Het komt niet zo vaak voor dat we elkaar een paar dagen niet zien. Ik ben eens alleen in Engeland achterbleven tijdens een housesit, terwijl Manu voor het werk naar Hongarije ging. Toen was er wel elke dag minstens 1 telefoontje.
“Hoe was je dag?” Waarop een uitgebreid gesprek volgde met details over onder meer onze slaap, stoelgang, het werk en veel meer.
Nu is Manu op stilte retraite in een Vipassana centrum en is er geen communicatie mogelijk. Geen dagelijks telefoontje.
Ik vind het verschrikkelijk dat ik niet weet hoe het met hem gaat. Hoe voelt hij zich? Lukt dat mediteren een beetje? Hoe is het eten daar? Kan hij wel slapen? Mist hij mij ook? …

In Engeland had ik tenminste nog 2 honden, 1 kat, 2 cavia’s en 3 schildpadden om tegen te praten, om mijn dagelijkse beslommeringen mee te delen.
Nu is het intussen zover dat ik tegen mezelf praat. Ik wens mezelf bij elke maaltijd ‘smakelijk eten’. Tijdens het koken zing ik keihard mee met bekende musicalnummers. Ook een ‘slaapwel’ ontbreekt er niet aan.

Ik mis niet alleen Manu. Ik mis elke vorm van sociaal contact. Andere reizigers ontmoet ik niet in deze grote stad. Als er toch al eens iemand een gesprek probeert aan te knopen, stokt dat al snel. Mijn Spaans is nog steeds ontoereikend.

Gelukkig hebben we een superleuk appartement in Buenos Aires gehuurd in een veilige wijk. Ik doe elke ochtend yoga, mediteer, werk veel en doe regelmatig een uitstapje. Ik hou mezelf bezig, maar tel intussen de dagen af.

Manu en ik zijn al enkele jaren bijna 24/7 samen. Vaak vragen mensen mij ‘Hoe doe je dat toch?’.
Het antwoord is simpel. Manu is mijn levenspartner. Ik deel graag mijn hele leven met hem. Hoe graag, wordt mij deze dagen pijnlijk duidelijk.
Tegelijk ben ik dankbaar voor het gemis. Ik zal uit deze ervaring komen met een hernieuwd besef dat ik deze bijzondere man moet koesteren. Dat ik hem moet waarderen met al zijn kanten. Ook als na 7 jaar sommige van zijn kantjes mij stapelgek maken.
Ik zal blij zijn als hij mij binnenkort weer gek maakt. Alleen zal het van korte duur zijn. Als hij terug is, vertrek ik enkele dagen later op stilteretraite. Het einde van deze bijzondere en eenzame ervaring is voorlopig nog niet in zicht.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik mis je.

Als we plastic zakjes niet kunnen vermijden, hergebruiken we ze. Bijvoorbeeld om onze vuile was naar de wasserij te brengen. Vaak krijgen we die dan terug in een blitse nieuwe zak. Ah ja, die andere zag er helemaal vervallen uit!

Voor vele situaties vonden we in de loop van de tijd al een oplossing. We reizen met herbruikbaar bestek. In winkels hergebruiken we onze eigen zakjes. Dat is niet altijd makkelijk. Vaak begrijpt de winkelbediende niet wat we bedoelen en krijgen we alsnog een nieuw plastic zakje. Bijvoorbeeld om een koekje (hygiënisch) uit de toonbank te halen.

Waar gaat al dat plastic heen? In het grootste deel van de wereld zijn er 3 mogelijkheden: langs de kant van de weg, in de zee of verbranden met een donkere zwarte rookpluim als gevolg.
Ik ben trouwens niet 100% overtuigd dat Europa plastic zinvoller verwerkt. We steken het in een vuilbak en nadien worden we er niet meer mee geconfronteerd. De kans is groot dat ons dierbare afval alsnog in een grote verbrandingsoven terecht komt. Ook in niet stedelijk gebied in Zuid Europa zie je ’s avonds verschillende rookpluimen van mensen die het vuil van de dag verbranden.

Ik doen mijn best maar ik moet me er bij neerleggen dat ik niet alle plastic kan vermijden.
Ook voor ons drinkwater hadden we nog geen oplossing. In de grote steden in Azië dronken we kraantjeswater als het veilig was. Het merendeel van de tijd kochten we echter drinkwater in plastieken flessen. In tropische gebieden hebben we al snel 4 tot 5 liter water per dag nodig. Ik wil niet weten hoeveel plastic flessen we per jaar nodig hebben en waar die allemaal terechtkomen. Maar ja, een mens moet wel water drinken.

Tijdens ons laatste bezoek aan België bedachten we een nieuwe oplossing. Een waterfilter. Zo logisch als het is, had ik er niet eerder aan gedacht. Na wat vergelijken kochten we een mini Sawyer filter. Het ding weegt nog geen 100 gram, heeft € 35 gekost en gaat meer dan 10 jaar mee voor hij vervangen moet worden. Via een makkelijke knijpzak stuw je er aan één kant het vuile water door en aan de andere kant komt er heerlijk vers gefilterd water uit.

Sinds ons vertrek eind juni heb ik nog niet 1 flesje water gekocht. Ik filterde al kraantjeswater, rivierwater, water uit tonnen en water van watervallen. De enige investering is een kwartier per dag om onze watervoorraad door de filter heen te knijpen.

Het is een grote uitdaging om als reiziger onze impact op het milieu zo klein mogelijk te houden. Soms moet ik me erbij neerleggen dat ik niet elk probleem kan oplossen. Aan de andere kant zijn er soms makkelijke oplossingen die de toekomst voor iedereen een beetje mooier maken.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Hoe filter je plastic uit je leven?.

Ik snap dat niet. Ik zie mijn vrouw graag, dus samen de wereld rondreizen vind ik helemaal niet moeilijk. Voltijds samenwerken daarentegen vervloek ik te pas en te onpas!

Vaak staan we lijnrecht tegenover elkaar. Als ik wil praten over de doelstelling (of het einde) wil Ann het hebben over de eerste stap (of het begin). Bij een meningsverschil wil Ann het laten bezinken terwijl ik er direct op wil in gaan. Als ik niet wil plannen, wil Ann een todo lijstje maken. …

In aanloop naar onze voorstelling “Truth or Dare” belanden we in onze ultieme valkuil. We willen deze voorstelling zowel samen spelen als samen regisseren. In vorige producties was ik steeds de regisseur en Ann actrice. Ik had eindverantwoordelijkheid en beslissingsrecht.
Nu komen we er niet uit. We praten meer over de aanpak dan dat we actief repeteren.
We moeten een keuze maken. Democratie werkt niet bij ons, we gaan voor een dictatuur.
Sindsdien neemt Ann de regie op zich en staan we beiden in onze kracht.

Het laatste jaar proberen we zoveel mogelijk de rollen te verdelen. We zijn met te veel projecten bezig om nog alles te overleggen. Binnen Muzische Workshops volgt Ann de verkoop én planning op en ik regel de facturatie, boekhouding en feedback. Als we er niet uitkomen gaan we bij elkaar te rade.

In België gaan we nog een stap verder. Elke maandag ochtend om 10 uur houden we onze “Monday Morning Meeting”. We overlopen de agenda van de komende week en onze strategische todo lijst. Zo zorgen we dat de zaken niet stilvallen, dat de ticketverkoop van de voorstelling op gang komt, …. Kortom, we kiezen de prioriteiten van de komende week. Zo houden we focus en moeten we verantwoording bij elkaar afleggen.

Gelukkig beseffen we dat we ondanks een verschillende aanpak wel dezelfde richting uit willen. Dat een andere aanpak geen slechte aanpak is. Al is dat niet altijd makkelijk. We zijn ook geen gemakkelijke mensen! Twee sterke karakters die een duidelijke mening hebben.

Ik heb in mijn leven al veel ‘uitdagende’ collega’s gekend. Sommigen hadden wel een zelfde aanpak maar wilden een andere richting uit. Doodvermoeiend! Geef mij maar iemand die het anders aanpakt en dezelfde richting uit wilt.
Zo kan ik zelf nog iets leren!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Samenwerken met je vrouw?! Hoe doe je dat?.

Op mijn 35e ga ik voor de allereerste keer op skivakantie. Manu, een fervent skiër heeft mij in de loop der jaren warm gemaakt voor het idee en we trekken naar Val Cenis.

Onze eerste skidag breekt aan. Ik heb er zin in. We vragen rond waar ik als beginner het beste kan starten. Na een uurtje oefenen op ‘vals plat’, waag ik me aan mijn eerste skilift. Ik laat me naar boven slepen met een een ‘pannenkoek’ tussen mijn benen. Dat gaat ondanks de foute instructies van mijn lieftallige skileraar toch goed.

Tien meter hoger staan we voor een, in mijn ogen, erg steile afdaling. Maar goed, dit is dé plek voor beginners, dus ik ga er voor. Sterker nog, ik ga er drie keer voor en beland drie keer met mijn neus in de sneeuw. Tijdens de laatste val bezeer ik mijn knie en probeer ik mijn tranen weg te slikken.
Na een korte break probeer ik het nog eens. Ik blijf rechtop, maar daar is alles mee gezegd. Ik zoef meermaals ongecontroleerd de helling af. Ik kom alleen tot stilstand omdat ik 40 meter vals plat heb om als een gek te “ploegen”. Mijn hart klopt als een gek in mijn keel. Het enige heugelijke feit is dat ik niemand meesleur in mijn wanstaltige skipogingen.

De volgende dag blijkt dat we helemaal niet op de piste voor beginners waren. We hadden de verkeerde lift gekozen. De piste bovenaan de stoeltjeslift (en niet de pannenkoekenlift) heeft een perfecte hellingsgraad voor beginners. Ik val niet meer. Ik voel dat ik mijn bewegingen onder controle krijg. Ik durf wat meer snelheid te nemen. Mijn zelfvertrouwen dat de eerste dag een flinke deuk kreeg, groeit.

Op de 3e dag testen we groene pistes. Deze zijn toch een stuk heftiger dan de ‘beginnerspiste’. Ik sta bij elke ‘steile’ afdaling te trillen op mijn benen. Mijn handen zweten verschrikkelijk ondanks de kou. Kleine kinderen nemen afdalingen die ik als ‘afgrond’ classificeer op hun dooi gemak. Ik voel me een oma op latten. Mijn excuses, ik doe de vele oma’s die ik gracieus heb zien skiën geen eer aan.
Ik voel me bang. Ik moet aan mezelf toegeven dat ik in jaren niet meer zo bang ben geweest.
Nog niet zo lang geleden durfde ik alles. Geen attractie was mij te snel, geen uitdaging te moeilijk. Met met ouder worden laten mijn moed en durf mij in de steek. Ik heb werkelijk waar nachtmerries over eindeloos vallen en gebroken botten.

Als op dag 4 alle skiliften dicht blijven om wille van een storm, ben ik stiekem opgelucht.

Ik wil niet toegeven aan mijn angst en sta op dag 5 weer paraat voor mijn lessen. Ik blijf het spannend vinden, maar merk dat het beter gaat. We doen een eerste blauwe piste. Tegen een slakkengangetje waarvan mijn gluten in brand staan van het constante ‘ploegen’ geraak ik trots en heelhuids beneden.
In de namiddag gaat het flink mis. We gaan naar een hoger gelegen gebied waar het begint te waaien en te sneeuwen. Ik zie geen hand voor ogen door de dichte mist. Ik vind het verschrikkelijk dat ik niet kan zien hoe de piste er 2 meter verder bijligt. Ik weet dat ik nog een heel eind naar beneden moet en houd mijn paniekgedachten op een afstand door me op mijn ademhaling te concentreren. Eenmaal beneden ben ik opgebrand. Mijn tranen zijn het gevolg van verwarrende combinatie van opluchting, ontlading, doodsangst en schaamte. Ik had meer van mezelf verwacht. Ik zie mezelf niet als iemand die opgeeft of snel panikeert, maar op skilatten verander ik in een bang konijn.

De laatste dag trek ik plichtsbewust mijn plunje aan en volg Manu naar de lift. We vinden een heerlijke blauwe piste en tegen mijn verwachting in krijg ik er plezier in. Ik merk dat ik dag na dag vorderingen maak qua techniek.
’s Namiddags begint het weer te sneeuwen en te waaien. De pistes veranderen in verraderlijke schaatsbanen met sneeuwhopen. Wederom kost het mij al mijn energie om beneden te komen. Het plezier van de ochtend is te snel vergeten. Als elke afdaling gepaard gaat met zoveel schrik, dan hoeft het voor mij niet.

Manu laat mij constant weten dat ik het heel goed doe. Dat het opmerkelijk is dat ik slechts 6 keer ben gevallen. Dat ook ervaren skiërs moeite hebben met ijs én wind én sneeuw én mist. Dat het normaal is dat ik na een week nog geen volleerd skiër ben. Dat …

Ik ben er nog steeds van overtuigd dat je nooit te oud bent om te leren. Alleen moet je ‘willen’ leren, ‘willen’ veranderen. En ik weet niet of ik de ‘wil’ heb om mijn zenuwen, trillende benen, kloppend hart en klamme handjes ooit het hoofd te bieden …

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Oma op latten.

Toen we 3 jaar terug ‘op reis’ vertrokken was het logisch om een blog te starten. Zo blijven we in contact met familie en vrienden.
Al gauw merken we dat onze verhalen gesmaakt worden. Zelfs als een artikel het slecht doet, wordt het meer dan 100 keer gelezen. Het gevoel van succes stimuleert ons om meer en beter te schrijven. We stellen ons als doel om geen typische reisverslagen te brengen. We vertellen over onze uitdagingen en ons wereldbeeld. Vooral India is een zeer vruchtbare bron van ‘materiaal’.

De laatste maanden zijn we vaker aan het werk dan op reis. We verblijven in landen die ver van uitdagend zijn. Tijd maken om te schrijven is een grote uitdaging. Als je in Italië of in Engeland over straat wandelt gebeurt er zelden iets echt onverwacht. Ik kan vertellen dat ik meer en meer obese kinderen in het straatbeeld zie, maar dat zien jullie zelf ook. Of dat er toch echt een probleem is met onze over-consumptie, maar daar doen we allemaal aan mee. Of ik kan (nog eens) schrijven over hoe uitdagend het is om onze logies te regelen. Ik vrees dat ik dan al schrijvend in slaap val.

Tijdens één van onze wandelingen komt de vraag naar boven. Moeten we er mee stoppen?
Terwijl we van het Engelse heuvellandschap genieten denken we hardop na. We overlopen waarom we zijn gestart met bloggen, wat we geleerd hebben, wat we uitdagend vonden, wat we leuk vinden en wat we bereikt hebben. Als we geen voldoening meer vinden moeten we stoppen! Of … van onderwerp veranderen? Maar wat dan?

Zowel Ann als ik zijn mensen die handelen. We durven keuzes te maken. Als een situatie niet goed voelt moet je iets veranderen. Daar staan we voor en dat is waar deze blog over zal gaan. Over de keuzes die we maken en hoe we tot die keuzes komen. Net als deze keuze, om het thema van deze blog te veranderen.
Ik ben benieuwd waar dat naartoe gaat. Hopelijk voelt het terug beter om te schrijven.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het einde van deze blog.

En toch, als ik in België ben wil ik zo snel mogelijk weg. Ik erger me aan mensen die zich ergeren. De trein heeft vertraging, de uitkering is te laag, de elektriciteit is (1 keer) uitgevallen, …
Het grijze weer trekt ook mijn gemoed naar beneden. Voor het bourgondische en culturele leven is vaak geen tijd als ik meega in het hoge Belgische werkritme.

De naakte waarheid: ik zie mezelf nergens anders settelen. Elke land heeft zijn voor én nadelen.
Tot we in Italië komen. Ik ben verliefd. Prachtige steden met een interessante geschiedenis, de zee en de bergen, op cultureel gebied heel actief, een zonnig klimaat, … Dolce far niente, en toch zijn de diensten (openbaar vervoer, toeristische informatie, … ) heel georganiseerd. Voor het eten kan ik niet genoeg superlatieven bedenken!

Leven in een land is natuurlijk anders dan reizen in een land. En ik heb slecht 2 regio’s bezocht, Toscane en Venetië. Ik weet niet welke uitdagingen de rest van Italië voor me in petto zou hebben.
Gelukkig is de vraag hypothetisch. Ik ben nog niet van plan om te settelen. Ik hou te veel van ons nomadische leven. Als de tijd komt, neem ik Italië graag in overweging.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kan ik nog aarden in België?.

De stadsmens in mij komt niet aan haar trekken. Het cosmopolitische Sydney valt in het niets bij de pracht en praal van vele Europese steden. Logisch ook, Australië heeft geen Griekse, Romeinse of Middeleeuwse periode gekend. De Aboriginals zijn trouw gebleven aan de natuur, nooit gebouwd of verbouwd. Pas sinds 200 jaar is de blanke man hier actief steden aan het opwerpen. Gelukkig hebben de Aboriginals samen met enkele visionaire immigranten op tijd een halt toegeroepen aan de mijnbouw, landbouw en verstedelijking, waardoor ik nu kan genieten van duizenden hectaren ongerepte natuur.

Maar nu zit ik vol. Ik zie het niet meer, ik ben voldaan. Ik heb tijd nodig om al deze indrukken te verwerken. Ik verlang naar een warme douche en een echt bed.
De vrijheid die onze campervan biedt, is geweldig. We tuffen van plek naar plek. We douchen ons met de emmer en eten elke avond onder de sterren. Jammer genoeg verstoort “Debby” dit idyllische leven. Sinds cycloon Debby 4 weken geleden The Gold Coast overspoelde, achtervolgt de regen ons.
Na deze natuurramp heeft ook de herfst zijn intrede gedaan. Soms lig ik ’s nachts wakker van de kou. Mijn bovenbenen knijp ik tegen elkaar om toch maar niet door de regen naar het toilet te hoeven. Als ik het uiteindelijk niet meer houd en doorregend terug in de campervan klim, kijk ik uit naar volgende week. Ik ben ontzettend dankbaar voor deze prachtige reis door Australië, maar ik geniet alvast van de warmte die België mij letterlijk en figuurlijk zal brengen.

Tot volgende week, lieve vrienden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Verwend Nest.

Als ik opsta wijst niets erop dat 6 januari anders wordt. Ik douch me en maak me rustig klaar om de yoga les van 9 uur te geven. Business as usual.

Typisch voor dit soort dagen is het moment van de keuze. Je moet kiezen tussen links of rechts, the blue pil or the red pil. Er is geen weg terug. De andere keuze wordt onbereikbaar.

Als ik de studio binnenwandel voelt alles ijskoud. In één tel weet ik dat er iets aan de hand is. Ik kom toe in de uitloper van een gevecht!
Het duurt een paar uur voor we de situatie volledig uitklaren. Twee meisjes van onze staff zijn elkaar in de haren gevlogen. De ene, Lily, had haar man meegebracht om de andere (hardhandig) duidelijk te maken dat het onaanvaardbaar is dat ze een Hindu vriendje heeft. Ze komt uit een Moslim familie en hoort een Moslim vriendje te vinden.
Ik ben de tel kwijt geraakt over hoeveel principes dit heen walst. Waar ik de boel beheer wordt niet gevochten! Om religieuze verschillen wordt niet gevochten! Met een vrouw wordt niet gevochten! In een yoga studio wordt niet gevochten! Om de liefde wordt niet gevochten! Er moet gewoon nooit gevochten worden!

We ontslaan Lily op staande voet. Tot daar is alles simpel en duidelijk. Ware het niet dat vijf minuten later de rest van ons zevenkoppige personeel zegt “If Lily goes, we all go!”.
Dit is het moment van de keuze. Blijf ik trouw aan mezelf of kies ik voor het gemak en laat ik me chanteren. Ik draai mijn hoofd naar Ann, zonder een woord te zeggen weten we beiden hoe laat het is.
“If you want to go, GO!”

Een paar minuten later sta ik samen met Ann een tijdelijke menu te schrijven. We vragen ons af welke gerechten we zelf kunnen koken om de boel recht te houden. Omelet met toast lukt wel, salades ook. Een verse humus trio platter wordt wat moeilijk. “How the f*ck did this happen?!”

In de volgende uren sijpelen 2 jongens terug. We zijn gered! Een dag later volgt er nog één. Hun band met Lily is niet diep genoeg om de goedbetaalde job te laten schieten. Hun familie heeft het geld nodig.

Twee dagen later volgen sollicitaties:

“Do you speak English?”
‘Yes, yes!’
“What ’s your name?”
— stilte —
“Your name?”
— stilte —
“My name Manu (handgebaar), your name (handgebaar) ? ”
— stilte —
‘Ohh, … Nanti’
— stilte —
— zucht —

Zo duurt het een week voor de staff terug volledig is. In de maand die volgt moeten we drie van de nieuwelingen alweer vervangen. In plaats van ontslag te nemen sterft de oma en komen ze nooit meer terug. Na het tweede sterfgeval wennen we aan de lokale communicatie.

Ongeluk komt nooit alleen. Een week later stopt onze bakker ermee en ontploft de waterpomp. Als kers op de taart stopt onze yoga docente omwille van een burnout. In plaats van haar te overtuigen om te blijven laat ik haar gaan zodat ze voor zichzelf kan zorgen. We nemen haar lessen er ook nog wel bij.

Ik kan nog uren vertellen over de maand die volgt. Als we vertrekken ben ik uitgeput. The easy going island life is slechts een vage herinnering. Er is een grens aan hoeveel extra’s mijn schouders kunnen dragen.

Van 3 dingen ben ik heel zeker.

• Ik begin nooit een eigen zaak in Azië.
• Met mijn vrouw kan ik alles aan.
• Ik ben trots dat ik op de moeilijkste momenten trouw blijf aan mijn principes.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Geen weg terug.

Ik word al snel op de proef gesteld. De guru van dienst, Sharat, is een absolute expert in zijn vak.

• Hij heeft een ongelofelijke techniek ontwikkeld. Als docent daarentegen vind ik hem arrogant.
• Hij predikt positiviteit maar zijn attitude is negatief. Hij lacht mensen uit om wie ze zijn.
• Hij predikt nederigheid maar verheerlijkt zichzelf. Enkel zijn aanpak is juist voor iedereen.
• Hij predikt geweldloosheid maar je moet je lichaam pijnigen om het te leren kennen.
• Hij verheerlijkt stilte maar zwijgt geen seconde.
• Hij predikt bewustzijn maar luistert nooit.

De negativiteit staat in schril contrast met de warmte die ik in een yoga ashram verwacht.

Tijdens een vraag en antwoord sessie luchten een aantal mensen hun hart over de manier van lesgeven. Telkens wordt de bal teruggespeeld. Je moet het probleem niet bij Sharat zoeken maar bij jezelf! Een uitspraak waar veel waarheid in zit, al geldt ze ook voor de docent.

Ik had de makkelijke weg kunnen kiezen. Sharat gebruiken voor zijn kennis en wegkijken als hij zijn focus legt op de zwaksten van de groep. Beiden liggen niet in mijn aard.
Ik geloof dat Sharat veel goeds in zich heeft en dat hij zich oprecht niet bewust is van hoe hij met mensen omgaat.

De laatste week worden er individuele consultaties opgezet. Het is de bedoeling dat je met een vraag of probleem naar hem toe gaat. Ik wil hem mijn raad meegeven zonder zelf in de aanval te gaan. Ik vind het alles behalve een makkelijke opdracht. Uiteindelijk luidt mijn vraag: “Wil je horen hoe ik me voel tijdens jouw lessen?” Ik zie in zijn ogen hoe moeilijk het is maar zijn antwoord luidt “Ja”.

Ik wil 5 dingen zeggen. Na het tweede valt hij in zelfverdediging. Ik discussieer niet, ik reageer niet, ik laat los. Ik wil hem de kans geven om te luisteren, als hij niet wil vind ik het ook goed. Meer kan ik niet doen.

Anderhalve week later, de cursus ligt alweer ver achter ons. Onze zakken zijn gepakt om op de bus naar Delhi te stappen. We staan op het punt te gaan ontbijten als we in de verte iemand uitbundig zien zwaaien. Vaag kan ik de assistente van Sharat ontwaren. Ik snap er niets van. Normaal zou ze moeten lesgeven in de vervolgcursus van 3 weken.

Als we samen ontbijten vertelt ze hoe ze na 4 jaar is opgestapt. Ze kon het gedrag van Sharat niet meer goedkeuren. Mijn verbazing is groot als ze me bedankt.
Na mijn gesprek stapte Sharat naar haar toe met de woorden: “Moet je nu wat weten, die Manu wil mij leren hoe ik moet lesgeven.” Toen knapte er iets bij haar. Dat ik rechtstond tegen het onrecht gaf haar de kracht om hetzelfde te doen.

Het is puur toeval dat ik te weten kom wat het gevolg is van mijn actie. Samen beïnvloeden we constant onze omgeving. Reden genoeg om soms moeilijke keuzes te maken en zoveel mogelijk positieve energie de wereld in te sturen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De guru en het ego.

Ons huis in Turkije heeft dit effect op me. Ik vraag me al drie weken af waarom. Ik wil snappen waarom. Ik wil een oplossing en zorgen dat ik situaties als deze uit de weg kan gaan.

Komt het door de lichaamslengte van de eigenaren van dit huis? Ze bouwden hun huis volledig naar eigen wens. Met het kleine nadeel dat ze een derde kleiner zijn dan ik. Voor elke deur moet ik me bukken. Het plafond is dag in, dag uit vervaarlijk aanwezig. Aan de lamp in het bureau heb ik me wel zeven keer gestoten. Uiteindelijk krijg ik door dat het beter zou zijn die ruimte enkel nog nederig gebukt te betreden. De nadelen die dit heeft voor mijn rug wegen niet op tegen de kans op een lichte hersenschudding.

Als bescherming voor de zon brengen we het merendeel van de dag door onder de houten luifel achter het huis. De enorme ruimte is gezellig ingericht met salon en lange eettafel. Het ontbreekt aan geen enkel comfort. Toch gaat ook deze ruimte op me drukken. Door de combinatie van de lage luifel en de heuvels in de tuin is er geen millimeter van de blauwe lucht te bespeuren. Ons domein is gigantisch dus we achtervolgen een hele dag lang de schaduwplekken. Zo kan ik het gevoel van ruimte onder open hemel vasthouden. Dat blijkt belangrijk voor me.

We letten op vier hondjes, 4 vrouwelijke teefjes. De leidster van de troep noemt Daisy en kreeg van haar baasje de bijnaam ‘Crazy Daisy’. Daisy werd na een paar dagen verliefd op me en gedraagt zich sindsdien als een jaloerse teef. Ze snauwt naar elke andere hond die aandacht van me krijgt. Gelukkig spaart ze Ann!
Als we gaan wandelen is haar enthousiasme niet te stoppen. Met haar hele kracht trekt ze me vooruit. “Ik wandel met de hond, de hond niet met mij!” Dat principe hanteer ik als ik een hond uitlaat. Al mijn hele leven slaag ik erin om dit binnen een paar dagen aan te leren. Spijtig genoeg is Crazy Daisy even koppig als ik en dus laten we ‘elkaar’ uit. Elk met ons eigen idee over de situatie.

Misschien valt de hele locatie tegen doordat ik hier heel moe toekwam. In België had ik veel werk met Khandhas. Nadien ging ik even langs Budapest om een training te geven. Daarna lieten we ons opslokken door Londen en Istanbul. Het voelt alsof ik al maanden niet meer gerust heb. Dit wordt me pijnlijk duidelijk gemaakt toen ik op 1 dag tijd mijn duim én enkel verstuik. Een letterlijke tegenvaller.

Na een paar dagen platte rust ben ik weer op kracht. Toch is de hele impact van deze plek niets veranderd. Dat verbaast me niet. Ik kom vaak op nieuwe plaatsen en maak dit geregeld mee. Ik kan het gegeven enkel verklaren met de ‘energie’ van deze locatie. Ze is niet compatibel met me. Zonder logische reden. Zodra ik op een bus stap weg van hier zullen de wolken in mijn hoofd opklaren!

Ik moet denken aan een quote: “If you can change it, change! If you can’t change it, accept!” Het is een principe waar ik enorm aan hecht. Het zorgt ervoor dat ik er alsnog het beste van maak. Dat doe ik ook. Het is niet omdat mijn gemoed aan me trekt dat ik daar aan moet toegeven. Net als bij Crazy Daisy!
We hebben een paar fijne uitstappen gemaakt. De laatste weken hebben we ook hard gewerkt aan een nieuwe website om muzische workshops en creatieve activiteiten aan te bieden. Werk waar ik best fier op ben.

Zolang ik hier ben maak ik er het beste van. Toch kijk ik er naar uit om weer op stap te gaan naar een plekje waar ik wel bij pas.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een tegenvaller.