Bij die hele stroom beelden droom ik weg. “Wat moet het fijn geweest zijn om niet te weten”! Om antwoorden te zoeken in abstracte droomwerelden.

Een tijd zonder internet, zonder smartphones, zonder Google en Wikipedia. Als je iets ziet dat je niet kent kan je zelf een antwoord bij elkaar dromen. Of op onderzoek gaan. Of een brief schrijven naar iemand ver weg om dan een maand op een antwoord te wachten.

“Het niet weten”, dat is een gevoel dat ik niet meer ken. Ik wil niet beweren dat ik alles weet, maar als ik iets niet weet heb ik altijd een aanknopingspunt. Onze wetenschappers hebben de meeste vraagstukken opgelost. En de vragen waar ze zich nu mee bezighouden stelt een gewone mens zich niet. Denk maar aan kwantumfysica.
Zolang ik verbonden ben met het internet heb ik het gevoel dat alle kennis beschikbaar is. Google is steeds mijn vriend! Ik kan geen vraag meer verzinnen waarop hij het antwoord niet kent.

Terwijl ik verder door het museum wandel mijmer ik verder weg. Ik word jaloers op die 20ste eeuwse onwetendheid. Op de ruimte die er was voor kinderlijke fantasie en surrealistische dromen. Op een tijd waarin je niet voor alles wat je doet een goede uitleg moet hebben.

Ik vraag me af of “meer weten” zorgt voor minder vrijheid? Of meer kunnen zorgt voor meer druk? Of meer kennis zorgt voor minder creativiteit?

Dan komt de honger op. We verlaten het museum en ik grijp naar mijn smartphone. Niet veel later zitten we te genieten in het lekkerste restaurantje van de buurt. Met dank aan Google!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Mijmeren naar onwetendheid.

Iphone, Iphone, Tas, Lepel, Senseo, Koffiepad, Ipad, Bord, Mes, Brood, Boter, Kaas, Nutella,…

We zijn een week in België en gaan mijn geliefde Antwerpen herontdekken. We arriveren met de trein. Halverwege de Keyserlei kom ik bruusk tot stilstand. Manu kijkt me vragend aan.
We waren aan het snelwandelen, net niet aan het joggen. Als schapen volgen we het hoge tempo van de meute. Allemaal net op tijd of net te laat, terwijl wij alle tijd hebben.
Net terug op Belgische bodem en we laten ons meesleuren in de race die we leven noemen.

Breath by Breath, Be Aware, Practice Yoga Everywhere.

In Azië is yoga met de dag belangrijker voor mij geworden. Ik vind er rust, balans, focus, vertrouwen, …
Ik plaats een oproep op Facebook. “Is er iemand in België op zoek naar een yogadocent?” Vrij snel krijg ik reacties.
Ik vond het heerlijk om yoga te geven in Prana Yoga Studio en in Flow. Ik ben heel dankbaar voor hun vertrouwen. Ik wil nog dieper in yoga duiken, mijn kennis en ervaring verbreden. De volgende cursus in India is alweer geboekt!

Ik heb dorst. Ik heb altijd dorst.

Dit is het eerste artikel dat ik in 3 maanden schrijf. In België kom ik er niet aan toe. Ik ben te dorstig naar vele verschillende dingen. Ik wil mijn dagelijkse yoga practice in ere houden, ik wil yogales geven. Ik wil een theatervoorstelling maken. Ik doe de promo voor deze voorstelling. Ik geef workshops. Ik wil mijn favoriete plekjes in Antwerpen bezoeken. Ik wil vrienden en familie zien. Ik wil schrijven. Ik wil … Gelukkig heb ik ervaren dat uitstel geen afstel is. Alles komt op zijn juiste tijd. Veel willen hoeft geen probleem te zijn, zolang ik maar niet alles tegelijkertijd wil.

Ik heb 3 vrienden, nee 2. Ik heb kennissen, 683.

Op reis leg je makkelijk contacten, ben je in een mum van tijd vrienden voor het leven. Waarom is dat zo moeilijk in België?
Ik heb geleerd om op kleine momenten te enten. Naar aanleiding van een post op Facebook leer ik iemand nieuw kennen. Een collega wordt een vriendin door iets te gaan drinken. Op de uitnodiging voor een dineetje van een ex-leerling ga ik gretig in. Kennissen worden vrienden.
De weken in België zitten vol met sociale afspraken. Ik heb zulke fijne momenten. Ik voel mij gezegend. De keerzijde is de hoeveelheid informatie die ik soms moeilijk verwerkt krijg. Vele vrienden, vele verhalen. Op tijd mijn batterijen opladen blijft de uitdaging.

Breath by Breath, Release the Fear, Only then Salvation’s near.

In KHANDHAS is er een scene waar ik willekeurige passages uit boeken voorlees. Eén passage uit ‘De Celestijnse Belofte’ grijpt me naar de keel. Verbaasd lees ik met luide stem over de Collectieve Angst. We worden bang gemaakt (lees: we maken onszelf bang) voor de crisis, terrorisme, voor vluchtelingen, voor anderen, voor onzekerheid …
In België krijg ik regelmatig goede raad: “Dat het tijd wordt dat ik ga werken voor mijn pensioen.” “Dat ik snel een huis moet kopen, want huren is geld wegsmijten.” “Dat ik beter in België blijf, want in het buitenland is het gevaarlijk.”
Terwijl ik deze raad met een geduldige glimlach verdraag, zie ik mensen wegzakken in een burn-out. Ze werken te hard voor hun huis en hun pensioen. Ze hebben angst om te falen, angst om hun partner te verlaten, … Ze hebben dromen, maar durven niet te springen.
De dag dat wij beslissen om deze zomer te gaan housesitten in Turkije, ontploft de boel in Istanbul. Ik laat de huiseigenaars weten dat ze zich geen zorgen moeten maken.
“We choose not to live in fear, we come to Turkey.”

Your life is falling away. Death is at hand.

Vinnie, de kat van mijn mama is overleden. Ik ben blij dat hij heeft ‘gewacht’ tot ik weer in België was. Ik heb nog 4 dagen op hem gepast toen mijn mama een lang weekend naar de zee ging.
Leven en dood gaan hand in hand. Als ik nu sterf, dan sterf ik gelukkig. Ik doe wat ik wil, ik heb wat ik wil, ik heb lief wie ik wil, ik leef mijn dromen, ik vier het leven.

KHANDHAS is een voorstelling over loslaten.
Ik heb veel ervaren tijdens mijn periode in België, nu laat ik België weer los. Tijd om verder te reizen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Veel te doen in België.

Later op de dag verschijnen er verschrikkelijke berichten op Facebook. België is getroffen in zijn hart. Gelukkig krijg ik snel bericht dat familie en vrienden ongedeerd zijn.
Daar zit ik dan, in mijn strandstoel op een paradijselijk eiland te staren naar een helderblauwe zee. Met een cocktail in de hand beklaag ik al huilend mezelf en mijn theaterprojectje. Thuis verliezen ouders hun kinderen en kinderen hun ouders.

En toch, zou de wereld geen leukere plek zijn als meer mensen wat theater willen maken? Als we allen samen dansen op klanken uit de hele wereld?
Als een mens zichzelf wil ontplooien in plaats van anderen in een strak keurslijf duwen?

’s Avonds kijken we naar “PK”. Een Indiase film, gedeeltelijk in België opgenomen. In het begin denk ik ‘waar gaat dit naartoe?’. Dan dringt het concept tot me door. De mensheid wordt bekeken door de ogen van een buitenstaander. De absurditeit van geld, liegen en religie passeren allemaal de revue.
“There are 2 Gods. The One who created us and the one we created. That last one killed a friend of mine today.” Als PK dit zegt rollen de tranen alweer over mijn wangen.

De boodschap van de regisseur knalt harder binnen dan bommen.
We hebben een keuze. Samen een nieuwe wereld creëren of samen de oude kapot maken.
Ik zal projecten blijven indienen. Ik zal voorstellingen blijven maken. Ik zal blijven schrijven, blijven dansen en lesgeven. Ik zal op mijn manier blijven creëren.
Ik zal ook treuren. Treuren om alle slachtoffers. Om alle dromen die nooit werkelijkheid worden om wille van angst.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Tranen voor de wereld.

Alle gebruiken worden vastgelegd in strikte wetten en regels. Zo blijft het geheel voorspelbaar en kan deze perfectie blijven voortbestaan. Uit dankbaarheid voor dit luxueuze leven houdt elke burger zich braaf aan de afspraken. De sociale controle die volgt is efficiënter dan de camera’s van Big Brother.

Ik ben niet in de toekomst, ik ben in Singapore. Ann en ik zijn hier voor een theater festival. Het is tijd om onze artistieke batterijen op te laden. Terwijl we door het centrum van de stad kuieren worden we overdonderd door de hoeveelheid musea, theaters en danszalen. De stad lijkt doordrongen van artistieke invloeden. En toch.

Ik mis iets. Al die prachtige gebouwen voelen leeg. Net als de mensen die er doorheen wandelen.
Twee gesprekken brengen me duidelijkheid. De laatste decennia werd enkel geïnvesteerd in wetenschappelijke opleidingen, daar kan je geld mee verdienen. Nu de economie nood heeft aan creativiteit worden er theaters en kunstscholen gebouwd. Alleen laat artistieke bezieling zich niet zo makkelijk uitplannen door een architect.

Op onze laatste dag bezoeken we de tentoonstelling “The Future of Us”. Een propagandistische versie van het “Huis van de Toekomst”. In een witte dome wordt een 360˚ projectiefilm getoond van de Singaporese toekomst visie. Het perfecte werk, de perfecte woonst, de perfecte gezondheidszorg, de perfecte opleiding, …. Alle materiële noden komen aan bod. En ook hier mis ik iets.

Wat ben je later met dat perfecte huis, als er geen ziel in zit?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Onze Toekomst.

We moeten de top halen, want ik heb een plan. Hoe stel je iemand de vraag waarop je het antwoord al kent? Dat houdt mij al een tijdje bezig. Ann en ik willen ons leven delen, dat weten we van elkaar. Toch wil ik graag een bijzonder moment scheppen waar we beiden naar kunnen terug dromen.
Een ring zal er niet bij zijn. Onderweg vind ik niets naar mijn smaak dus die moet wachten tot in België. Gelukkig is die ring een symbool en een symbool kan je veranderen zolang de inhoud steek houdt.

Deze hele tocht is uitdagender dan verwacht. Hoofdpijn, slapeloosheid, hartkloppingen, kortademigheid, … Het zijn slechts enkele voorbeelden van wat de hoge hoogte met ons lichaam doet. Na vier dagen moest ik op zoek naar medicatie tegen hoogteziekte om erger te vermijden.

Boven op de top krijgen we meer dan wat de reisgidsen beloven. Kala Patar voelt als een tribune die is aangelegd om van de wereld te genieten. Je zit in een amfitheater van bergen belicht door een felblauwe hemel.
Tijdens de laatste klim leek alles te krimpen, op één top na. Het dak van de wereld toornt sterk boven zijn omgeving uit. Er is geen twijfel waar de Everest staat. Ik kan me geen grootser symbool bedenken.

Ann werkt een welverdiende Snickers naar binnen en als haar gezicht terug leven vertoont open ik de rits van mijn jas. Het is niet een ring die ik boven haal maar een touw. Onze mobiele waslijn die we de hele wereld rond zeulen.
Terwijl we het spektakel rondom aanschouwen leg ik mijn arm rond Ann en haak onze rechterhanden in elkaar. Terwijl ik onze ringvingers met mijn touw verbind begin ik te praten. Ik vertel hoe blij ik ben dat we tot hier zijn gekomen. Zowel tijdens deze trektocht als sinds onze reis, vanaf het begin van onze relatie en vanaf onze geboorte. Ik vertel hoe graag ik haar zie en dat ik de rest van mijn leven met haar wil delen. Ik vertel over de dromen die we samen hebben en de dromen die we al waar maakten.
En dan, als onze handen niet meer kunnen wijken en de tranen over onze wangen rollen stel ik mijn vraag.
“Ann Willemsen, wil jij met mij trouwen?”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het Aanzoek.

Ik kom vele knalrode of lijkbleke wandelaars tegen, high van de pijnstillers gehuld in een wolk Reflex Spray. Ze moeten het hoge tempo van hun gids volgen. Anderen kiezen er voor om tijdens hun beperkte tijd in Nepal zoveel mogelijk bezienswaardigheden af te vinken. Een laatste categorie wil voor de sport de trekking zo snel mogelijk voltooien.

Manu en ik doen het rustig aan. “Slowly, slowly” is ons credo. We hebben geen deadline om de top te halen. We hebben onszelf alle tijd gegeven. Meer zelfs, we hebben de tijd uitgeschakeld.
Tijd is ruimte geworden. Het is fascinerend wat er dan allemaal mogelijk is…

Ruimte om te rusten, zelfs om het kwartier als de beklimming lastig is. 
Ruimte om een hele middag onze zware benen te ontspannen in de Hot Springs. 
Ruimte om te praten, veel te praten, dicht tegen elkaar tijdens de koude avonden.
Ruimte om aan de toekomst te denken, ideeën te laten ontstaan en plannen te maken.
Ruimte om nieuwe mensen te leren kennen, van wie we de volgende dag alweer afscheid nemen, ze gaan mij te snel.
Ruimte voor thee.
Ruimte voor meer thee.
Ruimte voor nog meer thee, bier is prijzig boven op de berg.
Ruimte voor lange lunches, met grote porties Dhal Bhat om onze energie op peil te houden.
Ruimte om elke keer opnieuw stil te staan bij een waterval.
Ruimte om foto’s te nemen, vele foto’s van eenzelfde berg, net anders belicht, net vanuit een andere hoek. 
Ruimte om te genieten van de zonsopkomst aan de voet van Annapurna, de tiende hoogste berg ter wereld.
Ruimte om te fantaseren over een volgende trektocht naar de allerhoogste berg ter wereld.

Mount Everest, we komen eraan maar wel slowly, slowly! 

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Stap voor stap naar Annapurna Base Camp.

Langer uitrusten in Manali is niet mogelijk. De einddatum van ons visum nadert, we moeten richting Nepalese grens. Een reis die meerdere dagen en busritten in beslag zal nemen.
In Shimla, de volgende halte, vinden we na de lange busreis vrij snel een kamer die binnen ons budget past, maar jammer genoeg niet aan onze eisenlijst voldoet.

In de loop van onze reis hebben we een lijst met voorwaarden opgesteld waaraan een kamer moet voldoen.

• Buitenraam (vermijdt muffe en vochtige lucht)
• Buitenraam in de badkamer (idem)
• Goede matras (vermijdt een pijnlijke rug)
• Lang bed of geen rand aan het voeteinde (owv de lange benen van Manu)
• Goede kussens (niet gevuld met prikkelige stro)
• Warm water (afhankelijk van het seizoen)
• Geen lawaai (ver weg van een moskee, niet bovenop de heuvel, geen partyhotel, geen satsang, niet aan de receptie of het gemeenschappelijke terras, …)
• We moeten de muren durven aanraken (vocht, schimmel, bloedvlekken,…)

Optioneel:

• WiFi
• Handdoeken
• Gewassen beddengoed
• WC papier
• Yogaplek
• Terras of balkon

Elke kamer scan ik met een arendsoog en toch duikt er regelmatig een nieuwe verrassing op.
In Shimla stort ik me vermoeid op bed, maar al snel besef ik dat het een rokerskamer is. De kussens stinken uren in de wind. Inventief als ik ben geworden, neem ik mijn eigen kussensloop (een aanrader voor elke reiziger) en vul hem met 2 truien en een sjaal. Het smerige kussen smijt ik in de hoek.
Eind juli waren we in Sonamarg. Vanop het toilet staarde ik naar de mega grote boiler en droomde weg bij het idee van een hete douche. Ik keek verder rond en vroeg twijfelend “Liefje, zie jij de douchekop?”. De volgende ochtend hebben we de emmer gevuld aan de kraan en speelden we elkaars douchekop. Om beurten goten we een emmer over elkaar heen.
Langer geleden, in Jaisalmer, vroegen we of de badkamer ‘hot water’ had. “Yes, yes!” Toen ik even later ging klagen over de ijskoude douche, kreeg ik met een grote glimlach een emmer met warm water aangereikt. Sindsdien hebben we een ‘hot shower’ aan onze eisenlijst toegevoegd.

Manali noch Shimla bieden de rust en luxe die ik voor ogen had, toen ik tijdens de laatste nacht van onze roadtrip de slaap probeerde te vatten. We brachten de nacht door in de goedkoopste slaapplek ooit. Ik schrijf slaapplek, want een kamer kan je het niet noemen.
Onze hele eisenlijst moet ik overboord gooien wanneer we na een heftige rit arriveren in Batal. Er is slechts 1 “guesthouse”. Ofwel rijden we 20 kilometer verder over de keien des doods ofwel nemen we genoegen met een stenen hok. De felle wind raast tussen de spleten. Ons dak, gemaakt van plastic zeilen wappert onophoudelijk. We trekken ons thermisch ondergoed aan met daarboven broeken, truien en sjaals en maken het ons gezellig met een glaasje ‘Old Monk’ onder de dikke dekens. Onze tanden poetsen we aan de waterpomp en onze ‘boodschappen’ doen we verderop onder de brug.

Gelukkig ligt ook het magische Rishikesh op weg naar de grens. Dit Westerse paradijs zal mijn behoefte aan een rust en luxe zeker vervullen.
Negen maanden geleden vertoefden we een week in deze oase. Nu we terug zijn blijkt de realiteit nog mooier dan mijn herinnering. We logeren in dezelfde ‘luxueuze’ guesthouse als destijds waar ik uitrust op het grote bed tussen de schone lakens en de zachte kussens.
Als de elektriciteit uitvalt, blijft onze plafondventilator stug doordraaien dankzij de uitmuntende generator. Deze keer word ik niet midden in de nacht wakker, drijfnat van het zweet.
Manu geniet van het snelle internet, waar hij 9 maand geleden nog op vloekte. Het supersnel internet van Telenet zat toen nog te vers in zijn geheugen.
Als ik de deur van de badkamer opendoe, word ik helemaal euforisch: een aftrekker! Geen enkele Indiase badkamer heeft een aparte douchecabine, de hele badkamer wordt altijd zeiknat. Met zo’n aftrekker kan de schade enigszins beperkt worden. Niet uitglijden, geen natte voeten in de rest van de kamer, geen vuile zandvlekken in de badkamer, … . Luxe zit in kleine dingen.

We doen ons tegoed aan grote bokalen muesli met vers fruit, Oreo milkshakes, nacho’s met gesmolten kaas en salades met geroosterde groenten.
Ik doe nog een ijdele poging om te shoppen, want in de helft van mijn kleren zitten gaten, maar dat draait op niets uit. Na negen maanden ben ik nog steeds niet klaar voor de ‘shanti shanti hippie look’ die hier ‘in’ is onder Westerlingen.
Shoppen in mijn eigen kleerkast, dat is het toppunt van luxe waar ik nu van droom.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Aftrekkers en droogkasten.

In het begin lees ik dit ‘zelfhulpboek voor geblokkeerde artiesten’ vanop een afstand. Ik gniffel om de karikaturale situaties en personages die de schrijfster aanhaalt om geblokkeerde artiesten te duiden. Mezelf erin herkennen doe ik uiteraard niet.
‘Ann Willemsen, een geblokkeerde artieste, laat me niet lachen …’
Tijdens de vele meditatiesessies in onze yoga opleiding krijg ik het ene na het andere idee. Mijn innerlijke creatieve bron stroomt onophoudelijk. Toch blijf ik geïntrigeerd lezen.
Bij hoofdstuk 7 “Een gevoel van verbinding terugvinden” kom ik tot het pijnlijke besef dat de alinea over perfectie mij heel bekend voorkomt. Bij alles wat ik onderneem streef ik perfectie na. De perfecte flyer voor de perfecte voorstelling in de perfecte setting met de perfecte afterparty… Doodmoe word ik van mezelf. Alles wil ik tot in de puntjes uitwerken, elk detail moet kloppen, om vervolgens met lede ogen toe te zien dat alles anders loopt dan verwacht en/of het publiek mijn toewijding niet opmerkt. Een teleurstelling maskeer ik met “volgende keer (nog) beter”.

Julia leert mij dat perfectionisme een weigering is om jezelf voorwaarts te laten gaan. Door mezelf te verliezen in details, ga ik risico’s en de pijn die ermee gepaard kan gaan uit de weg.
Ik hoef niet ver te graven of er komen herinneringen boven die duidelijk het mechanisme van blokkerend perfectionisme illustreren. Zoals zeer recent:

Manu en ik fantaseren al langer over een theaterworkshop in India. We stellen het steeds uit omdat het zoveel werk lijkt. Een perfecte marketingstrategie lanceren om de perfecte mensen te lokken naar de perfecte workshop in een perfecte werkruimte…
Toevallig komen we voorbij OneNest Xperience Center, een guesthouse met verschillende geschikte werkruimtes. Ezik, de eigenaar is helemaal te vinden voor ons concept in zijn ‘huis’.
We gaan ervoor! We ontwerpen de perfecte affiche, maar reeds tijdens het ophangen ervan komen de eerste twijfels. Is het lettertype groot genoeg, is de omschrijving niet te vaag, is er interesse voor theater in dit yogalandschap, …?

Tien minuten voor aanvang van de eerste workshop zijn er amper twee deelnemers. Ik heb klamme handen, een zeurende hoofdpijn en een trillerig lichaam. Ik wacht bang af of er meer mensen komen opdagen. Bang voor weer een teleurstelling, bang dat het weer niet goed genoeg is, … Eindelijk durf ik toe te geven dat ik een geblokkeerd artiest ben. Ik heb meer dan genoeg creatieve ideeën, maar het verleden heeft een verlammend effect op de uitvoering ervan.
‘Wie niets doet, kan niets verkeerd doen.’

Tien minuten later zijn we nog altijd maar met z’n zessen. Maar goed, this is India… Nog eens 10 minuten later staan er 11 mensen op de vloer en ben ik de koning te rijk. Ik voel dankbaarheid en opluchting. Ik kan weer vrijuit ademen. Wat een succes!
De volgende dag krijgen Manu en ik woorden omdat we allebei het perfecte vervolg op de workshop willen voorbereiden. Blijkbaar liggen onze ideeën wat uit elkaar. Gelukkig geraken we eruit, maar waar blijven de mensen? De tweede dag komen er slechts vier deelnemers opdagen. We zijn genoodzaakt om onze perfecte voorbereiding overboord te gooien en improviseren een nieuw plan.
We zijn blij met ons werk. Toch hebben we beiden barstende hoofdpijn na afloop. Onze drang naar perfectionisme nekt ons letterlijk.

The Artist’s Way suggereert dat ik mijn gevoel van verbinding met het universum terug in ere moet stellen. Als ik iets vraag, zal het universum mijn droom ondersteunen. Ik moet meer vertrouwen hebben. Ik moet een slechte artiest durven zijn. Elk risico is de moeite, ongeacht het resultaat.
‘Allow things to happen, instead of making them happen.’

Wanneer Manu en ik nabespreken (uiteraard doen wij een uitgebreide debriefing), concludeer ik dat het jammer is dat we zolang gewacht hebben. We leren meer door te doen, niet door het perfect te willen doen.

Intussen begin ik te geloven in mijn verbinding met het universum.
Ik vroeg al langer een ruimte om aan een nieuwe voorstelling te werken. Bij OneNest vinden we zowel onderdak, een keuken als een repetitiezaal tegen een belachelijk lage prijs. 9 repetities lang geven Manu en ik onze creativiteit alle ruimte.
Ik wou graag yogalessen geven, maar liet het plan varen. Ik had geen zin om het hele gehucht wederom vol affiches te hangen. Plots wandelen enkele meiden OneNest binnen met de vraag of er yoga is. De volgende dag starten onze eerste lessen. De meisjes zijn een geweldig promoteam en dagelijks dienen nieuwe leerlingen zich aan.
En dan de kers op de taart: één van onze deelnemers wil graag privé dansles volgen. Even twijfel ik, want ik had mezelf wat rust beloofd. Uiteindelijk blijkt Ola één van mijn meest gemotiveerde leerlingen ooit.

Onze dagen in OneNest staan bol van de creativiteit. De blokkade is (voorlopig) opgeheven.

Bedankt Universum!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal The Artist’s Way.

“Ik word eindelijk wakker.
Waar ben ik? …
In de mond van de Hel.
Hoe ben ik hier in godsnaam terechtgekomen?
Ik heb me laten verleiden, me laten verblinden en zo ben ik mijn weg kwijt geraakt.
Er zit een strop rond mijn hals. Bakstenen drukken zwaar op mijn borst. Toekomstige kinderstemmen fluisteren luid in mijn oor. Koffiekletsen met ouwe hoeren zetten me vast in dit houten blok.
Ik krijg geen adem. Ik moet weg uit deze hel, die niet de mijne is. Ik zet het op een lopen. De mond haalt me in en sust wederom. Nee, niet naar luisteren.
Ik pak wat ik pakken kan en rijdt met Thelma en Louise mijn toekomst tegemoet. Ik raak alles wat op mijn weg komt en dan… Lucht.” 

Ik ben alvast aan het oefenen voor mijn literaire thriller. Zoals vele schrijvers vind ook ik inspiratie in mijn eigen leven. Ongeveer vier jaar geleden zat ik op het verkeerde spoor en het was niet makkelijk om daarvan af te geraken. Mijn ratio en hart zeiden tegenstrijdige dingen. Gelukkig heb ik goed geluisterd en zit ik op dit eigenste moment op het juiste spoor van Goa naar Kerala.

Wat ik zoveel jaar geleden uit het oog was verloren, was mijn passie voor reizen. Huisje, boompje, beestje waren in mijn leven geslopen.
Daar moest verandering in komen, dus mijn huidige lief werd aan een strenge selectieprocedure onderworpen. Toen ik hem vroeg naar zijn dromen, was zijn antwoord:

Ik wil de wereld zien.
Ik wil iets maken om aan de wereld te laten zien.
Ik wil mezelf aan de wereld laten zien.

Al na de eerste zin was ik verkocht.

We hebben snel daad bij woord gevoegd. Citytrips in binnen en buitenland, mijn eerste tentvakantie in Kroatië, rondtrekken op Bali… en nu deze wereldreis.

Een collega-acteur zei ooit: “Ik vind het makkelijker om te vertrekken, dan om ergens te blijven.” Toen vond ik dat moeilijk te vatten. Na mijn leven in Helmond, had ik weer vanalles opgebouwd in Antwerpen. Alles werderom achterlaten en vertrekken leek onmogelijk. Nu we dat toch gedaan hebben, begrijp ik mijn collega veel beter. Het leven ‘on the road’ is echt makkelijk. Intens genieten van elke plek en elke ontmoeting, om na een paar dagen weer te vertrekken naar andere plekken en ontmoetingen. Onderweg zijn er geen verplichtingen, geen druk-druk-druk. Tijd is ruimte geworden.
Tuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn, maar de meeste problemen/uitdagingen zijn zo trivaal, dat ze enkel dienen als leuke anekdote op de blog.

Vele mensen omschreven ons vertrek voor onbepaalde tijd als moedig. Sommigen gaven zelfs toe een beetje jaloers te zijn. En het klopt, je hebt moed nodig om je hart te volgen. In eerste instantie staat de daver op je lijf, maar daarna wordt alles makkelijker en beleef je geweldige avonturen.

De ene dag wiebel je omhoog in een kabelbaan.
De andere dag spoor je in een miniatuurtrein.
De ene dag heb je het koud in de bergen.
De andere dag word je verwarmd door de woestijn.
De ene dag cruise je op een scooter langs de kust.
De andere dag fiets je in een natuurreservaat.
De ene dag zit je op een paard.
De andere dag zit je op een lama.
De ene dag bewonder je in stilte een prachtige kerk.
De andere dag wordt je meegezogen in de drukte van een tempelviering.
De ene dag proef je nieuwe lekkernijen.
De andere dag ga je stiekem naar de Mc Donalds.
De ene dag beklim je een hoge berg.
De andere dag relax je in een prachtige baai.
De ene dag geniet je van een wijnproeverij.
De andere dag van lauw bier op het strand.
De ene dag sta je versteld van een wereldwonder.
De andere dag van de wondere wereld.

Reizen staat duidelijk bovenaan genoteerd in mijn top 5 van dingen die ik belangrijk vind in mijn leven.

We gaan nog niet naar huis, bijlange nie, bijlange nie,….

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Droom-Reis.

Nu zit ik hier in de woestijn, zonder stromend water, zonder elektriciteit en ik ben van plan om te blijven tot ik ‘The Alchemist’ heb uitgelezen. Dit boek van Paulo Coelho heb ik te leen gekregen van goedlachse Nick uit Italië, die we hier in Karni Kingdom hebben ontmoet.
Het boek staat al een eeuwigheid op mijn verlanglijst, maar enige tijd geleden heb ik besloten om zo weinig mogelijk ‘nieuw’ te kopen (wat me trouwens niet altijd lukt). Ik heb elke tweedehands boekenmarkt afgestruind, zonder resultaat. Permeke (de bib in Antwerpen) heeft deze titel raar maar waar niet in zijn bezit. In India keek ik reikhalzend uit naar de boekenkast/plank die ze in elke guesthouse hebben om te kunnen ruilen, maar niets. Nu ‘in the middle of nowhere’ heb ik de alchemist eindelijk gevonden.

Drie dagen later.

Ik ben klaar om terug naar de bewoonde wereld te gaan. Het boek is uit.
Santiago heeft ‘zijn’ alchemist gevonden in de woestijn, zoals ik de mijne.
Santiago en ik jagen, elk op onze eigen manier, onze droom na. Hij heeft zijn droom verwezenlijkt, ik …

Er zijn vele lessen te trekken uit dit boek. Wat ik meeneem, is het concept ‘beginners luck’ en ook dat hoe dichter je bij de verwezenlijking van je droom komt, hoe meer je op de proef wordt gesteld.
Tijdens ‘Reflectie‘ heb ik dat gevoeld. In het begin liep alles op rolletjes: subsidie, ondersteuning van ’t Werkhuys, vruchtbare repetities,… Naar het einde toe kwamen de uitdagingen. Tony die wegviel, lage publieksopkomst in Amsterdam, de Amsterdamse subsidie die onzeker werd, … Het boek zegt dat mensen op zulke momenten opgeven. Net als ze er bijna zijn, gooien ze de handdoek in de ring. Ik herken mezelf daar wel in. Als iets te moeilijk wordt, laat ik mijn hoofd hangen of ga ik weg. Ik hoop in de toekomst andere keuzes te maken.

Als kind ontdekte ik in boeken nieuwe werelden, als volwassene ontdek ik mezelf.

Ik kan besluiten dat ‘lezen’ vooralsnog op mijn geweldige lijst blijft staan want ik vind het een heel waardevolle activiteit om mijn dagen mee te vullen. (Zie “Eenvoudig leven“).

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De Alchemist.