Niet zo lang geleden kwamen we 2 Belgen tegen. Wat een verademing om diezelfde uitspraak te horen, met een andere nuance!
Op basis van hun uiterlijk en het gesprek schat ik dat het echtpaar midden 60 is. Ze gaan elk jaar een dikke maand op reis, want… ‘Het is nu dat je het moet doen! Niet als je oud en versleten bent!’
Wat een heerlijke uitspraak als je de 60 gepasseerd bent!
Sindsdien grappen Manu en ik te pas en te onpas: ‘Het is nu dat we het moeten doen, hé schat!’

In de tijd die volgt evolueert deze uitspraak van grap tot levensmotto.

Terwijl we onze hele reis richting Ushuaia uitstippelen, vragen we ons af wat we erna gaan we doen. We hebben immers nog een dikke maand te vullen tussen Ushuaia en de job die Manu in de States heeft aangenomen.
Zullen we nog verder gaan dan Ushuaia? Gaan we op cruise naar Antarctica?
Uiteraard, want … het is nu dat je het moet doen! Als blijkt dat een 2weekse cruise 10.000 dollar per persoon kost, besluiten we dat het toch niet nu is dat we dit moeten doen.
Naar waar trekken we dan? We hebben alle interessante plekken tussen Ushuaia en Santiago al gezien. Onze eerst volgende stop is dus Santiago. Vanaf daar kunnen we het noorden van Chili bezoeken, of naar Peru, of we vliegen naar Costa Rica, of …

Plots valt ons oog op het Paaseiland. Deze mythische plek spreekt ons direct aan. Een eiland in het midden van de Stille Oceaan en toevallig enkel bereikbaar met een vlucht vanaf Santiago. Dus … het is nu dat we het moeten doen!
Enthousiast beginnen we te plannen. Wederom blijkt dat een tripje naar Easter Island een kostelijke bedoening is.
De vlucht is duur, de accommodatie is duur, het ticket voor het nationale park is duur, de supermarkten zijn belachelijk duur, de restaurants zijn onbetaalbaar duur, …
Ik wil het hele plan laten varen, maar Manu bijt zich vast: ‘Ik denk niet dat we nog snel richting Santiago komen. Het is echt wel nu dat we het moeten doen!’
Manu vindt ons zowaar een relatief goedkope vlucht. Ik stort mij op Airbnb en spot een relatief goedkope guesthouse.
Wanneer het eindelijk zover is proppen we onze rugzakken vol met rijst, groenten, kaas, confituur, koffie, thee, koekjes, chocolade en veel meer. We mogen elk 23 kilo meenemen op de vlucht en we maken daar dankbaar gebruik van.
Aangekomen op Easter Island worden we opgewacht aan de luchthaven. Onze chauffeur hangt ons een bloemenkrans rond de nek. Tja, relatief goedkoop is nog steeds niet goedkoop uiteraard.

Wanneer ik de volgende dag voor het eerst de beroemde Moai aanschouw krijg ik tranen in mijn ogen. Bij elke uitstap vergapen we ons aan de rijkdom die Isla Pascua te bieden heeft. We genieten van de waanzinnige natuur, de propere lucht, de rust die ondanks het toerisme overal te vinden is én onze huisbereide maaltijden.

Ik ben zo dankbaar dat we dit nu doen! Easter Island is één van de meeste bijzondere plekken waar ik ooit al ben geweest.

Als je ooit twijfelt of je iets al dan niet moet doen, onthoud dan … dat het verdorie nu is dat je het moet doen!!!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het is nu dat je het moet doen.

Samen met duizenden andere toeristen sta ik versteld van de wonderen die onze planeet te bieden heeft. En samen met duizenden andere toeristen maak ik deze planeet kapot.
Ik ben mij heel bewust van dit dilemma. Ik heb ontzettend veel bewondering voor de natuur en ik wil deze wonderen van dichtbij ervaren. Daardoor is mijn ecologische voetafdruk enorm en ben ik medeverantwoordelijk voor klimaatverandering. Ik neem gemiddeld één vlucht per maand. Ik consumeer redelijk veel vlees en zuivelproducten, bij gebrek aan alternatieven in Zuid-Amerika. Ik doe mijn best om zo weinig mogelijk plastic te verbruiken, maar verpakkingsvrij winkelen is nog niet doorgedrongen tot het einde van de wereld.

Ik wil graag bewuster omgaan met de natuur. Ik heb het gevoel dat dit ‘on the road’ amper lukt. Toch probeer ik mijn steentje bij te dragen.
Enkel op restaurant eet ik vlees. Als we ‘thuis’ koken komt er geen dier op tafel. Voor de overschotten op restaurant neem ik zelf een potje mee. We drinken enkel kraantjeswater en gebruiken altijd herbruikbare tassen bij het boodschappen doen. Zo zijn er nog tal van andere kleine ‘regels’ waar ik me dagelijks aan houd.

Het lijken druppels op een veel te hete plaat, maar ik geloof dat elke actie en elk individu een verschil kan maken.

Vanop afstand volg ik de klimaatacties in België. De brosbrossers wijzen naar de ‘politiek’. De politiek moet stappen nemen om de klimaatverandering tegen te gaan.
Ik heb ontzettend veel sympathie voor deze jongeren die streven naar een groenere toekomst. Als ze volhouden tot in mei, stap ik graag met ze mee in hun betoging. Echter wel met een kleine nuance. ‘De politiek’ dat zijn ‘wij’. De politiek is geen orgaan of systeem dat afgescheiden is van onszelf. De politiek is een afspiegeling van onze keuzes. De politiek verandert enkel als wij zelf veranderen. Wij zijn de politiek!

Het is soms ontmoedigend om als individu de auto te laten staan, terwijl duizenden vliegtuigen per dag de lucht doorklieven. Ik vraag me soms af of het zin heeft om te recycleren terwijl het lijkt of alles op dezelfde hoop terecht komt. Het is frustrerend om veel te betalen voor biologisch vlees, terwijl een hamburger eten in een fastfood keten amper iets kost.
Toch moeten we als individu deze ‘kleine’ keuzes blijven maken. Alleen zo bereiken we de kritische massa die nodig is om tot verandering te komen.

Ik merk bij mezelf wat een grote impact kleine keuzes hebben. Jaren geleden was ik mij totaal niet bewust van de vele problemen die wij als mens veroorzaken. Stilaan zijn deze uitdagingen in mijn bewustzijn gekropen. Stap voor stap maak ik als individu keuzes die kunnen bijdragen tot (klimaat)verandering.
Zodra ik weer in België ben, wil ik lokaal, verantwoord en verpakkingsvrij boodschappen doen.
Ik ben vastbesloten om minder vlees te eten.
Reizen zal de komende jaren op een laag pitje komen te staan.
Op 26 mei zal ik weer stemmen voor een Groen beleid.
Ik zal regelmatiger schrijven over klimaatverandering en mijn pogingen om bij te dragen aan een groenere toekomst.
Ik zal volgens het motto leven “Be the (climate) change, you want to see in the world”.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Be the (climate) change, you want to see in the world.

In België komt al snel de vraag: “Wat is onze volgende bestemming?”. Na reizen in Azië, Australië, Noord-Amerika en Europa spreekt Zuid-Amerika ons het meeste aan.
Toch twijfelen we. In gesprekken over Zuid-Amerika gaat het vaak over “gewapende overvallen” en “aanranding”. En zoals ik al zei, ik hou niet van angst. We reizen ook niet meer zo basic. We hebben 2 blinkende laptops nodig voor ons werk en die wil ik liever niet kwijt geraken.

Ik neem verhalen van andere mensen niet standaard voor waarheid. Er bestaat zoiets als een reëel risico en een ingebeeld risico. Dus ik beslis om wat research te doen.
Met de website Nomadlist vind ik een goede tool om een vergelijking te maken. De gemiddelde veiligheid in Europa, Azië en Australië loopt ongeveer gelijk: 7 tot 9 op een schaal van 10.
In Zuid-Amerika ligt het gemiddelde in het noorden eerder rond de 3/10. In het zuiden (Bolivia, Chile en Argentinië) op 6 tot 7 op 10.

Gelukkig worden alle wilde verhalen ook in evenwicht gebracht. Het continent heeft prachtige natuur en vriendelijke en flamboyante mensen te bieden. We beslissen om het te doen. We gaan naar Bolivia en trekken vandaar richting de “veiligere” zone in het zuiden.

Tot daar het idee. De goedkoopste vluchten gaan via Brazilië en we krijgen de kans om 2 weken te housesitten in São Paulo. Af en toe je angsten in de ogen kijken kan geen kwaad, dus we zijn 3 weken in Brazilië met zijn safety score van 3,1 op 10.

Als we aankomen op de luchthaven van Rio overlopen we het veiligheidsadvies. Geen smartphones gebruiken op publieke plaatsen en geen juwelen dragen. We hebben een fake portefeuille bij de hand die we kunnen opofferen en na het ondergaan van de zon blijf je gewoon binnen.

Het is zeven uur als we landen en het is buiten pikdonker. Dit zijn de tropen en de zon gaat onder om 17 uur. Al snel zal een eerste regel moeten sneuvelen. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om een hele avond binnen te blijven.

De eerste dag blijft de telefoon veilig opgeborgen in de rugzak. Op een enkele stiekeme foto na.
Een paar dagen later begrijp ik dat we niet moeten overdrijven. De straten lopen ook hier vol met mensen die heel de dag door tokkelen op hun gsm. Waarom zouden wij ons angst laten aanpraten?!

We moeten gewoon ons gezond verstand gebruiken. ’s Avonds niet in de favela’s rondhangen bijvoorbeeld. Verder hebben we ons nog niet 1 keer onveilig gevoeld… Tot de match België – Brazilië!

Ann en ik kijken de wedstrijd in een kiosk op het strand van Copacabana. Al snel kiezen we er voor om ‘introvert’ te supporteren. Brazilianen worden nogal emotioneel van voetbal en ik heb geen zin om tegen die collectieve bewegingen in te trappen.
Na 13 minuten is er verbijstering. Als het scorebord na een half uur op 2-0 springt wordt het volledig stil. Het zonnige strand voelt ijzig en koud.
Bij de tegengoal in de tweede helft spuiten de hormonen weer vol de andere kant op. Er wordt gedanst, geschreeuwd en gefeest. Brazilië gelooft er weer in!

En dat is waar het gebeurt. Ik kan mezelf nog net dwingen om 2 keer in mijn handen te klappen voor de mooie Braziliaanse goal. Een wat oudere dame krijgt echter in de mot dat we niet vol voor Brazilië supporteren. Er verschijnt een wijzende vinger in onze richting en er barst een tirade los waarvan ik blij ben dat ik ze niet versta. Voor ik door heb wat er gebeurt vliegt er een zakje mayonaise naar mijn hoofd. Een vriendin van de dame in kwestie laat zich meeslepen, graait in de voorraad en smijt er nog een dosis mosterd achteraan.

Seconden later komt de hele tafel tot het besef dat dit alles weinig Braziliaanse fierheid verdient. Mevrouw Mayonaise krijgt een glas water toegeschoven en wordt met een arm rond de schouders tot bedaren gebracht. De laatste minuten van de match zijn duizelingwekkend. Nog nooit voelde ik zoveel emoties door me heen stromen zonder ze langs buiten te laten blijken.

Als ik ooit terugkijk op onze trip doorheen Zuid-Amerika kan ik maar hopen dat de meest akelige herinnering bestaat uit een (gesloten) zakje mayonaise dat me vol op het voorhoofd raakt. Verder is het hier geweldig, zijn de mensen super vriendelijk en kan ik Rio de Janeiro alleen maar aanraden als reisbestemming!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Angstzweet in Rio.

Als we beslissen dat Azië onze eerste bestemming wordt, begin ik mijn zoektocht.
Zoekterm: “gemiddelde uitgave per dag in Azië als budgetreiziger”. Na wat speurwerk kom ik tot de volgende slotsom:

• 20 euro per dag per persoon
• inbegrepen: low budget accommodatie, lokaal eten, lokaal transport, low budget activiteiten, kleine uitgaven
• niet inbegrepen: visum en vluchten

20 euro x 365 dagen x 2 personen = 14.600 euro voor 1 jaar reizen in Azië*

Dat bedrag hebben wij samen op onze spaarrekeningen staan. Meer zelfs, dat bedrag hebben wij elk op onze eigen spaarrekening staan! We kunnen 2 jaar reizen zonder ons zorgen te maken!
Noem het wat je wilt: verwende nesten, gelukzakken, harde werkers, spaarzaam, onze zaken goed op orde hebben, … Wij vertrekken!

Wij voelden ons de koning te rijk met dit vangnet. Onderweg blijken wij de uitzondering. De meeste reizigers hebben veel minder spaargeld om aan hun gat te krabben. Toch zijn velen al lang aan het reizen. Elk heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen handleiding om dromen waar te maken. Nick uit Italië werkt als bouwvakker als zijn geld weer eens op is. Aaron uit Texas doet vrijwilligerswerk voor kost en inwoon. Anderen eten alleen maar rijst of liften hun weg door de wereld. De gemeenschappelijke deler is “van dag tot dag leven”. Zij maken zich geen zorgen over geld. Ik daarentegen vraag me nog steeds met regelmaat van de klok af of we het wel halen met ons budget. Zij maken me duidelijk dat alles mogelijk is, als ik er maar in geloof!

*Dit bedrag is een schatting. In een volgend artikel kom ik terug op onze werkelijke uitgaven.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 2.

Na drie weken yoga cursus verlaten we de ashram. Als andere yogi’s vragen wat onze volgende bestemming is, antwoorden we overtuigd “Darjeerling and Sikkim”.

19 oktober 2016 – 12u10 – Dharamkot

Tijdens de cursus was elk communicatiemiddel verboden. Ik open nieuwsgierig mijn computer.
Op Facebook vind ik een bericht van Joyce: “Willen jullie met kerst 3 weken op Tijger passen?”
Het vooruitzicht om in Maleisië op een lieve hond te passen in een huis met zwembad, spreekt ons wel aan. We wijzigen onze plannen.

19 oktober 2016 – 12u20 – Dharamkot

Ik scroll verder door mijn overvolle inbox. Een mail met als onderwerp “Yoga Teachers for Gili Trawangan” trekt mijn aandacht. “Willen jullie vanaf november 3 maanden yogales geven en de yoga studio en het restaurant managen?” We laten het voorstel ongeveer 3 tellen bezinken en laten weten dat we graag meer info krijgen.

21 oktober 2016 tem 24 oktober 2016 – Dharamkot

Er volgen mails en skypecalls met de eigenaars van de yogastudio maar een beslissing blijft uit.

Ik word een beetje ongeduldig. Het lijkt alsof we vastzitten in Dharamkot. Ik wil graag weten of we naar links of naar rechts gaan. We beslissen om de volgende avond een nachtbus naar Delhi te nemen. Waar we ook heen gaan: Darjeerling, Maleisië of Gili Trawangan, we moeten via Delhi.

25 oktober 2016 – 16u – Delhi

Het is beslist. We gaan naar Gili!
We moeten een visum en een vlucht voor Indonesië regelen. De eigenaars willen ons zo snel mogelijk op Gili T hebben.
Manu belt een paar keer naar de Indonesische ambassade in Delhi om te vragen wat de procedure is. Verder dan ‘call back later’ geraken we niet. Ook de website biedt geen duidelijkheid.
Diwali, een belangrijk feest in India, komt eraan. We zien het al voor ons dat we nog 2 weken vast zitten in Delhi omdat de ambassade gesloten is.

25 oktober 2016 – 21u30 – Delhi

Nieuw plan: We gaan naar Singapore! Daar kan je via een agentschap op 1 dag een visum regelen.
Manu boekt een betaalbare vlucht voor de volgende dag. Ik contacteer Shian Bang, onze couhsurfing host van vorige keer. Hij heeft al surfers, maar 2 nachten propt hij ons wel ergens bij.

27 oktober 2016 – 5u – Maleisië

Een betaalbare vlucht naar Singapore betekent om 5’s nachts in Kualu Lumpur landen. Een paar uur later een transfer naar Johor Bahru. Om na de middag met de bus in Singapore te arriveren.

27 oktober 2016 – 13u30 – Singapore

Aangekomen bij Shian, kruipen we doormoe in bed. Na ons dutje doen we wat opzoekingswerk. Het visum zelf regelen is veel goedkoper dan via een agentschap.

28 oktober 2016 – 9u30 – Indonesische ambassade Singapore

Op de Indonesische ambassade blijkt dat we een kleine misrekening maakten. Het visum zelf regelen duurt 2 werkdagen. Het is vrijdag, dus het weekend zit ertussen. Daarenboven vieren ze ook in Singapore Diwali. Ten vroegste dinsdag om 15u kunnen we ons visum ophalen.
Het geld dat we uitsparen door alles zelf te regelen, geven we uit aan peperdure accommodatie. Shian kan ons niet langer te slapen leggen.

29 oktober 2016 tem 1 november 2016

De volgende dagen herontdekken we Singapore en regelen alles voor onze reis naar Indonesië.

Op 10 dagen tijd gingen onze reisplannen alle richtingen uit.
Ik vind het best spannend, maar toch …”Go with the flow!”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Go with the Flow.