Het komt niet zo vaak voor dat we elkaar een paar dagen niet zien. Ik ben eens alleen in Engeland achterbleven tijdens een housesit, terwijl Manu voor het werk naar Hongarije ging. Toen was er wel elke dag minstens 1 telefoontje.
“Hoe was je dag?” Waarop een uitgebreid gesprek volgde met details over onder meer onze slaap, stoelgang, het werk en veel meer.
Nu is Manu op stilte retraite in een Vipassana centrum en is er geen communicatie mogelijk. Geen dagelijks telefoontje.
Ik vind het verschrikkelijk dat ik niet weet hoe het met hem gaat. Hoe voelt hij zich? Lukt dat mediteren een beetje? Hoe is het eten daar? Kan hij wel slapen? Mist hij mij ook? …

In Engeland had ik tenminste nog 2 honden, 1 kat, 2 cavia’s en 3 schildpadden om tegen te praten, om mijn dagelijkse beslommeringen mee te delen.
Nu is het intussen zover dat ik tegen mezelf praat. Ik wens mezelf bij elke maaltijd ‘smakelijk eten’. Tijdens het koken zing ik keihard mee met bekende musicalnummers. Ook een ‘slaapwel’ ontbreekt er niet aan.

Ik mis niet alleen Manu. Ik mis elke vorm van sociaal contact. Andere reizigers ontmoet ik niet in deze grote stad. Als er toch al eens iemand een gesprek probeert aan te knopen, stokt dat al snel. Mijn Spaans is nog steeds ontoereikend.

Gelukkig hebben we een superleuk appartement in Buenos Aires gehuurd in een veilige wijk. Ik doe elke ochtend yoga, mediteer, werk veel en doe regelmatig een uitstapje. Ik hou mezelf bezig, maar tel intussen de dagen af.

Manu en ik zijn al enkele jaren bijna 24/7 samen. Vaak vragen mensen mij ‘Hoe doe je dat toch?’.
Het antwoord is simpel. Manu is mijn levenspartner. Ik deel graag mijn hele leven met hem. Hoe graag, wordt mij deze dagen pijnlijk duidelijk.
Tegelijk ben ik dankbaar voor het gemis. Ik zal uit deze ervaring komen met een hernieuwd besef dat ik deze bijzondere man moet koesteren. Dat ik hem moet waarderen met al zijn kanten. Ook als na 7 jaar sommige van zijn kantjes mij stapelgek maken.
Ik zal blij zijn als hij mij binnenkort weer gek maakt. Alleen zal het van korte duur zijn. Als hij terug is, vertrek ik enkele dagen later op stilteretraite. Het einde van deze bijzondere en eenzame ervaring is voorlopig nog niet in zicht.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik mis je.

Aangezien ik mijn stem op voorhand moet doorgeven, plan ik tijd in om bewust over mijn stemkeuze na te denken. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Het landschap aan keuzemogelijkheden voelt zeer beperkt. Daarnaast merk ik dat ik mijn onderzoek start met redelijk wat vooringenomenheid.

SP.A lijkt interessant voor zijn sociale ingesteldheid. Toch kan ik er niet voor stemmen. Ik geloof niet in een systeem van uitkeringen waarbij je niet tegelijkertijd ook mensen verantwoordelijkheid leert.
Groen oogt interessant maar overtuigt me niet wat betreft de economische impact van hun programma.
VLD was in het verleden vaak mijn eerste keuze. Ik ben een grote voorstander van het pure liberale gedachtengoed. Daarmee bedoel ik niet het concept “ieder voor zich”, maar wel het originele liberale gedachtengoed van persoonlijke verantwoordelijkheid, voor jezelf en voor je omgeving. Spijtig genoeg blijft het toch wel vaak een partij van en voor de rijken.
N-VA klinkt mooi. Ze hebben dan ook de beste redenaar uit de Belgische politiek aan boord. Ik kan echter nooit stemmen voor een partij met separatistische (egoïstische) standpunten. Ook al verpakken ze het mooi.
CD&V is de partij van het middenveld. Ik houd van de zoektocht naar balans en de gematigde standpunten. Ook hier zie ik een breekpunt. De partij houdt haar verbinding met het Kerkelijk instituut in stand en daar kan ik principieel niet in mee.
Dan is er nog Vlaams Belang. Daar ben ik heel bondig over. Als je hun gedachtengoed in de praktijk brengt, leven we morgen in een wereld die lijkt op “The Handmaid’s Tale”.

Een tweetal weken terug in Tafi del Valle ga ik vol goeie moed op zoek naar de verschillende kieslijsten. Ik heb hoop dat er nog een alternatieve lijst te vinden is. Alleen was die informatie toen nog niet te vinden. Het is blijkbaar ongebruikelijk dat mensen zich meer dan een maand op voorhand voorbereiden op hun stemkeuze.

Ook wat betreft lokale partijprogramma’s kwam ik bedrogen uit. De enige partij die op die datum een duidelijk en aangepast programma online had staan voor de lokale verkiezingen in Antwerpen was Groen. Het spreekt in hun voordeel.

Met veel interesse volg ik het grote debat van Antwerpse kopstukken van De Morgen. Ik kan me echter niet van de indruk ontdoen dat het hele debat heel ‘leeg’ klinkt. Het lijkt wel of alle politieke kopstukken de hele bevolking onderschatten en denken dat elke stem te vangen is door loze populistische uitspraken.

Ik voel dat ik iets mis. Ik ben op zoek naar een partij die nog niet bestaat.
Een partij die mij als burger serieus neemt en niet probeert in te spelen op mijn emotionele zwaktes.
Een partij die gelooft in het belang van ecologie binnen het hele programma en niet als een onderdeel van het programma.
Een partij die gelooft in het belang van een sociale ingesteldheid binnen het hele programma en niet als onderdeel van het programma.
Een partij die naar economische belangen kijkt als middel om mensen een gelukkig leven te laten scheppen en niet als doel.

Opnieuw moet ik beseffen dat er geen enkele partij te vinden is die het groene, het blauwe en het rode gedachtengoed integreert. Blijkbaar zal ik ooit zelf in de politiek moeten stappen als ik deze partij wil zien opstaan.

In de tussentijd moet ik eten wat het menu te bieden heeft. Mijn stem gaat deze keer naar Groen. Niet omdat ik 100% overtuigd ben. Wel omdat onze wereld meer ecologische invloeden kan gebruiken.

Op wie stem jij en weet je waarom?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Op wie stem jij?.

We hebben ons heerlijk genesteld in Samaipata. We hebben een gezellige kamer in een relaxte guesthouse.
Samaipata biedt zowel toeristenrestaurants als een locale mercado waar we kunnen smullen voor 1,5 euro. Er lopen hier slechts een handjevol toeristen rond en de omgeving is adembenemend.
Ik zou hier nog weken kunnen blijven. Alleen moeten we dringend een keuze maken: ofwel het land verlaten ofwel naar Santa Cruz om ons visum te verlengen.
We besluiten Bolivië achter ons te laten en richting Paraguay te trekken.

Na wat opzoekwerk blijkt Paraguay geen toeristische bestemming te zijn. Voor ons een goede reden om er zeker heen te willen. Alleen brengt dat problemen met zich mee.
De bus van Bolivia naar Paraguay stopt niet aan de grensovergang. Bolivianen hebben geen visum nodig en de buschauffeurs zijn amper voorzien op toeristen. We lezen rampzalige verhalen van andere reizigers, die zonder visum en dus illegaal in Paraguay arriveren. Anderen ‘dwingen’ de buschauffeur om te stoppen aan de grens. De chauffeur stopt, maar zodra je bent afgestapt rijdt hij weer door. Al dan niet met je bagage nog op de bus.
Ik voel hoe deze verhalen aan mij knagen. Ik krijg irreële angstvisioenen. Ik heb geen zin om een nacht in niemandsland door te brengen en zonder bagage te wachten op de volgende bus. Ik krijg ontzettend veel zin om alsnog mijn visum in Bolivia te verlengen en lekker comfortabel in Samaipata te blijven.

Deze gevoelens verrassen mij. Ik reis nu al zo lang. Eigenlijk weet ik dat ik amper geloof moet hechten aan zulke verhalen. Ik zou moeten weten dat alles altijd goed komt! En toch …
Ik contempleer tijdens mijn dagelijkse ochtendmeditatie over de gevoelens die zich aan mij opdringen en uiteindelijk lukt het om alles een plaatsje te geven.

Ik laat mij niet tegenhouden door een paar ‘horror’ verhalen!
We gaan richting busstation om een ticket naar Paraguay te kopen. We worden direct omsingeld door vele verkopers.
“Only 70 US dollar!”
Dit bedrag is dubbel zo hoog als de kostprijs die we op internet terugvonden. We verlossen ons van de opdringerige verkopers en gaan zitten om te bekomen en om de feiten te overlopen.

Feit: Alle verkopers vragen hetzelfde bedrag.
Feit: Het is zondag en een paar verkooppunten zijn gesloten.
Feit: Vele verhalen op internet vertellen over een goedkopere prijs, maar een officiële website vinden we niet.

We overleggen druk wat we moeten doen. Terwijl Manu wat opzoekt, kijk ik rond. Ik zie overal de bestemming “Yacuiba” aangeven staan. Ondanks 4 weken reizen in Bolivië, heb ik nog nooit van Yacuiba gehoord. Langs mijn neus weg, zeg ik: “Yacuiba, waar zou dat liggen?” Nieuwsgierig als Manu is, zoekt hij het direct op. Yacuiba ligt in het zuiden van Bolivië aan een grensovergang met Argentinië.

In de seconde die volgt voelen we beiden wat de toekomst gaat brengen. Toch hebben we meer info nodig. We gaan op zoek naar de kostprijs van onze nieuwe bestemming. Slechts 70 Bolivianos (10 US$) naar Yacuiba! Tegenover 70 US$  naar Paraguay.
We gaan terug richting hotel zonder ticket. We willen geen overhaaste beslissing nemen. We gebruiken de rest van de dag om onszelf in te lezen over de grensovergang naar Argentinië en over het land in het algemeen.
Mijn hoofd duizelt van alle nieuwe informatie. Wil ik richting Argentinië om alsnog aan het ‘moeilijke’ Paraguay te ontsnappen? Ik krijg er geen zicht meer op. Paraguay? Argentinië? Alsnog in Bolivië blijven? De hele wereld ligt aan mijn voeten en toch lijkt kiezen in dit geval verliezen. Het is onmogelijk om een ‘foute’ beslissing te nemen en toch ben ik uitgerekend daar bang voor!

Twee dagen later zijn we zonder enig probleem in Argentinië toegekomen en hebben we alweer een heerlijke wandeling gemaakt in Parque Nacional Calilegua!

“Reizen” blijft mijn constante leermeester. Telkens opnieuw word ik uitgedaagd. Wat is een irrationele angst? Wat is reële angst en wat is gezond verstand? Hoe herken je het verschil? Wanneer volg je je buikgevoel?
Ondertussen voel ik me heerlijk in Argentinië. Ik ben benieuwd wat er nog meer op ons pad komt. Ik wil zeker ook nog naar Paraguay! Alleen al omdat er ooit een einde komt aan ons visum in Argentinië.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kiezen is verliezen.

DAG 1

Onze gids Gabriel arriveert 10 minuten te laat, maar zijn enthousiasme compenseert ruimschoots. De tocht start onder een stralende zon in een adembenemend berglandschap. Al na 2 uur begint Gabriel te klagen over het gewicht van zijn backpack. Hij vraagt Manu om hulp en samen reorganiseren ze de slordig ingepakte rugzak.
“Thank you, Manu! This is much better!”

Na een heerlijke lunch steken Manu, Hanne en ik een tandje bij. Gabriel sukkelt achter ons aan. Hij probeert het te verbergen maar heeft het duidelijk zwaar. De laatste kilometers zijn steil bergaf op modder en gladde stenen. Ik leen Gabriel mijn wandelstok en Manu neemt de tenten over. Het mag niet baten, onze ‘ervaren’ gids sukkelt tot 4 keer toe met zijn billen in een bruine modderplas. Ook zijn façade laat hij vallen. De valse glimlach maakt plaats voor gezucht en gepuf.

Onze camping komt in zicht aan de overkant van de rivier. Het duurt echter nog 3 kwartier voor we onze tent kunnen opzetten. Onze gids weet de oversteek niet te vinden! Als een wilde gaat hij op zoek naar het juiste pad, glijdt in de kant en verzwikt zijn enkel.

Na ons avondmaal delen we onze twijfels. We hebben het gevoel dat wij meer voor hem zorgen dan hij voor ons. We vragen of hij de trek al vaker heeft gedaan. Het lijkt wel alsof hij de weg niet kent!
Een spervuur van excuses volgt. Hij wil enkel als gids werken en niet de spullen dragen.
Onze wensen aan het boekingskantoor waren echter duidelijk. Blijkbaar heeft hij zichzelf overschat.
We besluiten samen met Gabriel om er het beste van te maken. Op het einde van de tocht klaren we de situatie wel uit met het kantoor.

Als we gaan slapen vraagt Gabriel om hem om 6u te wekken, zijn batterij is bijna leeg. Opnieuw moet ik voor mijn gids zorgen. In de hoop dat er om 7u een lekker ontbijt klaar staat, slik ik mijn ongenoegen weg.

DAG 2

Mijn alarm gaat af en ik wek Gabriel. Wat volgt is een uur gezucht en gekreun.
Als wij om 7u uit de tent komen, is er geen ontbijt te bekennen. Hij leent tandpasta en insectenspray bij Hanne en vindt uiteindelijk de kracht om ons een lekker broodje voor te schotelen. Zonder koffie, die is hij vergeten.

Manu, Hanne en ik gaan op pad, terwijl Gabriel de achtergebleven chaos opruimt. Een paar uur later rusten we uit bij een prachtige waterval. Gabriel duikt weer op en geeft aan dat hij alvast voorop gaat.
Wanneer we hongerig aankomen bij het volgende dorp is er geen spoor van Gabriel te bespeuren. Teleurgesteld wandelen we verder. Hopelijk kunnen we snel lunchen.

Er duiken grote gele pijlen op die het moeilijke pad over de rivier aangeven. Wat later duikt Gabriel weer op. Nog steeds aan de oorspronkelijke kant van de rivier. Hij heeft de pijlen niet gevolgd.
In plaats van op zijn stappen terug te keren, probeert hij in een rechte lijn naar ons toe te komen. Hij springt van rots naar rots en valt met onze tenten én eten in het water!
Wonderbaarlijk genoeg blijft hij doorgaan. Bij zijn laatste sprong duikt hij in split op een de rots. Zelf ik voel zijn pijn tot diep in mijn edele delen. Doorweekt en met zijn hoofd in de handen zit onze gids op een rotsblok in het midden van de rivier.
Ik wil hem helpen en klauter naar hem toe. “No, I don’t need your help, go away!”.
Hij draait zich met zijn rug naar me toe en blijf als een koppig klein kind zitten. Het duurt nog minstens 20 minuten alvorens hij terug naar de oever gaat.
Het is al lang 14u gepasseerd en we hebben nog steeds niet gegeten. Als hij uiteindelijk de gele pijlen volgt en bij ons geraakt, loopt hij verder zonder een woord te zeggen. We grabbelen onze spullen bij elkaar en haasten ons achter hem aan.

Met krachtige stem brengen we hem tot stilstand. We moeten overleggen! Het is te laat geworden om de eindbestemming van de dag te halen.
“I don’t know, you choose. I don’t care.”
Bij de eerstvolgende camping zetten we onze tent op om te drogen. Gabriel begint te koken en uiteindelijk volgt er na het eten een kleine verontschuldiging.

We plannen vroeg op te staan. We moeten de verloren kilometers van vandaag goedmaken. Ik zet de wekker met de belofte hem wederom te wekken.

DAG 3

“Gabriel, time to wake up!”
“No, I don’t want to wake up. Thirty minutes more. Leave me.”
Onze mond valt open van verbazing!
“No Gabriel, you have to wake up. We need to leave at seven!”
“I hate you, guys! You are not my boss. Fuck you!”

Wij beginnen met inpakken en gaan tussen zijn rommel van de voorbije avond op zoek naar eten.
“No, you can not take food. It is my food, I paid for it.”
Tot nu toe hebben we ons rustig gehouden, maar als ze ons eten afpakken, verheffen Hanne en ik onze stem!
Gelukkig blijft Manu kalm.
“Please Gabriel, just give us some snacks. We will carry it ourselves.”
“You Manu, you are a man, so shut up. You don’t know me. I will not hit the girls, but ….”

We beseffen dat we met een tikkende tijdbom te maken hebben. We staken onze reacties en houden ons rustig.
Gabriel blijft tieren, al is het moeilijk om kwaad te zijn als niemand kwaad reageert.
Als een razende gek gooit hij alles uit zijn rugzak. Plastic borden, bestek, eten, … Hij laat alles achter en vertrekt.

Zeven uur lang marcheren we door de bossen, door regen en mist. Gabriel is verantwoordelijk voor ons vervoer terug. We hopen dat hij op ons wacht. De laatste kilometers dalen we af op pure wilskracht. Onze knieën doen pijn. Het plezier is sinds de rivier episode weggespoeld. De opluchting is groot als we het busje zien staan.

Onderweg naar La Paz blijft hij ons uitdagen.
“The material will be too late in La Paz, you have to pay more.”
“The walking stick is broken, you have to pay more.”
“You have to get out here, we can not bring you to your hotel.”

We gaan niet in op zijn spelletjes. Hij kan prikken en porren zoveel hij wil, wij geven geen kick. Uiteindelijk stapt hij zelf uit en dondert kwaad weg.

Exit Gabriel!

DAG 4

Na een hete douche en een uitgebreid ontbijt gaan we naar het boekingskantoor. De dame luistert vol ongeloof naar ons relaas. Tijdens het gesprek blijkt dat Gabriel haar die ochtend heeft bedreigd.
We hebben geen energie meer om te vechten. We laten het idee van een volledige terugbetaling los en stellen ons tevreden met gratis bustickets voor onze volgende bestemming.
We zijn heel zeker dat Gabriel nooit nog voor dit kantoor zal werken!

Deze ervaring heeft ook een schoonheid in zich. We konden steeds op elkaar rekenen. Zowel Manu, Hanne als ik namen het voortouw als de andere steun nodig hadden. Als we het niet meer zagen zitten konden we steeds op elkaar leunen.
Deze tocht is niet de highlight van onze reis met Hanne geworden.
Op zijn minst hebben we wel een ervaring waar we nog lang over zullen praten.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal I Hate You!.

In België komt al snel de vraag: “Wat is onze volgende bestemming?”. Na reizen in Azië, Australië, Noord-Amerika en Europa spreekt Zuid-Amerika ons het meeste aan.
Toch twijfelen we. In gesprekken over Zuid-Amerika gaat het vaak over “gewapende overvallen” en “aanranding”. En zoals ik al zei, ik hou niet van angst. We reizen ook niet meer zo basic. We hebben 2 blinkende laptops nodig voor ons werk en die wil ik liever niet kwijt geraken.

Ik neem verhalen van andere mensen niet standaard voor waarheid. Er bestaat zoiets als een reëel risico en een ingebeeld risico. Dus ik beslis om wat research te doen.
Met de website Nomadlist vind ik een goede tool om een vergelijking te maken. De gemiddelde veiligheid in Europa, Azië en Australië loopt ongeveer gelijk: 7 tot 9 op een schaal van 10.
In Zuid-Amerika ligt het gemiddelde in het noorden eerder rond de 3/10. In het zuiden (Bolivia, Chile en Argentinië) op 6 tot 7 op 10.

Gelukkig worden alle wilde verhalen ook in evenwicht gebracht. Het continent heeft prachtige natuur en vriendelijke en flamboyante mensen te bieden. We beslissen om het te doen. We gaan naar Bolivia en trekken vandaar richting de “veiligere” zone in het zuiden.

Tot daar het idee. De goedkoopste vluchten gaan via Brazilië en we krijgen de kans om 2 weken te housesitten in São Paulo. Af en toe je angsten in de ogen kijken kan geen kwaad, dus we zijn 3 weken in Brazilië met zijn safety score van 3,1 op 10.

Als we aankomen op de luchthaven van Rio overlopen we het veiligheidsadvies. Geen smartphones gebruiken op publieke plaatsen en geen juwelen dragen. We hebben een fake portefeuille bij de hand die we kunnen opofferen en na het ondergaan van de zon blijf je gewoon binnen.

Het is zeven uur als we landen en het is buiten pikdonker. Dit zijn de tropen en de zon gaat onder om 17 uur. Al snel zal een eerste regel moeten sneuvelen. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om een hele avond binnen te blijven.

De eerste dag blijft de telefoon veilig opgeborgen in de rugzak. Op een enkele stiekeme foto na.
Een paar dagen later begrijp ik dat we niet moeten overdrijven. De straten lopen ook hier vol met mensen die heel de dag door tokkelen op hun gsm. Waarom zouden wij ons angst laten aanpraten?!

We moeten gewoon ons gezond verstand gebruiken. ’s Avonds niet in de favela’s rondhangen bijvoorbeeld. Verder hebben we ons nog niet 1 keer onveilig gevoeld… Tot de match België – Brazilië!

Ann en ik kijken de wedstrijd in een kiosk op het strand van Copacabana. Al snel kiezen we er voor om ‘introvert’ te supporteren. Brazilianen worden nogal emotioneel van voetbal en ik heb geen zin om tegen die collectieve bewegingen in te trappen.
Na 13 minuten is er verbijstering. Als het scorebord na een half uur op 2-0 springt wordt het volledig stil. Het zonnige strand voelt ijzig en koud.
Bij de tegengoal in de tweede helft spuiten de hormonen weer vol de andere kant op. Er wordt gedanst, geschreeuwd en gefeest. Brazilië gelooft er weer in!

En dat is waar het gebeurt. Ik kan mezelf nog net dwingen om 2 keer in mijn handen te klappen voor de mooie Braziliaanse goal. Een wat oudere dame krijgt echter in de mot dat we niet vol voor Brazilië supporteren. Er verschijnt een wijzende vinger in onze richting en er barst een tirade los waarvan ik blij ben dat ik ze niet versta. Voor ik door heb wat er gebeurt vliegt er een zakje mayonaise naar mijn hoofd. Een vriendin van de dame in kwestie laat zich meeslepen, graait in de voorraad en smijt er nog een dosis mosterd achteraan.

Seconden later komt de hele tafel tot het besef dat dit alles weinig Braziliaanse fierheid verdient. Mevrouw Mayonaise krijgt een glas water toegeschoven en wordt met een arm rond de schouders tot bedaren gebracht. De laatste minuten van de match zijn duizelingwekkend. Nog nooit voelde ik zoveel emoties door me heen stromen zonder ze langs buiten te laten blijken.

Als ik ooit terugkijk op onze trip doorheen Zuid-Amerika kan ik maar hopen dat de meest akelige herinnering bestaat uit een (gesloten) zakje mayonaise dat me vol op het voorhoofd raakt. Verder is het hier geweldig, zijn de mensen super vriendelijk en kan ik Rio de Janeiro alleen maar aanraden als reisbestemming!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Angstzweet in Rio.