Waarde - Movimento dell'Mondo

Naar het einde van de wereld en terug

Manu — Tue, 26 Mar 2019 16:41:39 +0000

We zijn in Ushuaia, de meest zuidelijke stad van Argentinië én het einde van de wereld. Dit is niet honderd procent de realiteit, maar wel een zeer goede marketing slogan. Ik ben zeer dankbaar voor alle natuurlijke hoogtepunten van Argentinië die ik heb bezocht. Door omstandigheden hebben we echter al meer tijd in Argentinië doorgebracht dan me lief is.

Nu we aan het letterlijke einde van onze trip in Argentinië zijn, vraag ik me af of mijn haat voor Argentinië niet groter is dan mijn liefde. Of die natuurlijke schoonheid mijn mentaal ongemak waard is?
Er is ‘iets’ in de cultuur van dit land waar ik me lastig bij voel. Het lastigste vind ik nog dat ik er amper in slaag om de vinger op dat ‘iets’ te leggen.

Een voorbeeld. De hele Argentijnse keuken is eenzijdig en suïcidaal vettig! Over een territorium zo groot als West Europa is er een volledige afwezigheid van afwisseling. Menukaarten bestaan standaard uit: Vlees dat op de barbeque is gebakken, Milanesas, Napolitanas, pastas en pizza’s. Napolitanas komen neer op vlees met een schel kaas, een schel hesp en een ei erboven op gekwakt. Milanesas zijn zo simpel als een schnitzel van kip. Van de pasta krijgen Italiaanse immigranten een hartaanval en de pizza’s worden gemaakt op basis van een soort pistolet van 30 cm diameter waarover een halve kilo harde industriële kaas wordt gesmolten.

Ik vind het eten niks, maar daar gaat het me niet over. Waar ik over val is dat er mij in elk gesprek wordt gevraagd wat ik van het geweldige Argentijnse eten vind! Ik ga die zin extra ontleden! Er wordt me niet gevraagd wat ik van het eten vind, er wordt me gevraagd wat ik van het geweldige Argentijnse eten vind. In mijn hoofd wordt er geen vraag gesteld, maar een mededeling gedaan. Daarbij wordt me elke kans ontnomen om te kunnen reageren. Ik zou ook nooit kunnen reageren want de hele bevolking lijkt geen enkel referentiekader te hebben om te begrijpen dat een keuken er ook nog anders kan uitzien dan de Argentijnse keuken die ze kennen.

Mijn hele frustratie wordt niet enkel getriggerd via eten. De keren dat we er in slagen om een gesprek aan te knopen gaat het bijna altijd over kinderen en familie. Als Ann of ik delen dat wij kiezen voor een leven zonder kinderen komt er standaard geen reactie. Ik heb het niet over een ongemakkelijke stilte omdat iemand niet weet hoe te reageren. Het wordt letterlijk niet gehoord omdat de toeschouwer niet kan begrijpen dat iemand ooit zou kunnen kiezen voor een leven zonder kinderen.

De Argentijnse munt heeft al jaren ‘last’ van inflatie en devaluatie op de internationale markt. Collectief wordt hier door het hele land over geklaagd. Ik kijk rond en denk bij mezelf ‘hoe kan het ook anders’. Het is me op 6 maanden tijd in het hele land één keer gelukt om geld uit de muur te halen, aan de grens wordt 50% invoertaks gerekend en betalen met een creditcard betekent dat je 10 minuten lang administratie aan het afhandelen bent. Het wordt letterlijk onmogelijk gemaakt om geld uit te geven.

Ik vind het ergerlijk dat elke Argentijn zijn eigen cultuur verheerlijkt en mij daarnaast de indruk geeft geen enkel inzicht te hebben in een alternatief. Hoe kan je ooit iets verheerlijken als je zelfs niet beseft dat er ook nog iets anders bestaat?

Snap je wat ik bedoel? Dan mag je het me uitleggen want ik snap het zelf niet!

Ik vermoed dat dit hele land een aantal waarden hoog in het vaandel draagt, die aan ander uiterste staan dan mijn eigen kern.
Een land met zo weinig variatie in gedrag, voeding, gebruiken, …. noem ik ’té traditioneel’. Zelf geloof ik dat mensen pas gelukkig kunnen zijn als ze zich in vraag stellen. Alleen dan ontstaat creativiteit en kan je iets bijleren. Alleen zo zorg je ervoor dat je niet dag na dag in dezelfde valkuilen trapt.
Een land dat constant communiceert met overdadig subjectieve termen, slogans en uitspraken, … noem ik fake. Ik geloof dat mensen pas gelukkig kunnen zijn als ze het verschil zien tussen de feitelijke realiteit en hun subjectieve gevoelens.

Ik ben er niet fier op, dat ik kwaad wordt omdat ik in aanraking kom met mensen die ‘anders’ zijn dan ik. Dat noem ik gepolariseerd, eenzijdig en onverdraagzaam. Ik wil mezelf graag zien als iemand die evenwicht en aanvaarding nastreeft. Blijkbaar heb ik nog heel wat te leren op deze vlakken! En dat doet me pijn.

Ondertussen zijn we tot het einde van de wereld geraakt en daarmee is de tijd aangebroken om ons om te draaien en huiswaarts te keren. De datum is gekend. Op 12 mei staan we weer in België.

Moest je ooit twijfelen om naar Argentinië op reis te gaan. Doen! De natuur is ongezien en je hebt nog nooit zo’n goeie barbecue gegeten!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Naar het einde van de wereld en terug.

Open en Bloot

Ann — Fri, 06 Oct 2017 06:00:55 +0000

Ik krijg telefoon. “Kan je een paar yogalessen vervangen?” Ik onderbreek de beller. “Ik ben in het buitenland.” Ik hoor verwarring in zijn stem. “Jullie zijn toch lang geleden naar India vertrokken?” Ik bevestig. “Wij zijn inderdaad 3 jaar geleden vertrokken en nog steeds aan het reizen.”
“Maar …”
Ik weet welke vraag op zijn lippen brandt. De vraag die hij uit Vlaamse beleefdheid niet stelt. “Hoe doen jullie dat?” De vraag die neerkomt op: “Hoe financieren jullie dat?”.

Ik weet dat velen zich dit afvragen. In België spreken we niet makkelijk over geld en onze inkomsten. Ik wil graag dit taboe doorbreken. In de komende blogposts antwoord ik op jullie vraag.

Vooraleer onze bankrekeningen open en bloot op tafel te leggen, eerst een paar basis principes:

1. Wij leven in het hier en nu.
Wij zij niet bezig met ons pensioen. We sparen niet voor een huis en we sparen niet voor ‘later’. We leven nu en geld wordt hier en nu gespendeerd. Het is niet makkelijk, maar we leggen de waarschuwingen van familie en vrienden naast ons neer. We gaan uit van overvloed en niet van schaarste. We lossen financiële problemen op wanneer ze zich stellen, in plaats van ons zorgen te maken over ‘later’.

2. Wij geven geen geld meer uit aan zaken die niet bijdragen aan ons geluk.
Manu is dol op boeken. Bladeren door een nieuwe aanwinst maakt hem dolgelukkig. Sinds ik hem de functie van een bibliotheek heb uitgelegd, hebben we vele euros bespaard.
Elke potentiële aankoop leggen we onder een vergrootglas. Hebben we dit echt nodig? Waarom hebben we dit nodig? Hebben we het ‘nu’ nodig? Is dit de beste prijs? Is dit zijn prijs waard? Draagt dit bij aan ons geluk?
Dit artikel schrijf ik op mijn Macbook Air, kostprijs 1.000 euro. Wij zijn geen gierige pinnen. We durven best wat geld uit te geven, maar het moet de strenge vragenlijst doorstaan. We consumeren bewust.

3. We kiezen voor een leven zonder kinderen.
Een kind opvoeden kost je een rib uit je lijf. Geen ouder zal me tegenspreken. Zelfs in België moet je geen kinderen nemen om het kindergeld.
Naast de financiële impact, is er ook een mentale impact. Wij nemen makkelijk risico’s. Wij zijn enkel verantwoordelijk voor onszelf. We hoeven niet te vrezen dat ons kleintje een boterham minder moet eten of dat hij gepest wordt omdat hij niet de juiste merkkleding draagt. We zijn niet bezig met ons pensioen. Een erfenis achterlaten is wel het allerlaatste wat in ons opkomt.

Uiteraard kost alles geld. Volgende keer meer daarover.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot.

Koop een vriend

Manu — Mon, 07 Dec 2015 14:45:26 +0000

“Nepal is een prachtig land maar het zijn de Nepalezen die het land echt bijzonder maken.” Een standaard uitspraak in vele brochures. Ik ben het er niet mee eens.
Ik hoor vaak verhalen over gidsen en sherpa’s waarmee tot lang na de reis contact wordt gehouden. Deze vriendschappen starten steeds met geld. Mensen betalen grote sommen en nadien is er veel ruimte voor vriendschap, dienstbaarheid en gastvrijheid.

Mijn ervaring is anders. De woorden “dief!” en “racist!” zijn te vaak over mijn lippen gegaan. Als toerist word ik regelmatig een veelvoud aangerekend van wat iets waard is. De fraude en het bedrog die ik in Nepal zie gaan ver voorbij aan wat ik gewend ben.
Als ik de rekening krijg van de wasserij heb ik het gevoel dat er nogal veel kilo’s worden aangerekend. Ik hang een fles water aan de weegschaal en deze geeft 2 in plaats van 1 kilo aan, ze rekent dubbel. Als ik buitenstap is mijn teleurstelling groter dan dit ene voorval. Het is de spreekwoordelijke druppel die maakt dat ik zo snel mogelijk wil vertrekken naar een volgende bestemming.

Terwijl ik mezelf probeer te beschermen tegen deze constante oplichting vraag ik me af of mijn gevoel klopt. Heb ik het recht om als reiziger dezelfde prijs te verwachten als een Nepalees? Is het mijn geboorterecht om mijn Europese valuta te kunnen verzilveren in veel luxe voor weinig roepies? Het antwoord heb ik nog niet gevonden. Ik weet wel dat ik het fout vind dat iemand op basis van ras en afkomst meer moet betalen. In België moet je ook niet proberen om een Marokkaan 9 euro aan te rekenen voor een pintje in Café ‘Ons Huis’. In Nepal is deze praktijk tot normaal en ‘juist’ uitgeroepen.
Ik begrijp voldoende lichaamstaal om te weten wanneer een gesprek over mij gaat. Tijdens een busreis zag ik alle passagiers te veel betalen om te zorgen dat onze prijs de juiste lijkt. In de pauze kreeg iedereen stiekem terug wat teveel betaald werd. Niet één van die zogenaamd vriendelijke Nepalezen weigerde om het spelletje mee te spelen. Toen ook ik mijn wisselgeld vroeg bleek wederom het dubbel aangerekend.

Van Westerlingen hoor ik vaak “Ocharm, ze zijn zo arm”. Dit lijkt te evolueren naar het uitvlucht “Arme wij, we zijn zo arm”. Het label “arm” levert een handige identiteit op die samen gaat met mooie donaties. Zij die echt hulp nodig hebben blijven in de kou staan. Ik kijk naar de overheid van een land als de spiegel van zijn bevolking. Nepal verwijt zijn overheid dat het staatsgeld aan politieke handen blijft hangen. Net zo gaat het er bij vele Nepalezen aan toe.

Ik voel me kwaad en ik weet niet op wie. Toeristen willen graag tegen elke prijs gemoedsrust kopen. Blijkbaar is het makkelijker om je bewustzijn thuis te laten en standaard te veel te betalen. Dat je zo een hele natie slechte manieren leert komt op de tweede plaats.

Geld en eerlijkheid zijn twee thema’s die me vaak bezig houden. Hier is echter iets groters aan de hand is. Al generaties lang beïnvloedt het kapitalisme de Nepalese cultuur. Ik wil er graag van uit gaan dat gastvrijheid en vriendelijkheid ooit oprecht het fundament was van deze cultuur. Ik heb niet genoeg betaald om ze te mogen ervaren.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Koop een vriend.

Eenvoudig Leven

Ann — Wed, 14 Jan 2015 07:48:45 +0000

‘ 25 tips voor een eenvoudig leven‘
Eén van de vele links op Facebook.

Vorige week bezochten we een Bishnoidorp. Een toeristische trip met privechauffeur die je van de plaatselijke pottenbakker naar een tapijtwever brengt. ’s Middags genieten we van een eenvoudige en overheerlijke lunch bij een boer en zijn gezin. Het verschil met de drukte van Jodhpur dertig kilometer verder is hemelsbreed.
Manu en ik smullen van onze verse chapati, met uitzicht over velden en koeien, terwijl de vogels in de bomen tjilpen. De dochter van het gezin oberserveert ons verlegen.

Ik vraag mij af of deze mensen gelukkig zijn met hun eenvoudige leven. Samenleven met de familie in een reeks eenvoudige hutten. Water uit de put halen. Eten van het voedsel dat je zelf verbouwt. Hard, maar eerlijk werk verrichten. Elke ochtend wakker worden onder een blauwe hemel en elke avond gaan slapen onder een prachtige sterrenhemel.
Wat denken zij van ons als we daar aan komen rijden met onze chauffeur? Een paar minuten spenderen aan het kunstje dat zij voor ons opvoeren en gretig foto’s maken van het eenvoudige tafereel met onze iPhone…
Zouden zij ‘meer’ verlangen? Willen zij wat wij ‘hebben’?
Beseffen ze dat ik jaloers op hun ben? Dat zij zo één met de Natuur (moeten) leven.
Zou ik het echt kunnen? Een simpel leven? De fantasie is fantastisch. Wat als de fantasie ontdaan wordt van al zijn franjes?

Toch klinken ’25 tips voor een eenvoudig leven’ heel aantrekkelijk. Na het lezen van de link, kwam ik tot de conclusie dat ik veel van deze tips al heb geïntegreerd in mijn leven. Toch wil ik alle 25 tips verder onderzoeken om te ontdekken of ik het zou kunnen/willen… een eenvoudig leven. Dus lieve lezer, als je tijd en geduld hebt, wil ik graag mijn mijmeringen met jou delen over deze 25 tips.

Tip 1
Maak een lijst van de 5 belangrijkste dingen in jouw leven.

Ik had een kleine carrièrecrisis in mei 2014 toen ik duizenden tickets in duizenden enveloppen moest steken om dan duizenden namen op die duizenden enveloppen te schrijven. Om inzicht in deze crisis te krijgen vroeg mijn therapeut/man mij om op te lijsten wat ik geweldig vind om te doen, wat ik oke vind, en wat ik nooit meer wil doen.
Die lijsten heb ik digitaal bijgehouden en ik neem de ‘geweldige’ lijst er graag even bij.

Lezen
Schrijven
Koken
Ademen
Yoga
Meditatie
Dansen
Reizen
Theater maken
Theater spelen
Rust
Natuur
Joggen
Sauna
Studeren
FEST uitbouwen
Movimento dell’Arte uitbouwen
Workshops volgen
Wandelen
Ecologie
Gezondheid
Afstand doen
Liefhebben
Sporten
Eten
Interessante mensen ontmoeten

Dat zijn 26 items!!! Dat betekent 21 items schrappen om mijn leven simpel te maken. Dat is niet simpel…
Mijn plan? … Ik ga elk item opnieuw bekijken om na te gaan of ik het nog steeds geweldig/interessant vind. Of ik het zo belangrijk vind dat ik er mijn dagen mee wil vullen.
Tip 1 zal dus al enige tijd in beslag nemen… Als je geen zin hebt om zoveel tijd met mij door te brengen, kan je altijd je eigen lijst samenstellen en dan hoor ik graag wat jouw top 5 is.

In ieder geval, binnenkort meer over mijn favoriete bezigheden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Eenvoudig Leven.

Boedhisme voor beginners

Manu — Fri, 01 Aug 2014 07:24:32 +0000

Ik heb de laatste maanden veel gelezen over het Boedhisme. Het is vooral de filosofie en de psychologie er achter die me interesseert.
Als je het Boedhisme als een opleiding voor het leven bekijkt, zitten er nogal wat interessante kantjes aan. Niet altijd even ‘simpel’ om toe te passen.
Één aspect dat vaak terugkomt is: “Vereenzelvig jezelf niet met je emoties.” Een ander: “Ga altijd uit van liefde en zie steeds het mooie in elke mens.”
Tot daar de introductie. Laten we nu eens kijken naar de laatste 24 uur om uit te zoeken wat dat allemaal betekent.
…
‘Geld’ blijkt een wederkerend thema tijdens deze reis. Op zich niet verwonderlijk aangezien in Indonesië de prijzen zelden vast liggen,… voor toeristen. Waarschijnlijk ook omdat ik soms teveel over de dingen nadenk en er hier een hele dag door mee geconfronteerd wordt.
Dan komt de Boedhistische filosofie van pas.
…
Het helpt bijvoorbeeld om het volgende te kunnen denken.
“Ik vind het heel erg voor jou dat jouw land al tientallen jaren is leeggezogen door onze Westerse toeristenstroom. Daar kan jij niets aan doen. Nu ik een kilometer voor de eindhalte van de bus wordt afgezet (denk over dit woord maar eens na) met de boodschap dat er geen bussen verder rijden en dat ik moet overstappen op de twee scooters die klaar staan, blijf ik jou vriendelijk bedanken voor de hulp die je me aanbiedt. Als je me uiteindelijk toch aan de eindhalte afzet, betaal ik je het afgesproken bedrag voor de busreis met veel liefde en een grote glimlach. Een bedrag dat al drie keer hoger is dan de lokale prijs en dat ik je met veel plezier wil betalen. Zelfs als opnieuw dezelfde scooters klaarstaan met de boodschap dat er geen andere weg is om op onze eindbestemming te komen. Ook dan bedank ik je vriendelijk voor je hulp terwijl ik je laat weten dat ik nu liever een eindje ga wandelen.”
Zonder de hulp van wat Boedhistische filosofie zou dit kunnen worden: “Laat me gerust vuile klootzak!!!!!”
…
Na een hele dag onderhandelen over het transport krijgen we een ‘gratis’ rit voor de laatste kilometers aangeboden. Zo blijft goed-en-kwaad een beetje in evenwicht.
(Voor het opmerkzame oog staat ‘gratis’ tussen aanhalingstekens omdat we opnieuw 500m vóór het dorp worden afgezet bij het eigen hotel in de hoop dat we onze trektocht naar de Rinjani daar gaan boeken …)
…
In Senaru aangekomen blijkt het de laatste dag van de Ramadam te zijn. Het is moeilijk om informatie te krijgen omdat niemand van het personeel zin heeft om morgen te moeten werken tijdens het Suikerfeest.
Als je dus al twee maal het dorp bent doorgelopen, bij de helft van de hotels te horen krijgt dat ze vol (?) zitten, bij een kwart dat ze gesloten zijn en bij het andere kwart geen fijn gevoel hebt bij de uitbater, dan helpt het dus opnieuw om (boedhistisch gezien) tegen jezelf te kunnen zeggen: “Wat ben ik blij met deze simpele kamer die ik alsnog heb gevonden. Met op het terras een prachtige vergezicht langs de berg, van het type dat je nog nooit gezien hebt, met rijstvelden en akkers zo ver je maar kan kijken, een uitzicht waar je innig rustig en ontspannen van wordt. Na een zware dag heb ik dit echt wel verdient.” En dus niet: “Was ik maar niet zo stom geweest om niet te weten dat de mensen met het einde van die #grrf:(~$klt# Ramadam niet zouden werken, een hele dag door proberen ze zoveel mogelijk geld uit me te zuigen en nu willen ze me verdomme niet helpen omdat ze een feestje hebben.”
…
Een ander voorbeeld is ook nog: “Wouw, jullie vieren jullie grootste feest met gezangen door de speakers van de Moskee(en) tot 1:30 ’s nachts en vanaf 5 uur ’s morgens. Die begeestering vind ik zeer mooi en maakt me benieuwd om meer te weten te komen over jullie religie.” en dus niet: “Als ge niet dadelijk stopt met janken door uwe microfoon kom ik persoonlijk diene speaker van uwe Moskee trekken”.
…
Ik zou waarschijnlijk nog effe kunnen doorgaan maar ik vermoed dat dit genoeg voorbeelden zijn om de kracht van de Boedhistische psychologie te duiden.
…
Deze ochtend stonden we klaar om te vertrekken en het Moslim gedeelte op Lombok achter ons te laten. Rinjani had bijna gewonnen, ik besef dat ik hem in mijn vorige tekst heb uitgedaagd.
Zoals zo vaak kan je vanuit verschillende hoeken naar de realiteit kijken. Dat is mijn interpretatie van die Boedhistische wijsheden.
Ik ben achteraf altijd blij als ik er lang genoeg in slaag om door mijn roze zonnebril te blijven kijken. Als ik kan blijven genieten van het prachtige uitzicht, van het onverwachte gesprek met Anja gisteren aan de eettafel, van het vooruitzicht om alsnog de Rinjani te beklimmen (waarvoor we uiteindelijk bijna een Indonesisch maandloon per persoon betaald hebben), van de heerlijke tijd die ik met Ann heb, van de hoop dat de regen dadelijk gaat liggen zodat we heelhuids de berg op en af geraken de komende drie dagen, …
Al is dat niet altijd makkelijk … (zuchtje…)
…
Één ding is wel zeker, ook al ga ik je bedwingen, en klauter ik door de modder naar jouw top,… ik zal uiteindelijk afdruipen en jij blijft nog een hele tijd prachtig staan, Rinjani.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Boedhisme voor beginners.

De juiste prijs

Manu — Sat, 19 Jul 2014 13:44:32 +0000

We stappen de poort van Pantai Mas uit, voor de laatste keer. Nog een selfie met Anna en we gaan stappen met de rugzak op de … rug.
5 meter verder toetert een klein blauw busje … “Transport?” … We knikken ja en de Bemo-bus maakt rechtsomkeer. Bali laat je zelden toe om veel te wandelen, hier verplaatst het leven zich met de scooter of de auto.
“Waar wil je heen?” … “Singaraja, … How much will that be?” … “40.000” … Uiteindelijk gaan we mee voor 35.000.
Het busje geeft me weinig hoofdruimte, maar ik ben blij dat we het zo doen. Iedereen raadt toeristen af om Bemo’s te nemen dus het lijkt me perfect!
Een half uur later komen we aan in Terminal I, stappen uit en, … “Hey mister, where are you going?” … “Need transport” … “Where are you staying? …. Enzo…
Je wordt vaker aangesproken dan je lief is, niet altijd subtiel. Omdat ik geen zin heb om mezelf af te stompen heb ik een paar dagen terug beslist altijd te blijven reageren. Sommige mensen maken echt gewoon een praatje zonder iets te willen en die wil ik liever niet missen.
We vinden de lichtbruine Bemo naar Terminal II, daar vertrekt de bus … “How much for Terminal II” … “Only 20.000 for 2” … “No that’s not right, it’s only 10.000” … “Yes, yes, 20.000 for 2” …. “No mister it’s only 10.000” … “OK, step in”.
Terminal II, nu moeten we op een bus door de bergen voor een langere afstand. Naar Penelokan.
Hetzelfde spel begint opnieuw, 150.000 … 80.000 … We gaan mee voor 100.000 voor 2.
Op de bus besef ik dat we waarschijnlijk voor de rest van de passagiers bij betaald hebben. Opnieuw leer ik bij, misschien komen we volgende keer uit op een eerlijker prijs.
Een paar uur, een paar goede gesprekken, zalige uitzichten en een rustige lunchpauze voor de chaufeur later zijn we waar we moeten zijn.
Bij het uitstappen hetzelfde: “Hotel?” “Where you from?” “Where you go mister?” “Hiking Mount Batur?” “Where you stay?” …
Ik leer weer bij. Ik vraag de rust om effe te mogen rondkijken, als me gevraagd wordt waar ik heen ga wijs ik voor me uit en als me iets aangeboden wordt dat ik niet wil zeg ik ‘neen, dank je’ en maak ik een snel mopje zodat ze beseffen dat neen ook echt neen is.
Uiteindelijk beslissen we na een lunchbreak om het laatste stukje, 7km, in plaats van met de Bemo te voet te doen. Een prachtige afdaling naar het vulkanenmeer bij Mount Batur.
Ik zei het eerder, Balinezen wandelen niet. Ik weet zelf niet meer hoe vaak mensen zijn gestopt om “Transport?”, …. aan te bieden dus dat verhaal ga ik besparen.
Toen we uiteindelijk een plek om te overnachten hadden gekozen en iets gingen eten speelde op de televisie het programma ‘De juiste prijs’. Een toeval of niet, wie zal het zeggen. Maar Indonesiërs zijn er wel gek op!
Deze ochtend beklommen we de Mount Batur om op de top de zonsopgang te kunnen zien. Als je ervoor betaald mag je wel wandelen. Een geweldige ervaring die ik iedereen zou kunnen aanraden. Ik denk dat de 2 Duitsers in onze groep dat ook vonden, ook al betaalden zij er uiteindelijk meer dan twee keer zoveel voor als wij.
Het is nogal een uitdaging om je elke keer opnieuw af te vragen hoeveel iets je waard is…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De juiste prijs.