Niet zo lang geleden kwamen we 2 Belgen tegen. Wat een verademing om diezelfde uitspraak te horen, met een andere nuance!
Op basis van hun uiterlijk en het gesprek schat ik dat het echtpaar midden 60 is. Ze gaan elk jaar een dikke maand op reis, want… ‘Het is nu dat je het moet doen! Niet als je oud en versleten bent!’
Wat een heerlijke uitspraak als je de 60 gepasseerd bent!
Sindsdien grappen Manu en ik te pas en te onpas: ‘Het is nu dat we het moeten doen, hé schat!’

In de tijd die volgt evolueert deze uitspraak van grap tot levensmotto.

Terwijl we onze hele reis richting Ushuaia uitstippelen, vragen we ons af wat we erna gaan we doen. We hebben immers nog een dikke maand te vullen tussen Ushuaia en de job die Manu in de States heeft aangenomen.
Zullen we nog verder gaan dan Ushuaia? Gaan we op cruise naar Antarctica?
Uiteraard, want … het is nu dat je het moet doen! Als blijkt dat een 2weekse cruise 10.000 dollar per persoon kost, besluiten we dat het toch niet nu is dat we dit moeten doen.
Naar waar trekken we dan? We hebben alle interessante plekken tussen Ushuaia en Santiago al gezien. Onze eerst volgende stop is dus Santiago. Vanaf daar kunnen we het noorden van Chili bezoeken, of naar Peru, of we vliegen naar Costa Rica, of …

Plots valt ons oog op het Paaseiland. Deze mythische plek spreekt ons direct aan. Een eiland in het midden van de Stille Oceaan en toevallig enkel bereikbaar met een vlucht vanaf Santiago. Dus … het is nu dat we het moeten doen!
Enthousiast beginnen we te plannen. Wederom blijkt dat een tripje naar Easter Island een kostelijke bedoening is.
De vlucht is duur, de accommodatie is duur, het ticket voor het nationale park is duur, de supermarkten zijn belachelijk duur, de restaurants zijn onbetaalbaar duur, …
Ik wil het hele plan laten varen, maar Manu bijt zich vast: ‘Ik denk niet dat we nog snel richting Santiago komen. Het is echt wel nu dat we het moeten doen!’
Manu vindt ons zowaar een relatief goedkope vlucht. Ik stort mij op Airbnb en spot een relatief goedkope guesthouse.
Wanneer het eindelijk zover is proppen we onze rugzakken vol met rijst, groenten, kaas, confituur, koffie, thee, koekjes, chocolade en veel meer. We mogen elk 23 kilo meenemen op de vlucht en we maken daar dankbaar gebruik van.
Aangekomen op Easter Island worden we opgewacht aan de luchthaven. Onze chauffeur hangt ons een bloemenkrans rond de nek. Tja, relatief goedkoop is nog steeds niet goedkoop uiteraard.

Wanneer ik de volgende dag voor het eerst de beroemde Moai aanschouw krijg ik tranen in mijn ogen. Bij elke uitstap vergapen we ons aan de rijkdom die Isla Pascua te bieden heeft. We genieten van de waanzinnige natuur, de propere lucht, de rust die ondanks het toerisme overal te vinden is én onze huisbereide maaltijden.

Ik ben zo dankbaar dat we dit nu doen! Easter Island is één van de meeste bijzondere plekken waar ik ooit al ben geweest.

Als je ooit twijfelt of je iets al dan niet moet doen, onthoud dan … dat het verdorie nu is dat je het moet doen!!!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het is nu dat je het moet doen.

De stadsmens in mij komt niet aan haar trekken. Het cosmopolitische Sydney valt in het niets bij de pracht en praal van vele Europese steden. Logisch ook, Australië heeft geen Griekse, Romeinse of Middeleeuwse periode gekend. De Aboriginals zijn trouw gebleven aan de natuur, nooit gebouwd of verbouwd. Pas sinds 200 jaar is de blanke man hier actief steden aan het opwerpen. Gelukkig hebben de Aboriginals samen met enkele visionaire immigranten op tijd een halt toegeroepen aan de mijnbouw, landbouw en verstedelijking, waardoor ik nu kan genieten van duizenden hectaren ongerepte natuur.

Maar nu zit ik vol. Ik zie het niet meer, ik ben voldaan. Ik heb tijd nodig om al deze indrukken te verwerken. Ik verlang naar een warme douche en een echt bed.
De vrijheid die onze campervan biedt, is geweldig. We tuffen van plek naar plek. We douchen ons met de emmer en eten elke avond onder de sterren. Jammer genoeg verstoort “Debby” dit idyllische leven. Sinds cycloon Debby 4 weken geleden The Gold Coast overspoelde, achtervolgt de regen ons.
Na deze natuurramp heeft ook de herfst zijn intrede gedaan. Soms lig ik ’s nachts wakker van de kou. Mijn bovenbenen knijp ik tegen elkaar om toch maar niet door de regen naar het toilet te hoeven. Als ik het uiteindelijk niet meer houd en doorregend terug in de campervan klim, kijk ik uit naar volgende week. Ik ben ontzettend dankbaar voor deze prachtige reis door Australië, maar ik geniet alvast van de warmte die België mij letterlijk en figuurlijk zal brengen.

Tot volgende week, lieve vrienden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Verwend Nest.

Intussen zijn de eigenaars vertrokken en heb ik een fijne routine gevonden.
Elke ochtend vroeg opstaan, daarna wat ‘hangen’ in onze ‘hanging belt’. Deze yoga houding heb ik geleerd in de ashram in India. Twintig minuten ondersteboven hangen en ik kan de hele wereld aan. Mijn hele ruggengraat wordt opgerekt en spanningen verdwijnen. Mijn bloed pompt zichzelf een weg naar mijn hersenen en voornaamste klieren. Ik zie de wereld scherper en kan mijn hormonen de baas.

Dan stap ik op mijn krakkemikkige fiets op weg naar het strand. Ik hijs mezelf op een paddle board en samen met mijn leerlingen peddel ik een Stand Up Paddle Yoga Class tegemoet. Elke les start ik met de woorden: “Be aware of the movement of the ocean, the heat of the sun, the breeze of the wind, the sounds of nature,…”
Daarna balanceren we op het bord. De ‘Warrior’ pose lukt net, maar bij een ‘Tree’ pose vinden we lachend verkoeling in het heldere water. Ik sluit de les af met “Be grateful that you have made choices in your life that brought you here today, doing Yoga on a Stand Up Paddle Board”.

Kletsnat fiets ik terug voor een douche. Even later maak ik een moeilijke keuze: Chia Dream Jar, Smoothie Bowl, French Toast of toch een Breakfast Omelette?

Na mijn ontbijt zet ik het personeel in gang. Elke dag doen we een ‘extraatje’. Die ‘extraatjes’ zijn in het Westen dagelijkse kost in een restaurant. Zoals het poetsen van de vuilnisbakken, de toog, de ijskasten, … In het Oosten vinden ze al die hygiëne soms wat overdreven. Een klein duwtje in de rug kan geen kwaad.

Intussen hebben Manu en ik ‘projectjes’. De kassa controleren, partners uitbetalen, het uurrooster aanpassen, reclameborden ophangen, ‘the office’ uitruimen, flyers ontwerpen, specials of the day bedenken,… Alleen gaat alles traag. Het internet gaat traag. Reclame ophangen gaat traag omdat de nietjesmachine om de twee nietjes blokkeert. Partners uitbetalen gaat traag omdat ze nooit te vinden zijn. De kassa controleren gaat traag omdat alles manueel wordt opgeschreven… We geven onszelf over aan het ritme van het eiland.

Tussen de projectjes door geniet ik van verse ‘juices’ en ‘jaffles’, van wat rust en van interessante gesprekken met klanten.

’s Avonds geef ik Sunset Beach Yoga. Ik zie de zon onder gaan achter Mount Agung op Bali terwijl mijn leerlingen genieten van een welverdiende shavasana.

Na de les ga ik samen met Manu naar de goedkoopste bar op het strand. Onder het genot van een Gin Tonic en Long Island Ice Tea kijken we naar de laatste rode gloed voor we teruggaan. Wederom volgt een moeilijke keuze : Big Veggie Burger, Pumpkin Chickpea Coconut Curry of een Hummus Trio Platter. Je wordt voor minder vegetariër.

Rond 22u vallen we voldaan in slaap.

Ons leven op een tropisch eiland.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het leven zoals het is … op een eiland.