DAG 1

Onze gids Gabriel arriveert 10 minuten te laat, maar zijn enthousiasme compenseert ruimschoots. De tocht start onder een stralende zon in een adembenemend berglandschap. Al na 2 uur begint Gabriel te klagen over het gewicht van zijn backpack. Hij vraagt Manu om hulp en samen reorganiseren ze de slordig ingepakte rugzak.
“Thank you, Manu! This is much better!”

Na een heerlijke lunch steken Manu, Hanne en ik een tandje bij. Gabriel sukkelt achter ons aan. Hij probeert het te verbergen maar heeft het duidelijk zwaar. De laatste kilometers zijn steil bergaf op modder en gladde stenen. Ik leen Gabriel mijn wandelstok en Manu neemt de tenten over. Het mag niet baten, onze ‘ervaren’ gids sukkelt tot 4 keer toe met zijn billen in een bruine modderplas. Ook zijn façade laat hij vallen. De valse glimlach maakt plaats voor gezucht en gepuf.

Onze camping komt in zicht aan de overkant van de rivier. Het duurt echter nog 3 kwartier voor we onze tent kunnen opzetten. Onze gids weet de oversteek niet te vinden! Als een wilde gaat hij op zoek naar het juiste pad, glijdt in de kant en verzwikt zijn enkel.

Na ons avondmaal delen we onze twijfels. We hebben het gevoel dat wij meer voor hem zorgen dan hij voor ons. We vragen of hij de trek al vaker heeft gedaan. Het lijkt wel alsof hij de weg niet kent!
Een spervuur van excuses volgt. Hij wil enkel als gids werken en niet de spullen dragen.
Onze wensen aan het boekingskantoor waren echter duidelijk. Blijkbaar heeft hij zichzelf overschat.
We besluiten samen met Gabriel om er het beste van te maken. Op het einde van de tocht klaren we de situatie wel uit met het kantoor.

Als we gaan slapen vraagt Gabriel om hem om 6u te wekken, zijn batterij is bijna leeg. Opnieuw moet ik voor mijn gids zorgen. In de hoop dat er om 7u een lekker ontbijt klaar staat, slik ik mijn ongenoegen weg.

DAG 2

Mijn alarm gaat af en ik wek Gabriel. Wat volgt is een uur gezucht en gekreun.
Als wij om 7u uit de tent komen, is er geen ontbijt te bekennen. Hij leent tandpasta en insectenspray bij Hanne en vindt uiteindelijk de kracht om ons een lekker broodje voor te schotelen. Zonder koffie, die is hij vergeten.

Manu, Hanne en ik gaan op pad, terwijl Gabriel de achtergebleven chaos opruimt. Een paar uur later rusten we uit bij een prachtige waterval. Gabriel duikt weer op en geeft aan dat hij alvast voorop gaat.
Wanneer we hongerig aankomen bij het volgende dorp is er geen spoor van Gabriel te bespeuren. Teleurgesteld wandelen we verder. Hopelijk kunnen we snel lunchen.

Er duiken grote gele pijlen op die het moeilijke pad over de rivier aangeven. Wat later duikt Gabriel weer op. Nog steeds aan de oorspronkelijke kant van de rivier. Hij heeft de pijlen niet gevolgd.
In plaats van op zijn stappen terug te keren, probeert hij in een rechte lijn naar ons toe te komen. Hij springt van rots naar rots en valt met onze tenten én eten in het water!
Wonderbaarlijk genoeg blijft hij doorgaan. Bij zijn laatste sprong duikt hij in split op een de rots. Zelf ik voel zijn pijn tot diep in mijn edele delen. Doorweekt en met zijn hoofd in de handen zit onze gids op een rotsblok in het midden van de rivier.
Ik wil hem helpen en klauter naar hem toe. “No, I don’t need your help, go away!”.
Hij draait zich met zijn rug naar me toe en blijf als een koppig klein kind zitten. Het duurt nog minstens 20 minuten alvorens hij terug naar de oever gaat.
Het is al lang 14u gepasseerd en we hebben nog steeds niet gegeten. Als hij uiteindelijk de gele pijlen volgt en bij ons geraakt, loopt hij verder zonder een woord te zeggen. We grabbelen onze spullen bij elkaar en haasten ons achter hem aan.

Met krachtige stem brengen we hem tot stilstand. We moeten overleggen! Het is te laat geworden om de eindbestemming van de dag te halen.
“I don’t know, you choose. I don’t care.”
Bij de eerstvolgende camping zetten we onze tent op om te drogen. Gabriel begint te koken en uiteindelijk volgt er na het eten een kleine verontschuldiging.

We plannen vroeg op te staan. We moeten de verloren kilometers van vandaag goedmaken. Ik zet de wekker met de belofte hem wederom te wekken.

DAG 3

“Gabriel, time to wake up!”
“No, I don’t want to wake up. Thirty minutes more. Leave me.”
Onze mond valt open van verbazing!
“No Gabriel, you have to wake up. We need to leave at seven!”
“I hate you, guys! You are not my boss. Fuck you!”

Wij beginnen met inpakken en gaan tussen zijn rommel van de voorbije avond op zoek naar eten.
“No, you can not take food. It is my food, I paid for it.”
Tot nu toe hebben we ons rustig gehouden, maar als ze ons eten afpakken, verheffen Hanne en ik onze stem!
Gelukkig blijft Manu kalm.
“Please Gabriel, just give us some snacks. We will carry it ourselves.”
“You Manu, you are a man, so shut up. You don’t know me. I will not hit the girls, but ….”

We beseffen dat we met een tikkende tijdbom te maken hebben. We staken onze reacties en houden ons rustig.
Gabriel blijft tieren, al is het moeilijk om kwaad te zijn als niemand kwaad reageert.
Als een razende gek gooit hij alles uit zijn rugzak. Plastic borden, bestek, eten, … Hij laat alles achter en vertrekt.

Zeven uur lang marcheren we door de bossen, door regen en mist. Gabriel is verantwoordelijk voor ons vervoer terug. We hopen dat hij op ons wacht. De laatste kilometers dalen we af op pure wilskracht. Onze knieën doen pijn. Het plezier is sinds de rivier episode weggespoeld. De opluchting is groot als we het busje zien staan.

Onderweg naar La Paz blijft hij ons uitdagen.
“The material will be too late in La Paz, you have to pay more.”
“The walking stick is broken, you have to pay more.”
“You have to get out here, we can not bring you to your hotel.”

We gaan niet in op zijn spelletjes. Hij kan prikken en porren zoveel hij wil, wij geven geen kick. Uiteindelijk stapt hij zelf uit en dondert kwaad weg.

Exit Gabriel!

DAG 4

Na een hete douche en een uitgebreid ontbijt gaan we naar het boekingskantoor. De dame luistert vol ongeloof naar ons relaas. Tijdens het gesprek blijkt dat Gabriel haar die ochtend heeft bedreigd.
We hebben geen energie meer om te vechten. We laten het idee van een volledige terugbetaling los en stellen ons tevreden met gratis bustickets voor onze volgende bestemming.
We zijn heel zeker dat Gabriel nooit nog voor dit kantoor zal werken!

Deze ervaring heeft ook een schoonheid in zich. We konden steeds op elkaar rekenen. Zowel Manu, Hanne als ik namen het voortouw als de andere steun nodig hadden. Als we het niet meer zagen zitten konden we steeds op elkaar leunen.
Deze tocht is niet de highlight van onze reis met Hanne geworden.
Op zijn minst hebben we wel een ervaring waar we nog lang over zullen praten.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal I Hate You!.

Op basis van mijn zoektocht op internet hebben we 14.600 euro voor 1 jaar exclusief vluchten begroot. We zijn ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget gebleven. In het bedrag hierboven zijn immers 5 vluchten inbegrepen!

Meer nog, met die 15.182 euro hebben we ook 1 Macbook Air en 1 Nikon Coolpix camera gekocht. Daarnaast hebben we allebei een officiële Yoga Teacher Training gevolgd.

Ik zou dus kunnen stellen dat je met 20 euro per persoon per dag makkelijk kan reizen in Azië.
Deze stelling moet ik echter nuanceren.

Het eerste jaar zijn we erop gebrand om binnen ons dagbudget te blijven. ‘Afdingen en besparen’ roepen we uit tot ons credo. Dag na dag zijn we trots als we in onze missie slagen. We zien voor het gemak over het hoofd dat we met bloed, zweet en tranen in plaats van met geld betalen.

• We wandelen kilometers in de brandende zon met een loodzware backpack op zoek naar de allergoedkoopste guesthouse.
• Nog meer kilometers leggen we af omdat we weigeren astronomische bedragen te betalen voor een riksja. Dat vele taxi chauffeurs veel te veel aanrekenen aan een toerist staat vast. Alleen onderhandelen wij soms urenlang over luttele euros, vastbesloten ons niet te laten afzetten.
• Onvermoeibaar als we zijn, struinen we het hele dorp af op zoek naar een lokaal eettentje met lokale prijzen. We zouden ook kunnen genieten van westerse delicatessen in de toeristenrestaurants.
• We reizen steeds met goedkoop lokaal transport. Over de vele ongemakken onderweg kan ik een boek schrijven.
• Het geld dat we uitsparen door een 800 CC Royald Enfield te huren in plaats van een 1500 CC voor onze roadtrip, geven we dubbel en dik uit aan mecaniciens onderweg. Daar bovenop kijk ik dagelijks de dood in de ogen op de “most treacherous road in the world”en verkort mijn leven met enkele jaren.
• Waar elke wandelaar dankbaar gebruik maakt van een gids of drager, hebben wij zelf ons hele hebben en houden richting Mount Everest Base Camp gesjouwd.
• …

Na bijna een jaar lang elke roepie in twee te bijten zijn we doodop. We zijn het continue onderhandelen en de gevolgen van onze besparingsslag helemaal beu. Zonder al te veel denken, besluiten we te vertrekken. We boeken de goedkoopste (!) vlucht weg uit Kathmandu richting Maleisië.
Wanneer we in Maleisië aankomen, moeten we even slikken. De prijzen schieten de lucht in. Het leven is hier duurder. We besluiten stilzwijgend het niet aan ons hart te laten komen en dompelen ons onder in luxe. Met desastreuze gevolgen voor ons gemiddelde dagbudget, zoals zal blijken in mijn volgend artikel …  : )

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 3.

We moeten de top halen, want ik heb een plan. Hoe stel je iemand de vraag waarop je het antwoord al kent? Dat houdt mij al een tijdje bezig. Ann en ik willen ons leven delen, dat weten we van elkaar. Toch wil ik graag een bijzonder moment scheppen waar we beiden naar kunnen terug dromen.
Een ring zal er niet bij zijn. Onderweg vind ik niets naar mijn smaak dus die moet wachten tot in België. Gelukkig is die ring een symbool en een symbool kan je veranderen zolang de inhoud steek houdt.

Deze hele tocht is uitdagender dan verwacht. Hoofdpijn, slapeloosheid, hartkloppingen, kortademigheid, … Het zijn slechts enkele voorbeelden van wat de hoge hoogte met ons lichaam doet. Na vier dagen moest ik op zoek naar medicatie tegen hoogteziekte om erger te vermijden.

Boven op de top krijgen we meer dan wat de reisgidsen beloven. Kala Patar voelt als een tribune die is aangelegd om van de wereld te genieten. Je zit in een amfitheater van bergen belicht door een felblauwe hemel.
Tijdens de laatste klim leek alles te krimpen, op één top na. Het dak van de wereld toornt sterk boven zijn omgeving uit. Er is geen twijfel waar de Everest staat. Ik kan me geen grootser symbool bedenken.

Ann werkt een welverdiende Snickers naar binnen en als haar gezicht terug leven vertoont open ik de rits van mijn jas. Het is niet een ring die ik boven haal maar een touw. Onze mobiele waslijn die we de hele wereld rond zeulen.
Terwijl we het spektakel rondom aanschouwen leg ik mijn arm rond Ann en haak onze rechterhanden in elkaar. Terwijl ik onze ringvingers met mijn touw verbind begin ik te praten. Ik vertel hoe blij ik ben dat we tot hier zijn gekomen. Zowel tijdens deze trektocht als sinds onze reis, vanaf het begin van onze relatie en vanaf onze geboorte. Ik vertel hoe graag ik haar zie en dat ik de rest van mijn leven met haar wil delen. Ik vertel over de dromen die we samen hebben en de dromen die we al waar maakten.
En dan, als onze handen niet meer kunnen wijken en de tranen over onze wangen rollen stel ik mijn vraag.
“Ann Willemsen, wil jij met mij trouwen?”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het Aanzoek.

Ik kom vele knalrode of lijkbleke wandelaars tegen, high van de pijnstillers gehuld in een wolk Reflex Spray. Ze moeten het hoge tempo van hun gids volgen. Anderen kiezen er voor om tijdens hun beperkte tijd in Nepal zoveel mogelijk bezienswaardigheden af te vinken. Een laatste categorie wil voor de sport de trekking zo snel mogelijk voltooien.

Manu en ik doen het rustig aan. “Slowly, slowly” is ons credo. We hebben geen deadline om de top te halen. We hebben onszelf alle tijd gegeven. Meer zelfs, we hebben de tijd uitgeschakeld.
Tijd is ruimte geworden. Het is fascinerend wat er dan allemaal mogelijk is…

Ruimte om te rusten, zelfs om het kwartier als de beklimming lastig is. 
Ruimte om een hele middag onze zware benen te ontspannen in de Hot Springs. 
Ruimte om te praten, veel te praten, dicht tegen elkaar tijdens de koude avonden.
Ruimte om aan de toekomst te denken, ideeën te laten ontstaan en plannen te maken.
Ruimte om nieuwe mensen te leren kennen, van wie we de volgende dag alweer afscheid nemen, ze gaan mij te snel.
Ruimte voor thee.
Ruimte voor meer thee.
Ruimte voor nog meer thee, bier is prijzig boven op de berg.
Ruimte voor lange lunches, met grote porties Dhal Bhat om onze energie op peil te houden.
Ruimte om elke keer opnieuw stil te staan bij een waterval.
Ruimte om foto’s te nemen, vele foto’s van eenzelfde berg, net anders belicht, net vanuit een andere hoek. 
Ruimte om te genieten van de zonsopkomst aan de voet van Annapurna, de tiende hoogste berg ter wereld.
Ruimte om te fantaseren over een volgende trektocht naar de allerhoogste berg ter wereld.

Mount Everest, we komen eraan maar wel slowly, slowly! 

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Stap voor stap naar Annapurna Base Camp.

Binnen enkele dagen beginnen we aan een trektocht van 8 tot 12 dagen naar Annapurna Base Camp. Om de kosten te drukken doen we geen beroep op een ‘porter’, we dragen onze spullen zelf. Al weken spookt de inhoud van onze rugzakken door mijn hoofd. We willen het gewicht zo licht mogelijk houden, de essentie zoeken tussen het weinige dat we bijhebben .
Mijn grote oefening der onthechting zet zich dus verder, nu we moeten downsizen van twee backpacks van 15 kilo naar één van 8 kilo.

Enkele jaren geleden begon ik al met deze oefening:

Ik zie mezelf nog staan in mijn huisje in Helmond. Een huis dat ik met bloed, zweet en tranen heb verbouwd. Mijn auto staat buiten te wachten, afgeladen vol met mijn ‘essentie’. Ik kijk rond en vraag me af of ik dit duurzaam opgebouwde geluk kan loslaten. Heel bewust neem ik afscheid van alle mooie spulletjes die ik heb verzameld. De namaak vlinderstoelen, de zelf ontworpen boekenkast, de appelgroene Smeg, de mahoniehouten eettafel,… Ik sluit de deur en rijd in mijn voorlopige woonst richting Gentse Feesten.
Ik voel me geweldig. Ik heb al die rommel niet nodig. Ik voel me lichter, vrijer. (Toegegeven, de Smeg ben ik gaan ophalen. Die staat nu al een paar jaar in de garage van mijn mama tot ik een plek vind waar ze thuishoort.)

Later heb ik me opnieuw gesetteld in Antwerpen. Voor ik het goed en wel besefte, begon ik opnieuw spullen te verzamelen. Wikipedia zegt dat het in onze genen zit. De mens als jager-verzamelaar. We verzamelen voedsel om te eten, hout om te stoken en bladeren voor beschutting. Verzamelen om te overleven.
Wat met die 80 paar schoenen (ik overdrijf niet) die ik heb verzameld?! Ik heb slechts 1 paar voeten en in tegenstelling tot kleding is het echt niet mogelijk om meerdere modellen over elkaar aan te trekken.
Verzamelen om te overleven? Ik denk eerder dat sommige schoenen mijn levensduur aanzienlijk verkorten. Scenario’s als blijven steken in een tramspoor of dronken mijn pumps uitgooien en in glas stappen zijn mij niet vreemd.
Toen Manu en ik beslisten om te reizen, begon de volgende ronde der onthechting. Elk item dat ik bezit is door mijn handen gegaan. Ook mijn 80 paar schoenen. Bij elk paar was het wikken en wegen:

“Ik doe ze bijna nooit aan.”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Ze zitten ongemakkelijk.”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Heb ik ze echt nodig?”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Ga ik ze ooit nog dragen?”
“Misschien onder dat ene kleedje.”
“Dan moet ik eerst 3 kilo afvallen om in dat kleedje te passen.”
“Maar het is zo mooi!”
…

Vele paren zijn verkocht aan vrienden of op de rommelmarkt. Andere heb ik aan de Kringwinkel gegeven. Nog veel meer wachten op mij in de garage van mijn mama naast de Smeg…

Ik ben op reis vertrokken met 5 paar:

• 1 paar wandelbotinnen (onontbeerlijk)
• 1 paar wandelsandalen (broodnodig)
• 1 paar slippers (kapot en niet vervangen)
• 1 paar sneakers (overbodig, maar mijn enige mogelijkheid om eens af te wisselen)
• 1 paar watersloefjes (luxe, maar zo heerlijk als ik ga zwemmen in een rivier met rotsbodem)

Uiteraard ga ik de Annapurna beklimmen met mijn wandelbotinnen. Eén vraag rest in deze episode van onthechting. “Koop ik een nieuw paar slippers om ’s avonds mijn vermoeide voeten te luchten?”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Mijn grote oefening der onthechting.

Padum Palace

Na de heftige rit doen we het nog even rustig aan. We gaan het dorp verkennen. Vijf minuten later zijn we het dorp al uit, dus wandelen we een beetje verder naar een kleine heuvel die ons intrigeert. We beklimmen de rode trappen. Voorbij elke hoek wacht ons een nieuwe verrassing. Een witte muur met 8 kleine chortens elk voorzien van een gouden godsbeeld, een huis gehakt uit een rots, een kleurrijke plafondschildering, een bouwvallige gevel,… Bovenaan worden we beloond met een grote beschilderde chorten en een fenomenaal uitzicht.
Het hele gehucht is verlaten en toch zien we tekenen van leven. Sloten op sommige deuren, een satellietschotel, koeienmest op de daken om te stoken in de winter,… Op de terugweg zien het het bord “Padum Palace” en ik voel mij inderdaad een prinses die kuiert door haar sprookjespaleis.

Karsha

Eén welbepaalde foto uit onze reisgids heeft ons naar Zanskar geleid. Pas bij aankomst komen we erachter dat “the Monastry of Pukthal” 3 dagen wandelen van ons verwijderd is. Het is onmogelijk om er met de auto te geraken, een overstroming heeft alle bruggen weggespoeld.
We gaan op daguitstap naar een gelijkaardig klooster in Karsha, 12 kilometer verder. We vertrekken vroeg. Lunchpakket, fototoestel en vele liters water zijn gepakt. Het weer is gunstig, de wolken sparen ons vooralsnog van de brandende zon.
We zien Karsha al van ver liggen, maar schijn bedriegt, we hebben toch 2,5 uur nodig om de voet van het dorp te bereiken. Onderweg ontmoeten we hardwerkende Indiaërs, schattige kalfjes en de rijkere en/of luiere toerist die met de jeep het klooster bezoekt.
Wat mij het meest verbaast zijn de bergen. Ik kan amper geloven dat ze echt zijn. De vorm en de belichting zijn zo perfect dat ik mij in een videogame waan.
Het klooster is fascinerend, een verzameling witte lemen huisjes gebouwd tegen de bergflank. Het klooster sprankelt van bezigheid. Sommige boeddhistische monniken genieten van hun lunchpauze. Anderen geven in kleermakerszit les aan jongens die op vroege leeftijd zijn verkozen tot monnik. De gebedszaal wordt op het gemak gerenoveerd en nieuwe muurschilderingen met zorg aangebracht.
Op de terugweg is alle ‘fun’ eraf. De vele spullen die om mijn nek bengelen in combinatie met de middagzon, geven mij barstende hoofdpijn. Anderhalf uur lang slof ik op automatische piloot achter Manu aan. Nergens is er een schaduwplek te bespeuren. We wandelen door een stoffig en rotsig woestijnlanschap. In de verte zie ik een enkele boom, maar mijn optimisme bedriegt opnieuw. De weg ernaartoe blijft aanslepen. Eindelijk thuis kruip ik in bed en neem ik mezelf voor om nooit meer te wandelen.

Op weg naar Bardan

Twee dagen later sta ik alweer paraat om het klooster van Bardan te bezoeken. We nemen onze voorzorgen, tenminste Manu verplicht mij om voorzorgen te nemen. Ik mag geen rugzak dragen, mijn hoedje wordt op mijn hoofd geniet en ik word bedolven onder een dikke laag zonnecrème.
We zoeken de brug over de rivier, maar vinden enkel de resten ervan. Mijn optimisme maakt mij wijs dat er ergens een nieuwe brug zal zijn en we wandelen voorlopig verder langs de rechteroever.
Na vijf kilometer zegt mijn man “zullen we tot aan de sneeuw gaan”. Ik kijk naar rechts en zie in de verte een besneeuwde top. Ik lach en wandel voort, maar mijn gekke man meent het. Ik kijk nog eens goed en zie inderdaad een soort van pad. Ik stem in met de waanzin, al geloof ik nooit dat we de sneeuwlijn halen. Manu daarentegen heeft er goede moed in en denkt dat we er op een uurtje zullen zijn.
Drie uur en menige rustpauze later breng ik hem aan zijn verstand dat we het nooit halen. Of toch ik niet. Ik dans, ik jog, ik doe yoga, ik wandel uren aan een stuk, maar bergen beklimmen is niet mijn sterkste kant. Hoewel ik vandaag best hoog ben geraakt. Ik nestel mij op een rots met wat water en bananen, terwijl mijn alfaman nog hoger klimt. Ik zie hem steeds kleiner worden tot hij nog slechts een stip is. Hij maakt enkele prachtige panoramafoto’s en samen beslissen we dat de sneeuwlijn voor een andere keer zal zijn.
Tijdens het dalen zien we links van ons het gele dak van een gompa. We besluiten langs de bergflank richting dit gele puntje te klauteren in plaats van dezelfde ‘saaie’ weg terug te volgen. We balanceren op grote en kleine rotsen en schuiven uit in het mulle zand. Onze benen geraken vermoeid en het kost veel energie en concentratie om de juiste stappen te zetten. Ik grap tegen Manu dat onze moeders in kanon een hartaanval krijgen, moesten ze ons bezig zien. Wij genieten echter volop van dit niet geplaveide pad. Ik waan mij een karakter uit Lord of the Rings. Samen zijn we op een uitdagende queeste door de ongerepte natuur, niemand is ons hier voorgegaan.
Twee uur later bereiken we trots het gele dak en daar begint de laatste etappe naar Padum.

Foto’s

Padum Palace

Karsha

Op weg naar Bardan

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Op wandel in een sprookje.

We willen naar de vallei van Zanskar, maar hoe meer we naderen, hoe meer twijfels boven drijven.
De weg belooft slopend te worden. Een reis van meer dan 10 uur en 240 km; alsof je heel België doorkruist op een doodlopende zandweg. Voor de terugweg hebben we twee mogelijkheden. Dezelfde route terug naar Kargil of een 12 dagen durende trektocht door de Himalaya’s naar Leh. Voor die laatste voelen we ons niet klaar. Onze benen missen training en we moeten wennen aan de hoogte.
Wat doet een mens dan? Jezelf afvragen wat de beste keuze is, voor en nadelen afwegen. Wat is daar te doen? Wat gaan we daar doen? Valt er nog iets anders te doen dan lange trektochten? Alle transport erheen is peperduur. Is het wel de moeite om te gaan?

Door er te veel over te denken gaan we uit van de moeilijkheden en creëren we de illusie van een gebied waar geen fluit te beleven valt. Toch besluiten we om het te doen. Al kost het uitje ons een bom geld, het belooft een prachtige route en plek te worden.

Om 5u30 staan we klaar voor vertrek en uiteindelijk komen we ’s avonds pas na achten toe. Hoewel de mist ons heel de ochtend parten speelt – het uitzicht op een paar van ’s werelds hoogste toppen wordt ons ontnomen – blijft het ene na het andere landschap me omverblazen.
Ann klikt wel meer dan 150 foto’s bij elkaar. Een gletsjer die zichzelf kilometers ver het landschap in duwt. Een rivier die ontstaat als een klein zielig beekje en beetje bij beetje uitgroeit tot een kolkende allesvernietigende watermassa. De weg, of zal ik zeggen het keienpad, kruist ontelbare keren de stromen smeltwater die vanaf de toppen de vallei in beuken.

Het is weinig mensen of situaties gegeven om mij het zwijgen op te leggen. Hier naast de hoogte en de schoonheid van deze kolossen word ik klein, heel klein. Als na elke bocht een nieuwe zilverwitte top opduikt word ik gevoelig en springt een enkele traan naar boven. De absurditeit van de vorig dag wordt me duidelijk. Ik moet niet altijd iets te ‘doen’ hebben. Hier ‘zijn’ is zo veel meer dan voldoende!

Zo kom ik terug bij mijn goede vriend Patanjali en de tweede stap van zijn achtvoudige pad: de Niyama’s.
Het staat voor persoonlijke gedragsregels, de onvoorwaardelijke do’s in het leven.
Er zijn wederom 5 Niyama’s, net als bij de yama’s. Patanjali schreef: “Wanneer de geest verstoord wordt door negatieve gedachten, is het concentreren op de tegenovergestelde gedachte de beste remedie”. In die zin zijn de Yama’s en de Niyama’s andere uitersten op eenzelfde schaal:

• Saucha: reinheid, zuiverheid in lichaam en geest.
• Santosha: tevredenheid, content zijn dat de dingen zijn zoals ze zijn.
• Tapas: discipline en soberheid, gebruik niet meer (spullen, eten, …) dan je nodig hebt.
• Svadhyaya: studie, stilstaan bij je zelf, zelfreflectie.
• Ishvarapranidhana: overgave, in de klassieke teksten bedoeld als overgave aan God. Ik houd het bij ‘jezelf overgeven aan het leven’.

Intussen verblijven we vier dagen in Padum, het dorp aan het eind van de weg. Het is hier dat Patanjali’s Niyama’s betekenis voor me krijgen. Er is geen elektriciteit. De transformator is defect en terug gestuurd naar de stad. Men weet niet wanneer hij terugkomt. Gisteren kocht ik de laatste fles mineraalwater in de winkel dus vallen we terug op gekookt leidingwater. Het water van de douche is ijskoud, dagelijks krijgen we een ‘hot water bucket’ om ons te wassen. Ons vertrek is onduidelijk. Op een dag komt de bus en kan je bij de conducteur een zitje reserveren. Vertrekken doe je de ochtend nadat de bus is volgeboekt. Intussen heb ik veel tijd om stil te staan bij de laatste dagen en elke keer ik mijn hoofd draai krijg ik een nieuw perspectief op de bergen om me heen.

Er valt hier inderdaad geen fluit te beleven, maar wat is daar erg aan? Santosha!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Pieken en dalen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een ruwe diamant.

Het begon al met de moeilijke reis naar Senaru en de helse nacht die daarop volgde (lees Boedhisme voor beginners). ’s Ochtends wilde ik weg, ver weg uit dat kl*te dorp. Toen het eindelijk stil werd, kreeg ik weer plek tussen mijn oren voor wat heldere gedachten. We besloten toch enkele miljoenen neer te tellen en te doen waarvoor we gekomen waren: de Rinjani beklimmen!

3 dagen, 2 nachten, 8 groepsleden, 1 gids, 4 dragers en een 3726 meter hoge Rinjani.
Dag 1: 7u stijgen (2000m hoogteverschil)
Dag 2: 2u dalen en 3u stijgen
Dag 3: 3u stijgen (1100m hoogteverschil) en 7u dalen
Dit zijn de objectieve feiten.
De subjectieve waarheid is dat ik letterlijk en figuurlijk door enorme pieken en dalen ben gegaan.

Je leest in de ‘Rough Guide’ het volgende: “Alleen weggelegd voor mensen met een goede conditie”. Ik dacht een goede conditie te hebben, maar blijkbaar heb ik mezelf toch over- of de Rinjani onderschat…

De tocht was zwaar, lange uren alleen maar klimmen. Zweten, door stof ploeteren, zonder een mogelijkheid om je te wassen. ’s Avonds en ’s nachts was het ijskoud. Het matrasje waar je op ligt is die naam niet waardig. Je hebt dus amper slaap, waardoor je niet recupereert.
Naar analogie met de lessen die Manu geeft voor beginnende boeddhisten heb ik ’s nachts ook nog gedacht: “Wat fijn dat sommigen wel goed slapen en dat graag delen met de rest van het kamp door heel luid te snurken.” in plaats van te denken “Ik ga u verstikken met uwen eigen slaapzak.”…

Gelukkig waren er ook vele hoogtepunten.
De vergezichten, fenomenaal!
Het dalen, geweldig! Als de weg het toelaat, dan hou ik ervan om naar beneden te sprinten. Dan heb ik het gevoel dat ik kan vliegen, dat ik de hele wereld aankan.
Genieten in bronnen die warmer zijn dan de baden die ik thuis neem.
Lekker eten en gezellige gesprekken.
In ’t Werhuys, waar we met FEST repeteren hangt de spreuk: “When was the last time you did something for the first time.” Ik kan jullie mededelen dat ik voor het eerst in mijn volwassen leven heb ‘gekakt’ in de open natuur. Terwijl ik mijn billen sta te vegen, kijk ik naar boven en zie een sterrenhemel zoals je hem in België nooit zult tegenkomen. Ik begin luidop te lachen, want de hele situatie heeft iets surreëels… Met een papiertje tussen mijn billen geniet ik van het universum.

Maar na de middag op dag 2 krijgt ik een terugslag, weer klimmen. Mijn benen willen niet mee. Ik sta meermaals met tranen in mijn ogen, zelfs de aankomst in het kamp brengt geen opluchting, ik wil alleen maar liggen. De gedachte dat ik die nacht om 2u moet opstaan om 3u lang het laatste en steilste deel naar de top te beklimmen maakt me heel onrustig. Ik wil niet, maar ‘opgeven’ staat niet in mijn woordenboek…
Gelukkig heb ik een geweldige man die me aanmoedigt en zegt “We doen het samen, als het niet meer gaat, dan stoppen we en kijken we op dat punt naar de zonsopkomst”.
Zo gezegd, zo gedaan. Bij elke stap vooruit, glijd ik een halve stap terug in het losse grind, maar bij elke stap denk ik ‘nog eentje, komaan’. Er zijn momenten dat ik het geloof. Ik zie de top, of tenminste dat denk ik, want na elke bocht, is er weer een andere ’top’. Het lijkt zo dichtbij… Na 2,5u vechten vraag ik mezelf af “wie moet ik iets bewijzen… niemand… toch?” Ik weet dat ik alles gegeven heb. Mijn lichaam geeft het op en ook mijn geest blijkt deze keer niet sterk genoeg. Toch ben ik trots op mezelf, het is de zwaarste fysieke inspanning die ik ooit aangegaan ben. Ook trots dat ik met opgeheven hoofd kan zeggen “ik heb het niet gehaald en dat is ok, iedereen mag het weten”.
Bibberend van de kou kijken Manu en ik naar de wereld die hoog boven de wolken langzaam zichtbaar wordt en het is geweldig, we hebben het samen gedaan en we genieten!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Rinjani vs Ann 1-0.