Na drie weken yoga cursus verlaten we de ashram. Als andere yogi’s vragen wat onze volgende bestemming is, antwoorden we overtuigd “Darjeerling and Sikkim”.

19 oktober 2016 – 12u10 – Dharamkot

Tijdens de cursus was elk communicatiemiddel verboden. Ik open nieuwsgierig mijn computer.
Op Facebook vind ik een bericht van Joyce: “Willen jullie met kerst 3 weken op Tijger passen?”
Het vooruitzicht om in Maleisië op een lieve hond te passen in een huis met zwembad, spreekt ons wel aan. We wijzigen onze plannen.

19 oktober 2016 – 12u20 – Dharamkot

Ik scroll verder door mijn overvolle inbox. Een mail met als onderwerp “Yoga Teachers for Gili Trawangan” trekt mijn aandacht. “Willen jullie vanaf november 3 maanden yogales geven en de yoga studio en het restaurant managen?” We laten het voorstel ongeveer 3 tellen bezinken en laten weten dat we graag meer info krijgen.

21 oktober 2016 tem 24 oktober 2016 – Dharamkot

Er volgen mails en skypecalls met de eigenaars van de yogastudio maar een beslissing blijft uit.

Ik word een beetje ongeduldig. Het lijkt alsof we vastzitten in Dharamkot. Ik wil graag weten of we naar links of naar rechts gaan. We beslissen om de volgende avond een nachtbus naar Delhi te nemen. Waar we ook heen gaan: Darjeerling, Maleisië of Gili Trawangan, we moeten via Delhi.

25 oktober 2016 – 16u – Delhi

Het is beslist. We gaan naar Gili!
We moeten een visum en een vlucht voor Indonesië regelen. De eigenaars willen ons zo snel mogelijk op Gili T hebben.
Manu belt een paar keer naar de Indonesische ambassade in Delhi om te vragen wat de procedure is. Verder dan ‘call back later’ geraken we niet. Ook de website biedt geen duidelijkheid.
Diwali, een belangrijk feest in India, komt eraan. We zien het al voor ons dat we nog 2 weken vast zitten in Delhi omdat de ambassade gesloten is.

25 oktober 2016 – 21u30 – Delhi

Nieuw plan: We gaan naar Singapore! Daar kan je via een agentschap op 1 dag een visum regelen.
Manu boekt een betaalbare vlucht voor de volgende dag. Ik contacteer Shian Bang, onze couhsurfing host van vorige keer. Hij heeft al surfers, maar 2 nachten propt hij ons wel ergens bij.

27 oktober 2016 – 5u – Maleisië

Een betaalbare vlucht naar Singapore betekent om 5’s nachts in Kualu Lumpur landen. Een paar uur later een transfer naar Johor Bahru. Om na de middag met de bus in Singapore te arriveren.

27 oktober 2016 – 13u30 – Singapore

Aangekomen bij Shian, kruipen we doormoe in bed. Na ons dutje doen we wat opzoekingswerk. Het visum zelf regelen is veel goedkoper dan via een agentschap.

28 oktober 2016 – 9u30 – Indonesische ambassade Singapore

Op de Indonesische ambassade blijkt dat we een kleine misrekening maakten. Het visum zelf regelen duurt 2 werkdagen. Het is vrijdag, dus het weekend zit ertussen. Daarenboven vieren ze ook in Singapore Diwali. Ten vroegste dinsdag om 15u kunnen we ons visum ophalen.
Het geld dat we uitsparen door alles zelf te regelen, geven we uit aan peperdure accommodatie. Shian kan ons niet langer te slapen leggen.

29 oktober 2016 tem 1 november 2016

De volgende dagen herontdekken we Singapore en regelen alles voor onze reis naar Indonesië.

Op 10 dagen tijd gingen onze reisplannen alle richtingen uit.
Ik vind het best spannend, maar toch …”Go with the flow!”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Go with the Flow.

Tenminste, het voelt zoals thuis. Een paar dagen geleden zijn we in Maleisië geland. Het is gek, maar pas sinds we hier zijn besef ik hoever ik het laatste jaar buiten mijn comfortzone heb geleefd. Blijkbaar heb ik heel vaak op de toppen van mijn tenen gelopen. Ik ben vele uitdagingen aangegaan met wisselend succes. Echt alles was anders dan thuis.
In Maleisië krijg ik weer ademruimte. Alles voelt bekend en gaat een pak makkelijker dan in de vorige landen:

1. Het openbaar vervoer
   In de luchthaven brengen wegwijzers ons snel bij de exprestrein richting Kualu Lumpur. We hoeven niet te zoeken, niets te vragen, geen taxichauffeurs te ontwijken en worden niet van het kastje naar de muur gestuurd. We swipen onze creditcard door de automaat en betalen dezelfde prijs als iedereen.
2. De airconditioning
   In India heb ik ondanks dekentjes en mutsen vaak kou geleden op de nachttrein. In Nepal hing ik uit het raam snakkend naar zuurstof tussen de bezwete passagiers. In Maleisië heeft elke bus en metro airco, alsook de shoppingcentra, guesthouses en couchsurfers bij wie we te gast zijn.
3. De grandeur
   Alles is hier groots. De huizen, de straten, de winkels, kerstbomen en foodcourts,… Ik geniet vooral van de royale en comfortabele zitplaatsen op de bus en trein, hoewel ik het al gewend was dat Manu op mijn schoot gepropt zat.
4. De beleefdheid
   Ik werd een jaar lang onder de voet gelopen telkens ik uit de bus stapte. Het is een aangename verrassing als de mensen netjes wachten met opstappen tot iedereen is afgestapt. Als een man ons uitzonderlijk de pas afsnijdt, kijkt hij achterom en prevelt oprecht: “Sorry, I’m so sorry”.
5. De mensen
   Als mensen mij aanspreken wacht ik afstandelijk af tot de aap uit de mouw komt. Maar niemand wilt mij iets verkopen,… Integendeel, na een gesprek met Kamal bij een eetkraam blijken onze hamburgers al betaald. Hij is verheugd dat toeristen komen eten in zijn niet zo toeristische wijk en trakteert graag.
6. De kleding
   Ik kan hier shortjes dragen zonder nagestaard te worden. Nu ben ik zelfs degene die vrouwen nagestaard met wel heel korte hotpants.
7. Het warme water
   Ondanks de hoge temperaturen geniet ik elke dag van een warme douche. Het warme water is altijd beschikbaar zodat Manu na mijn lange douchebeurt geen kou hoeft te lijden.
8. De vuilkar
   Er rijden hier vuilkarren. De straten zijn spic en span, er ligt minder vuil op straat dan in België.
9. De shoppingmalls
   Thuis had ik een hekel aan shoppen. Hier kijk ik mijn ogen uit in de vele megamalls die mij alles bieden wat ik een jaar heb gemist.
10. Het eten
    Maleisië kreeg van Lonely Planet in 2014 het label: “Best food destination in the world.” Mijn buik kan dit volmondig beamen.

Maleisië is een oosters paradijs gehuld in een Westers kleedje. Of is het een westerse oase met oosterse tinten? Ik heb het hier in elk geval naar mijn zin.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal We zijn weer thuis.

1 april, 11u
Gaan we per tuk-tuk of per bus naar de luchthaven? De ene kost ons een paar tientjes, de andere een paar honderd roepies. De ene zet ons af voor de deur, de andere vraagt een extra wandeling van anderhalve kilometer.
“Eens kijken of we een goede prijs voor de tuk-tuk kunnen regelen, het wordt nog een lange reis.”
Als we één stap op straat zetten gebeurt het weer vanzelf:

“Hey, you need tuk-tuk? Where you going?”
“To the airport with the bus.”
“Come, come, cheap price!”
“How much?”
“Only 700.”
“I give you 500.”
“No, no, 700 cheap price.”
“No 500!”
“Ok, ok, step in, … I do it for 600”
“500!!!”
“600 last price”
“Ok then we go!”
We draaien ons in koor om en beginnen te wandelen.
“Ok step in.”

De man was al van 7 uur vanochtend aan het wachten op zijn eerste klant.

1 april, 11u30
Aan de rij bij de vertrekhal lijkt geen einde te komen. ‘Rij’ is veel gezegd. Te pas en te onpas ontstaan er ‘hoopjes’. Sri Lankezen houden van hoopjes, dan kan je makkelijker voorbij steken.
Thuis kon ik me vaak stilzwijgend aan zulke situaties ergeren. Je staat in een rij aan de kassa, in Walibi, voor een bankautomaat, …. en plots wordt de rij ‘onduidelijk’. Je weet wat er gebeurt maar zolang iemand je niet ‘echt’ voorbijsteekt is het moeilijk om er iets van te zeggen. Het stemmetje binnenin begint te razen. “Zou ik iets zeggen? Of niet? Kan die nu niet gewoon achter mij blijven staan! Die is nu toch echt wel  …”
Mijn filters vallen weg en ik zeg makkelijker wat ik denk. Er wordt terug een rij gevormd en iedereen blijft braaf achter ons… Tot een paar minuten later een nieuwe Sri Lankees is opgerukt en plots weer naast mij opduikt, …

1 april, 12u30
Op zoek naar een maaltijd op de luchthaven. We hebben ‘veel’ roepies over waar we vanaf moeten. De meeste zaken aanvaarden echter geen lokaal geld meer voorbij de douane en de prijzen staan in dollar aangegeven. Onze ‘veel’ roepies zijn amper 1 warme maaltijd waard. Damn!

1 april, 13u50
Take Off

1 april, 15u15
De immigratiebeambte vraagt me wanneer we weer uit India vertrekken. Ik sta met mijn mond vol tanden. We hebben helemaal nog geen vertrekdatum en mijn gevoel van tijd ben ik nagenoeg kwijt. Vraag me welke dag van de week het is en ik moet op mijn gsm kijken. Nu gaat het om maanden en ik kan op niets komen. En ik weet dat ze niet houden van vage verhalen. “Euhm, euhm, two days before te end of our visa”. Gelukkig slikt hij mijn antwoord en haalt hij zijn grote stempel boven. We’re back in India.

1 april, 15u25
Vanaf hier kennen we onze weg, we kwamen al twee maal eerder langs Madurai. Ik krijg een tuk-tuk rijder zo ver om ons te tonen waar de bushalte is, een overwinning van vriendelijkheid op winstbejag.
Terwijl we een eerste chai drinken zie ik de bus een eind verderop rijden. “Zakken pakken en lopen!”
Arm vrouwtje van me, het is voor haar nog minder evident om met dat gewicht een spurtje te trekken dan voor mij.

1 april, 15u30
Aan de babbel met de buschauffeur en de ticketverkoper. De bus vertrekt pas binnen een kwartier. Dit is de standplaats en net stonden we op de halte … We bieden hen een Sri Lankese Lemon Puff aan.

1 april, 16u
Op de bus richting Madurai glijdt een film van bekende beelden voorbij. Mensen liggen langs de straatkant in lompen. Afval, overal waar je kan kijken afval. Geuren die door je neus heenrijden als de kruising van een TGV met een vuilniswagen en toch betrekkelijk vertrouwd ruiken. We zijn terug op de grootste vuilnisbelt van de wereld en ik wil op geen enkele andere plek zijn.
Alle beelden, geuren en geluiden zijn zo anders dan in Sri Lanka. Beide landen hebben wat mij betreft niets, maar dan ook niets met elkaar te maken, behalve hun nabijheid.
Het maakt dat ik met een hernieuwde blik rondkijk. Ik ben weer gevoelig voor wat ik zie. De armoede maakt me triest, ik wil met een vuilniszak rondlopen om heel deze wereld op te kuisen, ik wil de mensen uitleggen dat ze niet moeten roepen en toeteren om gehoord te worden, … Ik besef dat er binnen een paar uur weer noodzakelijke filters zullen opkomen. Noodzakelijk ja, een mens kan dit op lange termijn niet aan zonder filters. En toch is het ook heerlijk om te voelen hoe ik hier terug door geraakt word.
Een eeuwig tweestrijd. Tot waar laat ik me raken? Vanaf waar maak ik me hard en neem ik afstand? Ik heb er geen pasklaar antwoord op.

1 april, 17u
Ik vergat een maand terug een broek en hemd bij Mital. De spullen liggen klaar aan de receptie van het hotel van haar ouders. Cool! Eén broek minder maakt in dit geval echt een groot verschil!
Nu naar het dakterras en wachten op Mital. ‘Rond’ 19u30 komt ze naar hier om samen iets te eten.

1 april, 20u45
Mital komt toe, nu zijn we volledig. Er werden nog CSers uitgenodigd, we zijn met een clubje van 7. Ook een Belgische meid die alles thuis achterliet en nu op zoek is naar een plek in India om een guesthouse te starten.

1 april, 23u50
Onze nachttrein vertrekt redelijk op tijd. We hebben twee Upper Berths in Sleeper Class. Ik hoop dat iedereen snel stil wordt zodat we dadelijk kunnen slapen. Op de trein slaap je toch altijd minder vast. Mijn Eastpak met de waardevolle spulletjes trek ik op mijn buik en ik draai me alvast op mijn zij.

2 april, +/- 1u
Een paar meter verder worden nummers heen en weer geroepen en het licht gaat aan. Er liggen er weer een paar niet op hun plaats …

2 april, 7u
Ik moet plassen. Onderweg naar de wc grijp ik de steunen langs de deur en hang mijn lijf uit de trein. Met slaperige ogen zie ik een landschap zoals ik het nooit eerder zag, zanderig goud-bruin met best veel groene vegetatie en in de verte wat bergen. In heel het plaatje geen mens te bespeuren. Ik kijk naar links en zie wagons zover mijn oog reikt. Rechts hetzelfde verhaal.

2 april, 7u02
Die geur, …. De geur van een Indian Railways Sleeper Class hurktoilet. Als je me binnen 20 jaar een staal van dit odeur laat ruiken weet ik gegarandeerd nog steeds waar het vandaan komt. Niet noodzakelijk ondraaglijk, wel absoluut uniek.

2 april, 8u20
We moeten in de buurt van Bangalore-East Station zijn. Het is geen officiële halte, maar aangezien onze trein toch te pas en te onpas stopt maken we ons klaar om de sprong te wagen. Backpack op de rug en Eastpack op de buik. Ik hang mezelf weer half uit de trein om te kijken waar we zijn. Nog wat trager, … nog een beetje, … enne ja! Dit bespaart ons een extra rit vanuit het centrum van de stad.

2 april, 8u45
We bellen aan bij Samar. Omdat we twee nachten na elkaar met de trein reizen vroegen we een CSer of we bij hem een douche mogen nemen. We werden gewaarschuwd dat er veel vrienden en familie zou rondlopen, verder was het in orde.
Een hele dag heerst er in het appartement een gezellig komen en gaan. Ik heb echt waar geen idee hoeveel mensen ik gezien heb. We krijgen zowel ontbijt als een rijkelijke lunch voorgeschoteld en genieten van de welverdiende douche.
Het grootste deel van de tijd praten we met Vimal. In één gesprek passeren zowel religie, uitgaan, politiek, ethisch zakendoen, de Indiase entertainment scène, opvoeding, trouwen, … de revue. Ik vind het heerlijk, gesprekken waar je iets uit meeneemt, en waarvan je weet dat de ander dat ook doet.
Laat na de middag verdwijnen we weer, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

2 april, 20u30
Onderweg naar het station komen we in een shopping centrum terecht. Geloof het of niet, maar ze hebben er een Spar. We kopen alle ingrediënten voor ons all time winner ontbijt.
Bij de uitgang een tiental kassa’s naast elkaar, net zo ontworpen zoals thuis. Alleen hebben de mensen geen benul wat ze ermee moeten … Het pedaal van de rolband werd waarschijnlijk nooit aangesloten, de producten worden één voor één uit het karretje aan de kassier aangeboden, de plastieken tasjes liggen op de rolband ipv er voorbij, na elke scan worden zowel de prijs als de barcode nauwgezet nagekeken en als ik zelf mijn producten in een plastic tasje wil steken is de kassier al helemaal in de war … Ik had niet noodzakelijk haast, maar als iets dat 4 minuten hoort te duren er plots meer dan 15 in beslag gaat nemen vind ik het toch heel moeilijk om rustig te blijven.

2 april, 23u30
Met goed en wel een uur vertraging komt onze trein het station binnengereden. De vloer van de coupé ziet eruit alsof een hele kudde apen zich in de afdeling nootjes van een supermarkt heeft uitgeleefd. Gelukkig komt er nog iemand rond om wat te vegen.
Het duurt nog zeker een half uur voor de trein vertrekt. Ik leg me neer en val als een blok in slaap.

3 april, 8u
Ik heb voor het eerst het gevoel dat ik goed geslapen heb op een trein, fijn.

3 april, 10u
Onze wagon is bijna leeggelopen. Tijdens de volgende halte stoppen we 5 minuten en plan ik een wandelingetje te gaan doen op het perron.

3 april, 10u05
We rijden het station binnen. Op het perron staan, … mensen. Een zee van mensen. Terwijl we verder het station binnenrijden begint de zee meer op een oceaan te lijken. Elke trein heeft een paar wagons voor de ongereserveerde klasse en ik besef dat deze toevloed daar niet in past.
Deze mensen kennen hun treinen beter dan wij, ze weten perfect dat deze wagons intussen zo goed als leeg zijn. Morgen is er een religieus festival in Hampi en niets of niemand zal hen tegenhouden daar heen te gaan.
Onze wagon stroomt vol met zoekende, trekkende, duwende families. Allen op zoek naar zitplaatsen. Op een paar minuten tijd is de rustige wagon omgetoverd tot een rumoerig krioelen en zit ik op een bank met 5 volwassenen en een kind waar er eigenlijk 3 thuis horen. In het gangpad staan zij die onderaan bengelen als de wet van de sterkste opduikt. Ze zullen de reis staand afleggen.
Ik heb me wel vaker in de drukte begeven, maar nooit zo onverwacht, zo ongecontroleerd. Het ene moment geniet je van je rust en ben je aan het schrijven, twee minuten later voel je je belemmert en boos worden omdat er een nieuwschierig kind met haar neus 20 centimeter boven je iPad hangt. Ik besef dat ze mijn gevoelens niet verdient. Met haar interesse is niets mis, ik ben het die me gepakt voelt.
Ik wil mijn recht op mijn persoonlijke vierkante meter inroepen, omdat ik wel betaalde voor de gereserveerde plaats en zij niet. Een gevoel waar ik niet noodzakelijk trots op ben.
Het werden nog een uitdagende paar uren.

3 april, 14u
Gelukkig rijdt er een bus van het treinstation in Hospet naar de Central Bus Stand. Als we daar toekomen vinden we dadelijk onze bus naar Hampi. Nog een half uur te gaan.

3 april, 15u
We willen overnachten aan de overkant van de rivier. Tussen beide oevers vaart een minuscuul bootje, waar wonderbaarlijk genoeg een 30tal mensen en twee scooters in passen. “Niet nadenken, gewoon instappen!”

3 april, 16u
Recent hebben we een nieuwe tactiek bedacht. Één van ons zet zich gezellig op een terras met een fris drankje en let op de bagage. Ondertussen kiest de ander een leuke guesthouse zonder de letterlijke druk van bagage op de schouders. Het bespaart energie en creëert extra onderhandelingsruimte.

3 april, 21u
Na een welverdiende maaltijd lig ik afgemat op bed nog wat te schrijven, 60 uur na vertrek. Het landschap van Hampi lijkt de inspiratiebron voor zowel Super Mario als Tomb Raider: overal opeengestapelde rotsblokken, afgewisseld met bananenplantages en eeuwenoude tempels en ruïnes. Ik vind het prachtig!

Het heeft best veel energie gekost om hier te geraken. Aan de andere kant krijg ik met deze locatie en alle ervaringen onderweg veel in de plaats. Zo blijft de balans in evenwicht.
Er zijn dagen waarop ik zoek naar rust en er zijn dagen waarop ik mijn nieuwe motto inroep: “Soms kan het gene kwaad om u eens moe te maken”. Zeker niet als je iets echt graag wilt.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal 60 uur ‘On The Road’.

Hoor ik me nu anders te voelen, als ‘wereldreiziger’?
Ik ben gewoon onderweg.

Drie en een halve maand heb ik gepland om weg te kunnen.
Neen, dat is niet waar, twee en een halve maand. De eerste maand heb ik gepland om met FEST onze voorstellingen te kunnen spelen.
Plannen is ook niet het juiste woord. ‘Voorbereiden’ wel.

3,5 maand ben ik aan het voorbereiden om weg te kunnen.
Onderweg te kunnen.
Onderussen heb ik me ook nog voorbereid om mijn trainingen te geven, workshops te geven, een afscheidsfeestje te geven, … Ik heb uren gespendeerd om gaatjes in mijn agenda te zoeken om nog zo veel als mogelijk vrienden en familie ‘een laatste keer’ te zien… En ik werd daar zo moe van, van al die voorbereiding.

Ik heb het gevoel dat ik al een hele tijd meer aan het voorbereiden ben dan de dingen echt met mijn volle aandacht te doen.
Die trainingen geven of die voorstellingen spelen lijken dan soms wel een faits divers ten opzichte van de voorbereiding.

Nu niet meer
Nu ben ik er
In India
Onderweg
Zonder duidelijk plan en zonder duidelijke richting.
Zonder de ballast van huishuur, verzekeringen, deadlines, autoleningen, meubels, … ( die zijn tijdens de voorbereiding vakkundig weg-gepland).
Met mijn lieve vrouw.
Zonder zekerheid.
En met de hoop dat er meer onverwachte dingen op mijn pad komen zonder te veel voorbereiding.

Na een paar dagen Delhi rijdt onze eerste trein nu richting Haridwar.
Treinen moet je reserveren, soms zelfs 3 weken van tevoren ( zegt men ).
Binnen drie maand verloopt ons visum voor India.
Ik ben benieuwd hoe lang we het volhouden zonder al te veel planning en voorbereiding.

PS: Toen we incheckten op de luchthaven vroeg de hostess ons naar ons retour ticket en dat hebben we niet. Uiteindelijk moesten we een verklaring op eer tekenen dat we het land tijdig zouden verlaten.
“Het is mooi wat jullie willen doen, maar de maatschappij aanvaard dat niet” werd ons toegefluisterd…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Onderweg.

Maar ik ben blij dat ik weer thuis ben en dat is fijn om te merken.
Vaak is een vakantie veel te kort en wil ik nog niet naar huis, maar de laatste week op Bali had ik echt het gevoel ‘het is oké om naar huis te gaan, ik heb zin om er weer in te vliegen.”
Ik heb dan ook geweldige vooruitzichten. De komende drie weken ligt de focus vooral op de premiere van ‘Reflectie’. Ik zal nog wel een paar keer vloeken omdat er nog veel werk voor de boeg is, maar ik heb er zin in. Halverwege de vakantie moest ik er niet aan denken… Manu die moet ingewerkt worden, flyers gaan verspreiden, een act bedenken voor de Uitmarkt in Amsterdam… Het leek in Bali zover weg, maar nu is het hier en ik ga ervan genieten!

Het is fascinerend hoe ver weg ‘thuis’ lijkt als je zo lang weg bent, maar eens we ons appartement binnenstappen is alles zoals welleer. Wasjes doen, computer openklappen, boodschappen doen,… We zijn weer vertrokken! De kunst is om onszelf goed in de gaten te houden zodat we ons niet voorbij gaan galopperen. De rust die we in Bali hebben gevonden blijven vasthouden.

Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik sommige dingen van thuis wel gemist hebt:

• Cote d’Or
• Koken
• Een goed bed
• Een warme douche
• Mijn kleerkast
• …

Vooral wat luxe. Ik geef ze wel maar al te graag (een tijdje) op in ruil voor al het moois dat ik heb gezien en meegemaakt.
Wat ik nog het meeste gemist heb, is duidelijkheid.
Ik besef dat tijdens onze wereldreis daar nog vaak zal tegenaan lopen. Flexibiliteit is mijn leerpunt. Daarvoor ga ik ook op avontuur, om mezelf beter te leren kennen en te leren omgaan met mijn ‘kleine’ kantjes.
Maar wat is het fijn in België, dat de prijs in de supermarkt dezelfde prijs is voor iedereen. Zie je mij al aan de kassa staan in de Delhaize “nee, voor die reep Cote d’Or geef ik maar 50 cent, dat is mijn laatste bod!” …
Ook fijn dat De Lijn een duidelijk schema heeft … Stel je eens de commotie voor als iemand de buschauffeur tien euro zou geven om even een ommetje te maken …
En als je met iemand om 20u afspreekt, een academisch kwartiertje wel te vergeven valt, maar dat pas om 22.30u toekomen not done is…

Met Compagnie FEST willen we onderzoeken wat we nodig om te leven, te overleven, gelukkig te zijn, anderen gelukkig te maken?…
Wat zijn onze (basis)behoeften?
Wat is geluk eigenlijk?…

Ik kan terugkijken op een geslaagde reis, want ik heb alvast weer wat nieuwe aspecten ontdekt die ik nodig heb om te leven en die me helpen om gelukkig te zijn. Ik kijk heel erg uit naar wat onze volgende reis aan de oppervlakte zal brengen. Ik hou jullie op de hoogte!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Home Sweet Home.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Onderweg naar Bali.