Al snel parkeer ik het hele idee. Tien uur per dag stil zitten en mediteren is niets voor mij! Al helemaal niet als je tijdens de resterende uren niet mag lezen, schrijven, praten of yoga doen.

Toch blijft Vipassana Meditatie in de loop der jaren regelmatig op mijn pad komen. Dit jaar voel ik mij eindelijk klaar om de uitdaging aan te gaan.

Ik ben benieuwd wat deze tiendaagse teweeg brengt. Ik vraag me vooral af wat er gebeurt als het ‘stil’ wordt. Wordt het überhaupt ooit stil in mijn hoofd?!
10 dagen 10 uur per dag mediteren, stil zijn en met niemand praten. 10 dagen zonder internet, boeken, schrijven en beweging. Ik ben ervan overtuigd dat het stil wordt zonder externe impulsen. Niets blijkt minder waar.

Het lukt me langs geen kanten om 10 uur per dag te focussen op mijn ademhaling. Reeds op de tweede dag ga ik soms ‘actief’ nadenken. Zo kruipen de dagen toch een fractie sneller voorbij.

Tijdens de meditatiesessie geef ik mezelf thema’s om over te denken. Ik denk na over mijn dans- en theatercarrière, over mijn reizen, mijn relaties, over wat ik echt graag doe, …
Ik kom tot vele verrassende conclusies.
Zo besef ik dat ik nooit heb gedanst vanuit mijn hart, maar altijd vanuit mijn ego. Ik vind het kicken om op een podium te staan en gezien te worden.
Ik kom erachter dat sommige relaties te lang hebben aangesleept. Toch heb ik geen spijt. Het heeft mij bij Manu gebracht.
Ik herontdek dat ik een natuurmens ben, ondanks mijn voorliefde voor kunst en cultuur.
…

Mijn meest verrijkende conclusie is dat ‘het tijd is om te geven’. Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. Het leven geeft mij zoveel.
Al te lang leef ik voor mezelf. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je anderen niet gelukkig kunt maken als je zelf niet gelukkig bent. Ik kom tot de slotsom dat ik ontzettend gelukkig ben. De tijd is daar om een poging te wagen om anderen gelukkig te maken. “Now it is time to share my merits.” Zoals Guru Goenka het zegt.
Het zal nog wel even duren voor ik duidelijkheid heb hoe en wat ik te ‘geven’ heb.

Ik ben blij dat ik de Vipassana Meditatie uitdaging ben aangegaan. Toch ben ik er zeker van dat ik dit nooit meer opnieuw doe! Tien uur per dag mediteren, “what the fuck?!”
Stil is het nooit geworden. Ik heb wel weer een hele stap heb gezet op mijn spirituele reis.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal What the Fuck?!.

Alle gebruiken worden vastgelegd in strikte wetten en regels. Zo blijft het geheel voorspelbaar en kan deze perfectie blijven voortbestaan. Uit dankbaarheid voor dit luxueuze leven houdt elke burger zich braaf aan de afspraken. De sociale controle die volgt is efficiënter dan de camera’s van Big Brother.

Ik ben niet in de toekomst, ik ben in Singapore. Ann en ik zijn hier voor een theater festival. Het is tijd om onze artistieke batterijen op te laden. Terwijl we door het centrum van de stad kuieren worden we overdonderd door de hoeveelheid musea, theaters en danszalen. De stad lijkt doordrongen van artistieke invloeden. En toch.

Ik mis iets. Al die prachtige gebouwen voelen leeg. Net als de mensen die er doorheen wandelen.
Twee gesprekken brengen me duidelijkheid. De laatste decennia werd enkel geïnvesteerd in wetenschappelijke opleidingen, daar kan je geld mee verdienen. Nu de economie nood heeft aan creativiteit worden er theaters en kunstscholen gebouwd. Alleen laat artistieke bezieling zich niet zo makkelijk uitplannen door een architect.

Op onze laatste dag bezoeken we de tentoonstelling “The Future of Us”. Een propagandistische versie van het “Huis van de Toekomst”. In een witte dome wordt een 360˚ projectiefilm getoond van de Singaporese toekomst visie. Het perfecte werk, de perfecte woonst, de perfecte gezondheidszorg, de perfecte opleiding, …. Alle materiële noden komen aan bod. En ook hier mis ik iets.

Wat ben je later met dat perfecte huis, als er geen ziel in zit?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Onze Toekomst.

De opleiding bestaat uit een stevig programma van 7 uur ’s ochtends tot 7 uur ’s avonds. Naast 4 uur Asana les krijg je vakken als yoga filosofie, anatomie en fysiologie, art of teaching en meditatie.

Een van de eerste vragen is “Wat is yoga?”. Veel mensen, inclusief ikzelf vroeger, associeren yoga met de fysieke lessen die we in het Westen kennen. Een bewegingsles van een uur waarbij je met je lichaam de ene na de andere exotische pose (asana) aanneemt. De asana’s hebben sprekende namen als ‘downward looking dog’, de berg, de vliegende duif, de cobra, ‘éénbenige pauw’, … Het maakt je flexibeler, leniger, standvastiger, …

In realiteit is yoga veel grootser dan deze eerste indruk. Yoga is een levensfilosofie waar de asana’s slechts een onderdeel van zijn. Het woord ‘yoga’ is afkomstig uit het Sanskriet, één van de oudste gedocumenteerde talen ter wereld. Letterlijk betekent het ‘verenigen’ of ‘samenbrengen’.

Vanaf daar wordt het filosofischer. Wat willen we samenbrengen? Daar zijn evenveel antwoorden op als mensen die yoga beoefenen.

• Lichaam, mind en ziel
• Emoties en verstand
• Je perceptie van de wereld (the un-real) en de wereld zoals die echt is (the real)
• Werk en privéleven
• Hoofd en hart
• Job, passie en bankrekening
• Jezelf, je familie en je omgeving
• Sociale, liberale, groene en extremistische standpunten
• …

Zal ik nog een tijdje doorgaan? Er valt nogal wat te verenigen in een mensenleven.
Vooral binnen ons westerse wereldbeeld waarbij we vaak vertrekken vanuit een ‘ik – zij’ denken. Het klassieke oosterse wereldbeeld vertrekt vanuit een unie, een geheel. We zijn allemaal deel van dezelfde wereld, deel van hetzelfde geheel. “Same, same, … but different”. Een uitspraak die je wel vaker hoort in India. Eerst zijn we gelijk, pas later verschillend.
Je kan het ook bekijken als een “of – of” denken of een “en – en” denken. Dat doet me denken aan een paar jaar geleden. Een hele tijd had ik mezelf afgevraagd of ik in het bedrijfswereldje wou blijven werken of toch iets met theater wou gaan doen. Toen werd me duidelijk dat de juiste vraag niet ‘of?’ is, maar wel “Hoe kan ik beiden verenigen?”. In mijn geval door met theatertechnieken in de bedrijfswereld aan de slag te gaan.

Dat klinkt allemaal heel mooi in theorie, maar hoe begin je daar aan? De yoga traditie maakt het antwoord simpel, begin bij jezelf. Wil je iets over de wereld leren, begin bij jezelf. Alle kennis van de hele wereld zit ergens in je, je hebt alleen de juiste ervaring nodig om ze er uit te krijgen. Leer de complexiteit van je eigen lichaam kennen en je zal meer respect voor de natuur en je omgeving krijgen. Leer je eigen gedachtenstroom kennen en je zal anderen beter begrijpen. Leer je eigen imperfecties kennen en je zal die van je omgeving beter aanvaarden … Van hieruit komt de oude Indiase uitspraak “Ahum Brahmasmi”, “I am the universe”. Learn about yourself and you master the universe.

Opnieuw, dat klinkt heel mooi, maar hoe begin je daar dan aan? Yoga laat je niet aan je lot over. Er bestaat een pad van 8 stappen om jezelf te leren kennen en tot volledige ontwikkeling te komen. In een groot woord, om tot verlichting te komen. Het pad werd voor het eerst in de 4de eeuw voor Christus uitgeschreven door de schrijver Patanjali. De 8 stappen zijn:

• Yamas: Sociale regel
• Niyamas: Persoonlijke gedragsregels
• Asana: Fysieke poses
• Pranayama: Controle van je ademhaling
• Pratyahara: Controle over je zintuigen
• Dharana: Concentratie
• Dyana: Meditatie
• Samadhi: Verlichting

Het is ongelofelijk hoeveel kennis deze cultuur duizenden jaren terug al had over ‘mensen’. Onze wetenschap erkent nog maar recent dat de oorzaak van ziektes soms ook bij mentale stress of andere patronen ligt. En dan heb ik het nog niet over de omgekeerde weg, dat sommige ziektes geen pillen nodig hebben, maar een verandering bij de bron, bij je geest, bij je denken.
Ik durf te stellen dat meer investeren in ‘persoonlijke ontwikkeling’ op termijn zorgt voor een besparing in onze gezondheidszorg en een stijging van ons algemene geluk. Maar ja, …. dat valt maar moeilijk ‘wetenschappelijk’ te bewijzen.

Waarom kwam ik naar deze opleiding? Het idee kwam van Ann. Ze werkt al jaren als dansdocente en was op zoek naar een nieuwe uitdaging.
Mijn beweegreden was onduidelijker. Mijn gevoel vertelde me dat me verdiepen in yoga zinvol kon zijn. Dat gevoel is intussen bevestigd. Wat ik bijgeleerd heb kan ik moeilijk in een paar zinnen samenvatten. Ik voel me sterker in mijn lichaam. Ik leer bij hoe mijn hoofd functioneert. Ik krijg een duidelijk beeld van hoe yoga en meditatie zinvol zijn om theater te maken. Ik ontdek dat ademen het beste antwoord is op stress en spanning …. Kortom, veel te veel voor één artikel. Daarom neem ik me voor om de komende weken op elk van de 8 stappen van Patanjali in te gaan. Ik wil stil staan bij wat die grote woorden zoals meditatie en verlichting voor mij betekenen, in de wereld van vandaag. Wordt vervolgd.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal I am the universe.

We gaan terug over op de orde van de dag: eten… Het nieuws wordt opgezet. De eerste verslagen in het Hindi sijpelen binnen. Uit de vertaling van het personeel begrijpen we dat het epicentrum in Nepal ligt. Het aantal doden is op dat moment te overzien. Al bij al valt het nog mee.

Na onze brunch maken we een wandeling langs de ghats van de Ganges. De fascinerende uitzichten volgen elkaar in razendsnel tempo op. We zien priesters, bedelaars, pelgrims, koeien, mensen die zich ritueel baden, kleding die gewassen wordt, kinderen die langs de waterlijn cricket spelen, jongeren die stiekem hand in hand op de stenen trappen zitten, majestueuze gebouwen,… Plots roept iemand “this way, burning ghat”. Nieuwsgierig volgen we hem en daar zien we de vuren branden. Het vuur van de crematies. Iedereen die sterft in Varansi bereikt onmiddellijk ‘moksha’, verlichting. Vele Indiaers komen naar Varanasi om er te sterven en hun as wordt uitgestrooid in de Ganges. Het is al lang verboden om een lichaam in zijn geheel te water te laten en toch worden we door ‘onze gids’ gewezen op het lichaam van een dode man. Hij vertelt dat deze man, ondanks het verbod, zal verzwaard worden met stenen en zonder verbranding aan de Ganges zal gegeven worden. Ik kijk naar het gezicht van de dode man, tot mijn verbazing doet het me weinig.

Later die avond krijgen we door dat de aarde een groter aantal slachtoffers heeft geëist dan aanvankelijk gedacht. Magere Hein is alom aanwezig vandaag.
Zelf ben ik nog nooit geconfronteerd geweest met een groot verlies, dus vergeef mij als ik bij de komende denkoefening een beetje kort door de bocht ga.

Boeddhisten krijgen poging na poging om het Nirwana te bereiken, Hindu’s blijven onophoudelijk reïncarneren, christenen streven naar een boterbriefje en rijstpap en moslims krijgen hun 77 maagden.
Is de dood echt zo verschrikkelijk? Bij het zien van de berichten uit Nepal voelen we een groot verlies, terwijl volgens de meeste religies het leven slechts een opstapje is naar ‘beter’.
Waarom heerst er dan zo’n groot verdriet bij elk sterfgeval? Omdat we op het einde van de rit ons geloof kwijtgeraken? Dat we beginnen twijfelen aan onze hemel met gouden lepels?
We huilen niet voor de dode, maar voor onszelf. We blijven achter met een groot gemis en zijn niet standvastig genoeg in ons geloof dat onze geliefde een volgende stap heeft genomen. Als we überhaupt al ergens in geloven… .

Ik heb voor mezelf nog geen betekenis kunnen geven aan ‘een leven na de dood’.
Waarschijnlijk zal ik op een dag nergens meer in geloven, tranen met tuiten huilen en mezelf afvragen ‘Waarom?’.
Tot die tijd blijf ik op regelmatige basis vijf zinnen herhalen uit een boek* van Thich Nhat Hanh. Deze medititieoefening maakt me vaak kwaad en opstandig. Toch doet de oefening me beseffen dat de dood inherent is aan het leven. Volledige aanvaarding is de enige manier. Bij elke ademhaling laat ik mijn angsten en geliefden los.
Soms denk ik de volledige reikwijdte van deze zinnen te vatten, het grotere geheel te zien, even vaak snap ik er helemaal niets van…

Ik adem in en besef dat ik oud zal worden.
Ik adem uit en besef dat ouderdom onvermijdelijk is.

Ik adem in en besef ik ooit ziek zal worden.
Ik adem uit en besef dat ziekte onvermijdelijk is.

Ik adem in en besef dat ik ooit zal sterven.
Ik adem uit en besef dat de dood onvermijdelijk is.

Ik adem in en besef dat alles wat mij dierbaar is en iedereen die ik graag heb veranderlijk is.
Ik adem uit en ik besef dat ik alles en iedereen zal moeten loslaten.

Ik adem in en besef dat ik alleen mijn handelingen en gedachten heb.
Ik adem uit en besef dat alleen mijn handelingen achterblijven.

*Wat de wereld nodig heeft
Een boeddhistische visie op het behoud van de aarde.

 

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Beven in Varanasi.

Music and Lyrics: Genesis

Nu begin ik al voor de zesde keer aan dit artikel over yoga. Ik wil zo graag elke nuance van mijn ervaring in de ashram beschrijven dat de vorige vijf pogingen boekallures kregen. Op een gegeven moment heb ik het opgegeven. Ik heb Manu gevraagd of hij de Sivanada episode wilde verhalen. Dat heeft hij met verve gedaan zoals jullie hebben kunnen lezen. Toch mist er nog een perspectief: dat van mij… .

Ik ben weggegaan…
Na het lezen van ‘De Alchemist‘ had ik mij voorgenomen om door te zetten ook bij moeilijke momenten. Het werd moeilijk en toch ben ik niet gebleven. Deze keer was dat een juiste keuze.

Ik kan niet leren van mensen die leven onder het motto:
Just do as I say, don’t do as I do.

Men predikt openheid, maar ik voel een onderhuidse afkeuring voor al wie een andere weg neemt.
Men predikt eenwording en gelijkheid, maar ik zie docenten letterlijk muren bouwen in de slaapzaal.
Men predikt onbaatzuchtigheid, maar ik zie flauwe excuses van docenten om geen karma yoga te moeten doen.
Men predikt bescheidenheid, maar ik zie guru’s die hun voeten laten kussen.
Men predikt Liefde, maar ik zie iedereen op slot gaan, als we worden gevraagd om tegen elkaar te zeggen ‘I love myself, I love you and because of love we are together’.

De eerste dagen heb ik genoten. Van de yogasessies, de lezingen, het lekkere en voedzame eten, van de vele nieuwe vrienden met hun interessante verhalen.
De swami vraagt om aan zelfreflectie te doen. Ik neem dat serieus. Er zijn vele vragen gerezen, antwoorden zullen hopelijk volgen.

Dag na dag beginnen er echter dingen te knagen. Ik zie zaken om me heen gebeuren waar ik (na de nodige zelfreflectie) echt niet achter kan staan.

De doorslag komt er tijdens de Talent Show. Elke ochtend en elke avond zit ik braaf de goden en guru’s te bezingen tijdens de Satsang. Na enkele dagen voel ik dat dit geen catharsis gaat veroorzaken bij mij. Uit respect ben ik elke dag op het appel en zing ik uit volle borst mee. Toegegeven, als je actief meedoet, gaat de tijd ook wat sneller.
Als de swami ons vraagt ons talent te delen, besluit ik na enige twijfel mee te doen met de Talent Show. Groot is mijn verontwaardiging als hij het aftrapt… Ik doe 2 keer per dag mijn best om zijn manier van devotie te begrijpen, maar hij kan het respect niet opbrengen om te blijven voor mij?! Ik besef ook wel dat het vooral mijn ego is dat gekrenkt is. Maar zijn afwezigheid gaat in tegen alles wat hij mij al een hele week heeft geleerd. Als ik daarna zie, dat docenten niet meedoen bij de oefeningen van Noah en Manu, ben ik echt gedegouteerd. Swami en docenten weigeren falikant om iets te ervaren dat anders is dan hetgeen ze kennen.
Ik adem diep in en laat het los, want daarna is het mijn beurt. Ik stap in de cirkel en dan ontvang ik een geweldig cadeau: Het besef dat ik mijn manier om te mediteren al lang geleden heb ontdekt. Alleen lag ze bedolven onder een spiegeldecor, onder subsidiedossiers, flyers, acteurwissels en andere perikelen. Daar in de grote satsanghal, kom ik weer in contact met het universeel bewustzijn. Al dansend ontdek ik de betekenis van ‘leegte’. Net zoals ik in het verleden de essentie van vuur heb ervaren, een kind heb verloren, een zandstorm heb overleefd en oog in oog heb gestaan met de dood. Door beweging en improvisatie versmelt mijn indivueel bewustzijn met het universeel bewustzijn. Niet door stil te zitten in de lotushouding. De energie in ‘het publiek’ is duidelijk voelbaar. Zij creëren met hun instrumenten en stem een sublieme soundscape. Samen beleven we een kippenvelmoment. De complimenten achteraf doen mij enorm veel deugd. Ooit is het daarom begonnen. Ik wil dansen om mensen te raken. Tijdens de Talent Show is me dat gelukt.

De volgende dagen voel ik een enorme weerstand om om halfzes uit mijn nest te komen voor de Satsang. Ik stel alles wat de swami zegt drie keer in vraag en ik bekijk de docenten met argusogen.
Ik heb gekregen waarvoor ik ben gekomen. Langer blijven en enkel nog profiteren van de aspecten die ik wel zinvol vind, zou ook mij in een Genesis strofe veranderen. Ik neem afscheid van nieuwe vrienden en voeg ondanks (of dankzij) alles, yoga en meditatie toe aan mijn top 5.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Do as you say.

Perspectief 1: De dagplanning

Een ashram is een woongemeenschap waar mensen samenleven met een gezamenlijk doel, in dit geval yoga. De dagplanning loopt voor iedereen gelijk en er wordt verwacht dat iedereen ze volgt.

05:30 u     OPSTAAN
06:00 u     SATSANG
07:30 u     THEE
08:00 u     ASANA LES
10:00 u     BRUNCH
11:00 u     KARMA YOGA
12:30 u     ASANA COACHING (optioneel)
13:30 u     THEE
14:00 u     LEZING
16:00 u     ASANA LES
18:00 u     AVONDETEN
20:00 u     SATSANG
22:00 u     LICHTEN UIT

Perspectief 2: Wat kom ik hier doen?

Yoga betekent ‘de vereniging van het individuele bewustzijn met het universele bewustzijn’. Het is een Indiase wetenschap van meer dan 5000 jaar oud.
Yoga wordt voor verschillende doelen gebruikt, afhankelijk van plek tot plek. Dat gaat van bewegings oefeningen, een weg om lichaam en geest in verbinding te brengen, therapie om een aantal medische klachten door beweging op te lossen tot een pad om spirituele verlichting te bereiken.

De laatste jaren ben ik meermaals met yoga in aanraking gekomen. Eerst tijdens mijn acteurstraining bij Acsent. Hoewel het niet zo benoemd werd was yoga een groot deel van onze opwarming. Tijdens onze reis naar Indonesië eerder dit jaar volgden we onze eerste echte yoga lessen. Ik ben onze docente, Marion, nog altijd dankbaar voor die geweldige ervaring. Terug in Antwerpen gingen we een aantal lessen volgen bij Yoga vzw, ook al een aanrader, in de hoop de regelmaat te kunnen vasthouden.
Omdat zowel Ann als ik voelen dat we hier meer mee willen gaan we in mei een TTC (Teacher Training Course) volgen in India.
Ik miste nog iets voor we met een TTC starten. Een duidelijk zicht op de bouwstenen en de filosofie achter yoga. En ook de beginnerservaring en wat meer fysieke training. Daarnaast is het een fijn vooruitzicht om 2 weken te kunnen focussen op je lichaam en iets dat je leuk vindt!

Perspectief 3: Een dagervaring

Ik word wakker van de bel in de verte en het rumoer rondom me. Het eerste licht is al aangestoken op de slaapzaal. “Ik heb nog geen zin om op te staan. Dadelijk om 5:40 gaat mijn wekker en kom ik er wel uit.” Ik draai me om en val terug in slaap.
Een paar minuten later is het zo ver. Met kleine Droopy ogen kruip ik onder mijn muggennet vandaan. “Die matras had echt wel wat dikker gemogen!” Overdag is het schroeiend heet maar ’s nachts ben ik blij dat ik een dekentje bij me heb. Ik trek mijn kleren aan en ga snel mijn tanden poetsen en langs de wc. “Als ik nog lang treuzel moet ik me dadelijk weer haasten om om 6 uur in de satsang te zijn.”

De grote satsang hal staat midden op het terrein en geeft een geweldig uitzicht op de groene omgeving. Overdekt en zonder muren. Ik kijk rond of Ann al ergens zit. Zij slaapt op de vrouwenslaapzaal. “Als er naast haar nog plek is kan ik mijn lompe lichaam misschien wel zachtjes tegen haar aanstrelen terwijl ik ga zitten.” Fysiek contact of uitingen van liefde zijn verboden om zij die kiezen voor kuisheid niet af te leiden …. “Pffff,  zeveraars!”
Zoals elke dag begint de satsang met 15 minuten stilte-meditatie. Geen geluid maken is de moeilijkheid niet. Dat stemmetje in mijn hoofd het zwijgen opleggen is iets anders. “….. Ssshhhht …. Niet denken dat je moet zwijgen ….. Gewoon zwijgen …. Sssshhhhht …. Zwijg nu toch ….” Ik ga jullie de volledige transcriptie besparen.
Op naar het tweede deel van de satsang: gezangen en gebeden. “Ik heb het er niet mee. Goden en grondleggers aanbidden gaat voor mij voorbij aan de essentie.”
Ik probeer wat mee te zingen uit mijn tekstboek. Het begint al beter te gaan om de Indiase en Sanskriete liederen ‘fonetisch’ mee te zingen … “Vind ik toch zelf“.
“Nog effe en we krijgen een zoetigheidje.” Op het einde van de satsang krijgen we altijd een zoetigheidje. “Ik hoop dat het weer die zoete rijstebrij is, … Dat is de beste … Sshhht!“.
Op naar deel 3 van de satsang, de lezing. Onze Swami praat over een thema en vraagt je er vandaag bij stil te staan. Samen met de meditatie vind ik dit het zinvolle gedeelte van de satsang. “Wil ik hier wel zo vroeg voor uit mijn bed komen???”

7u30, tijd voor thee. In India moet ik ‘Chai’ zeggen, kruidenthee gemaakt met melk ipv water. Je kan hem naar believe aanvullen met natuurlijke rietsuiker. “Heerlijk!” Eten krijg je pas om 10u, na de asana les, dus een beetje suiker is welkom om de ochtend door te komen. Op het half uurtje gaan er gemiddeld drie bekers naar binnen. “Vier heb ik ook eens geprobeerd maar toen werd ik misselijk toen ik 3 minuten in schouderstand moest staan.”

8 uur, de assana les gaat van start. De eerste les gingen we naar de beginnersgroep. De gevorderde groep geeft me meer uitdaging. Blijkbaar heeft Acsent en al mijn andere fysieke werk van de laatste jaren mijn lichaam meer getraind dan ik soms besef.
Een asana les bij Sivananda ziet er elke keer opnieuw exact het zelfde uit. Eerst ademhalingsoefeningen, dan de ‘Groet aan de zon’ om op te warmen, gevolgd door 12 asana’s afgewisseld met momenten van ontspanning.
Mijn lichaam wordt les na les sterker en flexibeler. “Nog effe en ook de kopstand lukt me wel.” De vaste les met steeds dezelfde 12 asanas geeft weinig afwisseling, maar ik merk dat het me goed doet.

Na de les snel omkleden en naar de eetzaal. “Eindelijk eten!” We zitten in rijen op de grond. Metalen eetplaten staan klaar en worden met eten uit emmers gevuld. Je krijgt bij tot je voldoende hebt. “Ik kan het gebruiken ook, de volgende maaltijd is pas vanavond!” De eerste dagen was het niet makkelijk, maar intussen lukt het me om de hele maaltijd in kleermakerszit te blijven zitten.

Na het eten heb ik net de tijd om langs de wc te gaan en om elf uur start ik met een uur karma yoga. Iedere medewerker, gast of toerist helpt dagelijks een uur lang mee in de ashram. “Een oefening in onbaatzuchtigheid“.
Mijn taak is om samen met 4 anderen de grote satsang hal te kuisen. Ik heb geluk, anderen ‘mogen’ de kamers of de sanitaire blokken kuisen. “Ann heeft nog meer geluk, zij helpt bij het opdienen van het avondeten en heeft nu een uur rust.” Ik vraag me af wanneer ik de laatste keer iets voor iemand ‘zomaar’ gedaan heb??? … Daar moet ik later eens verder over denken …”

12u, … Vrij …”Als ik snel ga douchen kan ik daarna effe rusten.”

13u30, tweede thee van de dag, zelfde verhaal als ’s ochtends. “Nee geen 4de kop nemen, …. Je weet dat je daar spijt van krijgt!”

14u lezing. Ik was tijdens de thee druk in gesprek dus ik moet me weer haasten. “Als ik te laat ben mis ik een plek tegen de muur aan en moet ik anderhalf uur in kleermakerszit zitten zonder steun.”
De lezing wordt gegeven door Swami Satchidananda. Een swami is een leermeester. In India noemen ze hen ook wel guru’s. Leerlingen volgen guru’s een tijdje, krijgen kennis via mond-aan-mond overdracht en enkelen worden later guru voor weer nieuwe leerlingen. Zo wordt de yoga kennis al duizenden jaren overgedragen naar onze ‘moderne’ tijd.
De lessen zijn, naast het fysieke gedeelte echt wat ik hier zocht. Onze swami geeft een overzicht van de yoga filosofie, het mensbeeld dat ermee samengaat, de achtergrond, …  Wat hij vertelt vind ik onnoemelijk interessant. Alleen spijtig dat hij zelf de les soms moeilijk in de praktijk kan zetten. “Het ego blijkt moeilijk te overwinnen voor sommigen. Een ervaring die me bekend voorkomt met leermeesters.”

De lezing loopt weer uit dus ik moet me haasten om op tijd te zijn in de asana les van 16u.
“Nog twee uur en ik mag weer eten“. Twee uur die telkens opnieuw voorbij vliegen als een meditatieve roes. “Hoe meer comfort ik vind in de houdingen, hoe meer ik ervan kan genieten, hoe meer het stemmetje in mijn hoofd leert zwijgen.”

18u, eten en even rust. Dadelijk terug naar de avond satsang. “Ik zou liever met de mensen die ik hier heb leren kennen wat ouwehoeren maar … de plicht roept.”

20u, satsang, … “Pfff …. De tweede keer van de dag is altijd uitdagender dan de eerste … Gelukkig volgt er straks nog een zoetje, …. Misschien wel die zoete rijstebrij.”

Op de terugweg zet ik me met Ann ergens in een donker hoekje. “Het voelt puberaal om ons te verstoppen.” Ik vind het fijn om voor het slapen gaan nog even samen te zijn en te praten over onze dag. Zoen, … “Slaapwel lieve vrouw“.
Tanden poetsen en naar bed. Om 22u hoort het stil te zijn op de slaapzaal. In onze mannenslaapzaal liggen best wat Indiaers en die hebben een andere interpretatie van de begrippen ‘stilte’ en donker’. “Ik hoop dat ik vandaag snel in slaap val, morgen gaat de bel even vroeg als vanochtend.”

4u ’s nachts. Ik word wakker van een wekker. Tussen 4 en 6 kan de geest zich het beste concentreren, de beste tijd voor meditatie wordt gezegd.
“Godverdomme zet dienen wekker toch af! Weet gij wel hoe laat het is? … Ssshhhtt …. Het is ook maar een mens …. Met meer motivatie dan jij …”
Ik draai me om, trek mijn dekentje strak rond mijn schouders en val terug in slaap.

Perspectief 4: Een collage van het weekverloop.

De eerste dagen had ik echt deugd van de vaste routine. Ik moest niet meer kiezen: waar ik naartoe zou ga, wat ik wil eten, wat ik wil doen, waar ik ga slapen …. Een routine geeft iets fijn, een houvast.

Op zaterdag wérd een deel van de satsang vervangen door een ‘Talent Show’. Iedereen mocht zijn talent ten toon spreiden. Het draaide er op uit dat we mee deden. Ik nam de groep van een man of 60 mee in een energizer. Daarna improviseerde Ann op de klanken die de groep maakte. De titel die ze meekreeg was “Dancing Emptiness”. Heerlijk om te zien. Ook het publiek vond het geweldig.
Sinds toen is de goesting weer enorm groot om “iets te gaan doen”. Iets maken, spelen, met mensen werken, … Ik denk dat het niet lang meer zal duren voor we op zoek gaan naar een plek waar we een tijdje kunnen werken. Aan een nieuwe creatie, vrijwilligerswerk of wie weet wat we nog tegenkomen.

Mijn focus bij Sivananda heeft vooral gelegen op de asana lessen en op de lezingen. Meditatie an sich kwam minder aan bod. Het blijft iets waar ik me verder in wil verdiepen.
Probeer het maar eens, om het even stil te maken in je hoofd. Om dat stemmetje dat er bijna permanent tatert even het zwijgen op te leggen. “Elke seconde stilte tussen twee gedachtes is een seconde gewonnen.
Als je je 2 minuten en 20 seconden kan concentreren op één ding, zonder je te laten afleiden door dat stemmetje kan je spreken van meditatie. “Ik heb nog meer oefening nodig.”

Laatst maakte ik een lijst van alle cursussen en opleidingen die ik de laatste jaren volgde. Ik had nog een half blaadje in mijn schrift leeg en ik dacht “Ik krijg het er nog wel op.” De lijst nam uiteindelijk twee volle pagina’s in beslag.
De grootste gemene deler is de relatie tussen lichaam en geest. Ook bij yoga is dit wat me interesseert. Hoe kan ik het bewuste en het onderbewuste in verbinding brengen, bij mezelf en bij anderen. Sivananda heeft me daar heel waardevolle dingen bij geleerd.
Ik merk dat ik nood heb aan een agnostische invalshoek. Bij Sivananda vind ik te veel religieuze symbolen die voor mij niet noodzakelijk zijn om diepgang te vinden. Zinvol voor sommigen, voor mij een reden om weer verder te gaan.

Ik vraag me al langer af wat spiritualiteit voor me betekent. Misschien heb ik wel eindelijk het simpele antwoord gevonden:

“Als je iets vindt om zin aan je leven te geven, zal je ook meer zin hebben in je leven!”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Yoga Vacation.

We zijn zes weken naar Bali gekomen. Dit leek voor sommige mensen heel lang. Voor ons was het een bescherming voor onszelf. Om te zorgen dat we dit eiland niet zouden omzetten naar een ToDo-lijstje of een toeristische gids die moet afgewerkt worden.
…
Onze eerste twee weken brengen we door op Pantai Mas, een spiritueel centrum in Noord-Bali.
Opnieuw 2 weken die we onszelf gunnen om te landen, onze gewoontes van thuis los te laten, om te ontspannen van de drukte de laatste paar X (?) maanden, …misschien wel jaren.
Maar goed, ik zou het over spiritualiteit hebben en dan begin ik weer over tijd en rust.
…
Een paar dagen terug gingen we een boedhistische tempel bezoeken. In één van de ruimtes zat een familie, 3 vrouwen en een man, heel intens hun ritueel uit te voeren. Met een ongelofelijke concentratie werkten ze in beweging en klank samen. Het zag er langs de ene kant uit alsof ze zichzelf verloren en langs de andere kant alsof ze perfect wisten waarmee ze bezig waren. We namen zelf rustig in de tempel plaats en bewonderden zowel de ruimte als het schouwspel.
Op een gegeven moment ging de oudste vrouw bij de hele familie langs en sprenkelde vier maal water op de handen. Het water werd drie maal op gelikt en de vierde maal werd het over het hoofd gewreven alsof het hoofd gewassen werd.
Toen ze met iedereen klaar was draaide ze zich naar ons, nodigde ons uit en bood ons het water aan.
Ik had geen idee waarmee ze bezig waren of wat de betekenis was van hun ritueel. Wat ik wel voelde is dat die ene uitnodigende beweging, om deel te nemen aan het intieme familieritueel, me diep en diep gelukkig maakte en rust gaf.
Het leuke was dat we nadien met hen de tempels bezochten en hoe anders dat gebeurt dan bij ons: lachend, giechelend, speels, rokend, …. Om dan aan een andere plek te komen waar ze willen bidden en plots terug in een diepe concentratie te gaan.
…
Heel Bali is doordrongen met religie, de Hindoe religie. Je vind geen plekje waar je kan staan zonder wel ergens een klein altaartje, offertje, tempel(tje), … te zien.
Een paar dagen terug was het volle maan, een belangrijk moment in Bali. We gingen mee naar een tempel ceremonie en zagen hoe dat eraan toegaat. Zelf helemaal in traditionele kledij uitgerust merk je plots dat op die eigenste moment zo goed als een heel eiland bezig is met ceremonies, bidden, offeringetjes, …
Als je de literatuur mag geloven staat de hele dag en waarschijnlijk het hele leven hier in het teken van de religie. Een religie die, voor zover mijn begrip gaat, steunt op overtuigingen waar ik niet achter kan staan.
In Bali gelooft men dat het leven al bepaald is voor je eraan begint. Ik geloof zelf dat iedereen de kans heeft om geluk te vinden als je leert luisteren naar je gevoel en je dromen, en als je met een stevige dosis waarden en normen in het leven leert staan. Wat best al veel is, ik besef het wel.
…
Dus wat is spiritualiteit voor mij???
Ik weet niet of ik er zo snel een eenduidig antwoord op zal kunnen geven.
Wat ik weet is dat ’s ochtends opstaan en beginnen met een uur yoga, mijn lichaam de aandacht en mijn geest de rust geeft die ze nodig hebben om scherp de dag door te komen.
Dat ik heel veel voldoening vind in mensen ontmoeten. Mensen die ik al wel of nog niet ken, mensen waarnaar ik kan luisteren en waar ik aandacht aan kan geven en die hetzelfde bij mij doen. Soms in een gesprekje van twee minuten tijdens het rusten en soms een hele avond op restaurant met ‘vreemden’.
Dat ik ongelofelijk gelukkig ben om elke dag wakker te worden naast een vrouw die ik in haar geheel ne mooie mens vind.
Dat ik enorm verwonderd word door de natuur, van een waterval van 40 meter waar ik vol ontzag naar sta te kijken tot een kleine onverwachte bloem waarvoor ik mijn pad afbuig. En daar tegenover, dat het me pijn doet om te zien hoeveel afval er over de wereld heenzwerft. Afval dat we er zelf hebben opgestrooid.
Dat ik zelf niet zo veel heb met religies, die spiritualiteit naar mijn bescheiden mening vaak terugbrengen tot vastgelegde regels, normen en gebruiken. Ik wil mezelf blijven uitdagen om stil te staan bij mijn leven en wat ik belangrijk vind en met niet te laten conditioneren door de wijsheden die anderen al hebben bedacht voor me, zonder ze in vraag te stellen.
…
Wat betekent dat dan nu, …. ???
Vele dingen.
Misschien wel zo veel als alle ervaringen die je leven zin geven, die je zowel blij kunnen maken als boos en waarbij je voelt dat je dicht bij jezelf staat.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Spiritualiteit ???.