Als yoga docente ben ik maar al te bekend met het eerste beginsel uit de yogafilosofie: ‘Ahimsa’ oftewel ‘geweldloos’ door het leven gaan. Geweldloosheid wordt breed geïnterpreteerd en omvat ook onthouding van geweld tegen dieren. Telkens je een dier verorbert moet er immers iemand een dier de doodslag toebrengen.
Daarnaast verdiep ik mij sinds kort in de relatie tussen voedsel en gezondheid. De medische literatuur is duidelijk: consumptie van dierlijke producten heeft een nefaste impact op onze gezondheid als mens.
Ik kan ook niet langer negeren dat de totale uitstoot van CO2 door de vleesverwerkingsindustrie groter is dan de globale uitstoot van de transportindustrie.

Dit alles deed mij in november 2018 besluiten om vegetariër te worden. In totaal ging ik toen 27 dagen als vegetariër door het leven.
Ik was alleen in Buenos Aires toen ik die beslissing nam. Manu was op Vipassana retraite. Ik kookte meestal voor mezelf met veel groenten. Als ik toch eens uit eten ging, was er in de wereldstad Buenos Aires keuze genoeg om lekker vegetarisch te eten. Daarna was het mijn beurt om me terug te trekken in het Vipassana centrum. Ook daar was vegetarisch eten de norm. Het ging mij goed af en ik miste het vlees niet.
Tot we vertrokken richting Uruguay. In Colonia del Sacramento hadden we geen keuken ter beschikking. In de hele stad zijn er amper vegetarische alternatieven te vinden. Drie dagen na elkaar kreeg ik smakeloze gerechten voorgeschoteld. Op de vierde dag beland ik in een mega shopping center en ben ik gebroken. De food court bestond uit de ene fastfood keten na de andere.
Ik wil echt mijn best doen om te kiezen voor mijn gezondheid en de gezondheid van onze planeet, maar het lijkt alsof er niemand mee werkt …

Sindsdien eten we ‘thuis’ vegetarisch. Enkel op restaurant eten we nog vlees of vis, bij gebrek aan smakelijk alternatieven in Zuid-Amerika.
Ik was van plan om dit systeem te behouden bij onze terugkeer in België. Tot vorige week zondag een documentaire voor een keerpunt zorgde.

We arriveren in Toronto en na één dag zijn we beiden ziek. Verkouden, keelpijn, snot, hoesten, … . Alles erop en eraan. Toch negeren we onze ziekte. Manu verjaart en ik heb allerlei leuke dingen gepland. Gewapend met zakdoeken, keelpastilles en hoestsiroop verkennen we door weer en wind de stad.
We houden dit een paar dagen vol, maar op Paaszondag, Manu’s verjaardag, komen we er niet onderuit. De ziekte wordt erger en we zijn doodmoe. Die avond heb ik gereserveerd in een leuk restaurantje. Om die reservatie te halen, moeten we overdag rusten. We planten ons in de zetel en ik zet de documentaire “Earthlings” op.

De film is van 2006. Ik kan alleen maar hopen dat er in de laatste jaren veel veranderd is in positieve zin. Ik kan alleen maar hopen dat de beelden die ik zie niet de norm zijn. Dat het wantoestanden zijn die slechts heel uitzonderlijk voorvallen. Ik kan alleen maar hopen dit alleen gebeurt in Noord-Amerika, dat zulke excessen niet mogelijk zijn in Europa. Ik kan hopen zoveel ik wil, maar elk beeld dat ik zie was ooit werkelijkheid en daar wil en kan ik niet langer aan meewerken. Regelmatig rollen er tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel (dieren)leed.
Ik vind geen excuses meer. Mijn besluit staat vast! In Toronto zijn er in tegenstelling tot Zuid-Amerika genoeg mogelijkheden om lekker en vegetarisch te eten.

Manu zijn verjaardagsdiner is mijn afscheidsdiner van vlees en vis. Ik geniet nog een laatste keer van de volle smaken die ik voorgeschoteld krijg en sinds Paasmaandag is het officieel! Ik ben vegetariër!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik word vegetariër.

Niet zo lang geleden kwamen we 2 Belgen tegen. Wat een verademing om diezelfde uitspraak te horen, met een andere nuance!
Op basis van hun uiterlijk en het gesprek schat ik dat het echtpaar midden 60 is. Ze gaan elk jaar een dikke maand op reis, want… ‘Het is nu dat je het moet doen! Niet als je oud en versleten bent!’
Wat een heerlijke uitspraak als je de 60 gepasseerd bent!
Sindsdien grappen Manu en ik te pas en te onpas: ‘Het is nu dat we het moeten doen, hé schat!’

In de tijd die volgt evolueert deze uitspraak van grap tot levensmotto.

Terwijl we onze hele reis richting Ushuaia uitstippelen, vragen we ons af wat we erna gaan we doen. We hebben immers nog een dikke maand te vullen tussen Ushuaia en de job die Manu in de States heeft aangenomen.
Zullen we nog verder gaan dan Ushuaia? Gaan we op cruise naar Antarctica?
Uiteraard, want … het is nu dat je het moet doen! Als blijkt dat een 2weekse cruise 10.000 dollar per persoon kost, besluiten we dat het toch niet nu is dat we dit moeten doen.
Naar waar trekken we dan? We hebben alle interessante plekken tussen Ushuaia en Santiago al gezien. Onze eerst volgende stop is dus Santiago. Vanaf daar kunnen we het noorden van Chili bezoeken, of naar Peru, of we vliegen naar Costa Rica, of …

Plots valt ons oog op het Paaseiland. Deze mythische plek spreekt ons direct aan. Een eiland in het midden van de Stille Oceaan en toevallig enkel bereikbaar met een vlucht vanaf Santiago. Dus … het is nu dat we het moeten doen!
Enthousiast beginnen we te plannen. Wederom blijkt dat een tripje naar Easter Island een kostelijke bedoening is.
De vlucht is duur, de accommodatie is duur, het ticket voor het nationale park is duur, de supermarkten zijn belachelijk duur, de restaurants zijn onbetaalbaar duur, …
Ik wil het hele plan laten varen, maar Manu bijt zich vast: ‘Ik denk niet dat we nog snel richting Santiago komen. Het is echt wel nu dat we het moeten doen!’
Manu vindt ons zowaar een relatief goedkope vlucht. Ik stort mij op Airbnb en spot een relatief goedkope guesthouse.
Wanneer het eindelijk zover is proppen we onze rugzakken vol met rijst, groenten, kaas, confituur, koffie, thee, koekjes, chocolade en veel meer. We mogen elk 23 kilo meenemen op de vlucht en we maken daar dankbaar gebruik van.
Aangekomen op Easter Island worden we opgewacht aan de luchthaven. Onze chauffeur hangt ons een bloemenkrans rond de nek. Tja, relatief goedkoop is nog steeds niet goedkoop uiteraard.

Wanneer ik de volgende dag voor het eerst de beroemde Moai aanschouw krijg ik tranen in mijn ogen. Bij elke uitstap vergapen we ons aan de rijkdom die Isla Pascua te bieden heeft. We genieten van de waanzinnige natuur, de propere lucht, de rust die ondanks het toerisme overal te vinden is én onze huisbereide maaltijden.

Ik ben zo dankbaar dat we dit nu doen! Easter Island is één van de meeste bijzondere plekken waar ik ooit al ben geweest.

Als je ooit twijfelt of je iets al dan niet moet doen, onthoud dan … dat het verdorie nu is dat je het moet doen!!!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het is nu dat je het moet doen.

Ik lust graag een stukje vlees, maar na meer dan een maand in Argentinië heb ik er genoeg van. Mijn probleem is vooral dat een gerecht weinig meer omhanden heeft dan vlees. Een groot en meestal heerlijk stuk mals vlees (daar valt niet over te klagen) komt, ofwel met frieten ofwel met salade. Als ik de ‘gezonde’ keuze maak en kies voor een salade, krijg ik enkele kleffe blaadjes sla, tomaat en rauwe ajuin. Ik kijk verlangend naar het bord van Manu. Die gaat steevast voor de frietjes.

Af en toe bestel ik eens een pasta. Eén keer werd ik laaiend enthousiast van de de volgende beschrijving: huisgemaakte ravioli met vulling van geitenkaas, rode peper en olijven. De vulling is maar matig lekker en naast de ravioli serveren ze nog een stuk varkenslapje, terwijl dat nergens in de beschrijving staat.

Lekkere groenten staan amper op het menu. Vegetarische restaurants zijn al helemaal schaars.
In Brazilië waren er nog buffet-restaurants waar je per gewicht betaalt. Ook daar was veel vlees te vinden. Dat vlees werd wel aangevuld met een ruime keuze aan warme en koude groenten.
Ook in Bolivië was het al vlees dat de plak zwaait, maar daar kreeg je standaard een salade bij je bestelling.
De enkele groente die in Argentijnse restaurants geserveerd wordt, blijft meestal op het bord liggen. De gemiddelde Argentijn moet niets weten van dat konijnenvoer.

In de Lonely Planet lees ik dat onze volgende bestemming, Cordoba, bekend staat om zijn vele internationale restaurants. Er staan adresje in van Chinezen, Japanners en vegetarische restaurants. Het water loopt mij in de mond en ik neem mezelf voor om de komende dagen geen enkele ‘milanese’ te eten.
De eerste avond gaan we op zoek naar die adresjes uit de Lonely Planet. Ze zijn ofwel niet te vinden ofwel veel te duur. Het is intussen 21u30 en ik weiger mij neer te leggen bij weer een ‘vleesgerecht’. Gelukkig verblijven we in een appartement met keuken en zijn de supermarkten laat open. Ook het aanbod in de supermarkt brengt amper soelaas. Geen volkorenpasta, geen kokosmelk, amper verse groenten, geen vis, geen tofu, … We maken uiteindelijk een stoofpotje met linzen uit blik en rode paprika. Het smaakt goed.

De volgende ochtend raadpleeg ik Happy Cow. Een website die vegetarische en veganistische restaurants verzamelt per regio. Er blijken toch enkele vegetarische restaurants te zijn in de 2e grootste stad van Argentinië. Alleen zijn ze enkel ’s middags open. Vandaar onze vruchteloze zoektocht de vorige avond.
Mijn geluk kan niet op als ik het heerlijke vegetarische buffet vol verse groeten aanschouw. Ik schep mijn bord veel te vol en toch betaal ik twee keer niks. Ik geniet met volle teugen.

Reizen is jezelf aanpassen aan wat er voorhanden is. Eten wat de pot schaft! En in Argentinië schaft de pot vlees.
Ik probeer mijn gebrek aan gezonde voeding te relativeren. Er zijn ergere dingen in het leven dan elke dag te moeten barbecuen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Vlees, vlees en nog eens vlees.