Dinsdag 11 December 2018

Na een tweedaagse busreis arriveren we moe, vuil en bezweet in ons appartement.
We blijven 2 weken in Menzoda. Niet omdat er in ‘Mendoza’ veel te doen is, maar omdat er ‘veel te doen is’.
Nadat we bijgeslapen hebben, maken we onze planning voor de komende weken.

Nummer één op de planning is mijn mailbox opkuisen. De aanvragen voor workshops blijven binnenstromen en ik heb nog een tiental opdrachten om in te plannen.

Donderdag 13 December 2018

In september hadden we ons voorgenomen om regelmatig ‘studiedagen’ in te lassen.
Jammer genoeg zijn de studiedagen wegens tijdsgebrek steeds uitgesteld. Vandaag is het zover! Voor mijn verjaardag kreeg ik een online cursus “Yoga & Anatomy” cadeau. Manu en ik bestuderen samen de 1e module.

’s Namiddags duiken we opnieuw in onze overvolle mailbox en ’s avonds gaan we iets eten.

Vrijdag 14 December 2018

Overdag studeren en werken we opnieuw.

’s Avonds plannen we de uitstappen die we willen ondernemen in Mendoza. Ik dacht dit even tussendoor te doen. Een paar uur later tolt mijn hoofd van al het opzoekingswerk.

Wat is de bereikbaarheid?
Wat zijn de openingsuren met de feestdagen?
Waar kunnen we eten?
Wat is de prijs?
Is het goedkoper om online tickets te kopen?
…

Zaterdag 15 December 2018

Het is weekend! ’s Morgens snel wat werken en dan wijnproeven in Maipu!
Ondanks het opzoekingswerk duurt het toch even voor we de juiste bushalte naar Maipu vinden. Ter plaatse huren we een fiets om van wijngaard naar wijngaard te trappen. We proeven lekkere wijnen, likeuren en olijfolie. ’s Middags gaan we lekker eten in ‘Pie de Cuba’. Moe en voldaan keren we huiswaarts.

Zondag 16 December 2018

Het is weekend en bijna kerstvakantie!
Toch houdt dat klanten niet tegen om last minute aanvragen te sturen voor workshops in december en januari. Eigenlijk wilden we nog een anatomie module bestuderen, maar dit zal weer moeten wachten.
Met gemengde gevoelens zet ik me aan de computer. Opgetogen dat de workshop aanvragen blijven binnenstromen. Teleurgesteld dat er een studiedag wordt opgeofferd.

Maandag 17 December 2018

Manu heeft een ‘conference call’ met een Belgische opdrachtgever. In januari gaat hij een week naar België om te werken. Ik blijf achter in Zuid-Amerika.
Nu alles bevestigd is, spenderen we de rest van de dag met het boeken van vliegtickets en accommodatie. We vergelijken prijzen en vragen ons af wat we belangrijk vinden.

Waar is het veilig voor mij om achter te blijven?
In welke stad kan ik leuke uitstappen doen?
Waar zal Manu logeren?
Vliegt hij rechtstreeks of met overstappen?
Wat is overdreven luxe? Airco, wasmachine, zwembad, vrije ruimte om yoga te doen, … ?

Als de avond valt hebben we eindelijk alle belangrijke knopen doorgehakt.

Dinsdag 18 December 2018

Vandaag gaan we naar de Termas de Cacheuta.
Niet toevallig vandaag, dit is de enige kalme dag waarop het kan. In Azië was het motto “Go with the Flow”. Dat is niet meer mogelijk.
Wanneer er workshops gepland staan, moeten we telefonisch bereikbaar zijn voor noodgevallen. Vandaag hebben we ‘slechts’ 2 workshops en de docenten kennen de locatie. We voorzien weinig problemen en nemen het risico om onbereikbaar te zijn.
Toch kunnen we niet volledig loslaten. Tussen het ‘badderen’ door gaan we regelmatig op zoek naar onze GSM.

Woensdag 19 December 2018

‘Vrije tijd’ nemen eist zijn tol. Mijn mailbox en mijn hoofd ontploffen!
Ik zie het niet meer zitten! Ik heb het gevoel dat ik constant achter de feiten aanloop. Voor elke mail die ik beantwoord, stromen er 2 nieuwe binnen. Ik typ mezelf te pletter en toch komt er geen einde aan.

Dan rolt er een mail van de overheidsdienst “MyPension” binnen.
Ik kan het niet laten er op te klikken en spring een gat in de lucht. Blijkbaar krijg ik (later) meer dan 1000 euro pensioen! Dat had ik nooit verwacht! Toch niet na mijn freelance carrière waar ik vooral van ‘vrijwilligersvergoedingen’ heb geleefd.

Het beste nieuws is dat ik pas binnen 31 jaar op pensioen moet! Dat stelt mij gerust. Ik heb nog 31 jaar om mijn mailbox leeg te krijgen!
Ik sluit de computer en schenk mezelf een glas wijn in.

Donderdag 20 December 2018

Het harde werken wordt beloond. We halen vandaag ons grootste contract ooit binnen! Trots geven we elkaar een ‘vuistje’ en gaan weer aan de slag.

Het aantal emails begint eindelijk af te nemen. De vakantie komt in het vooruitzicht. Eindelijk vind ik tijd om ‘andere’ dingen te doen.
Ik check mijn todo lijst om iets te kiezen: nieuwe workshops online zetten, nieuwsbrieven maken, bellen met nieuwe docenten, belastingaangifte in orde brengen, “Truth or Dare” indienen voor een festival, mails van vrienden en familie beantwoorden, foto’s op Facebook posten, een reservekopie van mijn Mac maken, mijn nagels knippen, onze visa afrekening bekijken, boodschappen doen, een artikel schrijven, …

Mijn hoofd gaan weer aan het tollen!

Kan mijn mama nog een dag wachten voor ze mail krijgt?
Wanneer was die deadline voor dat festival ook al weer?
Staat er nog genoeg geld op onze gemeenschappelijke rekening?
Wanneer moet die belastingaangifte binnen zijn?
…

Ik verlies mezelf in de eindeloze lijst en besluit dan maar om eerste mijn nagels te knippen.

Vrijdag 21 December 2018

Om 6 uur ’s ochtends zitten we in onze huurauto. Drie uur later beginnen we aan onze dagwandeling richting de hoogste berg van Zuid-Amerika. Ik geniet met volle teugen. In de natuur kom ik steeds tot rust. Voor deze momenten reis en werk ik.
Tussen het hijgen door praten we over onze toekomst.

Wat waren de hoogtepunten van 2018?
En wat waren de uitdagingen?
Wat willen we anders aanpakken in 2019?
Durven we aan te gaan wat we allebei voelen?
…

Maandag 24 December 2018

Ik begin deze dag met vrienden en familie een zalige kerstavond te wensen.
Het reizen begint hoe langer hoe eenzamer te voelen. Dan is het fijn om lieve berichten van het thuisfront te krijgen.

Dinsdag 25 December 2018

Geloof het of niet, maar op deze kerstdag zitten er 3 aanvragen in mijn mailbox?! Plichtbewust beantwoord ik ze dadelijk.
Daarna begin in eindelijk aan dit artikel! Iets wat al een hele tijd op mijn todo staat.

Woensdag 26 December 2018

Ook mijn artikel loopt uit de hand dus ik schrijf verder. Ik probeer het in te korten en nuances aan te brengen waar mogelijk. Ik probeer duidelijkheid te scheppen voor zowel de lezer als mezelf.

Mijn hoofd gaat weer aan het tollen. Ik ben klaar om mijn voornemen te maken.

Ik ben trots op ons nomadische leven. Het is ongelofelijk dat we dit al 4 jaar waarmaken.
Het is een geweldig leerschool. We hebben prachtige plekken bezocht en interessante mensen ontmoet.

Ik ben trots op het succes van Muzische Workshops. Ik zie de mogelijkheden die onze organisatie heeft om verder te groeien. Daar bovenop staan er een paar volgende projecten klaar om uitgewerkt te worden.

Het is tijd om te kiezen, tussen werken en reizen.

Door het werk kan ik mezelf niet voor 100% op het reizen storten.
Door het reizen kan ik mezelf niet voor 100% op het werk storten.
Tijdens het reizen mis ik vrienden en familie.
Als ik settel, zal ik nooit de hele wereld zien.
…

Na lang wikken en wegen durf ik mijn voornemen voor 2019 uitspreken.

We komen naar huis!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een verrassend voornemen voor 2019.

Theater is communicatie. Communiceren wat je denkt en voelt, met je medespelers en met een publiek. Tijdens de workshop lukt dat onder begeleiding van een topdocent wonderwel. 9 gemotiveerde mensen die stuk voor stuk goesting hebben om de ironie van de Buffoon te onderzoeken. In de oefeningen en scènes komen er al snel persoonlijke en gevoelige onderwerpen naar boven.

Ironisch genoeg vallen we tijdens de lunchpauze letterlijk stil. We eten onze boterhammen terwijl we met de GSM in de hand checken of onze virtuele vrienden nog iets interessants hebben meegemaakt.
Dit kan toch niet. Negen acteurs die niets te zeggen hebben?! Beschaamd berg ik mijn iPhone op en knoop een gesprek aan. Ik stel de ene vraag na de andere, maar als ik geen vragen meer heb, valt het weer stil. Gelukkig stelt na een tijdje iemand een wedervraag en kan ook ik wat over mezelf blootgeven.

Het lijkt wel of we sinds de opkomst van de sociale media verleerd zijn om face to face te communiceren. Op onze profielen posten we waanzinnige foto’s en interessante weetjes, maar stellen we ooit een vraag? Met een vraag bedoel ik ‘oprechte interesse in een ander tonen’. Niet het type vragen “Ik ben op zoek naar … , wie kan mij helpen?”
We zijn zo druk bezig met onszelf dat we vergeten dat onze gesprekspartner misschien ook iets wil vertellen.
Bij een ongemakkelijke stilte, grijpen we naar onze redder in nood, de GSM. Of we beginnen te ratelen over het weer, over onze problemen, over … De oplossing is simpel! Stel gewoon een willekeurige vraag, zwijg en geef de ander de ruimte om te vertellen.

Later tijdens de workshop krijgen we een interessante opdracht: “Sta stil bij hetgeen je kwaad maakt.” De ironie wordt realiteit als blijkt dat bijna iedereen kwaad wordt van mensen die geen interesse hebben, van mobieltjes die gezellige etentjes verstoren, van hoe wij als mensen met elkaar omgaan, …
We ergeren ons aan het gedrag van een ander, terwijl we hetzelfde gedrag vertonen. Lang leve de ironie!

Gelukkig krijgen we binnen deze theaterworkshop de kans om ons bewust te worden van ons eigen gedrag. Door middel van theater kunnen we dingen aanklagen en hopelijk zelfs oplossingen ontdekken.
De tweede dag van onze workshop verloopt onze communicatie gelukkig al een pak vlotter!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Stel eens een vraag!.

Ik rep mezelf van hot naar her en probeer mezelf in duizend stukken te snijden. Tevergeefs… Ik heb het gevoel dat ik iedereen, mezelf incluis tekort doe. Het is onmogelijk om voor iedereen genoeg tijd vrij te maken. Het lukt niet om mijn moeder afdoende te helpen bij haar verhuis. Ik kan niet bij elke doktersafspraak van mijn papa aanwezig te zijn. Ik zie de teleurstelling als ik mijn meter zeg dat het bij dit ene bezoek blijft. Een verjaardagsfeest in de schoonfamilie lukt net, maar ‘one on one time’ zit er amper in. Sommige vrienden komen helemaal niet aan bod…
We doen een ultieme poging en nodigen iedereen tegelijk uit in Park Spoor Noord. Het wordt een gezellige bedoening met een tiental vrienden. Een concept dat we zeker nog herhalen.

Ik had veel zin in België, maar blijf achter met een wrang gevoel. Gelukkig kunnen we afscheid nemen met de woorden “Tot in mei 2018!”. Volgend jaar blijven we zeker twee maanden in België.
Hopelijk kunnen we voor iedereen, inclusief onszelf voldoende tijd vrijmaken. Tot dan, lieve vrienden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Van hot naar her.

Als kind voelde ik me de koning te rijk tijdens een danskamp. ’s Ochtends ballet, ’s middags hiphop, de volgende dag moderne dans en tapdans…
Deze kinderen worden door hun ouders gedropt bij de dichtsbijzijnde en goedkoopste opvang. Of het nu een dans-, voetbal- of taalkamp is, het maakt niet uit. De ouders gaan uit werken en iemand moet op de kinderen passen. In dit geval ben ik babysitter van dienst.

Het lukt me om de kids te enthousiasmeren om een tweetal uur per dag te dansen. De overige drie uur spelen we (dans)spelletjes, we knutselen, kijken een film, …

We verwachten veel van onszelf. En een bloeiende carrière, liefdevolle ouders zijn, een gevuld sociaal leven, gezond en fit blijven, …
Ik heb zelf geen kinderen. Ik besef dat ik de opsomming nooit zou kunnen combineren. Ik weet dat vele ouders hiermee struggelen. Daarom probeer ik tijdens het kamp elk kind de aandacht te geven die het nodig heeft. Ik schiet schromelijk tekort.
Mijn hart breekt als ik een jongen zie die te braaf is om rebelleren. Hij danst mee uit beleefdheid, maar beleeft er weinig plezier aan. De kinderen die wel willen dansen komen ook niet aan hun trekken. Het is elk moment wikken en wegen; “Wat heeft de meerderheid van de groep nu nodig?”. Het kost me al mijn energie.

Gelukkig kom ik elke avond thuis in een warm nest in Wattripont. Ik logeer bij de ouders van een vriendin. Bij hen kan ik elke avond mijn verhaal kwijt. Zij geven mij de aandacht die ik nodig om de volgende dag aan de kids uit te delen!

Op het einde van de week organiseren we een dansshow voor de ouders. Op voorhand kriebelen de buikjes van de zenuwen, daarna stralen de kinderen tijdens hun dans. Ik ben zo trots op hen!
Eén meisje komt met tranen in haar ogen naar mij toe “Mijn papa is er niet”. Zij moet nog tot 18u in de opvang…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kinderperikelen.

Na korte tussenstops in Pisa en Firenze arriveren Manu en ik in Arezzo voor een Physical Theatre Intensive Course. De Academia dell’Arte is 3 weken onze thuis. Bij het avondeten ontmoeten we onze medestudenten. Gillende Amerikaanse tieners die voor het eerst voet op Europese bodem zetten.

Italië is de bakermat van de Commedia dell’Arte en toch zijn we in een Amerikaans Instituut terecht gekomen. Hoe dat is kunnen gebeuren blijft een raadsel.

De eerste dagen lijken de verschillen vooral leeftijdsgebonden.
De gesprekken gaan razendsnel. De woorden die ik opvang zijn: youtube, spoiler, teaser, amazing, facebook, show, oh my god, movie, instagram en awesome.
Om de drie minuten gilt er iemand. Ze zijn bang van elk insect en hebben nog nooit een abrikoos, nectarine of kiwi gegeten. Regelmatig barsten ze in zingen uit. Ik ben in een musical beland en ik ken de nummers niet.

De kinders (zoals we ze stiekem noemen) hebben 3 favoriete avondactiviteiten.
In de stad “gelato” eten.
Zichzelf stomdronken zuipen. Volgens de Europese wetgeving zijn ze daar oud genoeg voor.
In de gemeenschappelijke ruimte hangen met een telefoon in de hand. De ene zegt “look at this movie on youtube”, de andere antwoordt “yes cool, but look at this”.

In de tweede week begint het ons te dagen dat de verschillen ook cultuurgebonden zijn.
Fysiek contact wordt gemeden, niet evident tijdens de lessen contactimprovisatie.
Met verbazing stellen ze vast dat ze zweten. Nog erger is het zweet van een ander op je lichaam.
“Safety” is de norm. We moeten ons veilig voelen tijdens de lessen, vooral binnen onze comfortzone blijven.

Theatre is Life. Life isn’t safe, get the fuck over it!

Het doet deugd dat we in de derde week nader tot elkaar groeien. De gesprekken worden rustiger en krijgen meer diepgang. Achter elke gillende tiener schuilt een intelligente en zoekende jongere. Als we op het einde van de week afscheid nemen, ga ik graag in op de uitnodigingen om ooit op bezoek te komen in de US.

Jammer genoeg is de oppervlakkigheid ook terug te vinden in de theater lessen.
We doen oefening na oefening zonder verdieping. Staan nooit langer dan 2 minuten ergens bij stil. Als ik toch eens de tijd neem voor een fysieke transformatie, duurt het te lang voor de docent. Hij gaat voordoen hoe het moet.
Interessante inhoud is niet van de kwestie. Alles moet snel, snel, snel en vooral ‘awesome’ zijn.

Theatre is Life. Life isn’t always awesome, get the fuck over it!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal USA meets Italy.

Maanden na deze beslissing hebben we veel plannen, maar nog geen centen. Maleisië, Singapore en Thailand leiden ons teveel af. We blijven toeristen.

België brengt een duidelijke kentering. De ‘Rat Race’ slokt ons op. Workshops organiseren, yoga geven, repeteren, reclame maken voor ‘Khandas’, spullen op de rommelmarkt verkopen… We maken nog net tijd voor een tweedaagse huwelijksreis naar Gent. Daarnaast is het gedaan met ‘reizen’.

Tijdens onze housesits in Engeland en Turkije werken we keihard aan een nieuwe website voor creatieve workshops. Eén dag per week maken we tijd voor een uitstap.

Terug in India sluiten we onszelf op in One Nest om on line te werken. In Dharamshala hebben we alles vorig jaar al gezien. Daarna ligt onze focus drie weken lang op yoga.

Afhankelijk van maand tot maand helt de weegschaal vervaarlijk over naar óf reizen óf werk óf yoga óf theater óf … Nooit naar rust.
Het blijkt ‘on the road’ al even moeilijk als ‘thuis” om een evenwichtige ‘work – life’ balans te vinden.
Mijn spaarrekening fluctueert, net als mijn gemoed. Het ene moment mis ik het reizen, dan wil ik theater maken, dan vind ik geen tijd voor yoga, dan wil ik de trailer voor Khandas afwerken, dan wil ik het rustig aan doen, dan …

Wat ik echt wil is tijd nemen voor alles wat ik doe.

• rustig opstaan: 0,5u
• yoga practice: 2u
• ontbijt: 1u
• toilet + douche: 1u
• on line werken: 3u
• koken lunch: 1,5u
• rusten: 1u
• repeteren theater/dans: 3u
• toerisme: 3u
• rusten: 1u
• koken + dinner: 1,5u
• social media bijhouden: 1u
• lezen/schrijven/studeren: 2u
• ademhalings- en relaxatie oefeningen: 1u
• slapen: 9u

Totaal 31,5 uur

Tijdens mijn solo zong ik: “I want it all and I want it now.”
“Now” zal niet lukken. Een dag bestaat uit slechts 24 uur. Elke dag opnieuw moet ik keuzes maken.
Een andere quote uit ‘Khandhas’: “Breath by breath, accept what is, don’t obsess with what you miss.” Het blijft een moeilijke oefening, maar adem per adem kom ik er wel.

Na onze yoga opleiding wil ik weer reizen in India. Dan komt er een kans voorbij die ik niet wil laten liggen. Drie maanden lang op Gili Trawangan yogales geven en de studio managen. Het reizen moet weer wachten! Of niet?
Wij maken een egoïstische keuze. We nemen een omweg via Java en arriveren een weekje later op Gili T.
Op snelheid trekken we langs Jakarta en de beroemde Borobodur en Prambanan tempels in Yogajakarta. Na het reizen mag de balans weer hellen in de richting van werk, yoga en niet te vergeten … tropical beach life.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Work – Life Balance.

We vertrekken uit Delhi met de nachttrein richting Dharamsala. Vorig jaar verbleven we hier drie maanden. Een Yoga Teacher Training bracht ons naar deze streek en een aaneenschakeling van bijzondere gebeurtenissen hield ons hier. Tijdens een theaterfestival leerden we vrienden voor het leven kennen. We organiseerden theater, dans en yogalessen. In One Nest vonden we een thuis, waar de repetities van Khandhas starten. Het was de moesson die ons uiteindelijk wegjoeg.

Weer is het een yoga cursus die ons hierheen lokt. Ik temper mijn verwachtingen. Ik maak mezelf wijs dat One Nest verdwenen is, dat mijn lievelingsrestaurants van eigenaar zijn veranderd, dat ik mezelf daar nooit thuis heb gevoeld. Ik wapen mezelf tegen teleurstelling.
Na de nachttrein nemen we nog 2 bussen en een tuktuk. Die laatste zet ons in de gietende regen af bij Tom Yam Thai. Het thaise restaurantje waar we heel wat pad thai’s en tom ka kai’s verorberden. We worden enthousiast ontvangen. ‘How are you? Where have you been? Long time ago!’

Als de regen afneemt klimmen we naar One Nest. De kamers zijn nog steeds even schamel en vochtig, nog steeds even goedkoop en nog steeds even rustig… Ik ben weer thuis.

Uiteraard is het anders dan vorig jaar. De vrienden zijn allang elders op de wereld. Sommige restaurants zijn effectief van eigenaar veranderd. De moesson hangt nog steeds in de lucht. Toch voel ik me goed.

Onze dagen kennen een vaste structuur. Om 5u45 gaat de wekker. Drie kwartier later hang ik in de touwen tijdens de yogales. Om 10u30 stort ik me op een uitgebreid ontbijt. Tegen 11u30 val ik uitgeput in slaap. Om 13u30 mag ik alweer lunchen. Daarna werken we aan onze website voor creatieve workshops. Rond 18u beslissen we naar welk restaurantje we gaan. Na het eten nog wat lezen, filmpje kijken of mezelf aan mijn nieuwe hobby wagen: mandala’s inkleuren. Om 22u30 is het bedtijd.

Gisteren zei onze yogadocent tijdens een relaxatie oefening:
“Ask yourself. Am I in the right place?”
Een brede glimlach breekt door op mijn gezicht. Het antwoord is duidelijk.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Are you in the right place?.

In het begin lees ik dit ‘zelfhulpboek voor geblokkeerde artiesten’ vanop een afstand. Ik gniffel om de karikaturale situaties en personages die de schrijfster aanhaalt om geblokkeerde artiesten te duiden. Mezelf erin herkennen doe ik uiteraard niet.
‘Ann Willemsen, een geblokkeerde artieste, laat me niet lachen …’
Tijdens de vele meditatiesessies in onze yoga opleiding krijg ik het ene na het andere idee. Mijn innerlijke creatieve bron stroomt onophoudelijk. Toch blijf ik geïntrigeerd lezen.
Bij hoofdstuk 7 “Een gevoel van verbinding terugvinden” kom ik tot het pijnlijke besef dat de alinea over perfectie mij heel bekend voorkomt. Bij alles wat ik onderneem streef ik perfectie na. De perfecte flyer voor de perfecte voorstelling in de perfecte setting met de perfecte afterparty… Doodmoe word ik van mezelf. Alles wil ik tot in de puntjes uitwerken, elk detail moet kloppen, om vervolgens met lede ogen toe te zien dat alles anders loopt dan verwacht en/of het publiek mijn toewijding niet opmerkt. Een teleurstelling maskeer ik met “volgende keer (nog) beter”.

Julia leert mij dat perfectionisme een weigering is om jezelf voorwaarts te laten gaan. Door mezelf te verliezen in details, ga ik risico’s en de pijn die ermee gepaard kan gaan uit de weg.
Ik hoef niet ver te graven of er komen herinneringen boven die duidelijk het mechanisme van blokkerend perfectionisme illustreren. Zoals zeer recent:

Manu en ik fantaseren al langer over een theaterworkshop in India. We stellen het steeds uit omdat het zoveel werk lijkt. Een perfecte marketingstrategie lanceren om de perfecte mensen te lokken naar de perfecte workshop in een perfecte werkruimte…
Toevallig komen we voorbij OneNest Xperience Center, een guesthouse met verschillende geschikte werkruimtes. Ezik, de eigenaar is helemaal te vinden voor ons concept in zijn ‘huis’.
We gaan ervoor! We ontwerpen de perfecte affiche, maar reeds tijdens het ophangen ervan komen de eerste twijfels. Is het lettertype groot genoeg, is de omschrijving niet te vaag, is er interesse voor theater in dit yogalandschap, …?

Tien minuten voor aanvang van de eerste workshop zijn er amper twee deelnemers. Ik heb klamme handen, een zeurende hoofdpijn en een trillerig lichaam. Ik wacht bang af of er meer mensen komen opdagen. Bang voor weer een teleurstelling, bang dat het weer niet goed genoeg is, … Eindelijk durf ik toe te geven dat ik een geblokkeerd artiest ben. Ik heb meer dan genoeg creatieve ideeën, maar het verleden heeft een verlammend effect op de uitvoering ervan.
‘Wie niets doet, kan niets verkeerd doen.’

Tien minuten later zijn we nog altijd maar met z’n zessen. Maar goed, this is India… Nog eens 10 minuten later staan er 11 mensen op de vloer en ben ik de koning te rijk. Ik voel dankbaarheid en opluchting. Ik kan weer vrijuit ademen. Wat een succes!
De volgende dag krijgen Manu en ik woorden omdat we allebei het perfecte vervolg op de workshop willen voorbereiden. Blijkbaar liggen onze ideeën wat uit elkaar. Gelukkig geraken we eruit, maar waar blijven de mensen? De tweede dag komen er slechts vier deelnemers opdagen. We zijn genoodzaakt om onze perfecte voorbereiding overboord te gooien en improviseren een nieuw plan.
We zijn blij met ons werk. Toch hebben we beiden barstende hoofdpijn na afloop. Onze drang naar perfectionisme nekt ons letterlijk.

The Artist’s Way suggereert dat ik mijn gevoel van verbinding met het universum terug in ere moet stellen. Als ik iets vraag, zal het universum mijn droom ondersteunen. Ik moet meer vertrouwen hebben. Ik moet een slechte artiest durven zijn. Elk risico is de moeite, ongeacht het resultaat.
‘Allow things to happen, instead of making them happen.’

Wanneer Manu en ik nabespreken (uiteraard doen wij een uitgebreide debriefing), concludeer ik dat het jammer is dat we zolang gewacht hebben. We leren meer door te doen, niet door het perfect te willen doen.

Intussen begin ik te geloven in mijn verbinding met het universum.
Ik vroeg al langer een ruimte om aan een nieuwe voorstelling te werken. Bij OneNest vinden we zowel onderdak, een keuken als een repetitiezaal tegen een belachelijk lage prijs. 9 repetities lang geven Manu en ik onze creativiteit alle ruimte.
Ik wou graag yogalessen geven, maar liet het plan varen. Ik had geen zin om het hele gehucht wederom vol affiches te hangen. Plots wandelen enkele meiden OneNest binnen met de vraag of er yoga is. De volgende dag starten onze eerste lessen. De meisjes zijn een geweldig promoteam en dagelijks dienen nieuwe leerlingen zich aan.
En dan de kers op de taart: één van onze deelnemers wil graag privé dansles volgen. Even twijfel ik, want ik had mezelf wat rust beloofd. Uiteindelijk blijkt Ola één van mijn meest gemotiveerde leerlingen ooit.

Onze dagen in OneNest staan bol van de creativiteit. De blokkade is (voorlopig) opgeheven.

Bedankt Universum!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal The Artist’s Way.