Als yoga docente ben ik maar al te bekend met het eerste beginsel uit de yogafilosofie: ‘Ahimsa’ oftewel ‘geweldloos’ door het leven gaan. Geweldloosheid wordt breed geïnterpreteerd en omvat ook onthouding van geweld tegen dieren. Telkens je een dier verorbert moet er immers iemand een dier de doodslag toebrengen.
Daarnaast verdiep ik mij sinds kort in de relatie tussen voedsel en gezondheid. De medische literatuur is duidelijk: consumptie van dierlijke producten heeft een nefaste impact op onze gezondheid als mens.
Ik kan ook niet langer negeren dat de totale uitstoot van CO2 door de vleesverwerkingsindustrie groter is dan de globale uitstoot van de transportindustrie.

Dit alles deed mij in november 2018 besluiten om vegetariër te worden. In totaal ging ik toen 27 dagen als vegetariër door het leven.
Ik was alleen in Buenos Aires toen ik die beslissing nam. Manu was op Vipassana retraite. Ik kookte meestal voor mezelf met veel groenten. Als ik toch eens uit eten ging, was er in de wereldstad Buenos Aires keuze genoeg om lekker vegetarisch te eten. Daarna was het mijn beurt om me terug te trekken in het Vipassana centrum. Ook daar was vegetarisch eten de norm. Het ging mij goed af en ik miste het vlees niet.
Tot we vertrokken richting Uruguay. In Colonia del Sacramento hadden we geen keuken ter beschikking. In de hele stad zijn er amper vegetarische alternatieven te vinden. Drie dagen na elkaar kreeg ik smakeloze gerechten voorgeschoteld. Op de vierde dag beland ik in een mega shopping center en ben ik gebroken. De food court bestond uit de ene fastfood keten na de andere.
Ik wil echt mijn best doen om te kiezen voor mijn gezondheid en de gezondheid van onze planeet, maar het lijkt alsof er niemand mee werkt …

Sindsdien eten we ‘thuis’ vegetarisch. Enkel op restaurant eten we nog vlees of vis, bij gebrek aan smakelijk alternatieven in Zuid-Amerika.
Ik was van plan om dit systeem te behouden bij onze terugkeer in België. Tot vorige week zondag een documentaire voor een keerpunt zorgde.

We arriveren in Toronto en na één dag zijn we beiden ziek. Verkouden, keelpijn, snot, hoesten, … . Alles erop en eraan. Toch negeren we onze ziekte. Manu verjaart en ik heb allerlei leuke dingen gepland. Gewapend met zakdoeken, keelpastilles en hoestsiroop verkennen we door weer en wind de stad.
We houden dit een paar dagen vol, maar op Paaszondag, Manu’s verjaardag, komen we er niet onderuit. De ziekte wordt erger en we zijn doodmoe. Die avond heb ik gereserveerd in een leuk restaurantje. Om die reservatie te halen, moeten we overdag rusten. We planten ons in de zetel en ik zet de documentaire “Earthlings” op.

De film is van 2006. Ik kan alleen maar hopen dat er in de laatste jaren veel veranderd is in positieve zin. Ik kan alleen maar hopen dat de beelden die ik zie niet de norm zijn. Dat het wantoestanden zijn die slechts heel uitzonderlijk voorvallen. Ik kan alleen maar hopen dit alleen gebeurt in Noord-Amerika, dat zulke excessen niet mogelijk zijn in Europa. Ik kan hopen zoveel ik wil, maar elk beeld dat ik zie was ooit werkelijkheid en daar wil en kan ik niet langer aan meewerken. Regelmatig rollen er tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel (dieren)leed.
Ik vind geen excuses meer. Mijn besluit staat vast! In Toronto zijn er in tegenstelling tot Zuid-Amerika genoeg mogelijkheden om lekker en vegetarisch te eten.

Manu zijn verjaardagsdiner is mijn afscheidsdiner van vlees en vis. Ik geniet nog een laatste keer van de volle smaken die ik voorgeschoteld krijg en sinds Paasmaandag is het officieel! Ik ben vegetariër!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik word vegetariër.

Yoga biedt niet enkel lichaamsbeweging maar stimuleert ook een filosofische en spirituele ontwikkeling. Onze eerste lessen zijn een mooie gelegenheid om terug te grijpen naar de eerste stap van Patanjali, de Yamas.

Yamas kent vele vertalingen. Sociale regels, onthoudingen, dont’s, … De vijf Yamas zijn:

• Ahimsa: geweldloosheid
• Satya: niet liegen
• Asteya: niet stelen
• Aparigraha: niet hebzuchtig zijn
• Brahmacharya: deze laatste is wat moeilijker te vertalen in één woord. Het komt neer op focus, je energie niet richten op wat niet goed voor je is.

Tot daar mijn exposé over de yamas. Simpel toch. Niet? Ze lijken alle vijf zo logisch dat het bijna de moeite niet is om er stil bij te staan. Dit kennen we ook al van onze 10 geboden? Natuurlijk mag je niemand op zijn neus slagen en natuurlijk mag je niet liegen en … en toch.

Terwijl ik hier zit te schrijven heb ik al zeker 8 vliegen doodgemept. Ik word er beter en beter in om ze te raken maar wat met Ahimsa?
In mijn vorige artikel heb ik jullie beloofd ‘snel’ terug te komen op Patanjali en nu zijn we al meer dan een maand verder voor ik ermee aan de slag ga. (Satya?)
Brahmacharya leert me enkel keuzes te maken die goed voor me zijn. Vraagt het me misschien meer energie dan ik verwacht had om dit onderzoek te voeren?
Of is het omdat ik liever illegale filmpjes en software download (Asteya?) op onze spiksplinternieuwe MacBook Air.
Een nieuwe aanwinst die we denken nodig te hebben om een centje bij te verdienen onderweg? (Aparigraha?)

Plots blijken die vijf logische Yamas minder evidente ettertjes dan op het eerste zicht. Zeker als je de focus van buiten naar binnen draait.
Liegen tegen andere mensen mag niet, maar lieg ik nooit tegen mezelf? Als ik mezelf wijsmaak dat ik die laatste paar happen in de pan echt nodig heb bijvoorbeeld. Of als ik geloof dat even op Facebook kijken interessanter is dan mijn tekst afmaken. Of als ik me niet lekker voel, iemand me vraagt “Wat scheelt er?” en ik zeg “Niets!”. Is het des mens om te liegen tegen jezelf over je gevoelens, je verlangens, over die lat waarvan je denkt dat ze zo hoog moet liggen? En elke keer opnieuw probeer ik aan mijn eigen leugen te voldoen.
En toch hoeft dat niet altijd ‘slecht’ te zijn. Als ik de waarheid niet een beetje had verdraaid zou Ann nu niet haar eerste yogalessen geven. Zolang het evenwicht maar bewaard blijft. Daar ligt meestal mijn uitdaging.

Wat heeft dit nog met yoga te maken? Als ik probeer om in een evenwichtspose te staan en ik maak mezelf wijs dat ik met twee dingen tegelijk kan bezig zijn word ik al gauw met de waarheid geconfronteerd. Dan val ik om, dan verlies ik mijn evenwicht en raak ik uit balans. Een fysieke houding en een beweging toont dadelijk de waarheid: als je liegt tegen jezelf doe je jezelf geweld aan.

Of we onze 4 Israëlische studentes een confrontatie bieden met deze inzichten weet ik niet. Dat is ook niet mijn bedoeling. Ze blijven dagelijks terugkomen dus we doen zeker iets goed. Wat ik wel weet is dat ik de keuze maak om zo min mogelijk tegen mezelf te liegen. Zo heb ik veel meer te bieden aan mijn omgeving.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Liegen is bedriegen.