dat de dood inherent is aan het leven. Volledige aanvaarding is de enige manier. Bij elke ademhaling laat ik mijn angsten en geliefden los.
Soms denk ik de volledige reikwijdte van deze zinnen te vatten, het grotere geheel te zien, even vaak snap ik er helemaal niets van…

Ik adem in en besef dat ik oud zal worden.
Ik adem uit en besef dat ouderdom onvermijdelijk is.

Ik adem in en besef ik ooit ziek zal worden.
Ik adem uit en besef dat ziekte onvermijdelijk is.

Ik adem in en besef dat ik ooit zal sterven.
Ik adem uit en besef dat de dood onvermijdelijk is.

Ik adem in en besef dat alles wat mij dierbaar is en iedereen die ik graag heb veranderlijk is.
Ik adem uit en ik besef dat ik alles en iedereen zal moeten loslaten.

Ik adem in en besef dat ik alleen mijn handelingen en gedachten heb.
Ik adem uit en besef dat alleen mijn handelingen achterblijven.

*Wat de wereld nodig heeft
Een boeddhistische visie op het behoud van de aarde.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Beven in Varanasi.

Rinjani vs Ann 1-0

Ann — Sun, 03 Aug 2014 04:34:46 +0000

Rinjani heeft gewonnen. Ik heb stevig weerwerk geboden, maar ben op ongeveer 200 meter van de top gestrand. Ik kon niet meer, ik was op…

Het begon al met de moeilijke reis naar Senaru en de helse nacht die daarop volgde (lees Boedhisme voor beginners). ’s Ochtends wilde ik weg, ver weg uit dat kl*te dorp. Toen het eindelijk stil werd, kreeg ik weer plek tussen mijn oren voor wat heldere gedachten. We besloten toch enkele miljoenen neer te tellen en te doen waarvoor we gekomen waren: de Rinjani beklimmen!

3 dagen, 2 nachten, 8 groepsleden, 1 gids, 4 dragers en een 3726 meter hoge Rinjani.
Dag 1: 7u stijgen (2000m hoogteverschil)
Dag 2: 2u dalen en 3u stijgen
Dag 3: 3u stijgen (1100m hoogteverschil) en 7u dalen
Dit zijn de objectieve feiten.
De subjectieve waarheid is dat ik letterlijk en figuurlijk door enorme pieken en dalen ben gegaan.

Je leest in de ‘Rough Guide’ het volgende: “Alleen weggelegd voor mensen met een goede conditie”. Ik dacht een goede conditie te hebben, maar blijkbaar heb ik mezelf toch over- of de Rinjani onderschat…

De tocht was zwaar, lange uren alleen maar klimmen. Zweten, door stof ploeteren, zonder een mogelijkheid om je te wassen. ’s Avonds en ’s nachts was het ijskoud. Het matrasje waar je op ligt is die naam niet waardig. Je hebt dus amper slaap, waardoor je niet recupereert.
Naar analogie met de lessen die Manu geeft voor beginnende boeddhisten heb ik ’s nachts ook nog gedacht: “Wat fijn dat sommigen wel goed slapen en dat graag delen met de rest van het kamp door heel luid te snurken.” in plaats van te denken “Ik ga u verstikken met uwen eigen slaapzak.”…

Gelukkig waren er ook vele hoogtepunten.
De vergezichten, fenomenaal!
Het dalen, geweldig! Als de weg het toelaat, dan hou ik ervan om naar beneden te sprinten. Dan heb ik het gevoel dat ik kan vliegen, dat ik de hele wereld aankan.
Genieten in bronnen die warmer zijn dan de baden die ik thuis neem.
Lekker eten en gezellige gesprekken.
In ’t Werhuys, waar we met FEST repeteren hangt de spreuk: “When was the last time you did something for the first time.” Ik kan jullie mededelen dat ik voor het eerst in mijn volwassen leven heb ‘gekakt’ in de open natuur. Terwijl ik mijn billen sta te vegen, kijk ik naar boven en zie een sterrenhemel zoals je hem in België nooit zult tegenkomen. Ik begin luidop te lachen, want de hele situatie heeft iets surreëels… Met een papiertje tussen mijn billen geniet ik van het universum.

Maar na de middag op dag 2 krijgt ik een terugslag, weer klimmen. Mijn benen willen niet mee. Ik sta meermaals met tranen in mijn ogen, zelfs de aankomst in het kamp brengt geen opluchting, ik wil alleen maar liggen. De gedachte dat ik die nacht om 2u moet opstaan om 3u lang het laatste en steilste deel naar de top te beklimmen maakt me heel onrustig. Ik wil niet, maar ‘opgeven’ staat niet in mijn woordenboek…
Gelukkig heb ik een geweldige man die me aanmoedigt en zegt “We doen het samen, als het niet meer gaat, dan stoppen we en kijken we op dat punt naar de zonsopkomst”.
Zo gezegd, zo gedaan. Bij elke stap vooruit, glijd ik een halve stap terug in het losse grind, maar bij elke stap denk ik ‘nog eentje, komaan’. Er zijn momenten dat ik het geloof. Ik zie de top, of tenminste dat denk ik, want na elke bocht, is er weer een andere ’top’. Het lijkt zo dichtbij… Na 2,5u vechten vraag ik mezelf af “wie moet ik iets bewijzen… niemand… toch?” Ik weet dat ik alles gegeven heb. Mijn lichaam geeft het op en ook mijn geest blijkt deze keer niet sterk genoeg. Toch ben ik trots op mezelf, het is de zwaarste fysieke inspanning die ik ooit aangegaan ben. Ook trots dat ik met opgeheven hoofd kan zeggen “ik heb het niet gehaald en dat is ok, iedereen mag het weten”.
Bibberend van de kou kijken Manu en ik naar de wereld die hoog boven de wolken langzaam zichtbaar wordt en het is geweldig, we hebben het samen gedaan en we genieten!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Rinjani vs Ann 1-0.

Boedhisme voor beginners

Manu — Fri, 01 Aug 2014 07:24:32 +0000

Ik heb de laatste maanden veel gelezen over het Boedhisme. Het is vooral de filosofie en de psychologie er achter die me interesseert.
Als je het Boedhisme als een opleiding voor het leven bekijkt, zitten er nogal wat interessante kantjes aan. Niet altijd even ‘simpel’ om toe te passen.
Één aspect dat vaak terugkomt is: “Vereenzelvig jezelf niet met je emoties.” Een ander: “Ga altijd uit van liefde en zie steeds het mooie in elke mens.”
Tot daar de introductie. Laten we nu eens kijken naar de laatste 24 uur om uit te zoeken wat dat allemaal betekent.
…
‘Geld’ blijkt een wederkerend thema tijdens deze reis. Op zich niet verwonderlijk aangezien in Indonesië de prijzen zelden vast liggen,… voor toeristen. Waarschijnlijk ook omdat ik soms teveel over de dingen nadenk en er hier een hele dag door mee geconfronteerd wordt.
Dan komt de Boedhistische filosofie van pas.
…
Het helpt bijvoorbeeld om het volgende te kunnen denken.
“Ik vind het heel erg voor jou dat jouw land al tientallen jaren is leeggezogen door onze Westerse toeristenstroom. Daar kan jij niets aan doen. Nu ik een kilometer voor de eindhalte van de bus wordt afgezet (denk over dit woord maar eens na) met de boodschap dat er geen bussen verder rijden en dat ik moet overstappen op de twee scooters die klaar staan, blijf ik jou vriendelijk bedanken voor de hulp die je me aanbiedt. Als je me uiteindelijk toch aan de eindhalte afzet, betaal ik je het afgesproken bedrag voor de busreis met veel liefde en een grote glimlach. Een bedrag dat al drie keer hoger is dan de lokale prijs en dat ik je met veel plezier wil betalen. Zelfs als opnieuw dezelfde scooters klaarstaan met de boodschap dat er geen andere weg is om op onze eindbestemming te komen. Ook dan bedank ik je vriendelijk voor je hulp terwijl ik je laat weten dat ik nu liever een eindje ga wandelen.”
Zonder de hulp van wat Boedhistische filosofie zou dit kunnen worden: “Laat me gerust vuile klootzak!!!!!”
…
Na een hele dag onderhandelen over het transport krijgen we een ‘gratis’ rit voor de laatste kilometers aangeboden. Zo blijft goed-en-kwaad een beetje in evenwicht.
(Voor het opmerkzame oog staat ‘gratis’ tussen aanhalingstekens omdat we opnieuw 500m vóór het dorp worden afgezet bij het eigen hotel in de hoop dat we onze trektocht naar de Rinjani daar gaan boeken …)
…
In Senaru aangekomen blijkt het de laatste dag van de Ramadam te zijn. Het is moeilijk om informatie te krijgen omdat niemand van het personeel zin heeft om morgen te moeten werken tijdens het Suikerfeest.
Als je dus al twee maal het dorp bent doorgelopen, bij de helft van de hotels te horen krijgt dat ze vol (?) zitten, bij een kwart dat ze gesloten zijn en bij het andere kwart geen fijn gevoel hebt bij de uitbater, dan helpt het dus opnieuw om (boedhistisch gezien) tegen jezelf te kunnen zeggen: “Wat ben ik blij met deze simpele kamer die ik alsnog heb gevonden. Met op het terras een prachtige vergezicht langs de berg, van het type dat je nog nooit gezien hebt, met rijstvelden en akkers zo ver je maar kan kijken, een uitzicht waar je innig rustig en ontspannen van wordt. Na een zware dag heb ik dit echt wel verdient.” En dus niet: “Was ik maar niet zo stom geweest om niet te weten dat de mensen met het einde van die #grrf:(~$klt# Ramadam niet zouden werken, een hele dag door proberen ze zoveel mogelijk geld uit me te zuigen en nu willen ze me verdomme niet helpen omdat ze een feestje hebben.”
…
Een ander voorbeeld is ook nog: “Wouw, jullie vieren jullie grootste feest met gezangen door de speakers van de Moskee(en) tot 1:30 ’s nachts en vanaf 5 uur ’s morgens. Die begeestering vind ik zeer mooi en maakt me benieuwd om meer te weten te komen over jullie religie.” en dus niet: “Als ge niet dadelijk stopt met janken door uwe microfoon kom ik persoonlijk diene speaker van uwe Moskee trekken”.
…
Ik zou waarschijnlijk nog effe kunnen doorgaan maar ik vermoed dat dit genoeg voorbeelden zijn om de kracht van de Boedhistische psychologie te duiden.
…
Deze ochtend stonden we klaar om te vertrekken en het Moslim gedeelte op Lombok achter ons te laten. Rinjani had bijna gewonnen, ik besef dat ik hem in mijn vorige tekst heb uitgedaagd.
Zoals zo vaak kan je vanuit verschillende hoeken naar de realiteit kijken. Dat is mijn interpretatie van die Boedhistische wijsheden.
Ik ben achteraf altijd blij als ik er lang genoeg in slaag om door mijn roze zonnebril te blijven kijken. Als ik kan blijven genieten van het prachtige uitzicht, van het onverwachte gesprek met Anja gisteren aan de eettafel, van het vooruitzicht om alsnog de Rinjani te beklimmen (waarvoor we uiteindelijk bijna een Indonesisch maandloon per persoon betaald hebben), van de heerlijke tijd die ik met Ann heb, van de hoop dat de regen dadelijk gaat liggen zodat we heelhuids de berg op en af geraken de komende drie dagen, …
Al is dat niet altijd makkelijk … (zuchtje…)
…
Één ding is wel zeker, ook al ga ik je bedwingen, en klauter ik door de modder naar jouw top,… ik zal uiteindelijk afdruipen en jij blijft nog een hele tijd prachtig staan, Rinjani.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Boedhisme voor beginners.