Padum Palace

Na de heftige rit doen we het nog even rustig aan. We gaan het dorp verkennen. Vijf minuten later zijn we het dorp al uit, dus wandelen we een beetje verder naar een kleine heuvel die ons intrigeert. We beklimmen de rode trappen. Voorbij elke hoek wacht ons een nieuwe verrassing. Een witte muur met 8 kleine chortens elk voorzien van een gouden godsbeeld, een huis gehakt uit een rots, een kleurrijke plafondschildering, een bouwvallige gevel,… Bovenaan worden we beloond met een grote beschilderde chorten en een fenomenaal uitzicht.
Het hele gehucht is verlaten en toch zien we tekenen van leven. Sloten op sommige deuren, een satellietschotel, koeienmest op de daken om te stoken in de winter,… Op de terugweg zien het het bord “Padum Palace” en ik voel mij inderdaad een prinses die kuiert door haar sprookjespaleis.

Karsha

Eén welbepaalde foto uit onze reisgids heeft ons naar Zanskar geleid. Pas bij aankomst komen we erachter dat “the Monastry of Pukthal” 3 dagen wandelen van ons verwijderd is. Het is onmogelijk om er met de auto te geraken, een overstroming heeft alle bruggen weggespoeld.
We gaan op daguitstap naar een gelijkaardig klooster in Karsha, 12 kilometer verder. We vertrekken vroeg. Lunchpakket, fototoestel en vele liters water zijn gepakt. Het weer is gunstig, de wolken sparen ons vooralsnog van de brandende zon.
We zien Karsha al van ver liggen, maar schijn bedriegt, we hebben toch 2,5 uur nodig om de voet van het dorp te bereiken. Onderweg ontmoeten we hardwerkende Indiaërs, schattige kalfjes en de rijkere en/of luiere toerist die met de jeep het klooster bezoekt.
Wat mij het meest verbaast zijn de bergen. Ik kan amper geloven dat ze echt zijn. De vorm en de belichting zijn zo perfect dat ik mij in een videogame waan.
Het klooster is fascinerend, een verzameling witte lemen huisjes gebouwd tegen de bergflank. Het klooster sprankelt van bezigheid. Sommige boeddhistische monniken genieten van hun lunchpauze. Anderen geven in kleermakerszit les aan jongens die op vroege leeftijd zijn verkozen tot monnik. De gebedszaal wordt op het gemak gerenoveerd en nieuwe muurschilderingen met zorg aangebracht.
Op de terugweg is alle ‘fun’ eraf. De vele spullen die om mijn nek bengelen in combinatie met de middagzon, geven mij barstende hoofdpijn. Anderhalf uur lang slof ik op automatische piloot achter Manu aan. Nergens is er een schaduwplek te bespeuren. We wandelen door een stoffig en rotsig woestijnlanschap. In de verte zie ik een enkele boom, maar mijn optimisme bedriegt opnieuw. De weg ernaartoe blijft aanslepen. Eindelijk thuis kruip ik in bed en neem ik mezelf voor om nooit meer te wandelen.

Op weg naar Bardan

Twee dagen later sta ik alweer paraat om het klooster van Bardan te bezoeken. We nemen onze voorzorgen, tenminste Manu verplicht mij om voorzorgen te nemen. Ik mag geen rugzak dragen, mijn hoedje wordt op mijn hoofd geniet en ik word bedolven onder een dikke laag zonnecrème.
We zoeken de brug over de rivier, maar vinden enkel de resten ervan. Mijn optimisme maakt mij wijs dat er ergens een nieuwe brug zal zijn en we wandelen voorlopig verder langs de rechteroever.
Na vijf kilometer zegt mijn man “zullen we tot aan de sneeuw gaan”. Ik kijk naar rechts en zie in de verte een besneeuwde top. Ik lach en wandel voort, maar mijn gekke man meent het. Ik kijk nog eens goed en zie inderdaad een soort van pad. Ik stem in met de waanzin, al geloof ik nooit dat we de sneeuwlijn halen. Manu daarentegen heeft er goede moed in en denkt dat we er op een uurtje zullen zijn.
Drie uur en menige rustpauze later breng ik hem aan zijn verstand dat we het nooit halen. Of toch ik niet. Ik dans, ik jog, ik doe yoga, ik wandel uren aan een stuk, maar bergen beklimmen is niet mijn sterkste kant. Hoewel ik vandaag best hoog ben geraakt. Ik nestel mij op een rots met wat water en bananen, terwijl mijn alfaman nog hoger klimt. Ik zie hem steeds kleiner worden tot hij nog slechts een stip is. Hij maakt enkele prachtige panoramafoto’s en samen beslissen we dat de sneeuwlijn voor een andere keer zal zijn.
Tijdens het dalen zien we links van ons het gele dak van een gompa. We besluiten langs de bergflank richting dit gele puntje te klauteren in plaats van dezelfde ‘saaie’ weg terug te volgen. We balanceren op grote en kleine rotsen en schuiven uit in het mulle zand. Onze benen geraken vermoeid en het kost veel energie en concentratie om de juiste stappen te zetten. Ik grap tegen Manu dat onze moeders in kanon een hartaanval krijgen, moesten ze ons bezig zien. Wij genieten echter volop van dit niet geplaveide pad. Ik waan mij een karakter uit Lord of the Rings. Samen zijn we op een uitdagende queeste door de ongerepte natuur, niemand is ons hier voorgegaan.
Twee uur later bereiken we trots het gele dak en daar begint de laatste etappe naar Padum.

Foto’s

Padum Palace

Karsha

Op weg naar Bardan

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Op wandel in een sprookje.

Nu zit ik hier in de woestijn, zonder stromend water, zonder elektriciteit en ik ben van plan om te blijven tot ik ‘The Alchemist’ heb uitgelezen. Dit boek van Paulo Coelho heb ik te leen gekregen van goedlachse Nick uit Italië, die we hier in Karni Kingdom hebben ontmoet.
Het boek staat al een eeuwigheid op mijn verlanglijst, maar enige tijd geleden heb ik besloten om zo weinig mogelijk ‘nieuw’ te kopen (wat me trouwens niet altijd lukt). Ik heb elke tweedehands boekenmarkt afgestruind, zonder resultaat. Permeke (de bib in Antwerpen) heeft deze titel raar maar waar niet in zijn bezit. In India keek ik reikhalzend uit naar de boekenkast/plank die ze in elke guesthouse hebben om te kunnen ruilen, maar niets. Nu ‘in the middle of nowhere’ heb ik de alchemist eindelijk gevonden.

Drie dagen later.

Ik ben klaar om terug naar de bewoonde wereld te gaan. Het boek is uit.
Santiago heeft ‘zijn’ alchemist gevonden in de woestijn, zoals ik de mijne.
Santiago en ik jagen, elk op onze eigen manier, onze droom na. Hij heeft zijn droom verwezenlijkt, ik …

Er zijn vele lessen te trekken uit dit boek. Wat ik meeneem, is het concept ‘beginners luck’ en ook dat hoe dichter je bij de verwezenlijking van je droom komt, hoe meer je op de proef wordt gesteld.
Tijdens ‘Reflectie‘ heb ik dat gevoeld. In het begin liep alles op rolletjes: subsidie, ondersteuning van ’t Werkhuys, vruchtbare repetities,… Naar het einde toe kwamen de uitdagingen. Tony die wegviel, lage publieksopkomst in Amsterdam, de Amsterdamse subsidie die onzeker werd, … Het boek zegt dat mensen op zulke momenten opgeven. Net als ze er bijna zijn, gooien ze de handdoek in de ring. Ik herken mezelf daar wel in. Als iets te moeilijk wordt, laat ik mijn hoofd hangen of ga ik weg. Ik hoop in de toekomst andere keuzes te maken.

Als kind ontdekte ik in boeken nieuwe werelden, als volwassene ontdek ik mezelf.

Ik kan besluiten dat ‘lezen’ vooralsnog op mijn geweldige lijst blijft staan want ik vind het een heel waardevolle activiteit om mijn dagen mee te vullen. (Zie “Eenvoudig leven“).

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De Alchemist.

De eerste keer was toen we van zin waren om als vrijwilliger naar Nepal te trekken. Een project voor de kinderen uitwerken zag ik niet als een probleem. Op een moment ging het ook over de ouders. Als job zoeken zij spullen op de vuilnisbelt om te verkopen en kunnen daar nipt van overleven.
“Wat zou je de ouders kunnen leren waarmee ze geld kunnen verdienen? Welk beroep kan jij hen aanleren?” Concrete dingen zoals haar kappen, metselen, naaien, …
Thuis zou ik die vraag altijd terug omdraaien. Ik zou het coachend benaderen en de persoon bevragen naar zijn passie, zijn dromen, welke kwaliteiten hij heeft of wat zijn doel in het leven is?
Als elke vorm van luxe afwezig is en de basisbehoeften de uitdaging zijn kom je natuurlijk in een nieuwe realiteit. Dan heb je nood aan iets waarmee je één op één centen kan verdienen, niet aan zelfverwezelijking.

De omstandigheden zijn nu wel wat anders dus we besluiten richting Karni Kingdom te trekken en bekijken daar waarmee we kunnen helpen. Indien niet kunnen we er gewoon verblijven in ruil voor een donatie. Dat betekent zoveel als betalen hoeveel je zelf wilt. De weg bestaat uit een bus en een autorit.
Van het hotel worden we naar de bushalte gebracht. En dan, kleine anekdote tussenin, vraagt de jongen die ons wegbrengt of we een zak jam kunnen meenemen. Zijn nonkel is die gisteren vergeten. We zeggen “ja”, maar … vijf minuten later zitten we in India op een bus richting Pakistaanse grens. Op de bus zit minstens een militair of vijf en in onze rugzak een plastic zakje met hopelijk alleen echte confituur. Elke reisgids zal je aanraden nooit pakjes van vreemden mee te nemen. Ik moet toegeven dat het me nogal wat spanning opleverde.
Intussen heb ik zelf al een paar keer kunnen genieten van jam op mijn toast dus tja, … Ik weet nog steeds niet of ik de volgende keer het zakje wel of niet zou aannemen.

Terug naar Karni Kingdom. De plek is veel meer dan wat ze belooft. Niet alleen de woestijnomgeving heeft een hoop te bieden maar ook de mensen die we er vinden.
Een Italiaan van 24, Nick, die al drie jaar de wereld rondtrekt. Doordat hij onderweg werkt staat zijn bankrekening nog steeds break-even. Hij is een metser en helpt al 25 dagen voor kost en inwoon om terrassen aan de vijf hutten te bouwen. Een hele dag lang danst en zingt hij terwijl hij de muren met een koeienstront mengsel bepleisterd.
Sanga is de bedenker van het project. Hij werd geboren in Pakistan als Hindu. Door de oorlog tussen India en Pakistan werd hij door India opgezogen in de jaren 70. Er werd hem en zijn familie een stuk woestijngrond toegewezen om op te leven. Zonder water en zonder mogelijkheden. Toeval wil dat hij nog een tijdje in België gewoond heeft. Een man met een gouden hart voor wie niets te veel is.
De plek zelf is perfect om het simpele Indiase leven in de woestijn te doorleven. Je bed is een grote bak zand met een dunne matras. Wassen doe je met een emmer water die je zelf uit de put gaat scheppen. Drie maal per dag krijgen we rijkelijke hoeveelheden eten die met beperkte middelen op een zelf ontworpen fornuisje bereid worden. Als er nog toast is kan je bij vragen en worden er met plezier twee in het vuur geroosterd. Als hij op is, is hij op. We zijn in de woestijn.
“We don’t have much but take as much as you want”
Ik kan nog wel een uurtje verder vertellen over onze belevenissen, over de wandeling naar de zandduinen, ons bezoek aan het dorp, de zonsondergang en de opkomst van de maan, over de sterrenhemel en over de zelfgestookte fles whiskey die we de laatste avond voor luttele 100 roepies konden kopen. Ergens moet ik stoppen.

Hebben we kunnen helpen? De eerste dag ging ik nog op zoek. Ik kwam niet verder dan de droge woestijnplanten water geven. En ik meen wat ik nu zeg, ik heb planten water geven nog nooit zo zinvol gevonden. Misschien moet ik het soms ook niet te ver en te groot zoeken als mensen me vragen waarmee ik kan helpen.
Verder was het geld en de bouwmaterialen zo goed als op. Veel werk was er niet meer voor ons. Wat ze nodig hebben is geld of klanten. Dat is dan ook wat we gedaan hebben. Met veel respect van het kleine koninkrijk genieten en een bescheiden doch rijkelijke donatie achterlaten.
Dankjewel Karni Kingdom.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Confituur.