Tijdens onze vergeefse zoektocht naar ingrediënten besef ik weer dat België een land van overvloed is. Wil je een Chinees gerecht, wandel dan richting station. Eerder mediterraans, dan ga je naar de Handelstraat. Brood bakken doen we thuis zelf en de Delhaize kent grenzen noch seizoenen. Ecologisch totaal niet verantwoord en toch vind ik die verscheidenheid heerlijk. Het is een voorrecht om in een Bourgondisch land te wonen. Eten maakt mij gelukkig.
Bij gebrek aan overvloed in de Sri Lankese supermarkt, maken we een simpele spaghetti gevolgd door een Dame Blanche. Ze durfden het niet te zeggen, maar voor Nira en haar man had de spaghetti een stuk pittiger gemogen. De gesmolten chocolade daarentegen wordt heerlijk gesmaakt.

Eten op reis is een activiteit op zich. Drie keer per dag vragen we onszelf af wat/waar we gaan eten. Bij aankomst op een nieuwe locatie scannen we alle eetgelegenheden. We bekijken elke menukaart op zoek naar lokale specialiteiten en, aangezien we onszelf een dagbudget hebben opgelegd, naar de beste prijs-kwaliteitsverhouding.

Tijdens de voorbije 4 maanden kreeg ik al vele culinaire orgasmes.
Dhal, thali, paneer, alu gobi, roti, chapati, naan, belphuri, hopper, string hopper, kotthu, rasgulla, dosa, kulfi, lassi, samosa, falooda, biryani, lamprais, watalapan, iddli, barfi,…
Elke keer is het weer een plezier om nieuwe geuren en smaken te ontdekken.

Eervolle vermeldingen India

• Masala Chai
  Nooit heb ik thee met melk gedronken, nu wil ik niets anders meer.
• Warme melk met veel suiker
  Hartverwarmend tijdens de koude avonden in het Noorden.
• Sugar Cane Juice
  Versgeperst, verfrissend en belachelijk goedkoop.
• Thali’s
  Een roestvrijstalen schotel, met verschillende kleine gerechten. Vaak bestaande uit rijst, chapati en verschillende gravy’s waaronder één op basis van aardappel. Sonja en Chris* zouden niet blij worden van deze overvloed aan koolhydraten.
• Streetfood
  De Rough Guide raadt het om hygiënische redenen af om op straat te eten. Twee Israelische expats die al vier maanden in India wonen, kijken verschrikt op als ze ons een samosa zien bestellen bij een eetstalletje. Zelf vind ik streetfood geweldig. Het verrast me elke keer opnieuw. Je kan voor geen geld de meest verrassende gerechten eten en ik ben er nog nooit ziek van geworden.
• German Bakery’s
  Cheesecake, cinnamon roll, applepie, chocolate croissant, heerlijke broden,… Een vaste stek om ontbijt of dessert te scoren.
• Westerse Oases
  Plekken op maat van de Westere toerist waar ze als ontbijt bakken yoghurt met fruit en muesli serveren. Als dinner heb je keuze uit heerlijke pasta’s, pizza’s, taco’s en zelfs biefstuk friet. Uiteraard aangevuld met een Large Kingfisher.
• Desserts in alle mogelijke vormen en kleuren
  Ik hou van zoet! Indiaërs houden nog veel meer van zoet!!! Ik heb lekkernijen gegeten waar mijn tanden spontaan van uitvallen.

Eervolle vermeldingen Sri Lanka

• Cream Soda
  Een licht verslavende frisdrank met vanilletoets.
• Rice and Curry
  Het nationale gerecht van Sri Lanka. Een berg rijst met verschillende groentenbereidingen. Soms te pittig, vaak heel lekker, maar vooral het goedkoopste gerecht op de kaart, tussen de meestal overprijsde continentale gerechten.
• String Hoppers
  Rijstdeegwaren met linzencurry als ontbijt, met veel liefde gemaakt door Nemo bij wie we gedurende drie dagen vaste klant waren.
• De broodwagen
  Een wakkere bakker die met verse broden en koffiekoeken rondtoert in de Sri Lankese straten op het deuntje dat in België toebehoort aan de ijscremekar. Als broodliefhebber kan ik dit erg waarderen, ik dacht alleen nog maar rijst te zullen eten in Azië.
• Lemon Puff Cookies
  Simpele boterkoekjes met een citroenvulling. Een waardige vervanger voor mijn favoriete Oreo koekjes.

Eervolle vermelding Ann en Manu

• Brood met banaan, chocolade, jam en bij hoge uitzondering een smeerkaasje.
  Er zijn momenten dat we lang onderweg zijn met trein of bus en ik echt geen zin heb in de vette happen die ze onderweg verkopen. Of er zijn plekken (vooral in Sri Lanka) waar drie maal per dag uit eten gaan heel prijzig is. Dan halen we deze ‘all time winner ‘combinatie boven. Vaak oogsten we veel bekijks met ons ‘schoofzakse’.

Mijn mama zegt altijd “Koken en eten, dat is mijn lang leven.” Tot voor een paar jaar had ik zelf een hekel aan koken. Sinds ik een man heb die elke maaltijd die ik op tafel tover met veel smaak naar binnen werkt, is de keukenprinses in mij opgestaan. Ik mis het om te koken tijdens deze reis, maar gelukkig wordt dat ruimschoots goedgemaakt door al het lekkere eten.

Bij deze is mijn top 5 compleet:

• LEZEN
• ARTISTIEKE EXPRESSIE
• REIZEN
• YOGA EN MEDITATIE
• KOKEN EN ETEN

Hoe zit het met jullie lijst?

* Sonja Kimpen (auteur van vele dieetboeken) en Kris Verburgh (auteur van De Voedselzandloper)

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Komen Eten.

Music and Lyrics: Genesis

Nu begin ik al voor de zesde keer aan dit artikel over yoga. Ik wil zo graag elke nuance van mijn ervaring in de ashram beschrijven dat de vorige vijf pogingen boekallures kregen. Op een gegeven moment heb ik het opgegeven. Ik heb Manu gevraagd of hij de Sivanada episode wilde verhalen. Dat heeft hij met verve gedaan zoals jullie hebben kunnen lezen. Toch mist er nog een perspectief: dat van mij… .

Ik ben weggegaan…
Na het lezen van ‘De Alchemist‘ had ik mij voorgenomen om door te zetten ook bij moeilijke momenten. Het werd moeilijk en toch ben ik niet gebleven. Deze keer was dat een juiste keuze.

Ik kan niet leren van mensen die leven onder het motto:
Just do as I say, don’t do as I do.

Men predikt openheid, maar ik voel een onderhuidse afkeuring voor al wie een andere weg neemt.
Men predikt eenwording en gelijkheid, maar ik zie docenten letterlijk muren bouwen in de slaapzaal.
Men predikt onbaatzuchtigheid, maar ik zie flauwe excuses van docenten om geen karma yoga te moeten doen.
Men predikt bescheidenheid, maar ik zie guru’s die hun voeten laten kussen.
Men predikt Liefde, maar ik zie iedereen op slot gaan, als we worden gevraagd om tegen elkaar te zeggen ‘I love myself, I love you and because of love we are together’.

De eerste dagen heb ik genoten. Van de yogasessies, de lezingen, het lekkere en voedzame eten, van de vele nieuwe vrienden met hun interessante verhalen.
De swami vraagt om aan zelfreflectie te doen. Ik neem dat serieus. Er zijn vele vragen gerezen, antwoorden zullen hopelijk volgen.

Dag na dag beginnen er echter dingen te knagen. Ik zie zaken om me heen gebeuren waar ik (na de nodige zelfreflectie) echt niet achter kan staan.

De doorslag komt er tijdens de Talent Show. Elke ochtend en elke avond zit ik braaf de goden en guru’s te bezingen tijdens de Satsang. Na enkele dagen voel ik dat dit geen catharsis gaat veroorzaken bij mij. Uit respect ben ik elke dag op het appel en zing ik uit volle borst mee. Toegegeven, als je actief meedoet, gaat de tijd ook wat sneller.
Als de swami ons vraagt ons talent te delen, besluit ik na enige twijfel mee te doen met de Talent Show. Groot is mijn verontwaardiging als hij het aftrapt… Ik doe 2 keer per dag mijn best om zijn manier van devotie te begrijpen, maar hij kan het respect niet opbrengen om te blijven voor mij?! Ik besef ook wel dat het vooral mijn ego is dat gekrenkt is. Maar zijn afwezigheid gaat in tegen alles wat hij mij al een hele week heeft geleerd. Als ik daarna zie, dat docenten niet meedoen bij de oefeningen van Noah en Manu, ben ik echt gedegouteerd. Swami en docenten weigeren falikant om iets te ervaren dat anders is dan hetgeen ze kennen.
Ik adem diep in en laat het los, want daarna is het mijn beurt. Ik stap in de cirkel en dan ontvang ik een geweldig cadeau: Het besef dat ik mijn manier om te mediteren al lang geleden heb ontdekt. Alleen lag ze bedolven onder een spiegeldecor, onder subsidiedossiers, flyers, acteurwissels en andere perikelen. Daar in de grote satsanghal, kom ik weer in contact met het universeel bewustzijn. Al dansend ontdek ik de betekenis van ‘leegte’. Net zoals ik in het verleden de essentie van vuur heb ervaren, een kind heb verloren, een zandstorm heb overleefd en oog in oog heb gestaan met de dood. Door beweging en improvisatie versmelt mijn indivueel bewustzijn met het universeel bewustzijn. Niet door stil te zitten in de lotushouding. De energie in ‘het publiek’ is duidelijk voelbaar. Zij creëren met hun instrumenten en stem een sublieme soundscape. Samen beleven we een kippenvelmoment. De complimenten achteraf doen mij enorm veel deugd. Ooit is het daarom begonnen. Ik wil dansen om mensen te raken. Tijdens de Talent Show is me dat gelukt.

De volgende dagen voel ik een enorme weerstand om om halfzes uit mijn nest te komen voor de Satsang. Ik stel alles wat de swami zegt drie keer in vraag en ik bekijk de docenten met argusogen.
Ik heb gekregen waarvoor ik ben gekomen. Langer blijven en enkel nog profiteren van de aspecten die ik wel zinvol vind, zou ook mij in een Genesis strofe veranderen. Ik neem afscheid van nieuwe vrienden en voeg ondanks (of dankzij) alles, yoga en meditatie toe aan mijn top 5.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Do as you say.

“Ik word eindelijk wakker.
Waar ben ik? …
In de mond van de Hel.
Hoe ben ik hier in godsnaam terechtgekomen?
Ik heb me laten verleiden, me laten verblinden en zo ben ik mijn weg kwijt geraakt.
Er zit een strop rond mijn hals. Bakstenen drukken zwaar op mijn borst. Toekomstige kinderstemmen fluisteren luid in mijn oor. Koffiekletsen met ouwe hoeren zetten me vast in dit houten blok.
Ik krijg geen adem. Ik moet weg uit deze hel, die niet de mijne is. Ik zet het op een lopen. De mond haalt me in en sust wederom. Nee, niet naar luisteren.
Ik pak wat ik pakken kan en rijdt met Thelma en Louise mijn toekomst tegemoet. Ik raak alles wat op mijn weg komt en dan… Lucht.” 

Ik ben alvast aan het oefenen voor mijn literaire thriller. Zoals vele schrijvers vind ook ik inspiratie in mijn eigen leven. Ongeveer vier jaar geleden zat ik op het verkeerde spoor en het was niet makkelijk om daarvan af te geraken. Mijn ratio en hart zeiden tegenstrijdige dingen. Gelukkig heb ik goed geluisterd en zit ik op dit eigenste moment op het juiste spoor van Goa naar Kerala.

Wat ik zoveel jaar geleden uit het oog was verloren, was mijn passie voor reizen. Huisje, boompje, beestje waren in mijn leven geslopen.
Daar moest verandering in komen, dus mijn huidige lief werd aan een strenge selectieprocedure onderworpen. Toen ik hem vroeg naar zijn dromen, was zijn antwoord:

Ik wil de wereld zien.
Ik wil iets maken om aan de wereld te laten zien.
Ik wil mezelf aan de wereld laten zien.

Al na de eerste zin was ik verkocht.

We hebben snel daad bij woord gevoegd. Citytrips in binnen en buitenland, mijn eerste tentvakantie in Kroatië, rondtrekken op Bali… en nu deze wereldreis.

Een collega-acteur zei ooit: “Ik vind het makkelijker om te vertrekken, dan om ergens te blijven.” Toen vond ik dat moeilijk te vatten. Na mijn leven in Helmond, had ik weer vanalles opgebouwd in Antwerpen. Alles werderom achterlaten en vertrekken leek onmogelijk. Nu we dat toch gedaan hebben, begrijp ik mijn collega veel beter. Het leven ‘on the road’ is echt makkelijk. Intens genieten van elke plek en elke ontmoeting, om na een paar dagen weer te vertrekken naar andere plekken en ontmoetingen. Onderweg zijn er geen verplichtingen, geen druk-druk-druk. Tijd is ruimte geworden.
Tuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn, maar de meeste problemen/uitdagingen zijn zo trivaal, dat ze enkel dienen als leuke anekdote op de blog.

Vele mensen omschreven ons vertrek voor onbepaalde tijd als moedig. Sommigen gaven zelfs toe een beetje jaloers te zijn. En het klopt, je hebt moed nodig om je hart te volgen. In eerste instantie staat de daver op je lijf, maar daarna wordt alles makkelijker en beleef je geweldige avonturen.

De ene dag wiebel je omhoog in een kabelbaan.
De andere dag spoor je in een miniatuurtrein.
De ene dag heb je het koud in de bergen.
De andere dag word je verwarmd door de woestijn.
De ene dag cruise je op een scooter langs de kust.
De andere dag fiets je in een natuurreservaat.
De ene dag zit je op een paard.
De andere dag zit je op een lama.
De ene dag bewonder je in stilte een prachtige kerk.
De andere dag wordt je meegezogen in de drukte van een tempelviering.
De ene dag proef je nieuwe lekkernijen.
De andere dag ga je stiekem naar de Mc Donalds.
De ene dag beklim je een hoge berg.
De andere dag relax je in een prachtige baai.
De ene dag geniet je van een wijnproeverij.
De andere dag van lauw bier op het strand.
De ene dag sta je versteld van een wereldwonder.
De andere dag van de wondere wereld.

Reizen staat duidelijk bovenaan genoteerd in mijn top 5 van dingen die ik belangrijk vind in mijn leven.

We gaan nog niet naar huis, bijlange nie, bijlange nie,….

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Droom-Reis.

Al op onze eerste avond in Mumbai worden we aangesproken op straat ‘Do you wanna be extras in a Bollywoodmovie?’. ‘Yes, please!’
Twee dagen later arriveren we op de set van ABCD2 oftewel Disney’s Any Body Can Dance 2. Samen met 200 andere figuranten van verschillende nationaliteiten spelen we het publiek van de finale dancebattle tussen India en de Filipijnen. Applaudisseren, juichen en opspringen doen we de eerste uren met volle overtuiging. Jammer genoeg verloopt zelfs een Bollywood productie, waar miljoenen mee gepaard gaan, op zijn Indiaas. Niemand heeft op voorhand nagedacht over een plan van aanpak. Met als gevolg dat de ene medewerker zegt ‘ga daar zitten’, terwijl ik een minuut later weer word verplaatst door iemand anders. De hele dag voelt als een mega-stoelendans.
Ik zal je de details besparen waardoor we uren vertraging oplopen.
Alleen dit wil ik je niet onthouden: Iedereen kreeg als ‘kostuum’ een T-shirt met de naam en de vlag van een bepaald land. Kijk voor de fun even op de foto’s om te zien op welke manier België vertegenwoordigd was… .

Ondanks het lange wachten, heb ik wel mijn ogen uitgekeken. De grote set, de belichting, de camera’s, de choreografieën, de vele medewerkers en figuranten, mijn sexy vent die de rol van cameraman kreeg aangemeten… .
De catering was dik in orde en gelukkig was ik voorzien met boeken om saaie momenten te breken. Ik ben stiekem wel benieuwd of we de final cut zullen halen.

Ik kwam tijdens deze dag op de filmset tot besef dat op mijn lijst staat ’theater spelen’ en ’theater maken’. Ik spreek niet over ‘acteren’. Dat was mij tot op heden niet opgevallen. Blijkbaar heb ik al langer de (onbewuste) keuze gemaakt voor theater. Ik voel mij thuis in het theater, in direct contact met het publiek. Niet op een set. Tijdens deze filmopnames viel het mij wederom op hoe verschillend deze beide vormen van acteren zijn. Ik ben heel blij met deze ervaring in Bollywood, want die heeft iets aan de oppervlakte gebracht, wat ik even vergeten was.

In “Dansen in Udaipur” was ik nog op zoek naar een naam voor verschillende vormen van kunst en creativiteit… . Ik ben eruit!
ARTISTIEKE EXPRESSIE
Onder deze noemer vallen zowel dans, theater, creëren, zelfexpressie, schrijven, FEST en Movimento dell’Arte uitbouwen alsook het geven en volgen van workshop met betrekking tot deze thema’s.
Dat maakt dat ik al heel wat items van mijn originele lijst van 26 getackeld heb.
Thank you, Bollywood!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal and … Action.

Eergisteren gingen we naar een dansvoorstelling. Het is sinds Amsterdam Fringe geleden dat we een voorstelling hebben gezien. Dus deze kans grijpen we met beide handen.
We zitten op matjes in openlucht en wachten tot de voorstelling (uiteraard te laat) begint. De muzikanten nemen plaats en één man begint te zingen… Nu ja, er komt geluid uit zijn keel. Na deze intro stapt de presentator ‘het podium’ op. Hij draagt een mooie overmantel met daaronder een pyjamabroek en sokken in sleffers. De danseressen in kleurrijke outfits doen hun intrede. Het is een beetje aandoenlijk. De jonge meisjes lijken heel zenuwachtig en één oudere vrouw ziet eruit alsof ze dit al eeuwen doet en liever doodvalt dan nog een keer haar kunstje te moeten opvoeren.
Maar dan begint er een ‘zitdans’. De dames hebben op verschillende plekken koperen cimbaaltjes op hun lichaam, waarmee ze al dansend muziek maken. Ik doe het hen niet na. Tussendoor krijgen we over de verschillende acts uitleg in ‘Apu-Engels’ van de enthousiaste presentator. Deze dansen zijn Rajasthaans erfgoed. Ze worden reeds honderden jaren opgevoerd. Vroeger in de forten en paleizen voor de Rajput en zijn hofhouding. Nu voor de toeristen. Udaipur is een voorvechter om deze cultuur te behouden en daar ben ik dankbaar voor. We genieten verder van een poppenspeler die met humor zijn poppen hanteert. Het letterlijke hoogtepunt van de avond is een oudere dame die met een tiental potten op haar hoofd vol trots over de bühne paradeert.

Net als in Bali is muziek, dans en theater in India geen vorm van expressie. De kunsten moeten minutieus worden uitgevoerd zoals dat altijd al gedaan werd. Het doel is entertainment. Er is geen plaats voor persoonlijke interpretatie. Alleen reproduceren, niet experimenteren of evolueren.

Zelf ben ik meer en meer in de richting van persoonlijke expressie geëvolueerd. Lange tijd heb ik exact uitgevoerd wat een choreograaf van mij verlangde én hebben mijn leerlingen exact uitgevoerd wat ik van hen verlangde.
Het was zo’n leerrijke ervaring om vorig jaar de cursus ‘danstheater’ te geven. Niet één persoon die vooraan staat en pasjes uit zijn mouw schudt, maar samen nieuwe manieren van bewegen ontdekken.

Ik heb ontzettend genoten van de voorstelling in Udaipur, maar zelf wil ik niet meer dansen voor de techniek en de vorm. Dansen en bewegen als ontdekkingstocht des te meer.

Verschillende mensen hebben mij aangeraden om mijn lijst van 26 items die ik belangrijk vind samen te vatten. Verschillende activiteiten onder één noemer te verzamelen. Dansen an sich staat niet in mijn top 5. Wat ik belangrijk vind, komt meer overeen met bewegen, creëren, improviseren, vrije expressie, … Ik moet alleen nog eens even kijken hoe ik dat ga benoemen…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Dansen In Udaipur.

Nu zit ik hier in de woestijn, zonder stromend water, zonder elektriciteit en ik ben van plan om te blijven tot ik ‘The Alchemist’ heb uitgelezen. Dit boek van Paulo Coelho heb ik te leen gekregen van goedlachse Nick uit Italië, die we hier in Karni Kingdom hebben ontmoet.
Het boek staat al een eeuwigheid op mijn verlanglijst, maar enige tijd geleden heb ik besloten om zo weinig mogelijk ‘nieuw’ te kopen (wat me trouwens niet altijd lukt). Ik heb elke tweedehands boekenmarkt afgestruind, zonder resultaat. Permeke (de bib in Antwerpen) heeft deze titel raar maar waar niet in zijn bezit. In India keek ik reikhalzend uit naar de boekenkast/plank die ze in elke guesthouse hebben om te kunnen ruilen, maar niets. Nu ‘in the middle of nowhere’ heb ik de alchemist eindelijk gevonden.

Drie dagen later.

Ik ben klaar om terug naar de bewoonde wereld te gaan. Het boek is uit.
Santiago heeft ‘zijn’ alchemist gevonden in de woestijn, zoals ik de mijne.
Santiago en ik jagen, elk op onze eigen manier, onze droom na. Hij heeft zijn droom verwezenlijkt, ik …

Er zijn vele lessen te trekken uit dit boek. Wat ik meeneem, is het concept ‘beginners luck’ en ook dat hoe dichter je bij de verwezenlijking van je droom komt, hoe meer je op de proef wordt gesteld.
Tijdens ‘Reflectie‘ heb ik dat gevoeld. In het begin liep alles op rolletjes: subsidie, ondersteuning van ’t Werkhuys, vruchtbare repetities,… Naar het einde toe kwamen de uitdagingen. Tony die wegviel, lage publieksopkomst in Amsterdam, de Amsterdamse subsidie die onzeker werd, … Het boek zegt dat mensen op zulke momenten opgeven. Net als ze er bijna zijn, gooien ze de handdoek in de ring. Ik herken mezelf daar wel in. Als iets te moeilijk wordt, laat ik mijn hoofd hangen of ga ik weg. Ik hoop in de toekomst andere keuzes te maken.

Als kind ontdekte ik in boeken nieuwe werelden, als volwassene ontdek ik mezelf.

Ik kan besluiten dat ‘lezen’ vooralsnog op mijn geweldige lijst blijft staan want ik vind het een heel waardevolle activiteit om mijn dagen mee te vullen. (Zie “Eenvoudig leven“).

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De Alchemist.