Dit jaar zijn we veel langer in België en hebben we met vele vrienden en familie persoonlijk kunnen afspreken.
Er waren vorig jaar echter zoveel leuke gesprekken en momenten tussen mensen die elkaar nog nooit gezien hebben, dat we het ‘concept’ graag herhalen.

Ik maak er een Facebook Event voor en doop het “Gezelligheid in Park Spoor Noord“. Het is een openbaar event, maar nodig voor de zekerheid toch persoonlijk wat vrienden en familie uit.
Intussen zijn er meer dan 1.000 mensen ‘geïnteresseerd” in het event?! Ik ben stomverbaasd. Ik heb helemaal geen 1.000 vrienden. Hoe is dit mogelijk?
Ik laat het even bezinken en kom tot de volgende conclusie:

1. In deze snelle maatschappij lezen mensen alleen de titel en reageren instant. Er is weinig tijd om de inhoud van het evenement te lezen. We leven in een zap, klik, swipe maatschappij, waar er weinig ruimte is voor verdieping.
2. Mensen zijn op zoek naar gezelligheid. Ondanks ons snelle klik gedrag zoeken we toch naar die verbinding, naar menselijk contact. Naar samen mooie momenten beleven.

Dat laatste kan ik alleen maar toejuichen! Ik ben graag de katalysator van gezelligheid.

Bij deze dan ook een bericht aan al degene die in dit evenement geïnteresseerd zijn en ons niet persoonlijk kennen.

Manu en ik (Ann) zullen ons 3 juni om 15u ergens in Park Spoor Noord placeren. Kom gewoon naar ons toe, stel jezelf even voor en neem deel aan de gezelligheid. Op deze blog vind je genoeg foto’s van ons om ons te herkennen!

Tot zondag!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Op zoek naar gezelligheid.

Theater is communicatie. Communiceren wat je denkt en voelt, met je medespelers en met een publiek. Tijdens de workshop lukt dat onder begeleiding van een topdocent wonderwel. 9 gemotiveerde mensen die stuk voor stuk goesting hebben om de ironie van de Buffoon te onderzoeken. In de oefeningen en scènes komen er al snel persoonlijke en gevoelige onderwerpen naar boven.

Ironisch genoeg vallen we tijdens de lunchpauze letterlijk stil. We eten onze boterhammen terwijl we met de GSM in de hand checken of onze virtuele vrienden nog iets interessants hebben meegemaakt.
Dit kan toch niet. Negen acteurs die niets te zeggen hebben?! Beschaamd berg ik mijn iPhone op en knoop een gesprek aan. Ik stel de ene vraag na de andere, maar als ik geen vragen meer heb, valt het weer stil. Gelukkig stelt na een tijdje iemand een wedervraag en kan ook ik wat over mezelf blootgeven.

Het lijkt wel of we sinds de opkomst van de sociale media verleerd zijn om face to face te communiceren. Op onze profielen posten we waanzinnige foto’s en interessante weetjes, maar stellen we ooit een vraag? Met een vraag bedoel ik ‘oprechte interesse in een ander tonen’. Niet het type vragen “Ik ben op zoek naar … , wie kan mij helpen?”
We zijn zo druk bezig met onszelf dat we vergeten dat onze gesprekspartner misschien ook iets wil vertellen.
Bij een ongemakkelijke stilte, grijpen we naar onze redder in nood, de GSM. Of we beginnen te ratelen over het weer, over onze problemen, over … De oplossing is simpel! Stel gewoon een willekeurige vraag, zwijg en geef de ander de ruimte om te vertellen.

Later tijdens de workshop krijgen we een interessante opdracht: “Sta stil bij hetgeen je kwaad maakt.” De ironie wordt realiteit als blijkt dat bijna iedereen kwaad wordt van mensen die geen interesse hebben, van mobieltjes die gezellige etentjes verstoren, van hoe wij als mensen met elkaar omgaan, …
We ergeren ons aan het gedrag van een ander, terwijl we hetzelfde gedrag vertonen. Lang leve de ironie!

Gelukkig krijgen we binnen deze theaterworkshop de kans om ons bewust te worden van ons eigen gedrag. Door middel van theater kunnen we dingen aanklagen en hopelijk zelfs oplossingen ontdekken.
De tweede dag van onze workshop verloopt onze communicatie gelukkig al een pak vlotter!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Stel eens een vraag!.

Ik snap dat niet. Ik zie mijn vrouw graag, dus samen de wereld rondreizen vind ik helemaal niet moeilijk. Voltijds samenwerken daarentegen vervloek ik te pas en te onpas!

Vaak staan we lijnrecht tegenover elkaar. Als ik wil praten over de doelstelling (of het einde) wil Ann het hebben over de eerste stap (of het begin). Bij een meningsverschil wil Ann het laten bezinken terwijl ik er direct op wil in gaan. Als ik niet wil plannen, wil Ann een todo lijstje maken. …

In aanloop naar onze voorstelling “Truth or Dare” belanden we in onze ultieme valkuil. We willen deze voorstelling zowel samen spelen als samen regisseren. In vorige producties was ik steeds de regisseur en Ann actrice. Ik had eindverantwoordelijkheid en beslissingsrecht.
Nu komen we er niet uit. We praten meer over de aanpak dan dat we actief repeteren.
We moeten een keuze maken. Democratie werkt niet bij ons, we gaan voor een dictatuur.
Sindsdien neemt Ann de regie op zich en staan we beiden in onze kracht.

Het laatste jaar proberen we zoveel mogelijk de rollen te verdelen. We zijn met te veel projecten bezig om nog alles te overleggen. Binnen Muzische Workshops volgt Ann de verkoop én planning op en ik regel de facturatie, boekhouding en feedback. Als we er niet uitkomen gaan we bij elkaar te rade.

In België gaan we nog een stap verder. Elke maandag ochtend om 10 uur houden we onze “Monday Morning Meeting”. We overlopen de agenda van de komende week en onze strategische todo lijst. Zo zorgen we dat de zaken niet stilvallen, dat de ticketverkoop van de voorstelling op gang komt, …. Kortom, we kiezen de prioriteiten van de komende week. Zo houden we focus en moeten we verantwoording bij elkaar afleggen.

Gelukkig beseffen we dat we ondanks een verschillende aanpak wel dezelfde richting uit willen. Dat een andere aanpak geen slechte aanpak is. Al is dat niet altijd makkelijk. We zijn ook geen gemakkelijke mensen! Twee sterke karakters die een duidelijke mening hebben.

Ik heb in mijn leven al veel ‘uitdagende’ collega’s gekend. Sommigen hadden wel een zelfde aanpak maar wilden een andere richting uit. Doodvermoeiend! Geef mij maar iemand die het anders aanpakt en dezelfde richting uit wilt.
Zo kan ik zelf nog iets leren!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Samenwerken met je vrouw?! Hoe doe je dat?.

Toen we 3 jaar terug ‘op reis’ vertrokken was het logisch om een blog te starten. Zo blijven we in contact met familie en vrienden.
Al gauw merken we dat onze verhalen gesmaakt worden. Zelfs als een artikel het slecht doet, wordt het meer dan 100 keer gelezen. Het gevoel van succes stimuleert ons om meer en beter te schrijven. We stellen ons als doel om geen typische reisverslagen te brengen. We vertellen over onze uitdagingen en ons wereldbeeld. Vooral India is een zeer vruchtbare bron van ‘materiaal’.

De laatste maanden zijn we vaker aan het werk dan op reis. We verblijven in landen die ver van uitdagend zijn. Tijd maken om te schrijven is een grote uitdaging. Als je in Italië of in Engeland over straat wandelt gebeurt er zelden iets echt onverwacht. Ik kan vertellen dat ik meer en meer obese kinderen in het straatbeeld zie, maar dat zien jullie zelf ook. Of dat er toch echt een probleem is met onze over-consumptie, maar daar doen we allemaal aan mee. Of ik kan (nog eens) schrijven over hoe uitdagend het is om onze logies te regelen. Ik vrees dat ik dan al schrijvend in slaap val.

Tijdens één van onze wandelingen komt de vraag naar boven. Moeten we er mee stoppen?
Terwijl we van het Engelse heuvellandschap genieten denken we hardop na. We overlopen waarom we zijn gestart met bloggen, wat we geleerd hebben, wat we uitdagend vonden, wat we leuk vinden en wat we bereikt hebben. Als we geen voldoening meer vinden moeten we stoppen! Of … van onderwerp veranderen? Maar wat dan?

Zowel Ann als ik zijn mensen die handelen. We durven keuzes te maken. Als een situatie niet goed voelt moet je iets veranderen. Daar staan we voor en dat is waar deze blog over zal gaan. Over de keuzes die we maken en hoe we tot die keuzes komen. Net als deze keuze, om het thema van deze blog te veranderen.
Ik ben benieuwd waar dat naartoe gaat. Hopelijk voelt het terug beter om te schrijven.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het einde van deze blog.

Na korte tussenstops in Pisa en Firenze arriveren Manu en ik in Arezzo voor een Physical Theatre Intensive Course. De Academia dell’Arte is 3 weken onze thuis. Bij het avondeten ontmoeten we onze medestudenten. Gillende Amerikaanse tieners die voor het eerst voet op Europese bodem zetten.

Italië is de bakermat van de Commedia dell’Arte en toch zijn we in een Amerikaans Instituut terecht gekomen. Hoe dat is kunnen gebeuren blijft een raadsel.

De eerste dagen lijken de verschillen vooral leeftijdsgebonden.
De gesprekken gaan razendsnel. De woorden die ik opvang zijn: youtube, spoiler, teaser, amazing, facebook, show, oh my god, movie, instagram en awesome.
Om de drie minuten gilt er iemand. Ze zijn bang van elk insect en hebben nog nooit een abrikoos, nectarine of kiwi gegeten. Regelmatig barsten ze in zingen uit. Ik ben in een musical beland en ik ken de nummers niet.

De kinders (zoals we ze stiekem noemen) hebben 3 favoriete avondactiviteiten.
In de stad “gelato” eten.
Zichzelf stomdronken zuipen. Volgens de Europese wetgeving zijn ze daar oud genoeg voor.
In de gemeenschappelijke ruimte hangen met een telefoon in de hand. De ene zegt “look at this movie on youtube”, de andere antwoordt “yes cool, but look at this”.

In de tweede week begint het ons te dagen dat de verschillen ook cultuurgebonden zijn.
Fysiek contact wordt gemeden, niet evident tijdens de lessen contactimprovisatie.
Met verbazing stellen ze vast dat ze zweten. Nog erger is het zweet van een ander op je lichaam.
“Safety” is de norm. We moeten ons veilig voelen tijdens de lessen, vooral binnen onze comfortzone blijven.

Theatre is Life. Life isn’t safe, get the fuck over it!

Het doet deugd dat we in de derde week nader tot elkaar groeien. De gesprekken worden rustiger en krijgen meer diepgang. Achter elke gillende tiener schuilt een intelligente en zoekende jongere. Als we op het einde van de week afscheid nemen, ga ik graag in op de uitnodigingen om ooit op bezoek te komen in de US.

Jammer genoeg is de oppervlakkigheid ook terug te vinden in de theater lessen.
We doen oefening na oefening zonder verdieping. Staan nooit langer dan 2 minuten ergens bij stil. Als ik toch eens de tijd neem voor een fysieke transformatie, duurt het te lang voor de docent. Hij gaat voordoen hoe het moet.
Interessante inhoud is niet van de kwestie. Alles moet snel, snel, snel en vooral ‘awesome’ zijn.

Theatre is Life. Life isn’t always awesome, get the fuck over it!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal USA meets Italy.

Ook contracten gaan we aan voor lange periode’s. Dat geeft meer voordeel. Verlengen gebeurt automatisch en stoppen kan enkel na herhaaldelijk aangetekend schrijven. Iedereen kent de voorbeelden.

Enkele jaren terug werd ik zelfstandige en trotse eigenaar van een vennootschap. Ik ben de eerste om toe te geven dat dit me veel voordeel opleverde. Nu kom ik tot het besef dat je zo’n keuze best voor het leven maakt. Een BVBA opdoeken levert zoveel kosten op dat de voordelen snel vervagen.

Alleen pop-up shops ontstaan voor bepaalde duur. Andere gevallen van tijdelijkheid worden van tafel geveegd als onzekerheid of mislukking.

Er valt me iets op sinds ik terug in België ben. Onderwerpen die op reis afwezig waren gaan hier regelmatig over de tong. Verhalen van mensen die niet kunnen breken met een relatie die al lang voorbij is. Of over uitbranden in een job waarvoor de passie al lang verdwenen is.

Het verbaast me hoeveel mensen niet weg wandelen van situaties die ongeluk brengen. Ik zie zo vele mensen kiezen voor de zekerheid van het ongeluk in plaats van een risico te nemen voor geluk.

Het is natuurlijk verleidelijk. De zekerheid van geld en extra vakantiedagen. De hoop dat je lief zal uitbloeien tot zijn of haar betere zelf. Ik heb zelf lang getwijfeld of ik mijn vet betaalde IT job opzij zou zetten.
Is niet alles per definitie tijdelijk? Ooit gaan we dood. Tot die tijd kies ik er voor om los te laten wat me niet gelukkig maakt. Om te aanvaarden dat ik constant verander. Om zeker te zijn van minder en zo meer te krijgen.

Wij zijn in België voor 3 maanden. Een plan met een begin en met een einde. Een periode van tijdelijkheid. Een doordachte keuze. Vanaf juli kan er iets nieuws ontstaan. Ooit zal ook ik kiezen voor zekerheid. Tot dan ga ik verder met de verheerlijking van de tijdelijkheid.

PS: Op 23 en 24 juni speelt FEST, ons theatergezelschap, de voorstelling Khandhas. Een voorstelling waarin loslaten en onthechting centraal staan.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal zekerheid vs tijdelijkheid.

Begin 2015 had ik het goede voornemen om mijn druk, druk, druk bestaan in België achter te laten. De eerste maanden van onze reis stonden volledig in het teken van toerisme. Werken?! Ik moet er niet aan denken. We bezoeken de ene magische plek na de andere. Om de 3-4 dagen pakken we onze rugzak. Al snel krijgen we het druk, druk, druk …

Na een halfjaar begint het weer te kriebelen. Ondernemen zit nu eenmaal in mijn bloed. Voorzichtig een workshop geven, vrijblijvend repeteren, enkele yogalessen organiseren en veel praten over nog meer ideeën.

Begin november valt de beslissing. We stoppen met reizen, we gaan locatie onafhankelijk leven. Een goede maand later stellen we vast dat er nog niet veel veranderd is. Onze ideeën zijn geweldig maar euro’s noch roepies stromen binnen. De balans helt te ver naar het reizen, werken verdient net wat meer aandacht.

Twee weken geleden ging ons locatie onafhankelijk leven officieel van start. Via een platform voor house sitters regel ik een superdeluxe paleis met snelle WIFI. De bezienswaardigheden in Maleisië moeten even wachten. Wij gaan aan de slag!
Wij rennen van repetitie naar dossieraanvraag, creëren een nieuwe website, terwijl we de oude updaten en worstelen ons door een berg informatie. Enthousiasme is mijn stiekeme vijand. Al snel verzuip ik weer in het werk in plaats van lekker te drijven in ons privé zwembad.

De combinatie werk-reizen, of is het werk-leven, is een wankel evenwicht. Gelukkig zijn Manu en ik ons bewust van de tekens. Als hij laat weten dat het eten klaar is en ik wil snel even tien kleine dingetjes af maken, dan moet ik onmiddellijk het scherm van de Macbook dicht klappen. Als ik hem vraag wat hij aan het doen is en hij antwoordt : “dit aan het opzoeken, dat aan het mailen, de website aan het aanpassen en muziek aan het downloaden, …”, dan beseft hij dat hij moet focussen.

Wanneer we ons beiden vereenzelvigen met onze Macbook is daar Tinky. Met luid gemiauw herinnert hij ons eraan dat we hier voor en door hem zijn. Hij is de reden dat we in dit geweldige huis kunnen wonen en werken. Hij heeft geen interesse in druk, druk, druk. Hij wil gewoon liefde en aandacht. Deze kleine kater weet wat belangrijk is.

Mijn voornemen voor 2016 is om weer aan het werk te gaan zonder mezelf te verliezen in druk, druk, druk. Ik wil genoeg energie hebben om iemand over zijn bol te aaien.

Gelukkig Nieuwjaar! Maak je vooral niet te druk!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Druk van goede voornemens.

Ik kom vele knalrode of lijkbleke wandelaars tegen, high van de pijnstillers gehuld in een wolk Reflex Spray. Ze moeten het hoge tempo van hun gids volgen. Anderen kiezen er voor om tijdens hun beperkte tijd in Nepal zoveel mogelijk bezienswaardigheden af te vinken. Een laatste categorie wil voor de sport de trekking zo snel mogelijk voltooien.

Manu en ik doen het rustig aan. “Slowly, slowly” is ons credo. We hebben geen deadline om de top te halen. We hebben onszelf alle tijd gegeven. Meer zelfs, we hebben de tijd uitgeschakeld.
Tijd is ruimte geworden. Het is fascinerend wat er dan allemaal mogelijk is…

Ruimte om te rusten, zelfs om het kwartier als de beklimming lastig is. 
Ruimte om een hele middag onze zware benen te ontspannen in de Hot Springs. 
Ruimte om te praten, veel te praten, dicht tegen elkaar tijdens de koude avonden.
Ruimte om aan de toekomst te denken, ideeën te laten ontstaan en plannen te maken.
Ruimte om nieuwe mensen te leren kennen, van wie we de volgende dag alweer afscheid nemen, ze gaan mij te snel.
Ruimte voor thee.
Ruimte voor meer thee.
Ruimte voor nog meer thee, bier is prijzig boven op de berg.
Ruimte voor lange lunches, met grote porties Dhal Bhat om onze energie op peil te houden.
Ruimte om elke keer opnieuw stil te staan bij een waterval.
Ruimte om foto’s te nemen, vele foto’s van eenzelfde berg, net anders belicht, net vanuit een andere hoek. 
Ruimte om te genieten van de zonsopkomst aan de voet van Annapurna, de tiende hoogste berg ter wereld.
Ruimte om te fantaseren over een volgende trektocht naar de allerhoogste berg ter wereld.

Mount Everest, we komen eraan maar wel slowly, slowly! 

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Stap voor stap naar Annapurna Base Camp.

Twee openstaande slagbomen later zitten we bij een vriendelijk uitziende emigratie ambtenaar. Hij laat ons exact 30 minuten wachten voor we een stempel in ons paspoort krijgen onder het mom van “checking online”. Ik ben echter zeker dat de enige computer in een straal van kilometers in mijn eigen rugzak zit. In die periode eist hij 100 roepies van een rijkeluisdochter om haar het land buiten te laten in haar privé taxi. Het geld glijdt makkelijk in zijn borstzakje.

Ik kijk naar de omkoping en geef geen krimp. Met ogen die wezenloos in het niets staren, alsof ik het niet zie. Zulke blik krijg ik in India dagelijks te zien. Dit land creëert op lange termijn Indiaers van iedereen. Ook van mij, weliswaar met dubbele gevoelens.

Voor vertrek had onze Rough Guide me gewaarschuwd. Eten doe je met je rechterhand, met de linker kuis je je billen schoon, de straten lopen vol met koeien en ‘ja’ of ‘neen’ knikken met je hoofd is heel verwarrend. Hieronder een lijst van 12 situaties die intussen normaal voor me zijn.

1. De universele multifunctionaliteit van krantenpapier
   Eten en boodschappen inpakken, de tafel kuisen, een aangedampte voorruit opdrogen, vliegen doodmeppen, schoenen die te groot zijn opvullen, … De lijst is eindeloos. Een nobele poging tot recyclage, al vliegt alles na gebruik steevast op de grond.
2. Voeten opheffen doe je niet
   Dit kan me mateloos irriteren. Ik zit aan het gangpad en naast me wil iemand langs. Die zal nooit de voeten over mijn knieën heffen om langs te kunnen. Hoe vol de bus gepakt zit en hoeveel moeite ik heb om mezelf opzij te draaien doet niet terzake. Zelfs een kleine rugzak in het gangpad moet verplaatst worden of mensen blijven wachten.
3. Vuil wordt verplaatst
   Hele dagen door zien we mensen borstelen op straat. Na verloop van tijd krijg ik door dat het vuil nooit wordt weggehaald. Op het perron vliegt het tussen de sporen, voor het huis naar de kant van de buurman, van de tafel in het restaurant naar de grond, later naar buiten en uiteindelijk weer naar de kant van de buurman, …. Een nutteloze cirkel van verplaatsingen.
4. Rijden doe je in rechte lijnen en met korte bochten
   We staan op de hoek van een straat aan de kant van de weg. Een auto komt uit de straat naast ons en moet voorbij. De hele straat is vrij, toch maakt hij de kortst mogelijke bocht en toetert hij omdat we in zijn weg staan. Na mijn tirade vol onbegrip en frustratie krijg ik niet meer dan de gekende wezenloze blik en een paar extra duwen op zijn toeter. Uiteindelijk ga ik voor het gemak opzij.
5. Koken met liefde voor je vak
   Een straatventer die al heel zijn leven op dezelfde plek hetzelfde hapje fabriceert, zal het eten op dezelfde zorgvuldige manier blijven kruiden en steeds even enthousiast vragen “Tasty?”. Op straat hebben we de lekkerste hapjes gegeten die we in dit land konden vinden.
6. Elk gesprek begint met “Where are you from?”
   Jammer genoeg eindigen vele gesprekken met diezelfde zin. In onze eerste weken reageerde ik steevast enthousiast, in de hoop om fijne mensen te leren kennen. Op het einde merkte ik dat ik dit soort ‘nutteloze’ gesprekken uit de weg ging. Je mist de kans op het enkele pareltje maar het vermijdt veel frustratie. Een gewoonte die ik in Nepal terug wil afleren.
7. Als de bus of trein toekomt moet je druk doen
   Ook al staan we maar met enkele personen te wachten op een lege trein, dan nog worden we onder de voet gelopen bij het opstappen. Gedrag dat we al snel zijn gaan overnemen. Ik neem de grote backpacks en Ann mag met de kleine handig overal tussen glippen om de beste plaatsen te scoren. Niet om fier op te zijn maar ik vind het moeilijk om mezelf te laten wegduwen.
8. De nationale sport is wisselgeld verzamelen
   Telkens ik niet met gepaste munt betaal krijg ik standaard de repliek “No change?”. Als ik een greintje twijfel vertoon moet ik met mijn wisselgeld op de proppen komen. Als ik het spel juist speel zal de eigenaar in alle loomte in zijn geldschuif duiken op zoek naar wat briefjes. Op een betere dag krijg ik ze zover om mijn grote coupures te wisselen bij een werknemer of collega winkelier.
9. Mannen lopen hand in hand, knuffelen en zitten bij elkaar op schoot
   Je ziet jongetjes van 7 hand in hand lopen over straat. De mooiste momenten zijn mannen van wel 97 jaar die heel hun leven samen delen en nog steeds als beste vrienden hun affectie tonen. Vrouwen hebben waarschijnlijk ook gebruiken maar die ken ik niet. Ze zijn uitgesproken afwezig in het straatbeeld en al zeker in dhaba’s, de lokale eetgelegenheden. Ik twijfel nog steeds of vrouwen in India wel eten.
10. Geheimen bestaan niet
    Op een dag was ik haastig op zoek naar een wc voor Ann die misselijk was. Plots ontstaat er een clubje rond me dat wil weten wat er aan de hand is. Dat ik geen tijd heb voor een rustig babbeltje kunnen ze niet begrijpen. Eerst moet ik de status van Ann’s darmen efficiënt samenvatten en dan pas kan ik maken dat ik weg ben.
11. Snoep is geld waard
    Als de winkelier geen wisselgeld heeft krijg je soms een reepje chocolade ipv 5 roepie en een snoepje ipv 1 roepie. De blik op het gezicht van de verkoper was heerlijk toen ik even later mijn tweede tas koffie kwam afrekenen met mijn stukje chocolade.
12. Persoonlijke ruimte bestaat niet
    Op een bankje, in de bus of bij het aanschuiven, constant voel je andere lichamen tegen je oprijden. Als ik op de bus onze iPad bovenhaal om te schrijven voel ik dadelijk een hoofd tegen mijn wang om mee te kunnen lezen. Ook hier werkt het beter om mijn energie te focussen op aanvaarding. Elke poging om ze uit mijn ‘zone’ te krijgen levert een blik vol onbegrip op, … en frustratie aan mijn kant.

Het heeft lang geduurd voor we Indiaers vonden waarmee we oprechte en fijne gesprekken hadden en die contacten zijn beperkt gebleven. Er is een generatie twintigers en dertigers die op zoek is, die graag wil begrijpen hoe de rest van de wereld in elkaar zit. Diezelfde generatie probeert zichzelf te bevrijden van ‘wat moet en hoort’ voor de familie en de cultuur, zonder die teveel te schofferen. Ik vind het zelf ook moeilijk om ‘andere’ keuzes te maken zonder mijn omgeving het gevoel te geven dat ik hen afwijs.

India heeft me veel geboden. Door de uitdagingen van het land, door de warme ontmoetingen met andere reizigers, door de heerlijke tijd met Ann, … Intussen ben ik blij om verder te gaan naar Nepal, een land dat nu al warmhartiger aanvoelt dan India.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal 12 keer normaal in India.

1 april, 11u
Gaan we per tuk-tuk of per bus naar de luchthaven? De ene kost ons een paar tientjes, de andere een paar honderd roepies. De ene zet ons af voor de deur, de andere vraagt een extra wandeling van anderhalve kilometer.
“Eens kijken of we een goede prijs voor de tuk-tuk kunnen regelen, het wordt nog een lange reis.”
Als we één stap op straat zetten gebeurt het weer vanzelf:

“Hey, you need tuk-tuk? Where you going?”
“To the airport with the bus.”
“Come, come, cheap price!”
“How much?”
“Only 700.”
“I give you 500.”
“No, no, 700 cheap price.”
“No 500!”
“Ok, ok, step in, … I do it for 600”
“500!!!”
“600 last price”
“Ok then we go!”
We draaien ons in koor om en beginnen te wandelen.
“Ok step in.”

De man was al van 7 uur vanochtend aan het wachten op zijn eerste klant.

1 april, 11u30
Aan de rij bij de vertrekhal lijkt geen einde te komen. ‘Rij’ is veel gezegd. Te pas en te onpas ontstaan er ‘hoopjes’. Sri Lankezen houden van hoopjes, dan kan je makkelijker voorbij steken.
Thuis kon ik me vaak stilzwijgend aan zulke situaties ergeren. Je staat in een rij aan de kassa, in Walibi, voor een bankautomaat, …. en plots wordt de rij ‘onduidelijk’. Je weet wat er gebeurt maar zolang iemand je niet ‘echt’ voorbijsteekt is het moeilijk om er iets van te zeggen. Het stemmetje binnenin begint te razen. “Zou ik iets zeggen? Of niet? Kan die nu niet gewoon achter mij blijven staan! Die is nu toch echt wel  …”
Mijn filters vallen weg en ik zeg makkelijker wat ik denk. Er wordt terug een rij gevormd en iedereen blijft braaf achter ons… Tot een paar minuten later een nieuwe Sri Lankees is opgerukt en plots weer naast mij opduikt, …

1 april, 12u30
Op zoek naar een maaltijd op de luchthaven. We hebben ‘veel’ roepies over waar we vanaf moeten. De meeste zaken aanvaarden echter geen lokaal geld meer voorbij de douane en de prijzen staan in dollar aangegeven. Onze ‘veel’ roepies zijn amper 1 warme maaltijd waard. Damn!

1 april, 13u50
Take Off

1 april, 15u15
De immigratiebeambte vraagt me wanneer we weer uit India vertrekken. Ik sta met mijn mond vol tanden. We hebben helemaal nog geen vertrekdatum en mijn gevoel van tijd ben ik nagenoeg kwijt. Vraag me welke dag van de week het is en ik moet op mijn gsm kijken. Nu gaat het om maanden en ik kan op niets komen. En ik weet dat ze niet houden van vage verhalen. “Euhm, euhm, two days before te end of our visa”. Gelukkig slikt hij mijn antwoord en haalt hij zijn grote stempel boven. We’re back in India.

1 april, 15u25
Vanaf hier kennen we onze weg, we kwamen al twee maal eerder langs Madurai. Ik krijg een tuk-tuk rijder zo ver om ons te tonen waar de bushalte is, een overwinning van vriendelijkheid op winstbejag.
Terwijl we een eerste chai drinken zie ik de bus een eind verderop rijden. “Zakken pakken en lopen!”
Arm vrouwtje van me, het is voor haar nog minder evident om met dat gewicht een spurtje te trekken dan voor mij.

1 april, 15u30
Aan de babbel met de buschauffeur en de ticketverkoper. De bus vertrekt pas binnen een kwartier. Dit is de standplaats en net stonden we op de halte … We bieden hen een Sri Lankese Lemon Puff aan.

1 april, 16u
Op de bus richting Madurai glijdt een film van bekende beelden voorbij. Mensen liggen langs de straatkant in lompen. Afval, overal waar je kan kijken afval. Geuren die door je neus heenrijden als de kruising van een TGV met een vuilniswagen en toch betrekkelijk vertrouwd ruiken. We zijn terug op de grootste vuilnisbelt van de wereld en ik wil op geen enkele andere plek zijn.
Alle beelden, geuren en geluiden zijn zo anders dan in Sri Lanka. Beide landen hebben wat mij betreft niets, maar dan ook niets met elkaar te maken, behalve hun nabijheid.
Het maakt dat ik met een hernieuwde blik rondkijk. Ik ben weer gevoelig voor wat ik zie. De armoede maakt me triest, ik wil met een vuilniszak rondlopen om heel deze wereld op te kuisen, ik wil de mensen uitleggen dat ze niet moeten roepen en toeteren om gehoord te worden, … Ik besef dat er binnen een paar uur weer noodzakelijke filters zullen opkomen. Noodzakelijk ja, een mens kan dit op lange termijn niet aan zonder filters. En toch is het ook heerlijk om te voelen hoe ik hier terug door geraakt word.
Een eeuwig tweestrijd. Tot waar laat ik me raken? Vanaf waar maak ik me hard en neem ik afstand? Ik heb er geen pasklaar antwoord op.

1 april, 17u
Ik vergat een maand terug een broek en hemd bij Mital. De spullen liggen klaar aan de receptie van het hotel van haar ouders. Cool! Eén broek minder maakt in dit geval echt een groot verschil!
Nu naar het dakterras en wachten op Mital. ‘Rond’ 19u30 komt ze naar hier om samen iets te eten.

1 april, 20u45
Mital komt toe, nu zijn we volledig. Er werden nog CSers uitgenodigd, we zijn met een clubje van 7. Ook een Belgische meid die alles thuis achterliet en nu op zoek is naar een plek in India om een guesthouse te starten.

1 april, 23u50
Onze nachttrein vertrekt redelijk op tijd. We hebben twee Upper Berths in Sleeper Class. Ik hoop dat iedereen snel stil wordt zodat we dadelijk kunnen slapen. Op de trein slaap je toch altijd minder vast. Mijn Eastpak met de waardevolle spulletjes trek ik op mijn buik en ik draai me alvast op mijn zij.

2 april, +/- 1u
Een paar meter verder worden nummers heen en weer geroepen en het licht gaat aan. Er liggen er weer een paar niet op hun plaats …

2 april, 7u
Ik moet plassen. Onderweg naar de wc grijp ik de steunen langs de deur en hang mijn lijf uit de trein. Met slaperige ogen zie ik een landschap zoals ik het nooit eerder zag, zanderig goud-bruin met best veel groene vegetatie en in de verte wat bergen. In heel het plaatje geen mens te bespeuren. Ik kijk naar links en zie wagons zover mijn oog reikt. Rechts hetzelfde verhaal.

2 april, 7u02
Die geur, …. De geur van een Indian Railways Sleeper Class hurktoilet. Als je me binnen 20 jaar een staal van dit odeur laat ruiken weet ik gegarandeerd nog steeds waar het vandaan komt. Niet noodzakelijk ondraaglijk, wel absoluut uniek.

2 april, 8u20
We moeten in de buurt van Bangalore-East Station zijn. Het is geen officiële halte, maar aangezien onze trein toch te pas en te onpas stopt maken we ons klaar om de sprong te wagen. Backpack op de rug en Eastpack op de buik. Ik hang mezelf weer half uit de trein om te kijken waar we zijn. Nog wat trager, … nog een beetje, … enne ja! Dit bespaart ons een extra rit vanuit het centrum van de stad.

2 april, 8u45
We bellen aan bij Samar. Omdat we twee nachten na elkaar met de trein reizen vroegen we een CSer of we bij hem een douche mogen nemen. We werden gewaarschuwd dat er veel vrienden en familie zou rondlopen, verder was het in orde.
Een hele dag heerst er in het appartement een gezellig komen en gaan. Ik heb echt waar geen idee hoeveel mensen ik gezien heb. We krijgen zowel ontbijt als een rijkelijke lunch voorgeschoteld en genieten van de welverdiende douche.
Het grootste deel van de tijd praten we met Vimal. In één gesprek passeren zowel religie, uitgaan, politiek, ethisch zakendoen, de Indiase entertainment scène, opvoeding, trouwen, … de revue. Ik vind het heerlijk, gesprekken waar je iets uit meeneemt, en waarvan je weet dat de ander dat ook doet.
Laat na de middag verdwijnen we weer, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

2 april, 20u30
Onderweg naar het station komen we in een shopping centrum terecht. Geloof het of niet, maar ze hebben er een Spar. We kopen alle ingrediënten voor ons all time winner ontbijt.
Bij de uitgang een tiental kassa’s naast elkaar, net zo ontworpen zoals thuis. Alleen hebben de mensen geen benul wat ze ermee moeten … Het pedaal van de rolband werd waarschijnlijk nooit aangesloten, de producten worden één voor één uit het karretje aan de kassier aangeboden, de plastieken tasjes liggen op de rolband ipv er voorbij, na elke scan worden zowel de prijs als de barcode nauwgezet nagekeken en als ik zelf mijn producten in een plastic tasje wil steken is de kassier al helemaal in de war … Ik had niet noodzakelijk haast, maar als iets dat 4 minuten hoort te duren er plots meer dan 15 in beslag gaat nemen vind ik het toch heel moeilijk om rustig te blijven.

2 april, 23u30
Met goed en wel een uur vertraging komt onze trein het station binnengereden. De vloer van de coupé ziet eruit alsof een hele kudde apen zich in de afdeling nootjes van een supermarkt heeft uitgeleefd. Gelukkig komt er nog iemand rond om wat te vegen.
Het duurt nog zeker een half uur voor de trein vertrekt. Ik leg me neer en val als een blok in slaap.

3 april, 8u
Ik heb voor het eerst het gevoel dat ik goed geslapen heb op een trein, fijn.

3 april, 10u
Onze wagon is bijna leeggelopen. Tijdens de volgende halte stoppen we 5 minuten en plan ik een wandelingetje te gaan doen op het perron.

3 april, 10u05
We rijden het station binnen. Op het perron staan, … mensen. Een zee van mensen. Terwijl we verder het station binnenrijden begint de zee meer op een oceaan te lijken. Elke trein heeft een paar wagons voor de ongereserveerde klasse en ik besef dat deze toevloed daar niet in past.
Deze mensen kennen hun treinen beter dan wij, ze weten perfect dat deze wagons intussen zo goed als leeg zijn. Morgen is er een religieus festival in Hampi en niets of niemand zal hen tegenhouden daar heen te gaan.
Onze wagon stroomt vol met zoekende, trekkende, duwende families. Allen op zoek naar zitplaatsen. Op een paar minuten tijd is de rustige wagon omgetoverd tot een rumoerig krioelen en zit ik op een bank met 5 volwassenen en een kind waar er eigenlijk 3 thuis horen. In het gangpad staan zij die onderaan bengelen als de wet van de sterkste opduikt. Ze zullen de reis staand afleggen.
Ik heb me wel vaker in de drukte begeven, maar nooit zo onverwacht, zo ongecontroleerd. Het ene moment geniet je van je rust en ben je aan het schrijven, twee minuten later voel je je belemmert en boos worden omdat er een nieuwschierig kind met haar neus 20 centimeter boven je iPad hangt. Ik besef dat ze mijn gevoelens niet verdient. Met haar interesse is niets mis, ik ben het die me gepakt voelt.
Ik wil mijn recht op mijn persoonlijke vierkante meter inroepen, omdat ik wel betaalde voor de gereserveerde plaats en zij niet. Een gevoel waar ik niet noodzakelijk trots op ben.
Het werden nog een uitdagende paar uren.

3 april, 14u
Gelukkig rijdt er een bus van het treinstation in Hospet naar de Central Bus Stand. Als we daar toekomen vinden we dadelijk onze bus naar Hampi. Nog een half uur te gaan.

3 april, 15u
We willen overnachten aan de overkant van de rivier. Tussen beide oevers vaart een minuscuul bootje, waar wonderbaarlijk genoeg een 30tal mensen en twee scooters in passen. “Niet nadenken, gewoon instappen!”

3 april, 16u
Recent hebben we een nieuwe tactiek bedacht. Één van ons zet zich gezellig op een terras met een fris drankje en let op de bagage. Ondertussen kiest de ander een leuke guesthouse zonder de letterlijke druk van bagage op de schouders. Het bespaart energie en creëert extra onderhandelingsruimte.

3 april, 21u
Na een welverdiende maaltijd lig ik afgemat op bed nog wat te schrijven, 60 uur na vertrek. Het landschap van Hampi lijkt de inspiratiebron voor zowel Super Mario als Tomb Raider: overal opeengestapelde rotsblokken, afgewisseld met bananenplantages en eeuwenoude tempels en ruïnes. Ik vind het prachtig!

Het heeft best veel energie gekost om hier te geraken. Aan de andere kant krijg ik met deze locatie en alle ervaringen onderweg veel in de plaats. Zo blijft de balans in evenwicht.
Er zijn dagen waarop ik zoek naar rust en er zijn dagen waarop ik mijn nieuwe motto inroep: “Soms kan het gene kwaad om u eens moe te maken”. Zeker niet als je iets echt graag wilt.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal 60 uur ‘On The Road’.