Toen we 3 jaar terug ‘op reis’ vertrokken was het logisch om een blog te starten. Zo blijven we in contact met familie en vrienden.
Al gauw merken we dat onze verhalen gesmaakt worden. Zelfs als een artikel het slecht doet, wordt het meer dan 100 keer gelezen. Het gevoel van succes stimuleert ons om meer en beter te schrijven. We stellen ons als doel om geen typische reisverslagen te brengen. We vertellen over onze uitdagingen en ons wereldbeeld. Vooral India is een zeer vruchtbare bron van ‘materiaal’.

De laatste maanden zijn we vaker aan het werk dan op reis. We verblijven in landen die ver van uitdagend zijn. Tijd maken om te schrijven is een grote uitdaging. Als je in Italië of in Engeland over straat wandelt gebeurt er zelden iets echt onverwacht. Ik kan vertellen dat ik meer en meer obese kinderen in het straatbeeld zie, maar dat zien jullie zelf ook. Of dat er toch echt een probleem is met onze over-consumptie, maar daar doen we allemaal aan mee. Of ik kan (nog eens) schrijven over hoe uitdagend het is om onze logies te regelen. Ik vrees dat ik dan al schrijvend in slaap val.

Tijdens één van onze wandelingen komt de vraag naar boven. Moeten we er mee stoppen?
Terwijl we van het Engelse heuvellandschap genieten denken we hardop na. We overlopen waarom we zijn gestart met bloggen, wat we geleerd hebben, wat we uitdagend vonden, wat we leuk vinden en wat we bereikt hebben. Als we geen voldoening meer vinden moeten we stoppen! Of … van onderwerp veranderen? Maar wat dan?

Zowel Ann als ik zijn mensen die handelen. We durven keuzes te maken. Als een situatie niet goed voelt moet je iets veranderen. Daar staan we voor en dat is waar deze blog over zal gaan. Over de keuzes die we maken en hoe we tot die keuzes komen. Net als deze keuze, om het thema van deze blog te veranderen.
Ik ben benieuwd waar dat naartoe gaat. Hopelijk voelt het terug beter om te schrijven.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het einde van deze blog.

Als kind voelde ik me de koning te rijk tijdens een danskamp. ’s Ochtends ballet, ’s middags hiphop, de volgende dag moderne dans en tapdans…
Deze kinderen worden door hun ouders gedropt bij de dichtsbijzijnde en goedkoopste opvang. Of het nu een dans-, voetbal- of taalkamp is, het maakt niet uit. De ouders gaan uit werken en iemand moet op de kinderen passen. In dit geval ben ik babysitter van dienst.

Het lukt me om de kids te enthousiasmeren om een tweetal uur per dag te dansen. De overige drie uur spelen we (dans)spelletjes, we knutselen, kijken een film, …

We verwachten veel van onszelf. En een bloeiende carrière, liefdevolle ouders zijn, een gevuld sociaal leven, gezond en fit blijven, …
Ik heb zelf geen kinderen. Ik besef dat ik de opsomming nooit zou kunnen combineren. Ik weet dat vele ouders hiermee struggelen. Daarom probeer ik tijdens het kamp elk kind de aandacht te geven die het nodig heeft. Ik schiet schromelijk tekort.
Mijn hart breekt als ik een jongen zie die te braaf is om rebelleren. Hij danst mee uit beleefdheid, maar beleeft er weinig plezier aan. De kinderen die wel willen dansen komen ook niet aan hun trekken. Het is elk moment wikken en wegen; “Wat heeft de meerderheid van de groep nu nodig?”. Het kost me al mijn energie.

Gelukkig kom ik elke avond thuis in een warm nest in Wattripont. Ik logeer bij de ouders van een vriendin. Bij hen kan ik elke avond mijn verhaal kwijt. Zij geven mij de aandacht die ik nodig om de volgende dag aan de kids uit te delen!

Op het einde van de week organiseren we een dansshow voor de ouders. Op voorhand kriebelen de buikjes van de zenuwen, daarna stralen de kinderen tijdens hun dans. Ik ben zo trots op hen!
Eén meisje komt met tranen in haar ogen naar mij toe “Mijn papa is er niet”. Zij moet nog tot 18u in de opvang…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kinderperikelen.

Al op onze eerste avond in Mumbai worden we aangesproken op straat ‘Do you wanna be extras in a Bollywoodmovie?’. ‘Yes, please!’
Twee dagen later arriveren we op de set van ABCD2 oftewel Disney’s Any Body Can Dance 2. Samen met 200 andere figuranten van verschillende nationaliteiten spelen we het publiek van de finale dancebattle tussen India en de Filipijnen. Applaudisseren, juichen en opspringen doen we de eerste uren met volle overtuiging. Jammer genoeg verloopt zelfs een Bollywood productie, waar miljoenen mee gepaard gaan, op zijn Indiaas. Niemand heeft op voorhand nagedacht over een plan van aanpak. Met als gevolg dat de ene medewerker zegt ‘ga daar zitten’, terwijl ik een minuut later weer word verplaatst door iemand anders. De hele dag voelt als een mega-stoelendans.
Ik zal je de details besparen waardoor we uren vertraging oplopen.
Alleen dit wil ik je niet onthouden: Iedereen kreeg als ‘kostuum’ een T-shirt met de naam en de vlag van een bepaald land. Kijk voor de fun even op de foto’s om te zien op welke manier België vertegenwoordigd was… .

Ondanks het lange wachten, heb ik wel mijn ogen uitgekeken. De grote set, de belichting, de camera’s, de choreografieën, de vele medewerkers en figuranten, mijn sexy vent die de rol van cameraman kreeg aangemeten… .
De catering was dik in orde en gelukkig was ik voorzien met boeken om saaie momenten te breken. Ik ben stiekem wel benieuwd of we de final cut zullen halen.

Ik kwam tijdens deze dag op de filmset tot besef dat op mijn lijst staat ’theater spelen’ en ’theater maken’. Ik spreek niet over ‘acteren’. Dat was mij tot op heden niet opgevallen. Blijkbaar heb ik al langer de (onbewuste) keuze gemaakt voor theater. Ik voel mij thuis in het theater, in direct contact met het publiek. Niet op een set. Tijdens deze filmopnames viel het mij wederom op hoe verschillend deze beide vormen van acteren zijn. Ik ben heel blij met deze ervaring in Bollywood, want die heeft iets aan de oppervlakte gebracht, wat ik even vergeten was.

In “Dansen in Udaipur” was ik nog op zoek naar een naam voor verschillende vormen van kunst en creativiteit… . Ik ben eruit!
ARTISTIEKE EXPRESSIE
Onder deze noemer vallen zowel dans, theater, creëren, zelfexpressie, schrijven, FEST en Movimento dell’Arte uitbouwen alsook het geven en volgen van workshop met betrekking tot deze thema’s.
Dat maakt dat ik al heel wat items van mijn originele lijst van 26 getackeld heb.
Thank you, Bollywood!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal and … Action.

Eergisteren gingen we naar een dansvoorstelling. Het is sinds Amsterdam Fringe geleden dat we een voorstelling hebben gezien. Dus deze kans grijpen we met beide handen.
We zitten op matjes in openlucht en wachten tot de voorstelling (uiteraard te laat) begint. De muzikanten nemen plaats en één man begint te zingen… Nu ja, er komt geluid uit zijn keel. Na deze intro stapt de presentator ‘het podium’ op. Hij draagt een mooie overmantel met daaronder een pyjamabroek en sokken in sleffers. De danseressen in kleurrijke outfits doen hun intrede. Het is een beetje aandoenlijk. De jonge meisjes lijken heel zenuwachtig en één oudere vrouw ziet eruit alsof ze dit al eeuwen doet en liever doodvalt dan nog een keer haar kunstje te moeten opvoeren.
Maar dan begint er een ‘zitdans’. De dames hebben op verschillende plekken koperen cimbaaltjes op hun lichaam, waarmee ze al dansend muziek maken. Ik doe het hen niet na. Tussendoor krijgen we over de verschillende acts uitleg in ‘Apu-Engels’ van de enthousiaste presentator. Deze dansen zijn Rajasthaans erfgoed. Ze worden reeds honderden jaren opgevoerd. Vroeger in de forten en paleizen voor de Rajput en zijn hofhouding. Nu voor de toeristen. Udaipur is een voorvechter om deze cultuur te behouden en daar ben ik dankbaar voor. We genieten verder van een poppenspeler die met humor zijn poppen hanteert. Het letterlijke hoogtepunt van de avond is een oudere dame die met een tiental potten op haar hoofd vol trots over de bühne paradeert.

Net als in Bali is muziek, dans en theater in India geen vorm van expressie. De kunsten moeten minutieus worden uitgevoerd zoals dat altijd al gedaan werd. Het doel is entertainment. Er is geen plaats voor persoonlijke interpretatie. Alleen reproduceren, niet experimenteren of evolueren.

Zelf ben ik meer en meer in de richting van persoonlijke expressie geëvolueerd. Lange tijd heb ik exact uitgevoerd wat een choreograaf van mij verlangde én hebben mijn leerlingen exact uitgevoerd wat ik van hen verlangde.
Het was zo’n leerrijke ervaring om vorig jaar de cursus ‘danstheater’ te geven. Niet één persoon die vooraan staat en pasjes uit zijn mouw schudt, maar samen nieuwe manieren van bewegen ontdekken.

Ik heb ontzettend genoten van de voorstelling in Udaipur, maar zelf wil ik niet meer dansen voor de techniek en de vorm. Dansen en bewegen als ontdekkingstocht des te meer.

Verschillende mensen hebben mij aangeraden om mijn lijst van 26 items die ik belangrijk vind samen te vatten. Verschillende activiteiten onder één noemer te verzamelen. Dansen an sich staat niet in mijn top 5. Wat ik belangrijk vind, komt meer overeen met bewegen, creëren, improviseren, vrije expressie, … Ik moet alleen nog eens even kijken hoe ik dat ga benoemen…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Dansen In Udaipur.