Ego betekent ‘ik’ in het Latijn.
Ego is een andere naam voor mezelf.

De wereld leert me dat ik een groot ego heb.
Yoga en meditatie leren me dat ik geen ego mag hebben!
Ego is iets dat ik heb, kan hebben of kwijt kan geraken.

Volgens de psychologie is mijn ego wat ik van mezelf denk, mijn volledige zelfbeeld.
Mijn ego zijn gedachten. Alle gedachten samen die ik heb, over mezelf.

Van gedachten kan ik één ding met zekerheid zeggen: ze gaan altijd over het verleden of de toekomst. Gedachten gaan nooit over ‘nu’.
Mijn ego is wie ik denk dat ik vroeger was of wie ik later wil worden.

Voor de filosofiefanaten ontstaat er een mooi vraagstuk. Als mijn ego (ik) de gedachten zijn die ik (ego) over mezelf (ik/ego) heb, wie of wat is dan die ‘ik’?
Eerlijkheidshalve, ’ik’ ben zelf niet zeker van het antwoord op die vraag.

Laat me het eens pragmatisch aanpakken. ‘Ik’, dat is mijn lichaam!

Wist je dat de cellen van je lichaam constant vernieuwen? Binnen een periode van een paar jaar is het merendeel van alle cellen in je lichaam splinternieuw! De bouwstenen daarvoor halen we in onze voeding.

Mijn lichaam is wat ik eet.
Ik ben wat ik eet.
Mijn ego is wat ik eet.
Misschien heb ik daarom een groot ego?
Ik ben nogal ’ne groten eter’.

Na 10 dagen stilte en meditatie tijdens mijn Vipassana cursus kwam ik tot een paar ontdekkingen over mezelf. Mijn ego werd dus nog groter want ik leerde iets bij over mezelf.

Ik besefte dat ik in mijn gedachten vaak bezig ben met wat er ’niet’ is.
Ik zie de mogelijkheden van een situatie, ik zie wat ergens mist, ik zie wat iemand nog beter kan doen, ik zie wat wenselijk is, ik zie wat anders kan, ik bedenk wat ik nog te doen heb.
Als mijn ego ook zo functioneert bestaat mijn ego dus uit alles wat ik niet ben!

Ik zoek naar een conclusie om verder te schrijven en ik besef dat die er niet is.

Het ego, dat blijft een vraagteken!
Misschien maar goed ook. Zo kan ik elke dag opnieuw verrast worden door mezelf en door de wereld om me heen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik en mijn ego.

Ons huis in Turkije heeft dit effect op me. Ik vraag me al drie weken af waarom. Ik wil snappen waarom. Ik wil een oplossing en zorgen dat ik situaties als deze uit de weg kan gaan.

Komt het door de lichaamslengte van de eigenaren van dit huis? Ze bouwden hun huis volledig naar eigen wens. Met het kleine nadeel dat ze een derde kleiner zijn dan ik. Voor elke deur moet ik me bukken. Het plafond is dag in, dag uit vervaarlijk aanwezig. Aan de lamp in het bureau heb ik me wel zeven keer gestoten. Uiteindelijk krijg ik door dat het beter zou zijn die ruimte enkel nog nederig gebukt te betreden. De nadelen die dit heeft voor mijn rug wegen niet op tegen de kans op een lichte hersenschudding.

Als bescherming voor de zon brengen we het merendeel van de dag door onder de houten luifel achter het huis. De enorme ruimte is gezellig ingericht met salon en lange eettafel. Het ontbreekt aan geen enkel comfort. Toch gaat ook deze ruimte op me drukken. Door de combinatie van de lage luifel en de heuvels in de tuin is er geen millimeter van de blauwe lucht te bespeuren. Ons domein is gigantisch dus we achtervolgen een hele dag lang de schaduwplekken. Zo kan ik het gevoel van ruimte onder open hemel vasthouden. Dat blijkt belangrijk voor me.

We letten op vier hondjes, 4 vrouwelijke teefjes. De leidster van de troep noemt Daisy en kreeg van haar baasje de bijnaam ‘Crazy Daisy’. Daisy werd na een paar dagen verliefd op me en gedraagt zich sindsdien als een jaloerse teef. Ze snauwt naar elke andere hond die aandacht van me krijgt. Gelukkig spaart ze Ann!
Als we gaan wandelen is haar enthousiasme niet te stoppen. Met haar hele kracht trekt ze me vooruit. “Ik wandel met de hond, de hond niet met mij!” Dat principe hanteer ik als ik een hond uitlaat. Al mijn hele leven slaag ik erin om dit binnen een paar dagen aan te leren. Spijtig genoeg is Crazy Daisy even koppig als ik en dus laten we ‘elkaar’ uit. Elk met ons eigen idee over de situatie.

Misschien valt de hele locatie tegen doordat ik hier heel moe toekwam. In België had ik veel werk met Khandhas. Nadien ging ik even langs Budapest om een training te geven. Daarna lieten we ons opslokken door Londen en Istanbul. Het voelt alsof ik al maanden niet meer gerust heb. Dit wordt me pijnlijk duidelijk gemaakt toen ik op 1 dag tijd mijn duim én enkel verstuik. Een letterlijke tegenvaller.

Na een paar dagen platte rust ben ik weer op kracht. Toch is de hele impact van deze plek niets veranderd. Dat verbaast me niet. Ik kom vaak op nieuwe plaatsen en maak dit geregeld mee. Ik kan het gegeven enkel verklaren met de ‘energie’ van deze locatie. Ze is niet compatibel met me. Zonder logische reden. Zodra ik op een bus stap weg van hier zullen de wolken in mijn hoofd opklaren!

Ik moet denken aan een quote: “If you can change it, change! If you can’t change it, accept!” Het is een principe waar ik enorm aan hecht. Het zorgt ervoor dat ik er alsnog het beste van maak. Dat doe ik ook. Het is niet omdat mijn gemoed aan me trekt dat ik daar aan moet toegeven. Net als bij Crazy Daisy!
We hebben een paar fijne uitstappen gemaakt. De laatste weken hebben we ook hard gewerkt aan een nieuwe website om muzische workshops en creatieve activiteiten aan te bieden. Werk waar ik best fier op ben.

Zolang ik hier ben maak ik er het beste van. Toch kijk ik er naar uit om weer op stap te gaan naar een plekje waar ik wel bij pas.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een tegenvaller.

We willen naar de vallei van Zanskar, maar hoe meer we naderen, hoe meer twijfels boven drijven.
De weg belooft slopend te worden. Een reis van meer dan 10 uur en 240 km; alsof je heel België doorkruist op een doodlopende zandweg. Voor de terugweg hebben we twee mogelijkheden. Dezelfde route terug naar Kargil of een 12 dagen durende trektocht door de Himalaya’s naar Leh. Voor die laatste voelen we ons niet klaar. Onze benen missen training en we moeten wennen aan de hoogte.
Wat doet een mens dan? Jezelf afvragen wat de beste keuze is, voor en nadelen afwegen. Wat is daar te doen? Wat gaan we daar doen? Valt er nog iets anders te doen dan lange trektochten? Alle transport erheen is peperduur. Is het wel de moeite om te gaan?

Door er te veel over te denken gaan we uit van de moeilijkheden en creëren we de illusie van een gebied waar geen fluit te beleven valt. Toch besluiten we om het te doen. Al kost het uitje ons een bom geld, het belooft een prachtige route en plek te worden.

Om 5u30 staan we klaar voor vertrek en uiteindelijk komen we ’s avonds pas na achten toe. Hoewel de mist ons heel de ochtend parten speelt – het uitzicht op een paar van ’s werelds hoogste toppen wordt ons ontnomen – blijft het ene na het andere landschap me omverblazen.
Ann klikt wel meer dan 150 foto’s bij elkaar. Een gletsjer die zichzelf kilometers ver het landschap in duwt. Een rivier die ontstaat als een klein zielig beekje en beetje bij beetje uitgroeit tot een kolkende allesvernietigende watermassa. De weg, of zal ik zeggen het keienpad, kruist ontelbare keren de stromen smeltwater die vanaf de toppen de vallei in beuken.

Het is weinig mensen of situaties gegeven om mij het zwijgen op te leggen. Hier naast de hoogte en de schoonheid van deze kolossen word ik klein, heel klein. Als na elke bocht een nieuwe zilverwitte top opduikt word ik gevoelig en springt een enkele traan naar boven. De absurditeit van de vorig dag wordt me duidelijk. Ik moet niet altijd iets te ‘doen’ hebben. Hier ‘zijn’ is zo veel meer dan voldoende!

Zo kom ik terug bij mijn goede vriend Patanjali en de tweede stap van zijn achtvoudige pad: de Niyama’s.
Het staat voor persoonlijke gedragsregels, de onvoorwaardelijke do’s in het leven.
Er zijn wederom 5 Niyama’s, net als bij de yama’s. Patanjali schreef: “Wanneer de geest verstoord wordt door negatieve gedachten, is het concentreren op de tegenovergestelde gedachte de beste remedie”. In die zin zijn de Yama’s en de Niyama’s andere uitersten op eenzelfde schaal:

• Saucha: reinheid, zuiverheid in lichaam en geest.
• Santosha: tevredenheid, content zijn dat de dingen zijn zoals ze zijn.
• Tapas: discipline en soberheid, gebruik niet meer (spullen, eten, …) dan je nodig hebt.
• Svadhyaya: studie, stilstaan bij je zelf, zelfreflectie.
• Ishvarapranidhana: overgave, in de klassieke teksten bedoeld als overgave aan God. Ik houd het bij ‘jezelf overgeven aan het leven’.

Intussen verblijven we vier dagen in Padum, het dorp aan het eind van de weg. Het is hier dat Patanjali’s Niyama’s betekenis voor me krijgen. Er is geen elektriciteit. De transformator is defect en terug gestuurd naar de stad. Men weet niet wanneer hij terugkomt. Gisteren kocht ik de laatste fles mineraalwater in de winkel dus vallen we terug op gekookt leidingwater. Het water van de douche is ijskoud, dagelijks krijgen we een ‘hot water bucket’ om ons te wassen. Ons vertrek is onduidelijk. Op een dag komt de bus en kan je bij de conducteur een zitje reserveren. Vertrekken doe je de ochtend nadat de bus is volgeboekt. Intussen heb ik veel tijd om stil te staan bij de laatste dagen en elke keer ik mijn hoofd draai krijg ik een nieuw perspectief op de bergen om me heen.

Er valt hier inderdaad geen fluit te beleven, maar wat is daar erg aan? Santosha!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Pieken en dalen.

Yoga biedt niet enkel lichaamsbeweging maar stimuleert ook een filosofische en spirituele ontwikkeling. Onze eerste lessen zijn een mooie gelegenheid om terug te grijpen naar de eerste stap van Patanjali, de Yamas.

Yamas kent vele vertalingen. Sociale regels, onthoudingen, dont’s, … De vijf Yamas zijn:

• Ahimsa: geweldloosheid
• Satya: niet liegen
• Asteya: niet stelen
• Aparigraha: niet hebzuchtig zijn
• Brahmacharya: deze laatste is wat moeilijker te vertalen in één woord. Het komt neer op focus, je energie niet richten op wat niet goed voor je is.

Tot daar mijn exposé over de yamas. Simpel toch. Niet? Ze lijken alle vijf zo logisch dat het bijna de moeite niet is om er stil bij te staan. Dit kennen we ook al van onze 10 geboden? Natuurlijk mag je niemand op zijn neus slagen en natuurlijk mag je niet liegen en … en toch.

Terwijl ik hier zit te schrijven heb ik al zeker 8 vliegen doodgemept. Ik word er beter en beter in om ze te raken maar wat met Ahimsa?
In mijn vorige artikel heb ik jullie beloofd ‘snel’ terug te komen op Patanjali en nu zijn we al meer dan een maand verder voor ik ermee aan de slag ga. (Satya?)
Brahmacharya leert me enkel keuzes te maken die goed voor me zijn. Vraagt het me misschien meer energie dan ik verwacht had om dit onderzoek te voeren?
Of is het omdat ik liever illegale filmpjes en software download (Asteya?) op onze spiksplinternieuwe MacBook Air.
Een nieuwe aanwinst die we denken nodig te hebben om een centje bij te verdienen onderweg? (Aparigraha?)

Plots blijken die vijf logische Yamas minder evidente ettertjes dan op het eerste zicht. Zeker als je de focus van buiten naar binnen draait.
Liegen tegen andere mensen mag niet, maar lieg ik nooit tegen mezelf? Als ik mezelf wijsmaak dat ik die laatste paar happen in de pan echt nodig heb bijvoorbeeld. Of als ik geloof dat even op Facebook kijken interessanter is dan mijn tekst afmaken. Of als ik me niet lekker voel, iemand me vraagt “Wat scheelt er?” en ik zeg “Niets!”. Is het des mens om te liegen tegen jezelf over je gevoelens, je verlangens, over die lat waarvan je denkt dat ze zo hoog moet liggen? En elke keer opnieuw probeer ik aan mijn eigen leugen te voldoen.
En toch hoeft dat niet altijd ‘slecht’ te zijn. Als ik de waarheid niet een beetje had verdraaid zou Ann nu niet haar eerste yogalessen geven. Zolang het evenwicht maar bewaard blijft. Daar ligt meestal mijn uitdaging.

Wat heeft dit nog met yoga te maken? Als ik probeer om in een evenwichtspose te staan en ik maak mezelf wijs dat ik met twee dingen tegelijk kan bezig zijn word ik al gauw met de waarheid geconfronteerd. Dan val ik om, dan verlies ik mijn evenwicht en raak ik uit balans. Een fysieke houding en een beweging toont dadelijk de waarheid: als je liegt tegen jezelf doe je jezelf geweld aan.

Of we onze 4 Israëlische studentes een confrontatie bieden met deze inzichten weet ik niet. Dat is ook niet mijn bedoeling. Ze blijven dagelijks terugkomen dus we doen zeker iets goed. Wat ik wel weet is dat ik de keuze maak om zo min mogelijk tegen mezelf te liegen. Zo heb ik veel meer te bieden aan mijn omgeving.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Liegen is bedriegen.

Nu is de wereld mijn huis, maar vandaag voel ik mij er niet thuis.

Getoeter van taxi’s, geklop van bouwwerken, geroep van Indiaërs en geblaf van honden weerhouden mij van een herstellende slaap. De hele dag kronkel en draai ik op zoek naar een comfortabele houding in ons oncomfortabel bed. Het enige lichtpunt is de televisie. Ik kijk bijna een hele dag lang Amerikaanse blockbusters. Als om het halfuur de elektriciteit uitvalt (this is India) zoek ik een andere afleiding. Drie keer per dag moet ik mezelf enigszins toonbaar maken en gaan we op zoek naar voedsel dat mijn lichaam niet onmiddellijk afstoot. Met lede ogen zie ik hoe Manu het merendeel van mijn soep binnen lepelt. Twee seconden later ben ik overgeleverd aan het hurktoilet van het restaurant. Ik kan alleen maar hopen dat deze keer mijn sandalen en broek ongeschonden uit de strijd komen.

Het kan erger. Een paar weken terug had ik tijdens een ellenlange treinreis gelijkaardige symptomen. 25 uur lang zocht mijn lichaamsvocht langs alle mogelijke gaten een uitweg. Mijn enige toevluchtsoord was een hurktoilet dat ik moest delen met 100 andere passagiers.
Als we dan met zijn allen deze reis overleefd hebben, zijn we er nog niet. De rugzak weegt door op mijn pijnlijke rug. De opdringerige tuktukchauffeurs krijgen het zwaar te verduren als ze mij lastig vallen tijdens een buikkramp. We staan nog maar aan het begin van onze queeste naar een fijne guesthouse of ik moet mijn sluitspier alweer krampachtig aanspannen. Na een aantal schamele en beschimmelde plekken stap ik een potentiële kamer binnen en voel ik me warempel thuis.

Ik mag mezelf gelukkig prijzen. Ik heb iemand die voor me klaarstaat tijdens deze moeilijke momenten. Ik heb veel respect voor solo reizigers die deze dagen alleen overleven.
Ik ben mijn man zo dankbaar. Hij staat aan mijn zijde met een nat washandje, terwijl ik de ziel uit mijn lijf kots. Hij legt de restaurant eigenaar geduldig uit dat hij het glas zal terugbrengen nadat zijn vrouw zich heeft opgewarmd aan een kopje thee. Hij gaat op zoek naar de dichtstbijzijnde apotheek en verdraagt alle kleuren en geuren die ik verspreid. Hij wrijft zachtjes over mijn rug als al mijn spieren samenkrampen. Daar, in zijn handen, ben ik thuis.

Wat mijn man niet doet, is foto’s maken terwijl ik ziek ben. Er zijn dus geen beelden voorhanden om dit ‘zieke’ verhaal te staven. Gelukkig hebben we vele ‘gezonde’ foto’s van ons thuisgevoel in Dharamsala.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik ben het kots-beu!.

De opleiding bestaat uit een stevig programma van 7 uur ’s ochtends tot 7 uur ’s avonds. Naast 4 uur Asana les krijg je vakken als yoga filosofie, anatomie en fysiologie, art of teaching en meditatie.

Een van de eerste vragen is “Wat is yoga?”. Veel mensen, inclusief ikzelf vroeger, associeren yoga met de fysieke lessen die we in het Westen kennen. Een bewegingsles van een uur waarbij je met je lichaam de ene na de andere exotische pose (asana) aanneemt. De asana’s hebben sprekende namen als ‘downward looking dog’, de berg, de vliegende duif, de cobra, ‘éénbenige pauw’, … Het maakt je flexibeler, leniger, standvastiger, …

In realiteit is yoga veel grootser dan deze eerste indruk. Yoga is een levensfilosofie waar de asana’s slechts een onderdeel van zijn. Het woord ‘yoga’ is afkomstig uit het Sanskriet, één van de oudste gedocumenteerde talen ter wereld. Letterlijk betekent het ‘verenigen’ of ‘samenbrengen’.

Vanaf daar wordt het filosofischer. Wat willen we samenbrengen? Daar zijn evenveel antwoorden op als mensen die yoga beoefenen.

• Lichaam, mind en ziel
• Emoties en verstand
• Je perceptie van de wereld (the un-real) en de wereld zoals die echt is (the real)
• Werk en privéleven
• Hoofd en hart
• Job, passie en bankrekening
• Jezelf, je familie en je omgeving
• Sociale, liberale, groene en extremistische standpunten
• …

Zal ik nog een tijdje doorgaan? Er valt nogal wat te verenigen in een mensenleven.
Vooral binnen ons westerse wereldbeeld waarbij we vaak vertrekken vanuit een ‘ik – zij’ denken. Het klassieke oosterse wereldbeeld vertrekt vanuit een unie, een geheel. We zijn allemaal deel van dezelfde wereld, deel van hetzelfde geheel. “Same, same, … but different”. Een uitspraak die je wel vaker hoort in India. Eerst zijn we gelijk, pas later verschillend.
Je kan het ook bekijken als een “of – of” denken of een “en – en” denken. Dat doet me denken aan een paar jaar geleden. Een hele tijd had ik mezelf afgevraagd of ik in het bedrijfswereldje wou blijven werken of toch iets met theater wou gaan doen. Toen werd me duidelijk dat de juiste vraag niet ‘of?’ is, maar wel “Hoe kan ik beiden verenigen?”. In mijn geval door met theatertechnieken in de bedrijfswereld aan de slag te gaan.

Dat klinkt allemaal heel mooi in theorie, maar hoe begin je daar aan? De yoga traditie maakt het antwoord simpel, begin bij jezelf. Wil je iets over de wereld leren, begin bij jezelf. Alle kennis van de hele wereld zit ergens in je, je hebt alleen de juiste ervaring nodig om ze er uit te krijgen. Leer de complexiteit van je eigen lichaam kennen en je zal meer respect voor de natuur en je omgeving krijgen. Leer je eigen gedachtenstroom kennen en je zal anderen beter begrijpen. Leer je eigen imperfecties kennen en je zal die van je omgeving beter aanvaarden … Van hieruit komt de oude Indiase uitspraak “Ahum Brahmasmi”, “I am the universe”. Learn about yourself and you master the universe.

Opnieuw, dat klinkt heel mooi, maar hoe begin je daar dan aan? Yoga laat je niet aan je lot over. Er bestaat een pad van 8 stappen om jezelf te leren kennen en tot volledige ontwikkeling te komen. In een groot woord, om tot verlichting te komen. Het pad werd voor het eerst in de 4de eeuw voor Christus uitgeschreven door de schrijver Patanjali. De 8 stappen zijn:

• Yamas: Sociale regel
• Niyamas: Persoonlijke gedragsregels
• Asana: Fysieke poses
• Pranayama: Controle van je ademhaling
• Pratyahara: Controle over je zintuigen
• Dharana: Concentratie
• Dyana: Meditatie
• Samadhi: Verlichting

Het is ongelofelijk hoeveel kennis deze cultuur duizenden jaren terug al had over ‘mensen’. Onze wetenschap erkent nog maar recent dat de oorzaak van ziektes soms ook bij mentale stress of andere patronen ligt. En dan heb ik het nog niet over de omgekeerde weg, dat sommige ziektes geen pillen nodig hebben, maar een verandering bij de bron, bij je geest, bij je denken.
Ik durf te stellen dat meer investeren in ‘persoonlijke ontwikkeling’ op termijn zorgt voor een besparing in onze gezondheidszorg en een stijging van ons algemene geluk. Maar ja, …. dat valt maar moeilijk ‘wetenschappelijk’ te bewijzen.

Waarom kwam ik naar deze opleiding? Het idee kwam van Ann. Ze werkt al jaren als dansdocente en was op zoek naar een nieuwe uitdaging.
Mijn beweegreden was onduidelijker. Mijn gevoel vertelde me dat me verdiepen in yoga zinvol kon zijn. Dat gevoel is intussen bevestigd. Wat ik bijgeleerd heb kan ik moeilijk in een paar zinnen samenvatten. Ik voel me sterker in mijn lichaam. Ik leer bij hoe mijn hoofd functioneert. Ik krijg een duidelijk beeld van hoe yoga en meditatie zinvol zijn om theater te maken. Ik ontdek dat ademen het beste antwoord is op stress en spanning …. Kortom, veel te veel voor één artikel. Daarom neem ik me voor om de komende weken op elk van de 8 stappen van Patanjali in te gaan. Ik wil stil staan bij wat die grote woorden zoals meditatie en verlichting voor mij betekenen, in de wereld van vandaag. Wordt vervolgd.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal I am the universe.

1 april, 11u
Gaan we per tuk-tuk of per bus naar de luchthaven? De ene kost ons een paar tientjes, de andere een paar honderd roepies. De ene zet ons af voor de deur, de andere vraagt een extra wandeling van anderhalve kilometer.
“Eens kijken of we een goede prijs voor de tuk-tuk kunnen regelen, het wordt nog een lange reis.”
Als we één stap op straat zetten gebeurt het weer vanzelf:

“Hey, you need tuk-tuk? Where you going?”
“To the airport with the bus.”
“Come, come, cheap price!”
“How much?”
“Only 700.”
“I give you 500.”
“No, no, 700 cheap price.”
“No 500!”
“Ok, ok, step in, … I do it for 600”
“500!!!”
“600 last price”
“Ok then we go!”
We draaien ons in koor om en beginnen te wandelen.
“Ok step in.”

De man was al van 7 uur vanochtend aan het wachten op zijn eerste klant.

1 april, 11u30
Aan de rij bij de vertrekhal lijkt geen einde te komen. ‘Rij’ is veel gezegd. Te pas en te onpas ontstaan er ‘hoopjes’. Sri Lankezen houden van hoopjes, dan kan je makkelijker voorbij steken.
Thuis kon ik me vaak stilzwijgend aan zulke situaties ergeren. Je staat in een rij aan de kassa, in Walibi, voor een bankautomaat, …. en plots wordt de rij ‘onduidelijk’. Je weet wat er gebeurt maar zolang iemand je niet ‘echt’ voorbijsteekt is het moeilijk om er iets van te zeggen. Het stemmetje binnenin begint te razen. “Zou ik iets zeggen? Of niet? Kan die nu niet gewoon achter mij blijven staan! Die is nu toch echt wel  …”
Mijn filters vallen weg en ik zeg makkelijker wat ik denk. Er wordt terug een rij gevormd en iedereen blijft braaf achter ons… Tot een paar minuten later een nieuwe Sri Lankees is opgerukt en plots weer naast mij opduikt, …

1 april, 12u30
Op zoek naar een maaltijd op de luchthaven. We hebben ‘veel’ roepies over waar we vanaf moeten. De meeste zaken aanvaarden echter geen lokaal geld meer voorbij de douane en de prijzen staan in dollar aangegeven. Onze ‘veel’ roepies zijn amper 1 warme maaltijd waard. Damn!

1 april, 13u50
Take Off

1 april, 15u15
De immigratiebeambte vraagt me wanneer we weer uit India vertrekken. Ik sta met mijn mond vol tanden. We hebben helemaal nog geen vertrekdatum en mijn gevoel van tijd ben ik nagenoeg kwijt. Vraag me welke dag van de week het is en ik moet op mijn gsm kijken. Nu gaat het om maanden en ik kan op niets komen. En ik weet dat ze niet houden van vage verhalen. “Euhm, euhm, two days before te end of our visa”. Gelukkig slikt hij mijn antwoord en haalt hij zijn grote stempel boven. We’re back in India.

1 april, 15u25
Vanaf hier kennen we onze weg, we kwamen al twee maal eerder langs Madurai. Ik krijg een tuk-tuk rijder zo ver om ons te tonen waar de bushalte is, een overwinning van vriendelijkheid op winstbejag.
Terwijl we een eerste chai drinken zie ik de bus een eind verderop rijden. “Zakken pakken en lopen!”
Arm vrouwtje van me, het is voor haar nog minder evident om met dat gewicht een spurtje te trekken dan voor mij.

1 april, 15u30
Aan de babbel met de buschauffeur en de ticketverkoper. De bus vertrekt pas binnen een kwartier. Dit is de standplaats en net stonden we op de halte … We bieden hen een Sri Lankese Lemon Puff aan.

1 april, 16u
Op de bus richting Madurai glijdt een film van bekende beelden voorbij. Mensen liggen langs de straatkant in lompen. Afval, overal waar je kan kijken afval. Geuren die door je neus heenrijden als de kruising van een TGV met een vuilniswagen en toch betrekkelijk vertrouwd ruiken. We zijn terug op de grootste vuilnisbelt van de wereld en ik wil op geen enkele andere plek zijn.
Alle beelden, geuren en geluiden zijn zo anders dan in Sri Lanka. Beide landen hebben wat mij betreft niets, maar dan ook niets met elkaar te maken, behalve hun nabijheid.
Het maakt dat ik met een hernieuwde blik rondkijk. Ik ben weer gevoelig voor wat ik zie. De armoede maakt me triest, ik wil met een vuilniszak rondlopen om heel deze wereld op te kuisen, ik wil de mensen uitleggen dat ze niet moeten roepen en toeteren om gehoord te worden, … Ik besef dat er binnen een paar uur weer noodzakelijke filters zullen opkomen. Noodzakelijk ja, een mens kan dit op lange termijn niet aan zonder filters. En toch is het ook heerlijk om te voelen hoe ik hier terug door geraakt word.
Een eeuwig tweestrijd. Tot waar laat ik me raken? Vanaf waar maak ik me hard en neem ik afstand? Ik heb er geen pasklaar antwoord op.

1 april, 17u
Ik vergat een maand terug een broek en hemd bij Mital. De spullen liggen klaar aan de receptie van het hotel van haar ouders. Cool! Eén broek minder maakt in dit geval echt een groot verschil!
Nu naar het dakterras en wachten op Mital. ‘Rond’ 19u30 komt ze naar hier om samen iets te eten.

1 april, 20u45
Mital komt toe, nu zijn we volledig. Er werden nog CSers uitgenodigd, we zijn met een clubje van 7. Ook een Belgische meid die alles thuis achterliet en nu op zoek is naar een plek in India om een guesthouse te starten.

1 april, 23u50
Onze nachttrein vertrekt redelijk op tijd. We hebben twee Upper Berths in Sleeper Class. Ik hoop dat iedereen snel stil wordt zodat we dadelijk kunnen slapen. Op de trein slaap je toch altijd minder vast. Mijn Eastpak met de waardevolle spulletjes trek ik op mijn buik en ik draai me alvast op mijn zij.

2 april, +/- 1u
Een paar meter verder worden nummers heen en weer geroepen en het licht gaat aan. Er liggen er weer een paar niet op hun plaats …

2 april, 7u
Ik moet plassen. Onderweg naar de wc grijp ik de steunen langs de deur en hang mijn lijf uit de trein. Met slaperige ogen zie ik een landschap zoals ik het nooit eerder zag, zanderig goud-bruin met best veel groene vegetatie en in de verte wat bergen. In heel het plaatje geen mens te bespeuren. Ik kijk naar links en zie wagons zover mijn oog reikt. Rechts hetzelfde verhaal.

2 april, 7u02
Die geur, …. De geur van een Indian Railways Sleeper Class hurktoilet. Als je me binnen 20 jaar een staal van dit odeur laat ruiken weet ik gegarandeerd nog steeds waar het vandaan komt. Niet noodzakelijk ondraaglijk, wel absoluut uniek.

2 april, 8u20
We moeten in de buurt van Bangalore-East Station zijn. Het is geen officiële halte, maar aangezien onze trein toch te pas en te onpas stopt maken we ons klaar om de sprong te wagen. Backpack op de rug en Eastpack op de buik. Ik hang mezelf weer half uit de trein om te kijken waar we zijn. Nog wat trager, … nog een beetje, … enne ja! Dit bespaart ons een extra rit vanuit het centrum van de stad.

2 april, 8u45
We bellen aan bij Samar. Omdat we twee nachten na elkaar met de trein reizen vroegen we een CSer of we bij hem een douche mogen nemen. We werden gewaarschuwd dat er veel vrienden en familie zou rondlopen, verder was het in orde.
Een hele dag heerst er in het appartement een gezellig komen en gaan. Ik heb echt waar geen idee hoeveel mensen ik gezien heb. We krijgen zowel ontbijt als een rijkelijke lunch voorgeschoteld en genieten van de welverdiende douche.
Het grootste deel van de tijd praten we met Vimal. In één gesprek passeren zowel religie, uitgaan, politiek, ethisch zakendoen, de Indiase entertainment scène, opvoeding, trouwen, … de revue. Ik vind het heerlijk, gesprekken waar je iets uit meeneemt, en waarvan je weet dat de ander dat ook doet.
Laat na de middag verdwijnen we weer, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

2 april, 20u30
Onderweg naar het station komen we in een shopping centrum terecht. Geloof het of niet, maar ze hebben er een Spar. We kopen alle ingrediënten voor ons all time winner ontbijt.
Bij de uitgang een tiental kassa’s naast elkaar, net zo ontworpen zoals thuis. Alleen hebben de mensen geen benul wat ze ermee moeten … Het pedaal van de rolband werd waarschijnlijk nooit aangesloten, de producten worden één voor één uit het karretje aan de kassier aangeboden, de plastieken tasjes liggen op de rolband ipv er voorbij, na elke scan worden zowel de prijs als de barcode nauwgezet nagekeken en als ik zelf mijn producten in een plastic tasje wil steken is de kassier al helemaal in de war … Ik had niet noodzakelijk haast, maar als iets dat 4 minuten hoort te duren er plots meer dan 15 in beslag gaat nemen vind ik het toch heel moeilijk om rustig te blijven.

2 april, 23u30
Met goed en wel een uur vertraging komt onze trein het station binnengereden. De vloer van de coupé ziet eruit alsof een hele kudde apen zich in de afdeling nootjes van een supermarkt heeft uitgeleefd. Gelukkig komt er nog iemand rond om wat te vegen.
Het duurt nog zeker een half uur voor de trein vertrekt. Ik leg me neer en val als een blok in slaap.

3 april, 8u
Ik heb voor het eerst het gevoel dat ik goed geslapen heb op een trein, fijn.

3 april, 10u
Onze wagon is bijna leeggelopen. Tijdens de volgende halte stoppen we 5 minuten en plan ik een wandelingetje te gaan doen op het perron.

3 april, 10u05
We rijden het station binnen. Op het perron staan, … mensen. Een zee van mensen. Terwijl we verder het station binnenrijden begint de zee meer op een oceaan te lijken. Elke trein heeft een paar wagons voor de ongereserveerde klasse en ik besef dat deze toevloed daar niet in past.
Deze mensen kennen hun treinen beter dan wij, ze weten perfect dat deze wagons intussen zo goed als leeg zijn. Morgen is er een religieus festival in Hampi en niets of niemand zal hen tegenhouden daar heen te gaan.
Onze wagon stroomt vol met zoekende, trekkende, duwende families. Allen op zoek naar zitplaatsen. Op een paar minuten tijd is de rustige wagon omgetoverd tot een rumoerig krioelen en zit ik op een bank met 5 volwassenen en een kind waar er eigenlijk 3 thuis horen. In het gangpad staan zij die onderaan bengelen als de wet van de sterkste opduikt. Ze zullen de reis staand afleggen.
Ik heb me wel vaker in de drukte begeven, maar nooit zo onverwacht, zo ongecontroleerd. Het ene moment geniet je van je rust en ben je aan het schrijven, twee minuten later voel je je belemmert en boos worden omdat er een nieuwschierig kind met haar neus 20 centimeter boven je iPad hangt. Ik besef dat ze mijn gevoelens niet verdient. Met haar interesse is niets mis, ik ben het die me gepakt voelt.
Ik wil mijn recht op mijn persoonlijke vierkante meter inroepen, omdat ik wel betaalde voor de gereserveerde plaats en zij niet. Een gevoel waar ik niet noodzakelijk trots op ben.
Het werden nog een uitdagende paar uren.

3 april, 14u
Gelukkig rijdt er een bus van het treinstation in Hospet naar de Central Bus Stand. Als we daar toekomen vinden we dadelijk onze bus naar Hampi. Nog een half uur te gaan.

3 april, 15u
We willen overnachten aan de overkant van de rivier. Tussen beide oevers vaart een minuscuul bootje, waar wonderbaarlijk genoeg een 30tal mensen en twee scooters in passen. “Niet nadenken, gewoon instappen!”

3 april, 16u
Recent hebben we een nieuwe tactiek bedacht. Één van ons zet zich gezellig op een terras met een fris drankje en let op de bagage. Ondertussen kiest de ander een leuke guesthouse zonder de letterlijke druk van bagage op de schouders. Het bespaart energie en creëert extra onderhandelingsruimte.

3 april, 21u
Na een welverdiende maaltijd lig ik afgemat op bed nog wat te schrijven, 60 uur na vertrek. Het landschap van Hampi lijkt de inspiratiebron voor zowel Super Mario als Tomb Raider: overal opeengestapelde rotsblokken, afgewisseld met bananenplantages en eeuwenoude tempels en ruïnes. Ik vind het prachtig!

Het heeft best veel energie gekost om hier te geraken. Aan de andere kant krijg ik met deze locatie en alle ervaringen onderweg veel in de plaats. Zo blijft de balans in evenwicht.
Er zijn dagen waarop ik zoek naar rust en er zijn dagen waarop ik mijn nieuwe motto inroep: “Soms kan het gene kwaad om u eens moe te maken”. Zeker niet als je iets echt graag wilt.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal 60 uur ‘On The Road’.

Perspectief 1: De dagplanning

Een ashram is een woongemeenschap waar mensen samenleven met een gezamenlijk doel, in dit geval yoga. De dagplanning loopt voor iedereen gelijk en er wordt verwacht dat iedereen ze volgt.

05:30 u     OPSTAAN
06:00 u     SATSANG
07:30 u     THEE
08:00 u     ASANA LES
10:00 u     BRUNCH
11:00 u     KARMA YOGA
12:30 u     ASANA COACHING (optioneel)
13:30 u     THEE
14:00 u     LEZING
16:00 u     ASANA LES
18:00 u     AVONDETEN
20:00 u     SATSANG
22:00 u     LICHTEN UIT

Perspectief 2: Wat kom ik hier doen?

Yoga betekent ‘de vereniging van het individuele bewustzijn met het universele bewustzijn’. Het is een Indiase wetenschap van meer dan 5000 jaar oud.
Yoga wordt voor verschillende doelen gebruikt, afhankelijk van plek tot plek. Dat gaat van bewegings oefeningen, een weg om lichaam en geest in verbinding te brengen, therapie om een aantal medische klachten door beweging op te lossen tot een pad om spirituele verlichting te bereiken.

De laatste jaren ben ik meermaals met yoga in aanraking gekomen. Eerst tijdens mijn acteurstraining bij Acsent. Hoewel het niet zo benoemd werd was yoga een groot deel van onze opwarming. Tijdens onze reis naar Indonesië eerder dit jaar volgden we onze eerste echte yoga lessen. Ik ben onze docente, Marion, nog altijd dankbaar voor die geweldige ervaring. Terug in Antwerpen gingen we een aantal lessen volgen bij Yoga vzw, ook al een aanrader, in de hoop de regelmaat te kunnen vasthouden.
Omdat zowel Ann als ik voelen dat we hier meer mee willen gaan we in mei een TTC (Teacher Training Course) volgen in India.
Ik miste nog iets voor we met een TTC starten. Een duidelijk zicht op de bouwstenen en de filosofie achter yoga. En ook de beginnerservaring en wat meer fysieke training. Daarnaast is het een fijn vooruitzicht om 2 weken te kunnen focussen op je lichaam en iets dat je leuk vindt!

Perspectief 3: Een dagervaring

Ik word wakker van de bel in de verte en het rumoer rondom me. Het eerste licht is al aangestoken op de slaapzaal. “Ik heb nog geen zin om op te staan. Dadelijk om 5:40 gaat mijn wekker en kom ik er wel uit.” Ik draai me om en val terug in slaap.
Een paar minuten later is het zo ver. Met kleine Droopy ogen kruip ik onder mijn muggennet vandaan. “Die matras had echt wel wat dikker gemogen!” Overdag is het schroeiend heet maar ’s nachts ben ik blij dat ik een dekentje bij me heb. Ik trek mijn kleren aan en ga snel mijn tanden poetsen en langs de wc. “Als ik nog lang treuzel moet ik me dadelijk weer haasten om om 6 uur in de satsang te zijn.”

De grote satsang hal staat midden op het terrein en geeft een geweldig uitzicht op de groene omgeving. Overdekt en zonder muren. Ik kijk rond of Ann al ergens zit. Zij slaapt op de vrouwenslaapzaal. “Als er naast haar nog plek is kan ik mijn lompe lichaam misschien wel zachtjes tegen haar aanstrelen terwijl ik ga zitten.” Fysiek contact of uitingen van liefde zijn verboden om zij die kiezen voor kuisheid niet af te leiden …. “Pffff,  zeveraars!”
Zoals elke dag begint de satsang met 15 minuten stilte-meditatie. Geen geluid maken is de moeilijkheid niet. Dat stemmetje in mijn hoofd het zwijgen opleggen is iets anders. “….. Ssshhhht …. Niet denken dat je moet zwijgen ….. Gewoon zwijgen …. Sssshhhhht …. Zwijg nu toch ….” Ik ga jullie de volledige transcriptie besparen.
Op naar het tweede deel van de satsang: gezangen en gebeden. “Ik heb het er niet mee. Goden en grondleggers aanbidden gaat voor mij voorbij aan de essentie.”
Ik probeer wat mee te zingen uit mijn tekstboek. Het begint al beter te gaan om de Indiase en Sanskriete liederen ‘fonetisch’ mee te zingen … “Vind ik toch zelf“.
“Nog effe en we krijgen een zoetigheidje.” Op het einde van de satsang krijgen we altijd een zoetigheidje. “Ik hoop dat het weer die zoete rijstebrij is, … Dat is de beste … Sshhht!“.
Op naar deel 3 van de satsang, de lezing. Onze Swami praat over een thema en vraagt je er vandaag bij stil te staan. Samen met de meditatie vind ik dit het zinvolle gedeelte van de satsang. “Wil ik hier wel zo vroeg voor uit mijn bed komen???”

7u30, tijd voor thee. In India moet ik ‘Chai’ zeggen, kruidenthee gemaakt met melk ipv water. Je kan hem naar believe aanvullen met natuurlijke rietsuiker. “Heerlijk!” Eten krijg je pas om 10u, na de asana les, dus een beetje suiker is welkom om de ochtend door te komen. Op het half uurtje gaan er gemiddeld drie bekers naar binnen. “Vier heb ik ook eens geprobeerd maar toen werd ik misselijk toen ik 3 minuten in schouderstand moest staan.”

8 uur, de assana les gaat van start. De eerste les gingen we naar de beginnersgroep. De gevorderde groep geeft me meer uitdaging. Blijkbaar heeft Acsent en al mijn andere fysieke werk van de laatste jaren mijn lichaam meer getraind dan ik soms besef.
Een asana les bij Sivananda ziet er elke keer opnieuw exact het zelfde uit. Eerst ademhalingsoefeningen, dan de ‘Groet aan de zon’ om op te warmen, gevolgd door 12 asana’s afgewisseld met momenten van ontspanning.
Mijn lichaam wordt les na les sterker en flexibeler. “Nog effe en ook de kopstand lukt me wel.” De vaste les met steeds dezelfde 12 asanas geeft weinig afwisseling, maar ik merk dat het me goed doet.

Na de les snel omkleden en naar de eetzaal. “Eindelijk eten!” We zitten in rijen op de grond. Metalen eetplaten staan klaar en worden met eten uit emmers gevuld. Je krijgt bij tot je voldoende hebt. “Ik kan het gebruiken ook, de volgende maaltijd is pas vanavond!” De eerste dagen was het niet makkelijk, maar intussen lukt het me om de hele maaltijd in kleermakerszit te blijven zitten.

Na het eten heb ik net de tijd om langs de wc te gaan en om elf uur start ik met een uur karma yoga. Iedere medewerker, gast of toerist helpt dagelijks een uur lang mee in de ashram. “Een oefening in onbaatzuchtigheid“.
Mijn taak is om samen met 4 anderen de grote satsang hal te kuisen. Ik heb geluk, anderen ‘mogen’ de kamers of de sanitaire blokken kuisen. “Ann heeft nog meer geluk, zij helpt bij het opdienen van het avondeten en heeft nu een uur rust.” Ik vraag me af wanneer ik de laatste keer iets voor iemand ‘zomaar’ gedaan heb??? … Daar moet ik later eens verder over denken …”

12u, … Vrij …”Als ik snel ga douchen kan ik daarna effe rusten.”

13u30, tweede thee van de dag, zelfde verhaal als ’s ochtends. “Nee geen 4de kop nemen, …. Je weet dat je daar spijt van krijgt!”

14u lezing. Ik was tijdens de thee druk in gesprek dus ik moet me weer haasten. “Als ik te laat ben mis ik een plek tegen de muur aan en moet ik anderhalf uur in kleermakerszit zitten zonder steun.”
De lezing wordt gegeven door Swami Satchidananda. Een swami is een leermeester. In India noemen ze hen ook wel guru’s. Leerlingen volgen guru’s een tijdje, krijgen kennis via mond-aan-mond overdracht en enkelen worden later guru voor weer nieuwe leerlingen. Zo wordt de yoga kennis al duizenden jaren overgedragen naar onze ‘moderne’ tijd.
De lessen zijn, naast het fysieke gedeelte echt wat ik hier zocht. Onze swami geeft een overzicht van de yoga filosofie, het mensbeeld dat ermee samengaat, de achtergrond, …  Wat hij vertelt vind ik onnoemelijk interessant. Alleen spijtig dat hij zelf de les soms moeilijk in de praktijk kan zetten. “Het ego blijkt moeilijk te overwinnen voor sommigen. Een ervaring die me bekend voorkomt met leermeesters.”

De lezing loopt weer uit dus ik moet me haasten om op tijd te zijn in de asana les van 16u.
“Nog twee uur en ik mag weer eten“. Twee uur die telkens opnieuw voorbij vliegen als een meditatieve roes. “Hoe meer comfort ik vind in de houdingen, hoe meer ik ervan kan genieten, hoe meer het stemmetje in mijn hoofd leert zwijgen.”

18u, eten en even rust. Dadelijk terug naar de avond satsang. “Ik zou liever met de mensen die ik hier heb leren kennen wat ouwehoeren maar … de plicht roept.”

20u, satsang, … “Pfff …. De tweede keer van de dag is altijd uitdagender dan de eerste … Gelukkig volgt er straks nog een zoetje, …. Misschien wel die zoete rijstebrij.”

Op de terugweg zet ik me met Ann ergens in een donker hoekje. “Het voelt puberaal om ons te verstoppen.” Ik vind het fijn om voor het slapen gaan nog even samen te zijn en te praten over onze dag. Zoen, … “Slaapwel lieve vrouw“.
Tanden poetsen en naar bed. Om 22u hoort het stil te zijn op de slaapzaal. In onze mannenslaapzaal liggen best wat Indiaers en die hebben een andere interpretatie van de begrippen ‘stilte’ en donker’. “Ik hoop dat ik vandaag snel in slaap val, morgen gaat de bel even vroeg als vanochtend.”

4u ’s nachts. Ik word wakker van een wekker. Tussen 4 en 6 kan de geest zich het beste concentreren, de beste tijd voor meditatie wordt gezegd.
“Godverdomme zet dienen wekker toch af! Weet gij wel hoe laat het is? … Ssshhhtt …. Het is ook maar een mens …. Met meer motivatie dan jij …”
Ik draai me om, trek mijn dekentje strak rond mijn schouders en val terug in slaap.

Perspectief 4: Een collage van het weekverloop.

De eerste dagen had ik echt deugd van de vaste routine. Ik moest niet meer kiezen: waar ik naartoe zou ga, wat ik wil eten, wat ik wil doen, waar ik ga slapen …. Een routine geeft iets fijn, een houvast.

Op zaterdag wérd een deel van de satsang vervangen door een ‘Talent Show’. Iedereen mocht zijn talent ten toon spreiden. Het draaide er op uit dat we mee deden. Ik nam de groep van een man of 60 mee in een energizer. Daarna improviseerde Ann op de klanken die de groep maakte. De titel die ze meekreeg was “Dancing Emptiness”. Heerlijk om te zien. Ook het publiek vond het geweldig.
Sinds toen is de goesting weer enorm groot om “iets te gaan doen”. Iets maken, spelen, met mensen werken, … Ik denk dat het niet lang meer zal duren voor we op zoek gaan naar een plek waar we een tijdje kunnen werken. Aan een nieuwe creatie, vrijwilligerswerk of wie weet wat we nog tegenkomen.

Mijn focus bij Sivananda heeft vooral gelegen op de asana lessen en op de lezingen. Meditatie an sich kwam minder aan bod. Het blijft iets waar ik me verder in wil verdiepen.
Probeer het maar eens, om het even stil te maken in je hoofd. Om dat stemmetje dat er bijna permanent tatert even het zwijgen op te leggen. “Elke seconde stilte tussen twee gedachtes is een seconde gewonnen.
Als je je 2 minuten en 20 seconden kan concentreren op één ding, zonder je te laten afleiden door dat stemmetje kan je spreken van meditatie. “Ik heb nog meer oefening nodig.”

Laatst maakte ik een lijst van alle cursussen en opleidingen die ik de laatste jaren volgde. Ik had nog een half blaadje in mijn schrift leeg en ik dacht “Ik krijg het er nog wel op.” De lijst nam uiteindelijk twee volle pagina’s in beslag.
De grootste gemene deler is de relatie tussen lichaam en geest. Ook bij yoga is dit wat me interesseert. Hoe kan ik het bewuste en het onderbewuste in verbinding brengen, bij mezelf en bij anderen. Sivananda heeft me daar heel waardevolle dingen bij geleerd.
Ik merk dat ik nood heb aan een agnostische invalshoek. Bij Sivananda vind ik te veel religieuze symbolen die voor mij niet noodzakelijk zijn om diepgang te vinden. Zinvol voor sommigen, voor mij een reden om weer verder te gaan.

Ik vraag me al langer af wat spiritualiteit voor me betekent. Misschien heb ik wel eindelijk het simpele antwoord gevonden:

“Als je iets vindt om zin aan je leven te geven, zal je ook meer zin hebben in je leven!”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Yoga Vacation.

Eergisteren gingen we naar een dansvoorstelling. Het is sinds Amsterdam Fringe geleden dat we een voorstelling hebben gezien. Dus deze kans grijpen we met beide handen.
We zitten op matjes in openlucht en wachten tot de voorstelling (uiteraard te laat) begint. De muzikanten nemen plaats en één man begint te zingen… Nu ja, er komt geluid uit zijn keel. Na deze intro stapt de presentator ‘het podium’ op. Hij draagt een mooie overmantel met daaronder een pyjamabroek en sokken in sleffers. De danseressen in kleurrijke outfits doen hun intrede. Het is een beetje aandoenlijk. De jonge meisjes lijken heel zenuwachtig en één oudere vrouw ziet eruit alsof ze dit al eeuwen doet en liever doodvalt dan nog een keer haar kunstje te moeten opvoeren.
Maar dan begint er een ‘zitdans’. De dames hebben op verschillende plekken koperen cimbaaltjes op hun lichaam, waarmee ze al dansend muziek maken. Ik doe het hen niet na. Tussendoor krijgen we over de verschillende acts uitleg in ‘Apu-Engels’ van de enthousiaste presentator. Deze dansen zijn Rajasthaans erfgoed. Ze worden reeds honderden jaren opgevoerd. Vroeger in de forten en paleizen voor de Rajput en zijn hofhouding. Nu voor de toeristen. Udaipur is een voorvechter om deze cultuur te behouden en daar ben ik dankbaar voor. We genieten verder van een poppenspeler die met humor zijn poppen hanteert. Het letterlijke hoogtepunt van de avond is een oudere dame die met een tiental potten op haar hoofd vol trots over de bühne paradeert.

Net als in Bali is muziek, dans en theater in India geen vorm van expressie. De kunsten moeten minutieus worden uitgevoerd zoals dat altijd al gedaan werd. Het doel is entertainment. Er is geen plaats voor persoonlijke interpretatie. Alleen reproduceren, niet experimenteren of evolueren.

Zelf ben ik meer en meer in de richting van persoonlijke expressie geëvolueerd. Lange tijd heb ik exact uitgevoerd wat een choreograaf van mij verlangde én hebben mijn leerlingen exact uitgevoerd wat ik van hen verlangde.
Het was zo’n leerrijke ervaring om vorig jaar de cursus ‘danstheater’ te geven. Niet één persoon die vooraan staat en pasjes uit zijn mouw schudt, maar samen nieuwe manieren van bewegen ontdekken.

Ik heb ontzettend genoten van de voorstelling in Udaipur, maar zelf wil ik niet meer dansen voor de techniek en de vorm. Dansen en bewegen als ontdekkingstocht des te meer.

Verschillende mensen hebben mij aangeraden om mijn lijst van 26 items die ik belangrijk vind samen te vatten. Verschillende activiteiten onder één noemer te verzamelen. Dansen an sich staat niet in mijn top 5. Wat ik belangrijk vind, komt meer overeen met bewegen, creëren, improviseren, vrije expressie, … Ik moet alleen nog eens even kijken hoe ik dat ga benoemen…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Dansen In Udaipur.

Vorige week bezochten we een Bishnoidorp. Een toeristische trip met privechauffeur die je van de plaatselijke pottenbakker naar een tapijtwever brengt. ’s Middags genieten we van een eenvoudige en overheerlijke lunch bij een boer en zijn gezin. Het verschil met de drukte van Jodhpur dertig kilometer verder is hemelsbreed.
Manu en ik smullen van onze verse chapati, met uitzicht over velden en koeien, terwijl de vogels in de bomen tjilpen. De dochter van het gezin oberserveert ons verlegen.

Ik vraag mij af of deze mensen gelukkig zijn met hun eenvoudige leven. Samenleven met de familie in een reeks eenvoudige hutten. Water uit de put halen. Eten van het voedsel dat je zelf verbouwt. Hard, maar eerlijk werk verrichten. Elke ochtend wakker worden onder een blauwe hemel en elke avond gaan slapen onder een prachtige sterrenhemel.
Wat denken zij van ons als we daar aan komen rijden met onze chauffeur? Een paar minuten spenderen aan het kunstje dat zij voor ons opvoeren en gretig foto’s maken van het eenvoudige tafereel met onze iPhone…
Zouden zij ‘meer’ verlangen? Willen zij wat wij ‘hebben’?
Beseffen ze dat ik jaloers op hun ben? Dat zij zo één met de Natuur (moeten) leven.
Zou ik het echt kunnen? Een simpel leven? De fantasie is fantastisch. Wat als de fantasie ontdaan wordt van al zijn franjes?

Toch klinken ’25 tips voor een eenvoudig leven’ heel aantrekkelijk. Na het lezen van de link, kwam ik tot de conclusie dat ik veel van deze tips al heb geïntegreerd in mijn leven. Toch wil ik alle 25 tips verder onderzoeken om te ontdekken of ik het zou kunnen/willen… een eenvoudig leven. Dus lieve lezer, als je tijd en geduld hebt, wil ik graag mijn mijmeringen met jou delen over deze 25 tips.

Tip 1
Maak een lijst van de 5 belangrijkste dingen in jouw leven.

Ik had een kleine carrièrecrisis in mei 2014 toen ik duizenden tickets in duizenden enveloppen moest steken om dan duizenden namen op die duizenden enveloppen te schrijven. Om inzicht in deze crisis te krijgen vroeg mijn therapeut/man mij om op te lijsten wat ik geweldig vind om te doen, wat ik oke vind, en wat ik nooit meer wil doen.
Die lijsten heb ik digitaal bijgehouden en ik neem de ‘geweldige’ lijst er graag even bij.

• Lezen
• Schrijven
• Koken
• Ademen
• Yoga
• Meditatie
• Dansen
• Reizen
• Theater maken
• Theater spelen
• Rust
• Natuur
• Joggen
• Sauna
• Studeren
• FEST uitbouwen
• Movimento dell’Arte uitbouwen
• Workshops volgen
• Wandelen
• Ecologie
• Gezondheid
• Afstand doen
• Liefhebben
• Sporten
• Eten
• Interessante mensen ontmoeten

Dat zijn 26 items!!! Dat betekent 21 items schrappen om mijn leven simpel te maken. Dat is niet simpel…
Mijn plan? … Ik ga elk item opnieuw bekijken om na te gaan of ik het nog steeds geweldig/interessant vind. Of ik het zo belangrijk vind dat ik er mijn dagen mee wil vullen.
Tip 1 zal dus al enige tijd in beslag nemen… Als je geen zin hebt om zoveel tijd met mij door te brengen, kan je altijd je eigen lijst samenstellen en dan hoor ik graag wat jouw top 5 is.

In ieder geval, binnenkort meer over mijn favoriete bezigheden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Eenvoudig Leven.