Al snel parkeer ik het hele idee. Tien uur per dag stil zitten en mediteren is niets voor mij! Al helemaal niet als je tijdens de resterende uren niet mag lezen, schrijven, praten of yoga doen.

Toch blijft Vipassana Meditatie in de loop der jaren regelmatig op mijn pad komen. Dit jaar voel ik mij eindelijk klaar om de uitdaging aan te gaan.

Ik ben benieuwd wat deze tiendaagse teweeg brengt. Ik vraag me vooral af wat er gebeurt als het ‘stil’ wordt. Wordt het überhaupt ooit stil in mijn hoofd?!
10 dagen 10 uur per dag mediteren, stil zijn en met niemand praten. 10 dagen zonder internet, boeken, schrijven en beweging. Ik ben ervan overtuigd dat het stil wordt zonder externe impulsen. Niets blijkt minder waar.

Het lukt me langs geen kanten om 10 uur per dag te focussen op mijn ademhaling. Reeds op de tweede dag ga ik soms ‘actief’ nadenken. Zo kruipen de dagen toch een fractie sneller voorbij.

Tijdens de meditatiesessie geef ik mezelf thema’s om over te denken. Ik denk na over mijn dans- en theatercarrière, over mijn reizen, mijn relaties, over wat ik echt graag doe, …
Ik kom tot vele verrassende conclusies.
Zo besef ik dat ik nooit heb gedanst vanuit mijn hart, maar altijd vanuit mijn ego. Ik vind het kicken om op een podium te staan en gezien te worden.
Ik kom erachter dat sommige relaties te lang hebben aangesleept. Toch heb ik geen spijt. Het heeft mij bij Manu gebracht.
Ik herontdek dat ik een natuurmens ben, ondanks mijn voorliefde voor kunst en cultuur.
…

Mijn meest verrijkende conclusie is dat ‘het tijd is om te geven’. Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. Het leven geeft mij zoveel.
Al te lang leef ik voor mezelf. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je anderen niet gelukkig kunt maken als je zelf niet gelukkig bent. Ik kom tot de slotsom dat ik ontzettend gelukkig ben. De tijd is daar om een poging te wagen om anderen gelukkig te maken. “Now it is time to share my merits.” Zoals Guru Goenka het zegt.
Het zal nog wel even duren voor ik duidelijkheid heb hoe en wat ik te ‘geven’ heb.

Ik ben blij dat ik de Vipassana Meditatie uitdaging ben aangegaan. Toch ben ik er zeker van dat ik dit nooit meer opnieuw doe! Tien uur per dag mediteren, “what the fuck?!”
Stil is het nooit geworden. Ik heb wel weer een hele stap heb gezet op mijn spirituele reis.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal What the Fuck?!.

Gedurende deze korte periode is het een beetje een gimmick geworden tussen ons. “I don’t know and I don’t care”.
Dit antwoord krijg ik steevast als ik vraag waar moet ik mijn armen leggen, moet mijn been gestrekt zijn, mogen mijn voeten naar binnen vallen, …
Het lijkt wel of ze een ongeïnteresseerde yoga docente is, maar het tegendeel is meer dan waar. Zeker in vergelijking met de yoga teachers die ik tijdens vorige yoga opleidingen heb ervaren.

Mijn vorige yogatrainingen volgde in in India, meestal bij een mannelijk Indiase guru met een grandioos ego. Mijn arm moet in een perfecte hoek van 90 graden, mijn benen hypergestrekt en mijn voeten parallel met de lange kant van onze yogamat. Elke afwijkende houding wordt genadeloos afgestraft. Wat betreft de fysieke yoga poses kan ik daar wel mee leven, maar ook afwijkend gedachtengoed kan niet door de beugel. De guru heeft het pad naar verlichting geëffend en er is geen andere weg ernaartoe. My way or the highway …

Wat een verademing is het om bij Mirjam les te volgen. Als ze zegt “ I dont’ know and I don’t care” nodigt ze ons uit om zelf te experimenteren. Om op zoek te gaan naar wat juist voelt juist op dit moment, wetende dat het morgen weer anders kan zijn. Ze appelleert ons om naar ons lichaam te luisteren. Als een houding die zij voorstelt niet goed voelt, dan is er ruimte om deze aan te passen. Zij geeft duidelijk aan wat haar visie is op bepaalde zaken, maar staat helemaal open om naar andere meningen te luisteren.
Samen met 39 andere yogi’s zijn we allemaal student én leraar tegelijk onder de veilige en warme hoede van Mirjam.
Zij heeft de waarheid niet in pacht. Ieder van ons is op zoek naar zijn eigen waarheid.

Na deze 5 dagen kan ik met zekerheid stellen: She does care, a lot!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal I don’t know and I don’t care.

Ik word al snel op de proef gesteld. De guru van dienst, Sharat, is een absolute expert in zijn vak.

• Hij heeft een ongelofelijke techniek ontwikkeld. Als docent daarentegen vind ik hem arrogant.
• Hij predikt positiviteit maar zijn attitude is negatief. Hij lacht mensen uit om wie ze zijn.
• Hij predikt nederigheid maar verheerlijkt zichzelf. Enkel zijn aanpak is juist voor iedereen.
• Hij predikt geweldloosheid maar je moet je lichaam pijnigen om het te leren kennen.
• Hij verheerlijkt stilte maar zwijgt geen seconde.
• Hij predikt bewustzijn maar luistert nooit.

De negativiteit staat in schril contrast met de warmte die ik in een yoga ashram verwacht.

Tijdens een vraag en antwoord sessie luchten een aantal mensen hun hart over de manier van lesgeven. Telkens wordt de bal teruggespeeld. Je moet het probleem niet bij Sharat zoeken maar bij jezelf! Een uitspraak waar veel waarheid in zit, al geldt ze ook voor de docent.

Ik had de makkelijke weg kunnen kiezen. Sharat gebruiken voor zijn kennis en wegkijken als hij zijn focus legt op de zwaksten van de groep. Beiden liggen niet in mijn aard.
Ik geloof dat Sharat veel goeds in zich heeft en dat hij zich oprecht niet bewust is van hoe hij met mensen omgaat.

De laatste week worden er individuele consultaties opgezet. Het is de bedoeling dat je met een vraag of probleem naar hem toe gaat. Ik wil hem mijn raad meegeven zonder zelf in de aanval te gaan. Ik vind het alles behalve een makkelijke opdracht. Uiteindelijk luidt mijn vraag: “Wil je horen hoe ik me voel tijdens jouw lessen?” Ik zie in zijn ogen hoe moeilijk het is maar zijn antwoord luidt “Ja”.

Ik wil 5 dingen zeggen. Na het tweede valt hij in zelfverdediging. Ik discussieer niet, ik reageer niet, ik laat los. Ik wil hem de kans geven om te luisteren, als hij niet wil vind ik het ook goed. Meer kan ik niet doen.

Anderhalve week later, de cursus ligt alweer ver achter ons. Onze zakken zijn gepakt om op de bus naar Delhi te stappen. We staan op het punt te gaan ontbijten als we in de verte iemand uitbundig zien zwaaien. Vaag kan ik de assistente van Sharat ontwaren. Ik snap er niets van. Normaal zou ze moeten lesgeven in de vervolgcursus van 3 weken.

Als we samen ontbijten vertelt ze hoe ze na 4 jaar is opgestapt. Ze kon het gedrag van Sharat niet meer goedkeuren. Mijn verbazing is groot als ze me bedankt.
Na mijn gesprek stapte Sharat naar haar toe met de woorden: “Moet je nu wat weten, die Manu wil mij leren hoe ik moet lesgeven.” Toen knapte er iets bij haar. Dat ik rechtstond tegen het onrecht gaf haar de kracht om hetzelfde te doen.

Het is puur toeval dat ik te weten kom wat het gevolg is van mijn actie. Samen beïnvloeden we constant onze omgeving. Reden genoeg om soms moeilijke keuzes te maken en zoveel mogelijk positieve energie de wereld in te sturen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De guru en het ego.