• Ofwel betaal je met geld: biologische producten zijn altijd duurder dan goedkope varianten zoals Kruidvat producten.
• Ofwel betaal je met tijd: je kan heel makkelijk zelf biologische producten maken, maar daar kruipt wat tijd in.
• Ofwel betaal je met je gezondheid: goedkope chemische producten zullen op de lange termijn je gezondheid treffen.

Sinds deze podcast (en het aanschaffen van biologische producten) herken ik de waarheid van deze stelling in verschillende facetten van mijn leven.

We zijn nog maar enkele dagen in Argentinië en we moeten nog vat krijgen op de ‘regels’ van het land. Vooral voor accommodatie is het nog even zoeken hoeveel dat kost in dit land.
Op Airbnb zien we een geweldige deal voor onze volgende bestemming: San Salvador de Jujuy. Slechts 11 euro per nacht voor een privékamer met gedeelde badkamer, pal in het centrum. Alle andere kamers op Airbnb beginnen pas bij 20 euro.
Het nadeel is dat deze kamer nog geen recensies heeft. Normaal houden we daar veel rekening mee. Ik merk echter dat de kamer nog maar net op Airbnb staat. Ik veronderstel dat de prijs zo laag is om de eerste gasten te lokken. Op basis van de foto’s en de beschrijving boek ik vol vertrouwen voor 3 nachten. Ik ga ervan uit dat we in de watten worden gelegd, zodat wij een goede recensie schrijven en de gastheer in de toekomst zijn prijs kan verhogen.

We komen toe in het busstation van Jujuy, op 6 kilometer van het centrum. In plaats van een taxi, nemen we 2 lokale bussen naar het centrum. We betalen met 3 uur tijd in plaats van met 150 Pesos.

Wanneer we arriveren bij onze gastheer, val ik uitgeput op het kleine maar comfortabele bed. Pas wanneer ik een dik uur later bij mijn positieven kom, zie ik waar we zijn terechtgekomen. Een ranzig en degoutant ‘mannen’ huis!
Hier wonen 3 vrijgezelle mannen die zijn blijven hangen in hun studententijd. Naast de 3 mannen zijn er ook tal van ‘aanwezigen’. Dat blijken couchsurfers te zijn. Wij betalen voor hetgeen anderen gratis krijgen?!
De badkamer is degoutant! Haar, schimmel, stank, een opgestijfde onderbroek … En na 4 jaar reizen ben ik echt al wel wat gewoon.
Volgens de beschrijving op Airbnb is het ontbijt inbegrepen. Dat vertaalt zich tot het super vriendelijke “You can use anything you find in the kitchen and fridge”. De koelkast smijt ik direct na openen weer dicht. De schimmel komt er net niet uitgekropen. Na wat zoeken vinden we een gesloten zak cornflakes en melkpoeder, waar we ons tevreden mee stellen.
Ik besef dat ik hier zelf voor gekozen heb en probeer het beste van de situatie te maken. Ik kan het komische er wel van inzien. You get what you pay for!

Als echter blijkt dat ik ook met mijn gezondheid zal betalen, kan ik er niet meer mee lachen en kom ik in opstand.
De hele dag door wordt er luide muziek gespeeld. Dat blijkt trouwens standaard te zijn in Argentinië. Als de muziek ook na 12 uur ’s nachts doorgaat, vraag ik onze gastheer of het stiller kan. Hij zet de muziek stiller, maar niet af. Gelukkig heb ik op maat gemaakte oordoppen die het leed verzachten. Alleen houden de doppen niet al het kabaal tegen van de ‘aanwezigen’ die op alle mogelijke uren van de nacht thuiskomen, ruzie maken, vertrekken, telefoneren, een feestje bouwen, …

Na drie slapeloze nachten ben ik doodop en bloednerveus. Daarnaast ben ik ook ‘besmet’ door het schattige maar zieke kindje van onze gastheer. Daardoor lig ik nu al drie dagen met een zware hoest in bed lig. Gelukkig hebben we deze keer wel een fijne, hygiënische en vooral rustige plek gevonden via Airbnb.

Je betaalt altijd! Alleen betaal ik liever met geld of tijd dan met mijn gezondheid.

Krijg korting via deze link op je volgende reis met Airbnb!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Je betaalt altijd!.

In het afgelegen dorpje Samaipata willen we “El Fuerte” bezoeken. Een Inca site die later door de Spanjaarden als fort gebruikt werd.
Hoe gaan we er geraken? Lokale bussen zijn er niet. De afslag naar het fort ligt op 4 km van het dorp en vanaf daar is het 6 km bergop. We kunnen die afstand wandelen, toch wil ik liever mijn krachten sparen.
Met Gabriel vers in mijn herinnering heb ik het even gehad met georganiseerde tours, dus dat wordt ook niets.
Een taxi? Die zijn best betaalbaar in Bolivia.

Op locaties waar toeristen steeds hetzelfde ‘probleem’ hebben, bedenkt de lokale gemeenschap altijd een voorgekauwde oplossing. In Samaipata gaat die als volgt. Een taxi brengt je naar de ingang van het fort, wacht maximaal 1 uur en brengt je dan terug naar het dorp. Kostprijs? 120 Boliviano’s, het tienvoud van wat een gelijkaardige rit normaal kost.

Ik hou van de rust en de ruimte om zelf mijn ritme te kunnen kiezen. Als een taxi chauffeur staat te wachten heb ik het constante gevoel van een deadline, niet echt rustgevend.

Ik stel Ann voor om te liften. Het is al weer jaren geleden en ik heb gelezen dat je in Zuid-Amerika een goede kans hebt om meegenomen te worden. Deze afstand is ideaal om liften nog eens een kans te geven. Als het nodig is kunnen we die 10 km makkelijk wandelen.

Vol goede moed gaan we op pad. Zolang we nog in Samaipata zijn, stoppen er enkel taxi’s die ons het standaard pakket willen verkopen. Daar hebben we geen nood aan. Eens we een kilometer het dorp uit zijn hebben we meer geluk. Een jonge man met minibusje wil ons graag meenemen. Als ik vraag wat het moet kosten, zwaait hij vriendelijk mijn vraag weg. Hij kan ons meenemen tot de afrit naar “El Fuerte”. Ondertussen hebben we in ons beste Spaans een gezellige babbel.

We zijn bijna halfweg. Net uitgestapt draait Ann haar aandacht dadelijk bergop en begint te wandelen. Ik merk nog net dat er een blitse witte SUV aankomt en maak een halve zwaaibeweging met mijn arm. Tot mijn grote verbazing stopt de eerste auto en een paar seconden later zitten we voor de laatste 6 km in deze blitse bolide naar Boliviaanse videoclips te kijken op het centrale A/V systeem.

Gelukkig staat er geen chauffeur te wachten We spenderen meer dan 2 uur op deze prachtige site.
Op de terugweg hebben we minder geluk. De eerste 6 km rijden enkel taxichauffeurs met toeristen voorbij. Aangezien het een prachtige wandeling is laten we het niet aan ons hart komen.
De laatste 4 km moeten we langs de stoffige weg wandelen. Misschien hebben we ’s ochtends meer geluk gehad dan we beseften. Iedereen rijdt ons vlot voorbij. Misschien is liften toch niet zo gebruikelijk in Zuid-Amerika als ik gelezen heb.

Voor mij werkt liften als ik ook bereid ben om de afstand te willen wandelen. Of als ik geen duidelijk einddoel heb.
Als we ’s avonds mogen rusten en nagenieten met een drankje maken we plannen voor de volgende dag. Op 20 km van Samaipata zijn er prachtige watervallen. Ik denk dat we voor deze afstand toch maar het ‘pakketje taxi’ nemen.

De volgende keer dat je iemand langs de weg ziet lopen met zijn duim in de lucht moet je maar eens overwegen om hem of haar mee te nemen. Misschien krijg je er wel een gezellige babbel voor in de plaats met iemand zoals ik.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Help eens iemand vooruit.

Op basis van mijn zoektocht op internet hebben we 14.600 euro voor 1 jaar exclusief vluchten begroot. We zijn ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget gebleven. In het bedrag hierboven zijn immers 5 vluchten inbegrepen!

Meer nog, met die 15.182 euro hebben we ook 1 Macbook Air en 1 Nikon Coolpix camera gekocht. Daarnaast hebben we allebei een officiële Yoga Teacher Training gevolgd.

Ik zou dus kunnen stellen dat je met 20 euro per persoon per dag makkelijk kan reizen in Azië.
Deze stelling moet ik echter nuanceren.

Het eerste jaar zijn we erop gebrand om binnen ons dagbudget te blijven. ‘Afdingen en besparen’ roepen we uit tot ons credo. Dag na dag zijn we trots als we in onze missie slagen. We zien voor het gemak over het hoofd dat we met bloed, zweet en tranen in plaats van met geld betalen.

• We wandelen kilometers in de brandende zon met een loodzware backpack op zoek naar de allergoedkoopste guesthouse.
• Nog meer kilometers leggen we af omdat we weigeren astronomische bedragen te betalen voor een riksja. Dat vele taxi chauffeurs veel te veel aanrekenen aan een toerist staat vast. Alleen onderhandelen wij soms urenlang over luttele euros, vastbesloten ons niet te laten afzetten.
• Onvermoeibaar als we zijn, struinen we het hele dorp af op zoek naar een lokaal eettentje met lokale prijzen. We zouden ook kunnen genieten van westerse delicatessen in de toeristenrestaurants.
• We reizen steeds met goedkoop lokaal transport. Over de vele ongemakken onderweg kan ik een boek schrijven.
• Het geld dat we uitsparen door een 800 CC Royald Enfield te huren in plaats van een 1500 CC voor onze roadtrip, geven we dubbel en dik uit aan mecaniciens onderweg. Daar bovenop kijk ik dagelijks de dood in de ogen op de “most treacherous road in the world”en verkort mijn leven met enkele jaren.
• Waar elke wandelaar dankbaar gebruik maakt van een gids of drager, hebben wij zelf ons hele hebben en houden richting Mount Everest Base Camp gesjouwd.
• …

Na bijna een jaar lang elke roepie in twee te bijten zijn we doodop. We zijn het continue onderhandelen en de gevolgen van onze besparingsslag helemaal beu. Zonder al te veel denken, besluiten we te vertrekken. We boeken de goedkoopste (!) vlucht weg uit Kathmandu richting Maleisië.
Wanneer we in Maleisië aankomen, moeten we even slikken. De prijzen schieten de lucht in. Het leven is hier duurder. We besluiten stilzwijgend het niet aan ons hart te laten komen en dompelen ons onder in luxe. Met desastreuze gevolgen voor ons gemiddelde dagbudget, zoals zal blijken in mijn volgend artikel …  : )

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 3.