Plots begint een man van Aziatische afkomst me weg te duwen. “Can you please move away, I want to take a picture!”
Ik draai me om en kijk de man een beetje verbijsterd aan waarop hij in volle overtuiging herhaalt: “Kan je aub weg gaan als je klaar bent met foto’s nemen?”

Ik maak er normaal niet echt een probleem van om andere mensen wat ruimte te geven maar de simplistische logica van deze man stuit me danig tegen de borst. “Ik ben hier niet om foto’s te nemen, ik ben hier om de pracht van de natuur te aanschouwen”. Mijn stem komt amper boven het dreunende water uit.

Als hij merkt dat ik geen plaats ga ruimen, slaat er bij de man iets door. Hij begint woest te schreeuwen. “Mensen komen van heinde en ver hier naartoe om een foto te nemen en jij hebt zelfs niet het fatsoen om uit de weg te gaan als je klaar bent om jouw foto’s te nemen”.
Ik probeer een enkele keer rustig een gesprek aan te knopen maar ik krijg geen millimeter ruimte om te reageren.
Ik heb geen nood aan deze emotionele agressie en nog minder aan een ruzie dus ik weet wat me te doen staat: “niet reageren”.

Ik draai me weer om en focus mijn energie op wat ik wel de moeite vind, de prachtige reeks watervallen een paar meter verderop. De man blijft nog zeker een minuut doorgaan. “Fucking egoistic ASSholes!!!” Zijn toon wordt als maar woester en luider naarmate hij merkt dat hij me niet kan raken met zijn verbale aanvallen. Uiteindelijk druipt hij af met een verschrikkelijke vervloeking die ik niet kan vertalen omdat ik de taal niet versta.

Beetje bij beetje begin ik me af te vragen of mijn reactie wel klopt. Onze levensvisie staat duidelijk haaks op elkaar. Hij komt naar deze plek om foto’s te maken zodat hij die aan andere mensen kan laten zien. Ik kom naar deze plek om de watervallen van nabij te aanschouwen en ervaren. Ook al ben ik geen fan van de snelle beeldconsumptie, toch kan ik niet zeggen dat mijn uitgangspunt beter is dan het zijne.
Waar ik zelf op blokkeer is dat hij me met agressie probeert te overtuigen van zijn uitgangspunten. Hoe anders iemand ook denkt, ruzie maken lost nooit iets op. Enkel door rustige communicatie kunnen we de tegenstellingen in deze wereld verenigen.

Terwijl ik verder wandel zie ik dat er op het platform nog een hoop vrije plekken langs de railing te vinden zijn. De man ‘wilt’ iets, een foto maken op de plek waar ik sta. En omdat hij iets ‘wilt’ wordt hij blind voor de mogelijkheden die er rondom te vinden waren.
Ik hoop dat hij alsnog een paar leuke foto’s heeft kunnen maken. Ook al was het niet vanop de plek waar ik toevallig stond.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Fucking Assholes.

Ik heb jullie nog een laatste artikel beloofd in de Open en Bloot serie.
Na 2 maanden in België wonen, heb ik een beter zicht op onze kosten hier. In dit artikel vergelijk ik de kosten in België met de kosten tijdens onze reizen.

Wij horen vaak dat reizen ontzettend duur is. Geld (of het gemis daaraan) houdt velen tegen om te reizen. Ik durf echter, nog voor ik de rekensom maak, beweren dat reizen goedkoper is dan leven in België. Uiteraard is het moeilijker om geld te verdienen vanuit het buitenland. Maar ook daar valt een mouw aan te passen, zoals duizenden ‘digital nomads’ samen met ons bewijzen.

Een overzicht van onze uitgaven in België:

Accommodatie : € 700 per maand

Voor deze vergelijking neem ik een gemiddelde van 700 euro huur per maand. Nu zijn we met ons gat in de boter gevallen. We hebben een geweldige deal kunnen sluiten voor een geweldig appartement in het centrum van Antwerpen, maar deze deal is eerder uitzonderlijk. In het buitenland varieert accommodatie van belachelijk goedkoop in India naar ‘rib uit mijn lijf’ duur in Venetië.

Electriciteit, Water, en Gas : € 160 per maand

Deze kosten zitten in het buitenland altijd bij de prijs van de accommodatie inbegrepen, dus op reis hoef je je nooit zorgen te maken over een eventuele jaarafrekening.

Brandverzekering : € 50 per maand

Als je aan het reizen bent hoef je wederom met deze kost geen rekening te houden.

Ziekteverzekering  : € 19 per maand

Zowel op reis als in België blijft deze doorlopen.

Reisverzekering : € 0 per maand

Wij hebben geen extra reisverzekering. Voor onze reis hebben wij deze optie grondig onderzocht. Voor ziekte en ongevallen zijn we wereldwijd gedekt via de mutualiteit. Het financieel risico bij ‘buitengewone’ omstandigheden zoals diefstal of verloren bagage besluiten we zelf te dragen. Daardoor besparen we minstens € 700 per jaar. Na 3 jaar reizen zijn we nog in geen enkele situatie terecht gekomen waarvoor we beroep op een reisverzekering hadden kunnen doen. Nu hebben we een theoretisch ‘potje’ van € 2.100 voor onvoorziene omstandigheden.

Hospitalisatieverzekering : € 0 per maand

Wij hebben geen hospitalisatieverzekering.

Pensioensparen : € 0 per maand

Zoals reeds aangegeven in het 1e “Open en Bloot” artikel, leven we vooral in het hier en nu. Wij doen tot nu toe niet aan pensioensparen.

Televisie en Internet : € 70 per maand

Op reis is goed werkend internet vinden een grote uitdaging. Meestal kopen we mobiele data om onze zaak draaiende te houden. Op reis is de financiële kost voor internet en televisie veel lager, maar we betalen in tijd en energie.

Telefoon : € 15 per maand per persoon

Onze telecomoperator is heel flexibel, we kunnen makkelijk switchen tussen een abonnement en bellen volgens verbruik. In het buitenland kiezen we de laatste optie zodat we ons telefoonnummer kunnen behouden.Vaak kopen we ook een lokale simkaart. Die kost in het buitenland een fractie vergeleken met België.

Transport : € 160 per persoon per maand

Een gemiddelde kost berekenen voor transport in België is niet evident. Er zijn zoveel manieren om te reizen. Voor onze wereldreis betaalde Manu elke maand € 700 voor zijn geleasde BMW. Hoe geweldig deze auto ook op de baan lag, dat geld heb ik er nu niet meer voor over. Nu bewegen we ons van A naar B met de Velo, de bus, de trein en af en toe lenen we de auto van mijn papa. Voor deze vergelijking neem ik het gemiddelde van deze uitgaven.

Allerlei : € 200 per maand

Deze kostenpost omvat kleding, schoenen, shampoo en badproducten., bureau artikelen, kuis- en onderhoudsproducten, naar de kapper gaan, dokter en medicatie, cadeaus, …
Deze kost ligt in België hoger dan op reis. Hier kopen we toch vaker nieuwe kleding, hebben we meer kuisproducten nodig en gaan we vaker naar de dokter voor ‘algemeen onderhoud’.

Activiteiten : € 40 per maand

Deze kost ligt in België veel lager dan in het buitenland. Om de betreurenswaardige reden dat we hier veel minder ‘activiteiten’ ondernemen. We zijn meer gefocust op ons werk, waardoor we minder uitstappen maken. We zijn al een keertje naar Maastricht en de Kalmthoutse Heide geweest. Ook naar het theater gaan blijft 1 van onze favoriete activiteiten. Dit is uiteraard niet vergelijkbaar met de Taj Mahal bezoeken of snorkelen in The Great Barrier Reef.

Eten en Drinken : € 700 per maand

Hierin zitten zowel de kosten voor boodschappen als restaurantbezoeken. Op restaurant of café gaan is veel duurder geworden dan in 2014. Jammer genoeg is de kwaliteit niet recht evenredig gestegen. Vroeger gingen wij 2 tot 3 keer in de week op restaurant, dat proberen we nu te beperken, wegens een te grote aanslag op ons budget.

Een gemiddelde van € 2.277 per maand.
Een totale jaarkost van € 27.324 per jaar in België.

Dit is een ruwe schatting voor een koppel zonder kinderen. Als je een auto hebt stijgen de kosten (onderhoud, wegenbelasting, …). Als je een hypotheek hebt, moet je rekening houden met onroerende voorheffing en onderhoud van het huis. Zo zijn er vele variabelen.

Op reis besteden we een gemiddelde van 20.844 euro per jaar.
In ons geval is reizen financieel voordeliger dan in België wonen. We geven ongeveer 7.000 euro minder uit per jaar, terwijl we onszelf geweldige ervaringen gunnen.

Conclusie: wij gaan er weer vandoor!

Geen paniek! We vertrekken pas 27 juni. Deze keer richting Brazilië en Zuid Amerika.
Voor ons vertrek hopen we meer vrienden nog eens face to face te kunnen zien.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot final part.

Op mijn 35e ga ik voor de allereerste keer op skivakantie. Manu, een fervent skiër heeft mij in de loop der jaren warm gemaakt voor het idee en we trekken naar Val Cenis.

Onze eerste skidag breekt aan. Ik heb er zin in. We vragen rond waar ik als beginner het beste kan starten. Na een uurtje oefenen op ‘vals plat’, waag ik me aan mijn eerste skilift. Ik laat me naar boven slepen met een een ‘pannenkoek’ tussen mijn benen. Dat gaat ondanks de foute instructies van mijn lieftallige skileraar toch goed.

Tien meter hoger staan we voor een, in mijn ogen, erg steile afdaling. Maar goed, dit is dé plek voor beginners, dus ik ga er voor. Sterker nog, ik ga er drie keer voor en beland drie keer met mijn neus in de sneeuw. Tijdens de laatste val bezeer ik mijn knie en probeer ik mijn tranen weg te slikken.
Na een korte break probeer ik het nog eens. Ik blijf rechtop, maar daar is alles mee gezegd. Ik zoef meermaals ongecontroleerd de helling af. Ik kom alleen tot stilstand omdat ik 40 meter vals plat heb om als een gek te “ploegen”. Mijn hart klopt als een gek in mijn keel. Het enige heugelijke feit is dat ik niemand meesleur in mijn wanstaltige skipogingen.

De volgende dag blijkt dat we helemaal niet op de piste voor beginners waren. We hadden de verkeerde lift gekozen. De piste bovenaan de stoeltjeslift (en niet de pannenkoekenlift) heeft een perfecte hellingsgraad voor beginners. Ik val niet meer. Ik voel dat ik mijn bewegingen onder controle krijg. Ik durf wat meer snelheid te nemen. Mijn zelfvertrouwen dat de eerste dag een flinke deuk kreeg, groeit.

Op de 3e dag testen we groene pistes. Deze zijn toch een stuk heftiger dan de ‘beginnerspiste’. Ik sta bij elke ‘steile’ afdaling te trillen op mijn benen. Mijn handen zweten verschrikkelijk ondanks de kou. Kleine kinderen nemen afdalingen die ik als ‘afgrond’ classificeer op hun dooi gemak. Ik voel me een oma op latten. Mijn excuses, ik doe de vele oma’s die ik gracieus heb zien skiën geen eer aan.
Ik voel me bang. Ik moet aan mezelf toegeven dat ik in jaren niet meer zo bang ben geweest.
Nog niet zo lang geleden durfde ik alles. Geen attractie was mij te snel, geen uitdaging te moeilijk. Met met ouder worden laten mijn moed en durf mij in de steek. Ik heb werkelijk waar nachtmerries over eindeloos vallen en gebroken botten.

Als op dag 4 alle skiliften dicht blijven om wille van een storm, ben ik stiekem opgelucht.

Ik wil niet toegeven aan mijn angst en sta op dag 5 weer paraat voor mijn lessen. Ik blijf het spannend vinden, maar merk dat het beter gaat. We doen een eerste blauwe piste. Tegen een slakkengangetje waarvan mijn gluten in brand staan van het constante ‘ploegen’ geraak ik trots en heelhuids beneden.
In de namiddag gaat het flink mis. We gaan naar een hoger gelegen gebied waar het begint te waaien en te sneeuwen. Ik zie geen hand voor ogen door de dichte mist. Ik vind het verschrikkelijk dat ik niet kan zien hoe de piste er 2 meter verder bijligt. Ik weet dat ik nog een heel eind naar beneden moet en houd mijn paniekgedachten op een afstand door me op mijn ademhaling te concentreren. Eenmaal beneden ben ik opgebrand. Mijn tranen zijn het gevolg van verwarrende combinatie van opluchting, ontlading, doodsangst en schaamte. Ik had meer van mezelf verwacht. Ik zie mezelf niet als iemand die opgeeft of snel panikeert, maar op skilatten verander ik in een bang konijn.

De laatste dag trek ik plichtsbewust mijn plunje aan en volg Manu naar de lift. We vinden een heerlijke blauwe piste en tegen mijn verwachting in krijg ik er plezier in. Ik merk dat ik dag na dag vorderingen maak qua techniek.
’s Namiddags begint het weer te sneeuwen en te waaien. De pistes veranderen in verraderlijke schaatsbanen met sneeuwhopen. Wederom kost het mij al mijn energie om beneden te komen. Het plezier van de ochtend is te snel vergeten. Als elke afdaling gepaard gaat met zoveel schrik, dan hoeft het voor mij niet.

Manu laat mij constant weten dat ik het heel goed doe. Dat het opmerkelijk is dat ik slechts 6 keer ben gevallen. Dat ook ervaren skiërs moeite hebben met ijs én wind én sneeuw én mist. Dat het normaal is dat ik na een week nog geen volleerd skiër ben. Dat …

Ik ben er nog steeds van overtuigd dat je nooit te oud bent om te leren. Alleen moet je ‘willen’ leren, ‘willen’ veranderen. En ik weet niet of ik de ‘wil’ heb om mijn zenuwen, trillende benen, kloppend hart en klamme handjes ooit het hoofd te bieden …

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Oma op latten.

Verkoop Spullen – 1.926 euro
Voor vertrek hebben wij quasi onze hele inboedel verkocht. Enkele grote stukken, zoals ons lederen bankstel, hebben een mooie som opgeleverd.
Telkens ik in België ben, leur ik met kleine spullen op rommelmarkten. Ook Kapaza en 2dehands.be hebben hun diensten bewezen.

Schuldaflossing – 7.200 euro
Samen met mijn ex had ik een mooi huisje gekocht en verbouwd. Toen ik vertrok kocht hij mij uit. We kwamen een renteloze lening overeen die hij maandelijks aflost.

Achterstallige vakantiegelden – 2.176 euro
In 2016 krijg ik een belastingsbrief. Ik moet belastingen betalen op vakantiegeld dat ik nooit ontvangen heb. Na enig onderzoek blijkt dat mijn vorige werkgever mij dat vakantiegeld nog verschuldigd is. De belastingen heb ik graag betaald en dat extraatje was mooi meegenomen.

Cadeaus – 6.370 euro
Als enig kind word ik mijn hele leven al rijkelijk verwend. Een storting van 500 euro voor mijn verjaardag is eerder regel dan uitzondering. (Dankjewel, mama!)
Ondanks dat we ‘stiekem’ getrouwd zijn, kon ik toch rekenenen op een mooi cadeau van 2.000 euro van mijn papa. (Dankjewel, papa!)

Donatie – 3.898 euro (waarde)
In het buitenland organiseren we “Donation Based Yoga en Theatre classes“. De vrijwillige donaties van de deelnemers nemen we graag aan.
In Indonesië runnen we 3 maanden een yogastudio en vegetarisch restaurant voor kost en inwoon.

Kleine Vergoeding Artiesten – 6.736 euro
De tijd en energie die we in onze theatercompagnie FEST steken is onbetaalbaar, maar gelukkig kunnen we onszelf via de KVR toch enige financiële waardering geven.

Vrijwilligersvergoeding – 7.800 euro
Al het werk dat we investeren in onze projecten zoals Muzische Workshops is voorlopig op vrijwillige basis. De startfase van zulke projecten kost veel tijd en energie.

Spaargeld
De nog steeds grote kloof tussen onze inkomsten en uitgaven, dichten we voorlopig door ons spaargeld aan te spreken.

Vanaf 2018 worden we terug zelfstandige. We hopen dat er snel een tijd komt dat we volledig break-even zijn, dat onze uitgaven gelijk zijn aan onze inkomsten. We hebben berekend dat we met onze huidige levensstijl netto 25.000 euro per jaar nodig hebben voor ons beiden.
Als we ooit een eigen ‘thuisje’ willen kopen hebben we meer nodig. Gelukkig is dat nog niet aan de orde en gaan we eerst de rest van de wereld afschuimen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 6.

Als kind voelde ik me de koning te rijk tijdens een danskamp. ’s Ochtends ballet, ’s middags hiphop, de volgende dag moderne dans en tapdans…
Deze kinderen worden door hun ouders gedropt bij de dichtsbijzijnde en goedkoopste opvang. Of het nu een dans-, voetbal- of taalkamp is, het maakt niet uit. De ouders gaan uit werken en iemand moet op de kinderen passen. In dit geval ben ik babysitter van dienst.

Het lukt me om de kids te enthousiasmeren om een tweetal uur per dag te dansen. De overige drie uur spelen we (dans)spelletjes, we knutselen, kijken een film, …

We verwachten veel van onszelf. En een bloeiende carrière, liefdevolle ouders zijn, een gevuld sociaal leven, gezond en fit blijven, …
Ik heb zelf geen kinderen. Ik besef dat ik de opsomming nooit zou kunnen combineren. Ik weet dat vele ouders hiermee struggelen. Daarom probeer ik tijdens het kamp elk kind de aandacht te geven die het nodig heeft. Ik schiet schromelijk tekort.
Mijn hart breekt als ik een jongen zie die te braaf is om rebelleren. Hij danst mee uit beleefdheid, maar beleeft er weinig plezier aan. De kinderen die wel willen dansen komen ook niet aan hun trekken. Het is elk moment wikken en wegen; “Wat heeft de meerderheid van de groep nu nodig?”. Het kost me al mijn energie.

Gelukkig kom ik elke avond thuis in een warm nest in Wattripont. Ik logeer bij de ouders van een vriendin. Bij hen kan ik elke avond mijn verhaal kwijt. Zij geven mij de aandacht die ik nodig om de volgende dag aan de kids uit te delen!

Op het einde van de week organiseren we een dansshow voor de ouders. Op voorhand kriebelen de buikjes van de zenuwen, daarna stralen de kinderen tijdens hun dans. Ik ben zo trots op hen!
Eén meisje komt met tranen in haar ogen naar mij toe “Mijn papa is er niet”. Zij moet nog tot 18u in de opvang…

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kinderperikelen.

Dit najaar blijven we in Europa. Na bijna 3 jaar rondzwerven is de bankrekening flink geslonken. Het wordt tijd om het saldo de andere kant op te drijven.
We moeten keuzes maken worden voor de toekomst. Het laatste jaar hebben we veel gewerkt, maar tot nu toe enkel vrijwillig. Theater maken en de organisatie van Muzische Workshops binnen FEST is wat we graag doen. We zijn er ook succesvol in maar als activiteit van een vzw verdien je er geen cent aan.
Als goede Belg weet je dan wat te doen. Later op het jaar worden Ann en ik weer zelfstandige.
Dat betekent niet dat we weer vast in België komen wonen. Wel dat we nu echt (en officieel) reizen en werken zullen combineren.

Na Italië is Frankrijk aan de beurt. We trekken via een Couchsurfing in Lyon naar een housesit in Navarenx, een AirBnb in Orlean en een volgende housesit nabij Parijs. Alles wordt minutieus aan elkaar gepland. Het is een geweldige deal. We wonen gratis in de huizen van vreemden en in ruil verzorgen we hun huisdieren. In realiteit is niets gratis. Ook dit is een volledige job op zich die we goed willen doen. Een exacte planning, een perfecte communicatie met de eigenaars, de dieren gelukkig houden en het huis kraaknet achterlaten. Alles om de perfecte review te verzamelen.

De harde realiteit is dat deze wereld geen leven mogelijk maakt zonder verantwoordelijkheden. Niets is gratis, alles kost energie.
Als je wil eten of ergens wil kunnen wonen en slapen moet je daar energie in investeren. Gaan werken voor je centen is één mogelijkheid. Alles elke week of elke dag opnieuw regelen is diegene waar wij voor kiezen.

De klok slaat 16:00 dus het is tijd voor een eerste aperitiefje. Ondertussen werk ik nog even verder.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Alles kost energie.

Ik word al snel op de proef gesteld. De guru van dienst, Sharat, is een absolute expert in zijn vak.

• Hij heeft een ongelofelijke techniek ontwikkeld. Als docent daarentegen vind ik hem arrogant.
• Hij predikt positiviteit maar zijn attitude is negatief. Hij lacht mensen uit om wie ze zijn.
• Hij predikt nederigheid maar verheerlijkt zichzelf. Enkel zijn aanpak is juist voor iedereen.
• Hij predikt geweldloosheid maar je moet je lichaam pijnigen om het te leren kennen.
• Hij verheerlijkt stilte maar zwijgt geen seconde.
• Hij predikt bewustzijn maar luistert nooit.

De negativiteit staat in schril contrast met de warmte die ik in een yoga ashram verwacht.

Tijdens een vraag en antwoord sessie luchten een aantal mensen hun hart over de manier van lesgeven. Telkens wordt de bal teruggespeeld. Je moet het probleem niet bij Sharat zoeken maar bij jezelf! Een uitspraak waar veel waarheid in zit, al geldt ze ook voor de docent.

Ik had de makkelijke weg kunnen kiezen. Sharat gebruiken voor zijn kennis en wegkijken als hij zijn focus legt op de zwaksten van de groep. Beiden liggen niet in mijn aard.
Ik geloof dat Sharat veel goeds in zich heeft en dat hij zich oprecht niet bewust is van hoe hij met mensen omgaat.

De laatste week worden er individuele consultaties opgezet. Het is de bedoeling dat je met een vraag of probleem naar hem toe gaat. Ik wil hem mijn raad meegeven zonder zelf in de aanval te gaan. Ik vind het alles behalve een makkelijke opdracht. Uiteindelijk luidt mijn vraag: “Wil je horen hoe ik me voel tijdens jouw lessen?” Ik zie in zijn ogen hoe moeilijk het is maar zijn antwoord luidt “Ja”.

Ik wil 5 dingen zeggen. Na het tweede valt hij in zelfverdediging. Ik discussieer niet, ik reageer niet, ik laat los. Ik wil hem de kans geven om te luisteren, als hij niet wil vind ik het ook goed. Meer kan ik niet doen.

Anderhalve week later, de cursus ligt alweer ver achter ons. Onze zakken zijn gepakt om op de bus naar Delhi te stappen. We staan op het punt te gaan ontbijten als we in de verte iemand uitbundig zien zwaaien. Vaag kan ik de assistente van Sharat ontwaren. Ik snap er niets van. Normaal zou ze moeten lesgeven in de vervolgcursus van 3 weken.

Als we samen ontbijten vertelt ze hoe ze na 4 jaar is opgestapt. Ze kon het gedrag van Sharat niet meer goedkeuren. Mijn verbazing is groot als ze me bedankt.
Na mijn gesprek stapte Sharat naar haar toe met de woorden: “Moet je nu wat weten, die Manu wil mij leren hoe ik moet lesgeven.” Toen knapte er iets bij haar. Dat ik rechtstond tegen het onrecht gaf haar de kracht om hetzelfde te doen.

Het is puur toeval dat ik te weten kom wat het gevolg is van mijn actie. Samen beïnvloeden we constant onze omgeving. Reden genoeg om soms moeilijke keuzes te maken en zoveel mogelijk positieve energie de wereld in te sturen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De guru en het ego.