Aangezien ik mijn stem op voorhand moet doorgeven, plan ik tijd in om bewust over mijn stemkeuze na te denken. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Het landschap aan keuzemogelijkheden voelt zeer beperkt. Daarnaast merk ik dat ik mijn onderzoek start met redelijk wat vooringenomenheid.

SP.A lijkt interessant voor zijn sociale ingesteldheid. Toch kan ik er niet voor stemmen. Ik geloof niet in een systeem van uitkeringen waarbij je niet tegelijkertijd ook mensen verantwoordelijkheid leert.
Groen oogt interessant maar overtuigt me niet wat betreft de economische impact van hun programma.
VLD was in het verleden vaak mijn eerste keuze. Ik ben een grote voorstander van het pure liberale gedachtengoed. Daarmee bedoel ik niet het concept “ieder voor zich”, maar wel het originele liberale gedachtengoed van persoonlijke verantwoordelijkheid, voor jezelf en voor je omgeving. Spijtig genoeg blijft het toch wel vaak een partij van en voor de rijken.
N-VA klinkt mooi. Ze hebben dan ook de beste redenaar uit de Belgische politiek aan boord. Ik kan echter nooit stemmen voor een partij met separatistische (egoïstische) standpunten. Ook al verpakken ze het mooi.
CD&V is de partij van het middenveld. Ik houd van de zoektocht naar balans en de gematigde standpunten. Ook hier zie ik een breekpunt. De partij houdt haar verbinding met het Kerkelijk instituut in stand en daar kan ik principieel niet in mee.
Dan is er nog Vlaams Belang. Daar ben ik heel bondig over. Als je hun gedachtengoed in de praktijk brengt, leven we morgen in een wereld die lijkt op “The Handmaid’s Tale”.

Een tweetal weken terug in Tafi del Valle ga ik vol goeie moed op zoek naar de verschillende kieslijsten. Ik heb hoop dat er nog een alternatieve lijst te vinden is. Alleen was die informatie toen nog niet te vinden. Het is blijkbaar ongebruikelijk dat mensen zich meer dan een maand op voorhand voorbereiden op hun stemkeuze.

Ook wat betreft lokale partijprogramma’s kwam ik bedrogen uit. De enige partij die op die datum een duidelijk en aangepast programma online had staan voor de lokale verkiezingen in Antwerpen was Groen. Het spreekt in hun voordeel.

Met veel interesse volg ik het grote debat van Antwerpse kopstukken van De Morgen. Ik kan me echter niet van de indruk ontdoen dat het hele debat heel ‘leeg’ klinkt. Het lijkt wel of alle politieke kopstukken de hele bevolking onderschatten en denken dat elke stem te vangen is door loze populistische uitspraken.

Ik voel dat ik iets mis. Ik ben op zoek naar een partij die nog niet bestaat.
Een partij die mij als burger serieus neemt en niet probeert in te spelen op mijn emotionele zwaktes.
Een partij die gelooft in het belang van ecologie binnen het hele programma en niet als een onderdeel van het programma.
Een partij die gelooft in het belang van een sociale ingesteldheid binnen het hele programma en niet als onderdeel van het programma.
Een partij die naar economische belangen kijkt als middel om mensen een gelukkig leven te laten scheppen en niet als doel.

Opnieuw moet ik beseffen dat er geen enkele partij te vinden is die het groene, het blauwe en het rode gedachtengoed integreert. Blijkbaar zal ik ooit zelf in de politiek moeten stappen als ik deze partij wil zien opstaan.

In de tussentijd moet ik eten wat het menu te bieden heeft. Mijn stem gaat deze keer naar Groen. Niet omdat ik 100% overtuigd ben. Wel omdat onze wereld meer ecologische invloeden kan gebruiken.

Op wie stem jij en weet je waarom?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Op wie stem jij?.

Binnen enkele dagen beginnen we aan een trektocht van 8 tot 12 dagen naar Annapurna Base Camp. Om de kosten te drukken doen we geen beroep op een ‘porter’, we dragen onze spullen zelf. Al weken spookt de inhoud van onze rugzakken door mijn hoofd. We willen het gewicht zo licht mogelijk houden, de essentie zoeken tussen het weinige dat we bijhebben .
Mijn grote oefening der onthechting zet zich dus verder, nu we moeten downsizen van twee backpacks van 15 kilo naar één van 8 kilo.

Enkele jaren geleden begon ik al met deze oefening:

Ik zie mezelf nog staan in mijn huisje in Helmond. Een huis dat ik met bloed, zweet en tranen heb verbouwd. Mijn auto staat buiten te wachten, afgeladen vol met mijn ‘essentie’. Ik kijk rond en vraag me af of ik dit duurzaam opgebouwde geluk kan loslaten. Heel bewust neem ik afscheid van alle mooie spulletjes die ik heb verzameld. De namaak vlinderstoelen, de zelf ontworpen boekenkast, de appelgroene Smeg, de mahoniehouten eettafel,… Ik sluit de deur en rijd in mijn voorlopige woonst richting Gentse Feesten.
Ik voel me geweldig. Ik heb al die rommel niet nodig. Ik voel me lichter, vrijer. (Toegegeven, de Smeg ben ik gaan ophalen. Die staat nu al een paar jaar in de garage van mijn mama tot ik een plek vind waar ze thuishoort.)

Later heb ik me opnieuw gesetteld in Antwerpen. Voor ik het goed en wel besefte, begon ik opnieuw spullen te verzamelen. Wikipedia zegt dat het in onze genen zit. De mens als jager-verzamelaar. We verzamelen voedsel om te eten, hout om te stoken en bladeren voor beschutting. Verzamelen om te overleven.
Wat met die 80 paar schoenen (ik overdrijf niet) die ik heb verzameld?! Ik heb slechts 1 paar voeten en in tegenstelling tot kleding is het echt niet mogelijk om meerdere modellen over elkaar aan te trekken.
Verzamelen om te overleven? Ik denk eerder dat sommige schoenen mijn levensduur aanzienlijk verkorten. Scenario’s als blijven steken in een tramspoor of dronken mijn pumps uitgooien en in glas stappen zijn mij niet vreemd.
Toen Manu en ik beslisten om te reizen, begon de volgende ronde der onthechting. Elk item dat ik bezit is door mijn handen gegaan. Ook mijn 80 paar schoenen. Bij elk paar was het wikken en wegen:

“Ik doe ze bijna nooit aan.”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Ze zitten ongemakkelijk.”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Heb ik ze echt nodig?”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Ga ik ze ooit nog dragen?”
“Misschien onder dat ene kleedje.”
“Dan moet ik eerst 3 kilo afvallen om in dat kleedje te passen.”
“Maar het is zo mooi!”
…

Vele paren zijn verkocht aan vrienden of op de rommelmarkt. Andere heb ik aan de Kringwinkel gegeven. Nog veel meer wachten op mij in de garage van mijn mama naast de Smeg…

Ik ben op reis vertrokken met 5 paar:

• 1 paar wandelbotinnen (onontbeerlijk)
• 1 paar wandelsandalen (broodnodig)
• 1 paar slippers (kapot en niet vervangen)
• 1 paar sneakers (overbodig, maar mijn enige mogelijkheid om eens af te wisselen)
• 1 paar watersloefjes (luxe, maar zo heerlijk als ik ga zwemmen in een rivier met rotsbodem)

Uiteraard ga ik de Annapurna beklimmen met mijn wandelbotinnen. Eén vraag rest in deze episode van onthechting. “Koop ik een nieuw paar slippers om ’s avonds mijn vermoeide voeten te luchten?”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Mijn grote oefening der onthechting.

Hoor ik me nu anders te voelen, als ‘wereldreiziger’?
Ik ben gewoon onderweg.

Drie en een halve maand heb ik gepland om weg te kunnen.
Neen, dat is niet waar, twee en een halve maand. De eerste maand heb ik gepland om met FEST onze voorstellingen te kunnen spelen.
Plannen is ook niet het juiste woord. ‘Voorbereiden’ wel.

3,5 maand ben ik aan het voorbereiden om weg te kunnen.
Onderweg te kunnen.
Onderussen heb ik me ook nog voorbereid om mijn trainingen te geven, workshops te geven, een afscheidsfeestje te geven, … Ik heb uren gespendeerd om gaatjes in mijn agenda te zoeken om nog zo veel als mogelijk vrienden en familie ‘een laatste keer’ te zien… En ik werd daar zo moe van, van al die voorbereiding.

Ik heb het gevoel dat ik al een hele tijd meer aan het voorbereiden ben dan de dingen echt met mijn volle aandacht te doen.
Die trainingen geven of die voorstellingen spelen lijken dan soms wel een faits divers ten opzichte van de voorbereiding.

Nu niet meer
Nu ben ik er
In India
Onderweg
Zonder duidelijk plan en zonder duidelijke richting.
Zonder de ballast van huishuur, verzekeringen, deadlines, autoleningen, meubels, … ( die zijn tijdens de voorbereiding vakkundig weg-gepland).
Met mijn lieve vrouw.
Zonder zekerheid.
En met de hoop dat er meer onverwachte dingen op mijn pad komen zonder te veel voorbereiding.

Na een paar dagen Delhi rijdt onze eerste trein nu richting Haridwar.
Treinen moet je reserveren, soms zelfs 3 weken van tevoren ( zegt men ).
Binnen drie maand verloopt ons visum voor India.
Ik ben benieuwd hoe lang we het volhouden zonder al te veel planning en voorbereiding.

PS: Toen we incheckten op de luchthaven vroeg de hostess ons naar ons retour ticket en dat hebben we niet. Uiteindelijk moesten we een verklaring op eer tekenen dat we het land tijdig zouden verlaten.
“Het is mooi wat jullie willen doen, maar de maatschappij aanvaard dat niet” werd ons toegefluisterd…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Onderweg.