We leven nu al meer dan 4 jaar uit onze rugzak en dat begint door te wegen. Toen we toekwamen in ons appartement heb ik meteen alles uitgepakt en een vast plaatsje gegeven. Het voelt bevrijdend om niet elke dag in mijn rugzak te moeten graaien op zoek naar die ene T-shirt die net onderaan blijkt te zitten. Ik kan er gerust op zijn dat mijn shampoo niet weer uitloopt in mijn toiletzak. Mijn schoenen krijgen tijd om te luchten, zodat niet alles naar zweetvoeten stinkt.
Het is werkelijk zalig om niet om de drie dagen alles weer te moeten inpakken en weg te wezen.

Intussen heb ik ook de buurt leren kennen. Ik weet perfect waar ik moet zijn voor lekkere groenten, volkoren brood en veganistische paprikapasta. We hebben een vast restaurantje waar we één keer per week gaan eten. Het is een opluchting om niet elke keer opnieuw een heel dorp te doorkruisen op zoek naar de maaltijd met de beste prijs-kwaliteit verhouding. We weten hoe laat Happy Hour begint in ons stamcafé, zodat we voordelig kunnen genieten van een Pisco Sour. Santiago heeft een uitgebreid metronetwerk dat ons tot in elke uithoek van de stad brengt. Geen enkele keer ben ik de weg kwijt in deze stad waar ik mij thuis voel.

We hebben op korte tijd een vaste routine gecreëerd. Om half acht gaat de wekker, daarna is er tijd voor yoga en meditatie. Als ontbijt eten we havermoutpap met fruit. Dan werken we tot de lunch. Die serveer ik op het balkon met salade en zelf gemaakte soep. We werken verder tot vijf uur om daarna te gaan fitnessen of te zwemmen op het hoogste verdiep van het appartementsgebouw. Na dit sportief intermezzo genieten we van een aperitiefje op het balkon met fenomenaal uitzicht, waarna ik een heerlijke vegetarische maaltijd op tafel tover. We buiken uit met een serie op Netflix en tegen elf uur gaan we slapen.
Twee tot drie dagen per week breken we deze routine en bezoeken we één van de vele musea, parken en wijken die Santiago rijk is.

Mijn hele leven al heb ik een hartsgrondige hekel aan routine en structuur. Aan altijd maar hetzelfde doen, eten, drinken, … Nooit heb ik een vast job gehad, ik was ervan overtuigd dat ik zou doodgaan van verveling. Ik doorkruiste België én Nederland als onvermoeibare freelancer. Daarna doorkruiste ik verschillende continenten als onvermoeibare wereldreiziger en digital nomad.

Nu, na meer dan 4 jaar reizen, ben ik oververmoeid. Ik verlang naar routine en naar vastigheid. Ik heb geen zin meer om telkens opnieuw alles uit te zoeken. Waar ga ik slapen, wat ga ik eten, waar hang ik mijn handdoek, hoe geraak ik van A naar B, hoeveel mag dat kosten, geef ik een hand of een kus, …

En toch is dat laatste wat we de komende 2 maanden gaan doen. We hebben een route van 2 maanden uitgestippeld. Onze reis overbrugt duizenden kilometers tussen Santiago en Ushuaia.
We gaan weer uit onze rugzak leven met stinkende schoenen en natte toiletzakken. In Argentinië ga ik mij noodgedwongen weer volproppen met vlees en zal ik moeten smeken voor een beetje salade. Er zal niet overal plek zijn om yoga te doen, laat staan de rust om te mediteren. We zullen aan een moordend tempo moeten werken om toch genoeg tijd te hebben om ook den toerist uit te hangen. Elke routine zal de komende maanden zoek zijn.

Maar we gaan ook genieten van de natuurpracht die Chili en Argentinië te bieden hebben. We De ongerepte natuur van Patagonië wacht op ons. Uiteraard zal de wereldberoemde gletsjer Perito Moreno niet ontbreken op onze trip. We gaan naar pinguïns kijken op Isla de Margarita. We gaan naar het einde van de wereld in Ushuaia. En tenslotte vliegen we naar het midden van de Pacific Ocean om de Moai beelden op de Paaseilanden in levende lijve te zien.

Het voelt alsof we er nog een laatste keer keihard tegenaan gaan alvorens we richting België komen om te settelen. Wie weet ga ik binnen een paar jaar toch weer verlangen naar leven uit mijn rugzak?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leven uit mijn rugzak.

Dinsdag 11 December 2018

Na een tweedaagse busreis arriveren we moe, vuil en bezweet in ons appartement.
We blijven 2 weken in Menzoda. Niet omdat er in ‘Mendoza’ veel te doen is, maar omdat er ‘veel te doen is’.
Nadat we bijgeslapen hebben, maken we onze planning voor de komende weken.

Nummer één op de planning is mijn mailbox opkuisen. De aanvragen voor workshops blijven binnenstromen en ik heb nog een tiental opdrachten om in te plannen.

Donderdag 13 December 2018

In september hadden we ons voorgenomen om regelmatig ‘studiedagen’ in te lassen.
Jammer genoeg zijn de studiedagen wegens tijdsgebrek steeds uitgesteld. Vandaag is het zover! Voor mijn verjaardag kreeg ik een online cursus “Yoga & Anatomy” cadeau. Manu en ik bestuderen samen de 1e module.

’s Namiddags duiken we opnieuw in onze overvolle mailbox en ’s avonds gaan we iets eten.

Vrijdag 14 December 2018

Overdag studeren en werken we opnieuw.

’s Avonds plannen we de uitstappen die we willen ondernemen in Mendoza. Ik dacht dit even tussendoor te doen. Een paar uur later tolt mijn hoofd van al het opzoekingswerk.

Wat is de bereikbaarheid?
Wat zijn de openingsuren met de feestdagen?
Waar kunnen we eten?
Wat is de prijs?
Is het goedkoper om online tickets te kopen?
…

Zaterdag 15 December 2018

Het is weekend! ’s Morgens snel wat werken en dan wijnproeven in Maipu!
Ondanks het opzoekingswerk duurt het toch even voor we de juiste bushalte naar Maipu vinden. Ter plaatse huren we een fiets om van wijngaard naar wijngaard te trappen. We proeven lekkere wijnen, likeuren en olijfolie. ’s Middags gaan we lekker eten in ‘Pie de Cuba’. Moe en voldaan keren we huiswaarts.

Zondag 16 December 2018

Het is weekend en bijna kerstvakantie!
Toch houdt dat klanten niet tegen om last minute aanvragen te sturen voor workshops in december en januari. Eigenlijk wilden we nog een anatomie module bestuderen, maar dit zal weer moeten wachten.
Met gemengde gevoelens zet ik me aan de computer. Opgetogen dat de workshop aanvragen blijven binnenstromen. Teleurgesteld dat er een studiedag wordt opgeofferd.

Maandag 17 December 2018

Manu heeft een ‘conference call’ met een Belgische opdrachtgever. In januari gaat hij een week naar België om te werken. Ik blijf achter in Zuid-Amerika.
Nu alles bevestigd is, spenderen we de rest van de dag met het boeken van vliegtickets en accommodatie. We vergelijken prijzen en vragen ons af wat we belangrijk vinden.

Waar is het veilig voor mij om achter te blijven?
In welke stad kan ik leuke uitstappen doen?
Waar zal Manu logeren?
Vliegt hij rechtstreeks of met overstappen?
Wat is overdreven luxe? Airco, wasmachine, zwembad, vrije ruimte om yoga te doen, … ?

Als de avond valt hebben we eindelijk alle belangrijke knopen doorgehakt.

Dinsdag 18 December 2018

Vandaag gaan we naar de Termas de Cacheuta.
Niet toevallig vandaag, dit is de enige kalme dag waarop het kan. In Azië was het motto “Go with the Flow”. Dat is niet meer mogelijk.
Wanneer er workshops gepland staan, moeten we telefonisch bereikbaar zijn voor noodgevallen. Vandaag hebben we ‘slechts’ 2 workshops en de docenten kennen de locatie. We voorzien weinig problemen en nemen het risico om onbereikbaar te zijn.
Toch kunnen we niet volledig loslaten. Tussen het ‘badderen’ door gaan we regelmatig op zoek naar onze GSM.

Woensdag 19 December 2018

‘Vrije tijd’ nemen eist zijn tol. Mijn mailbox en mijn hoofd ontploffen!
Ik zie het niet meer zitten! Ik heb het gevoel dat ik constant achter de feiten aanloop. Voor elke mail die ik beantwoord, stromen er 2 nieuwe binnen. Ik typ mezelf te pletter en toch komt er geen einde aan.

Dan rolt er een mail van de overheidsdienst “MyPension” binnen.
Ik kan het niet laten er op te klikken en spring een gat in de lucht. Blijkbaar krijg ik (later) meer dan 1000 euro pensioen! Dat had ik nooit verwacht! Toch niet na mijn freelance carrière waar ik vooral van ‘vrijwilligersvergoedingen’ heb geleefd.

Het beste nieuws is dat ik pas binnen 31 jaar op pensioen moet! Dat stelt mij gerust. Ik heb nog 31 jaar om mijn mailbox leeg te krijgen!
Ik sluit de computer en schenk mezelf een glas wijn in.

Donderdag 20 December 2018

Het harde werken wordt beloond. We halen vandaag ons grootste contract ooit binnen! Trots geven we elkaar een ‘vuistje’ en gaan weer aan de slag.

Het aantal emails begint eindelijk af te nemen. De vakantie komt in het vooruitzicht. Eindelijk vind ik tijd om ‘andere’ dingen te doen.
Ik check mijn todo lijst om iets te kiezen: nieuwe workshops online zetten, nieuwsbrieven maken, bellen met nieuwe docenten, belastingaangifte in orde brengen, “Truth or Dare” indienen voor een festival, mails van vrienden en familie beantwoorden, foto’s op Facebook posten, een reservekopie van mijn Mac maken, mijn nagels knippen, onze visa afrekening bekijken, boodschappen doen, een artikel schrijven, …

Mijn hoofd gaan weer aan het tollen!

Kan mijn mama nog een dag wachten voor ze mail krijgt?
Wanneer was die deadline voor dat festival ook al weer?
Staat er nog genoeg geld op onze gemeenschappelijke rekening?
Wanneer moet die belastingaangifte binnen zijn?
…

Ik verlies mezelf in de eindeloze lijst en besluit dan maar om eerste mijn nagels te knippen.

Vrijdag 21 December 2018

Om 6 uur ’s ochtends zitten we in onze huurauto. Drie uur later beginnen we aan onze dagwandeling richting de hoogste berg van Zuid-Amerika. Ik geniet met volle teugen. In de natuur kom ik steeds tot rust. Voor deze momenten reis en werk ik.
Tussen het hijgen door praten we over onze toekomst.

Wat waren de hoogtepunten van 2018?
En wat waren de uitdagingen?
Wat willen we anders aanpakken in 2019?
Durven we aan te gaan wat we allebei voelen?
…

Maandag 24 December 2018

Ik begin deze dag met vrienden en familie een zalige kerstavond te wensen.
Het reizen begint hoe langer hoe eenzamer te voelen. Dan is het fijn om lieve berichten van het thuisfront te krijgen.

Dinsdag 25 December 2018

Geloof het of niet, maar op deze kerstdag zitten er 3 aanvragen in mijn mailbox?! Plichtbewust beantwoord ik ze dadelijk.
Daarna begin in eindelijk aan dit artikel! Iets wat al een hele tijd op mijn todo staat.

Woensdag 26 December 2018

Ook mijn artikel loopt uit de hand dus ik schrijf verder. Ik probeer het in te korten en nuances aan te brengen waar mogelijk. Ik probeer duidelijkheid te scheppen voor zowel de lezer als mezelf.

Mijn hoofd gaat weer aan het tollen. Ik ben klaar om mijn voornemen te maken.

Ik ben trots op ons nomadische leven. Het is ongelofelijk dat we dit al 4 jaar waarmaken.
Het is een geweldig leerschool. We hebben prachtige plekken bezocht en interessante mensen ontmoet.

Ik ben trots op het succes van Muzische Workshops. Ik zie de mogelijkheden die onze organisatie heeft om verder te groeien. Daar bovenop staan er een paar volgende projecten klaar om uitgewerkt te worden.

Het is tijd om te kiezen, tussen werken en reizen.

Door het werk kan ik mezelf niet voor 100% op het reizen storten.
Door het reizen kan ik mezelf niet voor 100% op het werk storten.
Tijdens het reizen mis ik vrienden en familie.
Als ik settel, zal ik nooit de hele wereld zien.
…

Na lang wikken en wegen durf ik mijn voornemen voor 2019 uitspreken.

We komen naar huis!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een verrassend voornemen voor 2019.

En toch, als ik in België ben wil ik zo snel mogelijk weg. Ik erger me aan mensen die zich ergeren. De trein heeft vertraging, de uitkering is te laag, de elektriciteit is (1 keer) uitgevallen, …
Het grijze weer trekt ook mijn gemoed naar beneden. Voor het bourgondische en culturele leven is vaak geen tijd als ik meega in het hoge Belgische werkritme.

De naakte waarheid: ik zie mezelf nergens anders settelen. Elke land heeft zijn voor én nadelen.
Tot we in Italië komen. Ik ben verliefd. Prachtige steden met een interessante geschiedenis, de zee en de bergen, op cultureel gebied heel actief, een zonnig klimaat, … Dolce far niente, en toch zijn de diensten (openbaar vervoer, toeristische informatie, … ) heel georganiseerd. Voor het eten kan ik niet genoeg superlatieven bedenken!

Leven in een land is natuurlijk anders dan reizen in een land. En ik heb slecht 2 regio’s bezocht, Toscane en Venetië. Ik weet niet welke uitdagingen de rest van Italië voor me in petto zou hebben.
Gelukkig is de vraag hypothetisch. Ik ben nog niet van plan om te settelen. Ik hou te veel van ons nomadische leven. Als de tijd komt, neem ik Italië graag in overweging.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kan ik nog aarden in België?.