In het afgelegen dorpje Samaipata willen we “El Fuerte” bezoeken. Een Inca site die later door de Spanjaarden als fort gebruikt werd.
Hoe gaan we er geraken? Lokale bussen zijn er niet. De afslag naar het fort ligt op 4 km van het dorp en vanaf daar is het 6 km bergop. We kunnen die afstand wandelen, toch wil ik liever mijn krachten sparen.
Met Gabriel vers in mijn herinnering heb ik het even gehad met georganiseerde tours, dus dat wordt ook niets.
Een taxi? Die zijn best betaalbaar in Bolivia.

Op locaties waar toeristen steeds hetzelfde ‘probleem’ hebben, bedenkt de lokale gemeenschap altijd een voorgekauwde oplossing. In Samaipata gaat die als volgt. Een taxi brengt je naar de ingang van het fort, wacht maximaal 1 uur en brengt je dan terug naar het dorp. Kostprijs? 120 Boliviano’s, het tienvoud van wat een gelijkaardige rit normaal kost.

Ik hou van de rust en de ruimte om zelf mijn ritme te kunnen kiezen. Als een taxi chauffeur staat te wachten heb ik het constante gevoel van een deadline, niet echt rustgevend.

Ik stel Ann voor om te liften. Het is al weer jaren geleden en ik heb gelezen dat je in Zuid-Amerika een goede kans hebt om meegenomen te worden. Deze afstand is ideaal om liften nog eens een kans te geven. Als het nodig is kunnen we die 10 km makkelijk wandelen.

Vol goede moed gaan we op pad. Zolang we nog in Samaipata zijn, stoppen er enkel taxi’s die ons het standaard pakket willen verkopen. Daar hebben we geen nood aan. Eens we een kilometer het dorp uit zijn hebben we meer geluk. Een jonge man met minibusje wil ons graag meenemen. Als ik vraag wat het moet kosten, zwaait hij vriendelijk mijn vraag weg. Hij kan ons meenemen tot de afrit naar “El Fuerte”. Ondertussen hebben we in ons beste Spaans een gezellige babbel.

We zijn bijna halfweg. Net uitgestapt draait Ann haar aandacht dadelijk bergop en begint te wandelen. Ik merk nog net dat er een blitse witte SUV aankomt en maak een halve zwaaibeweging met mijn arm. Tot mijn grote verbazing stopt de eerste auto en een paar seconden later zitten we voor de laatste 6 km in deze blitse bolide naar Boliviaanse videoclips te kijken op het centrale A/V systeem.

Gelukkig staat er geen chauffeur te wachten We spenderen meer dan 2 uur op deze prachtige site.
Op de terugweg hebben we minder geluk. De eerste 6 km rijden enkel taxichauffeurs met toeristen voorbij. Aangezien het een prachtige wandeling is laten we het niet aan ons hart komen.
De laatste 4 km moeten we langs de stoffige weg wandelen. Misschien hebben we ’s ochtends meer geluk gehad dan we beseften. Iedereen rijdt ons vlot voorbij. Misschien is liften toch niet zo gebruikelijk in Zuid-Amerika als ik gelezen heb.

Voor mij werkt liften als ik ook bereid ben om de afstand te willen wandelen. Of als ik geen duidelijk einddoel heb.
Als we ’s avonds mogen rusten en nagenieten met een drankje maken we plannen voor de volgende dag. Op 20 km van Samaipata zijn er prachtige watervallen. Ik denk dat we voor deze afstand toch maar het ‘pakketje taxi’ nemen.

De volgende keer dat je iemand langs de weg ziet lopen met zijn duim in de lucht moet je maar eens overwegen om hem of haar mee te nemen. Misschien krijg je er wel een gezellige babbel voor in de plaats met iemand zoals ik.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Help eens iemand vooruit.

De aanvraag van een visum voor Indonesië en een goedkope vlucht brengen ons terug naar Singapore. Ons plan was om na 2 dagen weg te zijn. Door een kleine misrekening worden dit 6 dagen.

Ik voel me verbaasd over mijn herinneringen aan Singapore. We worden weer hartelijk ontvangen bij onze Couchsurfing vriend Shiang. Op het hele eiland zijn zoveel parken, musea en andere attracties dat we ons makkelijk nog eens een maand kunnen entertainen. En het eten, …. is ronduit lekker! Varken en koe zijn in India niet te krijgen. In Singapore kunnen ze in alle vormen en smaken naar binnen gesmakt worden.

De laatste avond maken we een wandeling langs het Marina Bay Center en Gardens At The Bay. Bij beiden is een sound & light show te zien. Tijdens het vorige bezoek hadden we Marina Bay omgedoopt tot “Den Boot”. ’s Nachts verandert dit bootje in een drievoetige ruimtemonster waar langs alle kanten lasers en verlichting uitflitsen. Absoluut nutteloos, wel prachtig om te zien.

Koester positieve herinneringen en laat de negatieve los. Zo word ik weer positief verbaasd en kan ik kort zijn in mijn eindbesluit. Als je ooit een leuke citytrip zoekt, neem Singapore als een optie!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het drievoetige ruimtemonster.

Ons huis in Turkije heeft dit effect op me. Ik vraag me al drie weken af waarom. Ik wil snappen waarom. Ik wil een oplossing en zorgen dat ik situaties als deze uit de weg kan gaan.

Komt het door de lichaamslengte van de eigenaren van dit huis? Ze bouwden hun huis volledig naar eigen wens. Met het kleine nadeel dat ze een derde kleiner zijn dan ik. Voor elke deur moet ik me bukken. Het plafond is dag in, dag uit vervaarlijk aanwezig. Aan de lamp in het bureau heb ik me wel zeven keer gestoten. Uiteindelijk krijg ik door dat het beter zou zijn die ruimte enkel nog nederig gebukt te betreden. De nadelen die dit heeft voor mijn rug wegen niet op tegen de kans op een lichte hersenschudding.

Als bescherming voor de zon brengen we het merendeel van de dag door onder de houten luifel achter het huis. De enorme ruimte is gezellig ingericht met salon en lange eettafel. Het ontbreekt aan geen enkel comfort. Toch gaat ook deze ruimte op me drukken. Door de combinatie van de lage luifel en de heuvels in de tuin is er geen millimeter van de blauwe lucht te bespeuren. Ons domein is gigantisch dus we achtervolgen een hele dag lang de schaduwplekken. Zo kan ik het gevoel van ruimte onder open hemel vasthouden. Dat blijkt belangrijk voor me.

We letten op vier hondjes, 4 vrouwelijke teefjes. De leidster van de troep noemt Daisy en kreeg van haar baasje de bijnaam ‘Crazy Daisy’. Daisy werd na een paar dagen verliefd op me en gedraagt zich sindsdien als een jaloerse teef. Ze snauwt naar elke andere hond die aandacht van me krijgt. Gelukkig spaart ze Ann!
Als we gaan wandelen is haar enthousiasme niet te stoppen. Met haar hele kracht trekt ze me vooruit. “Ik wandel met de hond, de hond niet met mij!” Dat principe hanteer ik als ik een hond uitlaat. Al mijn hele leven slaag ik erin om dit binnen een paar dagen aan te leren. Spijtig genoeg is Crazy Daisy even koppig als ik en dus laten we ‘elkaar’ uit. Elk met ons eigen idee over de situatie.

Misschien valt de hele locatie tegen doordat ik hier heel moe toekwam. In België had ik veel werk met Khandhas. Nadien ging ik even langs Budapest om een training te geven. Daarna lieten we ons opslokken door Londen en Istanbul. Het voelt alsof ik al maanden niet meer gerust heb. Dit wordt me pijnlijk duidelijk gemaakt toen ik op 1 dag tijd mijn duim én enkel verstuik. Een letterlijke tegenvaller.

Na een paar dagen platte rust ben ik weer op kracht. Toch is de hele impact van deze plek niets veranderd. Dat verbaast me niet. Ik kom vaak op nieuwe plaatsen en maak dit geregeld mee. Ik kan het gegeven enkel verklaren met de ‘energie’ van deze locatie. Ze is niet compatibel met me. Zonder logische reden. Zodra ik op een bus stap weg van hier zullen de wolken in mijn hoofd opklaren!

Ik moet denken aan een quote: “If you can change it, change! If you can’t change it, accept!” Het is een principe waar ik enorm aan hecht. Het zorgt ervoor dat ik er alsnog het beste van maak. Dat doe ik ook. Het is niet omdat mijn gemoed aan me trekt dat ik daar aan moet toegeven. Net als bij Crazy Daisy!
We hebben een paar fijne uitstappen gemaakt. De laatste weken hebben we ook hard gewerkt aan een nieuwe website om muzische workshops en creatieve activiteiten aan te bieden. Werk waar ik best fier op ben.

Zolang ik hier ben maak ik er het beste van. Toch kijk ik er naar uit om weer op stap te gaan naar een plekje waar ik wel bij pas.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een tegenvaller.

Tenminste, het voelt zoals thuis. Een paar dagen geleden zijn we in Maleisië geland. Het is gek, maar pas sinds we hier zijn besef ik hoever ik het laatste jaar buiten mijn comfortzone heb geleefd. Blijkbaar heb ik heel vaak op de toppen van mijn tenen gelopen. Ik ben vele uitdagingen aangegaan met wisselend succes. Echt alles was anders dan thuis.
In Maleisië krijg ik weer ademruimte. Alles voelt bekend en gaat een pak makkelijker dan in de vorige landen:

1. Het openbaar vervoer
   In de luchthaven brengen wegwijzers ons snel bij de exprestrein richting Kualu Lumpur. We hoeven niet te zoeken, niets te vragen, geen taxichauffeurs te ontwijken en worden niet van het kastje naar de muur gestuurd. We swipen onze creditcard door de automaat en betalen dezelfde prijs als iedereen.
2. De airconditioning
   In India heb ik ondanks dekentjes en mutsen vaak kou geleden op de nachttrein. In Nepal hing ik uit het raam snakkend naar zuurstof tussen de bezwete passagiers. In Maleisië heeft elke bus en metro airco, alsook de shoppingcentra, guesthouses en couchsurfers bij wie we te gast zijn.
3. De grandeur
   Alles is hier groots. De huizen, de straten, de winkels, kerstbomen en foodcourts,… Ik geniet vooral van de royale en comfortabele zitplaatsen op de bus en trein, hoewel ik het al gewend was dat Manu op mijn schoot gepropt zat.
4. De beleefdheid
   Ik werd een jaar lang onder de voet gelopen telkens ik uit de bus stapte. Het is een aangename verrassing als de mensen netjes wachten met opstappen tot iedereen is afgestapt. Als een man ons uitzonderlijk de pas afsnijdt, kijkt hij achterom en prevelt oprecht: “Sorry, I’m so sorry”.
5. De mensen
   Als mensen mij aanspreken wacht ik afstandelijk af tot de aap uit de mouw komt. Maar niemand wilt mij iets verkopen,… Integendeel, na een gesprek met Kamal bij een eetkraam blijken onze hamburgers al betaald. Hij is verheugd dat toeristen komen eten in zijn niet zo toeristische wijk en trakteert graag.
6. De kleding
   Ik kan hier shortjes dragen zonder nagestaard te worden. Nu ben ik zelfs degene die vrouwen nagestaard met wel heel korte hotpants.
7. Het warme water
   Ondanks de hoge temperaturen geniet ik elke dag van een warme douche. Het warme water is altijd beschikbaar zodat Manu na mijn lange douchebeurt geen kou hoeft te lijden.
8. De vuilkar
   Er rijden hier vuilkarren. De straten zijn spic en span, er ligt minder vuil op straat dan in België.
9. De shoppingmalls
   Thuis had ik een hekel aan shoppen. Hier kijk ik mijn ogen uit in de vele megamalls die mij alles bieden wat ik een jaar heb gemist.
10. Het eten
    Maleisië kreeg van Lonely Planet in 2014 het label: “Best food destination in the world.” Mijn buik kan dit volmondig beamen.

Maleisië is een oosters paradijs gehuld in een Westers kleedje. Of is het een westerse oase met oosterse tinten? Ik heb het hier in elk geval naar mijn zin.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal We zijn weer thuis.

Ik ben het eens met de grond van het artikel. Hoe langer ik reis, hoe meer mogelijkheden ik zie. Nog meer dan vroeger zeg ik voluit “JA” tegen mijn ‘gekke’ ideeën. Ik besef dat achter elke gedachte een behoefte schuilt waar ik wel ‘ja’ op moet zeggen. Doe ik het niet dan komen ongeluk en teleurstelling om de hoek gluren.

Reizen bevalt ons, dat is duidelijk. Daarnaast voelen we als maar vaker de goesting om weer aan het werk te gaan. Een behoefte waar we niet onderuit kunnen.
Dan lijkt het evident om naar huis te gaan. Maar wat dan met het reizen? Toen ik hoorde over het begrip “Location Independent Living” vielen alle puzzelstukjes in elkaar.
Dat is wat we willen: een locatie onafhankelijk leven waarin we reizen en werken met elkaar combineren, een nomadisch bestaan.
Toch ontbreekt er iets in het beeld. Mijn behoefte om familie en vrienden te zien groeit en moet een plaats blijven kennen in mijn leven. Gelukkig is ook België een locatie. Een plek die we goed kennen en waarnaar we regelmatig kunnen terugkeren.

Omdat we nog langer onderweg willen blijven komen we in april 3 maanden naar België. In die periode willen we familie en vrienden zien, werken, een nieuwe voorstelling spelen, onze administratie regelen, ons in gezellige huiselijke luxe wentelen, Belgisch bier drinken, iets met echte frieten eten, …

Daarna ligt er een nieuw toekomstbeeld. We willen op een tweetal jaar voldoende verdienen om onze levensstijl te bekostigen. Ondertussen reizen we trager, leren we locaties beter kennen, starten we meer projecten op, keren we vaker terug naar België en zien we nog meer van de wereld. Ons recept voor een gelukkig leven.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Terug naar België?.

Ik kom vele knalrode of lijkbleke wandelaars tegen, high van de pijnstillers gehuld in een wolk Reflex Spray. Ze moeten het hoge tempo van hun gids volgen. Anderen kiezen er voor om tijdens hun beperkte tijd in Nepal zoveel mogelijk bezienswaardigheden af te vinken. Een laatste categorie wil voor de sport de trekking zo snel mogelijk voltooien.

Manu en ik doen het rustig aan. “Slowly, slowly” is ons credo. We hebben geen deadline om de top te halen. We hebben onszelf alle tijd gegeven. Meer zelfs, we hebben de tijd uitgeschakeld.
Tijd is ruimte geworden. Het is fascinerend wat er dan allemaal mogelijk is…

Ruimte om te rusten, zelfs om het kwartier als de beklimming lastig is. 
Ruimte om een hele middag onze zware benen te ontspannen in de Hot Springs. 
Ruimte om te praten, veel te praten, dicht tegen elkaar tijdens de koude avonden.
Ruimte om aan de toekomst te denken, ideeën te laten ontstaan en plannen te maken.
Ruimte om nieuwe mensen te leren kennen, van wie we de volgende dag alweer afscheid nemen, ze gaan mij te snel.
Ruimte voor thee.
Ruimte voor meer thee.
Ruimte voor nog meer thee, bier is prijzig boven op de berg.
Ruimte voor lange lunches, met grote porties Dhal Bhat om onze energie op peil te houden.
Ruimte om elke keer opnieuw stil te staan bij een waterval.
Ruimte om foto’s te nemen, vele foto’s van eenzelfde berg, net anders belicht, net vanuit een andere hoek. 
Ruimte om te genieten van de zonsopkomst aan de voet van Annapurna, de tiende hoogste berg ter wereld.
Ruimte om te fantaseren over een volgende trektocht naar de allerhoogste berg ter wereld.

Mount Everest, we komen eraan maar wel slowly, slowly! 

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Stap voor stap naar Annapurna Base Camp.