Na korte tussenstops in Pisa en Firenze arriveren Manu en ik in Arezzo voor een Physical Theatre Intensive Course. De Academia dell’Arte is 3 weken onze thuis. Bij het avondeten ontmoeten we onze medestudenten. Gillende Amerikaanse tieners die voor het eerst voet op Europese bodem zetten.

Italië is de bakermat van de Commedia dell’Arte en toch zijn we in een Amerikaans Instituut terecht gekomen. Hoe dat is kunnen gebeuren blijft een raadsel.

De eerste dagen lijken de verschillen vooral leeftijdsgebonden.
De gesprekken gaan razendsnel. De woorden die ik opvang zijn: youtube, spoiler, teaser, amazing, facebook, show, oh my god, movie, instagram en awesome.
Om de drie minuten gilt er iemand. Ze zijn bang van elk insect en hebben nog nooit een abrikoos, nectarine of kiwi gegeten. Regelmatig barsten ze in zingen uit. Ik ben in een musical beland en ik ken de nummers niet.

De kinders (zoals we ze stiekem noemen) hebben 3 favoriete avondactiviteiten.
In de stad “gelato” eten.
Zichzelf stomdronken zuipen. Volgens de Europese wetgeving zijn ze daar oud genoeg voor.
In de gemeenschappelijke ruimte hangen met een telefoon in de hand. De ene zegt “look at this movie on youtube”, de andere antwoordt “yes cool, but look at this”.

In de tweede week begint het ons te dagen dat de verschillen ook cultuurgebonden zijn.
Fysiek contact wordt gemeden, niet evident tijdens de lessen contactimprovisatie.
Met verbazing stellen ze vast dat ze zweten. Nog erger is het zweet van een ander op je lichaam.
“Safety” is de norm. We moeten ons veilig voelen tijdens de lessen, vooral binnen onze comfortzone blijven.

Theatre is Life. Life isn’t safe, get the fuck over it!

Het doet deugd dat we in de derde week nader tot elkaar groeien. De gesprekken worden rustiger en krijgen meer diepgang. Achter elke gillende tiener schuilt een intelligente en zoekende jongere. Als we op het einde van de week afscheid nemen, ga ik graag in op de uitnodigingen om ooit op bezoek te komen in de US.

Jammer genoeg is de oppervlakkigheid ook terug te vinden in de theater lessen.
We doen oefening na oefening zonder verdieping. Staan nooit langer dan 2 minuten ergens bij stil. Als ik toch eens de tijd neem voor een fysieke transformatie, duurt het te lang voor de docent. Hij gaat voordoen hoe het moet.
Interessante inhoud is niet van de kwestie. Alles moet snel, snel, snel en vooral ‘awesome’ zijn.

Theatre is Life. Life isn’t always awesome, get the fuck over it!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal USA meets Italy.

Een vriendin vertelt me via Skype dat het de laatste tijd beter lukt om naar haar lichaam te luisteren. Een goede reden om zelf bij het gegeven stil te staan.

We housesitten in Chiang Mai, Noord Thailand. Drie weken houden we Bolo en Jackie Chan gezelschap. We wonen in een gezellig huis met tuin aan het einde van een rustige straat. Een perfecte gelegenheid om routine in ons leven te brengen en wat werk te verzetten. Werk genoeg. In juni speelt FEST in België ‘Khandhas’ en in augustus hopen we in Maleisië een hele maand te spelen op Georgetown Festival. Naast de voorstellingen moeten we ook flyers, websites en dossiers maken.

Na twee dagen krijg ik hoofdpijn. Geconcentreerd staren naar mijn scherm maakt mijn nek stijf. Tijdens de yoga merk ik dat mijn hamstrings en mijn psoas stroef zijn. Ze worden snel korter door het vele zitten.
Mijn lichaam geeft signalen waar niet naar wordt geluisterd. Ik moet meer pauzes inlassen maar doe het niet.

Wie moet er naar mijn lichaam luisteren?

Het ongrijpbare deel van mijn bestaan kent vele namen. Mijn mind, mijn geest, mijn gedachten, mijn ego.
Hij heeft een doel! Hij zal het maken als theatermaker en ervoor zorgen dat we succesvol zijn in ons reizende bestaan. Daar is hij goed in, in werken met een doel. Voor dat doel moeten offers gemaakt worden. Dat lichaam rust wel als ik klaar ben!

Yeah right! Die mind van mij zal nog niet klaar zijn de dag dat ik sterf.

Op dinsdag repeteren we. Ann regelde een gratis zaal boven een kunstgalerij. Theater maken is niet zo doel gericht en daar heeft die mind van me geen kaas van gegeten. Nu moet er gewerkt worden met een richting en niet met een doel!
Naast lichaam en geest heb ik ook mijn intuïtie, de gevoeligheid van mijn zintuigen en mijn ziel nodig.

Het blijkt een heel pakketje, daar in dat lijf van mij.

Met de jaren heb ik geleerd hoe ik in mijn lichaam kan gaan zitten en hoe ik mensen erbij kan begeleiden. Theater maken, yoga, lichaamswerk en meditatie zijn niet zo verschillend van elkaar in dat opzicht. Toch is de weg altijd anders en telkens uitdagend. Het is een hoop werk. Je Lichaam, je gedachten, je intuïtie, je gevoelens, je zintuigen op één lijn krijgen.

Dat is wat het voor mij betekent. Het hele pakket met elkaar in verbinding brengen.

Nu ben ik benieuwd.
Wat betekent voor jou “In je lichaam zitten”?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Er zit iets in mijn lichaam.