We hebben ons heerlijk genesteld in Samaipata. We hebben een gezellige kamer in een relaxte guesthouse.
Samaipata biedt zowel toeristenrestaurants als een locale mercado waar we kunnen smullen voor 1,5 euro. Er lopen hier slechts een handjevol toeristen rond en de omgeving is adembenemend.
Ik zou hier nog weken kunnen blijven. Alleen moeten we dringend een keuze maken: ofwel het land verlaten ofwel naar Santa Cruz om ons visum te verlengen.
We besluiten Bolivië achter ons te laten en richting Paraguay te trekken.

Na wat opzoekwerk blijkt Paraguay geen toeristische bestemming te zijn. Voor ons een goede reden om er zeker heen te willen. Alleen brengt dat problemen met zich mee.
De bus van Bolivia naar Paraguay stopt niet aan de grensovergang. Bolivianen hebben geen visum nodig en de buschauffeurs zijn amper voorzien op toeristen. We lezen rampzalige verhalen van andere reizigers, die zonder visum en dus illegaal in Paraguay arriveren. Anderen ‘dwingen’ de buschauffeur om te stoppen aan de grens. De chauffeur stopt, maar zodra je bent afgestapt rijdt hij weer door. Al dan niet met je bagage nog op de bus.
Ik voel hoe deze verhalen aan mij knagen. Ik krijg irreële angstvisioenen. Ik heb geen zin om een nacht in niemandsland door te brengen en zonder bagage te wachten op de volgende bus. Ik krijg ontzettend veel zin om alsnog mijn visum in Bolivia te verlengen en lekker comfortabel in Samaipata te blijven.

Deze gevoelens verrassen mij. Ik reis nu al zo lang. Eigenlijk weet ik dat ik amper geloof moet hechten aan zulke verhalen. Ik zou moeten weten dat alles altijd goed komt! En toch …
Ik contempleer tijdens mijn dagelijkse ochtendmeditatie over de gevoelens die zich aan mij opdringen en uiteindelijk lukt het om alles een plaatsje te geven.

Ik laat mij niet tegenhouden door een paar ‘horror’ verhalen!
We gaan richting busstation om een ticket naar Paraguay te kopen. We worden direct omsingeld door vele verkopers.
“Only 70 US dollar!”
Dit bedrag is dubbel zo hoog als de kostprijs die we op internet terugvonden. We verlossen ons van de opdringerige verkopers en gaan zitten om te bekomen en om de feiten te overlopen.

Feit: Alle verkopers vragen hetzelfde bedrag.
Feit: Het is zondag en een paar verkooppunten zijn gesloten.
Feit: Vele verhalen op internet vertellen over een goedkopere prijs, maar een officiële website vinden we niet.

We overleggen druk wat we moeten doen. Terwijl Manu wat opzoekt, kijk ik rond. Ik zie overal de bestemming “Yacuiba” aangeven staan. Ondanks 4 weken reizen in Bolivië, heb ik nog nooit van Yacuiba gehoord. Langs mijn neus weg, zeg ik: “Yacuiba, waar zou dat liggen?” Nieuwsgierig als Manu is, zoekt hij het direct op. Yacuiba ligt in het zuiden van Bolivië aan een grensovergang met Argentinië.

In de seconde die volgt voelen we beiden wat de toekomst gaat brengen. Toch hebben we meer info nodig. We gaan op zoek naar de kostprijs van onze nieuwe bestemming. Slechts 70 Bolivianos (10 US$) naar Yacuiba! Tegenover 70 US$  naar Paraguay.
We gaan terug richting hotel zonder ticket. We willen geen overhaaste beslissing nemen. We gebruiken de rest van de dag om onszelf in te lezen over de grensovergang naar Argentinië en over het land in het algemeen.
Mijn hoofd duizelt van alle nieuwe informatie. Wil ik richting Argentinië om alsnog aan het ‘moeilijke’ Paraguay te ontsnappen? Ik krijg er geen zicht meer op. Paraguay? Argentinië? Alsnog in Bolivië blijven? De hele wereld ligt aan mijn voeten en toch lijkt kiezen in dit geval verliezen. Het is onmogelijk om een ‘foute’ beslissing te nemen en toch ben ik uitgerekend daar bang voor!

Twee dagen later zijn we zonder enig probleem in Argentinië toegekomen en hebben we alweer een heerlijke wandeling gemaakt in Parque Nacional Calilegua!

“Reizen” blijft mijn constante leermeester. Telkens opnieuw word ik uitgedaagd. Wat is een irrationele angst? Wat is reële angst en wat is gezond verstand? Hoe herken je het verschil? Wanneer volg je je buikgevoel?
Ondertussen voel ik me heerlijk in Argentinië. Ik ben benieuwd wat er nog meer op ons pad komt. Ik wil zeker ook nog naar Paraguay! Alleen al omdat er ooit een einde komt aan ons visum in Argentinië.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kiezen is verliezen.

Als we beslissen dat Azië onze eerste bestemming wordt, begin ik mijn zoektocht.
Zoekterm: “gemiddelde uitgave per dag in Azië als budgetreiziger”. Na wat speurwerk kom ik tot de volgende slotsom:

• 20 euro per dag per persoon
• inbegrepen: low budget accommodatie, lokaal eten, lokaal transport, low budget activiteiten, kleine uitgaven
• niet inbegrepen: visum en vluchten

20 euro x 365 dagen x 2 personen = 14.600 euro voor 1 jaar reizen in Azië*

Dat bedrag hebben wij samen op onze spaarrekeningen staan. Meer zelfs, dat bedrag hebben wij elk op onze eigen spaarrekening staan! We kunnen 2 jaar reizen zonder ons zorgen te maken!
Noem het wat je wilt: verwende nesten, gelukzakken, harde werkers, spaarzaam, onze zaken goed op orde hebben, … Wij vertrekken!

Wij voelden ons de koning te rijk met dit vangnet. Onderweg blijken wij de uitzondering. De meeste reizigers hebben veel minder spaargeld om aan hun gat te krabben. Toch zijn velen al lang aan het reizen. Elk heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen handleiding om dromen waar te maken. Nick uit Italië werkt als bouwvakker als zijn geld weer eens op is. Aaron uit Texas doet vrijwilligerswerk voor kost en inwoon. Anderen eten alleen maar rijst of liften hun weg door de wereld. De gemeenschappelijke deler is “van dag tot dag leven”. Zij maken zich geen zorgen over geld. Ik daarentegen vraag me nog steeds met regelmaat van de klok af of we het wel halen met ons budget. Zij maken me duidelijk dat alles mogelijk is, als ik er maar in geloof!

*Dit bedrag is een schatting. In een volgend artikel kom ik terug op onze werkelijke uitgaven.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 2.

De aanvraag van een visum voor Indonesië en een goedkope vlucht brengen ons terug naar Singapore. Ons plan was om na 2 dagen weg te zijn. Door een kleine misrekening worden dit 6 dagen.

Ik voel me verbaasd over mijn herinneringen aan Singapore. We worden weer hartelijk ontvangen bij onze Couchsurfing vriend Shiang. Op het hele eiland zijn zoveel parken, musea en andere attracties dat we ons makkelijk nog eens een maand kunnen entertainen. En het eten, …. is ronduit lekker! Varken en koe zijn in India niet te krijgen. In Singapore kunnen ze in alle vormen en smaken naar binnen gesmakt worden.

De laatste avond maken we een wandeling langs het Marina Bay Center en Gardens At The Bay. Bij beiden is een sound & light show te zien. Tijdens het vorige bezoek hadden we Marina Bay omgedoopt tot “Den Boot”. ’s Nachts verandert dit bootje in een drievoetige ruimtemonster waar langs alle kanten lasers en verlichting uitflitsen. Absoluut nutteloos, wel prachtig om te zien.

Koester positieve herinneringen en laat de negatieve los. Zo word ik weer positief verbaasd en kan ik kort zijn in mijn eindbesluit. Als je ooit een leuke citytrip zoekt, neem Singapore als een optie!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het drievoetige ruimtemonster.

Na drie weken yoga cursus verlaten we de ashram. Als andere yogi’s vragen wat onze volgende bestemming is, antwoorden we overtuigd “Darjeerling and Sikkim”.

19 oktober 2016 – 12u10 – Dharamkot

Tijdens de cursus was elk communicatiemiddel verboden. Ik open nieuwsgierig mijn computer.
Op Facebook vind ik een bericht van Joyce: “Willen jullie met kerst 3 weken op Tijger passen?”
Het vooruitzicht om in Maleisië op een lieve hond te passen in een huis met zwembad, spreekt ons wel aan. We wijzigen onze plannen.

19 oktober 2016 – 12u20 – Dharamkot

Ik scroll verder door mijn overvolle inbox. Een mail met als onderwerp “Yoga Teachers for Gili Trawangan” trekt mijn aandacht. “Willen jullie vanaf november 3 maanden yogales geven en de yoga studio en het restaurant managen?” We laten het voorstel ongeveer 3 tellen bezinken en laten weten dat we graag meer info krijgen.

21 oktober 2016 tem 24 oktober 2016 – Dharamkot

Er volgen mails en skypecalls met de eigenaars van de yogastudio maar een beslissing blijft uit.

Ik word een beetje ongeduldig. Het lijkt alsof we vastzitten in Dharamkot. Ik wil graag weten of we naar links of naar rechts gaan. We beslissen om de volgende avond een nachtbus naar Delhi te nemen. Waar we ook heen gaan: Darjeerling, Maleisië of Gili Trawangan, we moeten via Delhi.

25 oktober 2016 – 16u – Delhi

Het is beslist. We gaan naar Gili!
We moeten een visum en een vlucht voor Indonesië regelen. De eigenaars willen ons zo snel mogelijk op Gili T hebben.
Manu belt een paar keer naar de Indonesische ambassade in Delhi om te vragen wat de procedure is. Verder dan ‘call back later’ geraken we niet. Ook de website biedt geen duidelijkheid.
Diwali, een belangrijk feest in India, komt eraan. We zien het al voor ons dat we nog 2 weken vast zitten in Delhi omdat de ambassade gesloten is.

25 oktober 2016 – 21u30 – Delhi

Nieuw plan: We gaan naar Singapore! Daar kan je via een agentschap op 1 dag een visum regelen.
Manu boekt een betaalbare vlucht voor de volgende dag. Ik contacteer Shian Bang, onze couhsurfing host van vorige keer. Hij heeft al surfers, maar 2 nachten propt hij ons wel ergens bij.

27 oktober 2016 – 5u – Maleisië

Een betaalbare vlucht naar Singapore betekent om 5’s nachts in Kualu Lumpur landen. Een paar uur later een transfer naar Johor Bahru. Om na de middag met de bus in Singapore te arriveren.

27 oktober 2016 – 13u30 – Singapore

Aangekomen bij Shian, kruipen we doormoe in bed. Na ons dutje doen we wat opzoekingswerk. Het visum zelf regelen is veel goedkoper dan via een agentschap.

28 oktober 2016 – 9u30 – Indonesische ambassade Singapore

Op de Indonesische ambassade blijkt dat we een kleine misrekening maakten. Het visum zelf regelen duurt 2 werkdagen. Het is vrijdag, dus het weekend zit ertussen. Daarenboven vieren ze ook in Singapore Diwali. Ten vroegste dinsdag om 15u kunnen we ons visum ophalen.
Het geld dat we uitsparen door alles zelf te regelen, geven we uit aan peperdure accommodatie. Shian kan ons niet langer te slapen leggen.

29 oktober 2016 tem 1 november 2016

De volgende dagen herontdekken we Singapore en regelen alles voor onze reis naar Indonesië.

Op 10 dagen tijd gingen onze reisplannen alle richtingen uit.
Ik vind het best spannend, maar toch …”Go with the flow!”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Go with the Flow.