We hebben ons heerlijk genesteld in Samaipata. We hebben een gezellige kamer in een relaxte guesthouse.
Samaipata biedt zowel toeristenrestaurants als een locale mercado waar we kunnen smullen voor 1,5 euro. Er lopen hier slechts een handjevol toeristen rond en de omgeving is adembenemend.
Ik zou hier nog weken kunnen blijven. Alleen moeten we dringend een keuze maken: ofwel het land verlaten ofwel naar Santa Cruz om ons visum te verlengen.
We besluiten Bolivië achter ons te laten en richting Paraguay te trekken.

Na wat opzoekwerk blijkt Paraguay geen toeristische bestemming te zijn. Voor ons een goede reden om er zeker heen te willen. Alleen brengt dat problemen met zich mee.
De bus van Bolivia naar Paraguay stopt niet aan de grensovergang. Bolivianen hebben geen visum nodig en de buschauffeurs zijn amper voorzien op toeristen. We lezen rampzalige verhalen van andere reizigers, die zonder visum en dus illegaal in Paraguay arriveren. Anderen ‘dwingen’ de buschauffeur om te stoppen aan de grens. De chauffeur stopt, maar zodra je bent afgestapt rijdt hij weer door. Al dan niet met je bagage nog op de bus.
Ik voel hoe deze verhalen aan mij knagen. Ik krijg irreële angstvisioenen. Ik heb geen zin om een nacht in niemandsland door te brengen en zonder bagage te wachten op de volgende bus. Ik krijg ontzettend veel zin om alsnog mijn visum in Bolivia te verlengen en lekker comfortabel in Samaipata te blijven.

Deze gevoelens verrassen mij. Ik reis nu al zo lang. Eigenlijk weet ik dat ik amper geloof moet hechten aan zulke verhalen. Ik zou moeten weten dat alles altijd goed komt! En toch …
Ik contempleer tijdens mijn dagelijkse ochtendmeditatie over de gevoelens die zich aan mij opdringen en uiteindelijk lukt het om alles een plaatsje te geven.

Ik laat mij niet tegenhouden door een paar ‘horror’ verhalen!
We gaan richting busstation om een ticket naar Paraguay te kopen. We worden direct omsingeld door vele verkopers.
“Only 70 US dollar!”
Dit bedrag is dubbel zo hoog als de kostprijs die we op internet terugvonden. We verlossen ons van de opdringerige verkopers en gaan zitten om te bekomen en om de feiten te overlopen.

Feit: Alle verkopers vragen hetzelfde bedrag.
Feit: Het is zondag en een paar verkooppunten zijn gesloten.
Feit: Vele verhalen op internet vertellen over een goedkopere prijs, maar een officiële website vinden we niet.

We overleggen druk wat we moeten doen. Terwijl Manu wat opzoekt, kijk ik rond. Ik zie overal de bestemming “Yacuiba” aangeven staan. Ondanks 4 weken reizen in Bolivië, heb ik nog nooit van Yacuiba gehoord. Langs mijn neus weg, zeg ik: “Yacuiba, waar zou dat liggen?” Nieuwsgierig als Manu is, zoekt hij het direct op. Yacuiba ligt in het zuiden van Bolivië aan een grensovergang met Argentinië.

In de seconde die volgt voelen we beiden wat de toekomst gaat brengen. Toch hebben we meer info nodig. We gaan op zoek naar de kostprijs van onze nieuwe bestemming. Slechts 70 Bolivianos (10 US$) naar Yacuiba! Tegenover 70 US$  naar Paraguay.
We gaan terug richting hotel zonder ticket. We willen geen overhaaste beslissing nemen. We gebruiken de rest van de dag om onszelf in te lezen over de grensovergang naar Argentinië en over het land in het algemeen.
Mijn hoofd duizelt van alle nieuwe informatie. Wil ik richting Argentinië om alsnog aan het ‘moeilijke’ Paraguay te ontsnappen? Ik krijg er geen zicht meer op. Paraguay? Argentinië? Alsnog in Bolivië blijven? De hele wereld ligt aan mijn voeten en toch lijkt kiezen in dit geval verliezen. Het is onmogelijk om een ‘foute’ beslissing te nemen en toch ben ik uitgerekend daar bang voor!

Twee dagen later zijn we zonder enig probleem in Argentinië toegekomen en hebben we alweer een heerlijke wandeling gemaakt in Parque Nacional Calilegua!

“Reizen” blijft mijn constante leermeester. Telkens opnieuw word ik uitgedaagd. Wat is een irrationele angst? Wat is reële angst en wat is gezond verstand? Hoe herken je het verschil? Wanneer volg je je buikgevoel?
Ondertussen voel ik me heerlijk in Argentinië. Ik ben benieuwd wat er nog meer op ons pad komt. Ik wil zeker ook nog naar Paraguay! Alleen al omdat er ooit een einde komt aan ons visum in Argentinië.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kiezen is verliezen.

Iphone, Iphone, Tas, Lepel, Senseo, Koffiepad, Ipad, Bord, Mes, Brood, Boter, Kaas, Nutella,…

We zijn een week in België en gaan mijn geliefde Antwerpen herontdekken. We arriveren met de trein. Halverwege de Keyserlei kom ik bruusk tot stilstand. Manu kijkt me vragend aan.
We waren aan het snelwandelen, net niet aan het joggen. Als schapen volgen we het hoge tempo van de meute. Allemaal net op tijd of net te laat, terwijl wij alle tijd hebben.
Net terug op Belgische bodem en we laten ons meesleuren in de race die we leven noemen.

Breath by Breath, Be Aware, Practice Yoga Everywhere.

In Azië is yoga met de dag belangrijker voor mij geworden. Ik vind er rust, balans, focus, vertrouwen, …
Ik plaats een oproep op Facebook. “Is er iemand in België op zoek naar een yogadocent?” Vrij snel krijg ik reacties.
Ik vond het heerlijk om yoga te geven in Prana Yoga Studio en in Flow. Ik ben heel dankbaar voor hun vertrouwen. Ik wil nog dieper in yoga duiken, mijn kennis en ervaring verbreden. De volgende cursus in India is alweer geboekt!

Ik heb dorst. Ik heb altijd dorst.

Dit is het eerste artikel dat ik in 3 maanden schrijf. In België kom ik er niet aan toe. Ik ben te dorstig naar vele verschillende dingen. Ik wil mijn dagelijkse yoga practice in ere houden, ik wil yogales geven. Ik wil een theatervoorstelling maken. Ik doe de promo voor deze voorstelling. Ik geef workshops. Ik wil mijn favoriete plekjes in Antwerpen bezoeken. Ik wil vrienden en familie zien. Ik wil schrijven. Ik wil … Gelukkig heb ik ervaren dat uitstel geen afstel is. Alles komt op zijn juiste tijd. Veel willen hoeft geen probleem te zijn, zolang ik maar niet alles tegelijkertijd wil.

Ik heb 3 vrienden, nee 2. Ik heb kennissen, 683.

Op reis leg je makkelijk contacten, ben je in een mum van tijd vrienden voor het leven. Waarom is dat zo moeilijk in België?
Ik heb geleerd om op kleine momenten te enten. Naar aanleiding van een post op Facebook leer ik iemand nieuw kennen. Een collega wordt een vriendin door iets te gaan drinken. Op de uitnodiging voor een dineetje van een ex-leerling ga ik gretig in. Kennissen worden vrienden.
De weken in België zitten vol met sociale afspraken. Ik heb zulke fijne momenten. Ik voel mij gezegend. De keerzijde is de hoeveelheid informatie die ik soms moeilijk verwerkt krijg. Vele vrienden, vele verhalen. Op tijd mijn batterijen opladen blijft de uitdaging.

Breath by Breath, Release the Fear, Only then Salvation’s near.

In KHANDHAS is er een scene waar ik willekeurige passages uit boeken voorlees. Eén passage uit ‘De Celestijnse Belofte’ grijpt me naar de keel. Verbaasd lees ik met luide stem over de Collectieve Angst. We worden bang gemaakt (lees: we maken onszelf bang) voor de crisis, terrorisme, voor vluchtelingen, voor anderen, voor onzekerheid …
In België krijg ik regelmatig goede raad: “Dat het tijd wordt dat ik ga werken voor mijn pensioen.” “Dat ik snel een huis moet kopen, want huren is geld wegsmijten.” “Dat ik beter in België blijf, want in het buitenland is het gevaarlijk.”
Terwijl ik deze raad met een geduldige glimlach verdraag, zie ik mensen wegzakken in een burn-out. Ze werken te hard voor hun huis en hun pensioen. Ze hebben angst om te falen, angst om hun partner te verlaten, … Ze hebben dromen, maar durven niet te springen.
De dag dat wij beslissen om deze zomer te gaan housesitten in Turkije, ontploft de boel in Istanbul. Ik laat de huiseigenaars weten dat ze zich geen zorgen moeten maken.
“We choose not to live in fear, we come to Turkey.”

Your life is falling away. Death is at hand.

Vinnie, de kat van mijn mama is overleden. Ik ben blij dat hij heeft ‘gewacht’ tot ik weer in België was. Ik heb nog 4 dagen op hem gepast toen mijn mama een lang weekend naar de zee ging.
Leven en dood gaan hand in hand. Als ik nu sterf, dan sterf ik gelukkig. Ik doe wat ik wil, ik heb wat ik wil, ik heb lief wie ik wil, ik leef mijn dromen, ik vier het leven.

KHANDHAS is een voorstelling over loslaten.
Ik heb veel ervaren tijdens mijn periode in België, nu laat ik België weer los. Tijd om verder te reizen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Veel te doen in België.

Ook contracten gaan we aan voor lange periode’s. Dat geeft meer voordeel. Verlengen gebeurt automatisch en stoppen kan enkel na herhaaldelijk aangetekend schrijven. Iedereen kent de voorbeelden.

Enkele jaren terug werd ik zelfstandige en trotse eigenaar van een vennootschap. Ik ben de eerste om toe te geven dat dit me veel voordeel opleverde. Nu kom ik tot het besef dat je zo’n keuze best voor het leven maakt. Een BVBA opdoeken levert zoveel kosten op dat de voordelen snel vervagen.

Alleen pop-up shops ontstaan voor bepaalde duur. Andere gevallen van tijdelijkheid worden van tafel geveegd als onzekerheid of mislukking.

Er valt me iets op sinds ik terug in België ben. Onderwerpen die op reis afwezig waren gaan hier regelmatig over de tong. Verhalen van mensen die niet kunnen breken met een relatie die al lang voorbij is. Of over uitbranden in een job waarvoor de passie al lang verdwenen is.

Het verbaast me hoeveel mensen niet weg wandelen van situaties die ongeluk brengen. Ik zie zo vele mensen kiezen voor de zekerheid van het ongeluk in plaats van een risico te nemen voor geluk.

Het is natuurlijk verleidelijk. De zekerheid van geld en extra vakantiedagen. De hoop dat je lief zal uitbloeien tot zijn of haar betere zelf. Ik heb zelf lang getwijfeld of ik mijn vet betaalde IT job opzij zou zetten.
Is niet alles per definitie tijdelijk? Ooit gaan we dood. Tot die tijd kies ik er voor om los te laten wat me niet gelukkig maakt. Om te aanvaarden dat ik constant verander. Om zeker te zijn van minder en zo meer te krijgen.

Wij zijn in België voor 3 maanden. Een plan met een begin en met een einde. Een periode van tijdelijkheid. Een doordachte keuze. Vanaf juli kan er iets nieuws ontstaan. Ooit zal ook ik kiezen voor zekerheid. Tot dan ga ik verder met de verheerlijking van de tijdelijkheid.

PS: Op 23 en 24 juni speelt FEST, ons theatergezelschap, de voorstelling Khandhas. Een voorstelling waarin loslaten en onthechting centraal staan.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal zekerheid vs tijdelijkheid.

Tenminste, het voelt zoals thuis. Een paar dagen geleden zijn we in Maleisië geland. Het is gek, maar pas sinds we hier zijn besef ik hoever ik het laatste jaar buiten mijn comfortzone heb geleefd. Blijkbaar heb ik heel vaak op de toppen van mijn tenen gelopen. Ik ben vele uitdagingen aangegaan met wisselend succes. Echt alles was anders dan thuis.
In Maleisië krijg ik weer ademruimte. Alles voelt bekend en gaat een pak makkelijker dan in de vorige landen:

1. Het openbaar vervoer
   In de luchthaven brengen wegwijzers ons snel bij de exprestrein richting Kualu Lumpur. We hoeven niet te zoeken, niets te vragen, geen taxichauffeurs te ontwijken en worden niet van het kastje naar de muur gestuurd. We swipen onze creditcard door de automaat en betalen dezelfde prijs als iedereen.
2. De airconditioning
   In India heb ik ondanks dekentjes en mutsen vaak kou geleden op de nachttrein. In Nepal hing ik uit het raam snakkend naar zuurstof tussen de bezwete passagiers. In Maleisië heeft elke bus en metro airco, alsook de shoppingcentra, guesthouses en couchsurfers bij wie we te gast zijn.
3. De grandeur
   Alles is hier groots. De huizen, de straten, de winkels, kerstbomen en foodcourts,… Ik geniet vooral van de royale en comfortabele zitplaatsen op de bus en trein, hoewel ik het al gewend was dat Manu op mijn schoot gepropt zat.
4. De beleefdheid
   Ik werd een jaar lang onder de voet gelopen telkens ik uit de bus stapte. Het is een aangename verrassing als de mensen netjes wachten met opstappen tot iedereen is afgestapt. Als een man ons uitzonderlijk de pas afsnijdt, kijkt hij achterom en prevelt oprecht: “Sorry, I’m so sorry”.
5. De mensen
   Als mensen mij aanspreken wacht ik afstandelijk af tot de aap uit de mouw komt. Maar niemand wilt mij iets verkopen,… Integendeel, na een gesprek met Kamal bij een eetkraam blijken onze hamburgers al betaald. Hij is verheugd dat toeristen komen eten in zijn niet zo toeristische wijk en trakteert graag.
6. De kleding
   Ik kan hier shortjes dragen zonder nagestaard te worden. Nu ben ik zelfs degene die vrouwen nagestaard met wel heel korte hotpants.
7. Het warme water
   Ondanks de hoge temperaturen geniet ik elke dag van een warme douche. Het warme water is altijd beschikbaar zodat Manu na mijn lange douchebeurt geen kou hoeft te lijden.
8. De vuilkar
   Er rijden hier vuilkarren. De straten zijn spic en span, er ligt minder vuil op straat dan in België.
9. De shoppingmalls
   Thuis had ik een hekel aan shoppen. Hier kijk ik mijn ogen uit in de vele megamalls die mij alles bieden wat ik een jaar heb gemist.
10. Het eten
    Maleisië kreeg van Lonely Planet in 2014 het label: “Best food destination in the world.” Mijn buik kan dit volmondig beamen.

Maleisië is een oosters paradijs gehuld in een Westers kleedje. Of is het een westerse oase met oosterse tinten? Ik heb het hier in elk geval naar mijn zin.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal We zijn weer thuis.

Binnen enkele dagen beginnen we aan een trektocht van 8 tot 12 dagen naar Annapurna Base Camp. Om de kosten te drukken doen we geen beroep op een ‘porter’, we dragen onze spullen zelf. Al weken spookt de inhoud van onze rugzakken door mijn hoofd. We willen het gewicht zo licht mogelijk houden, de essentie zoeken tussen het weinige dat we bijhebben .
Mijn grote oefening der onthechting zet zich dus verder, nu we moeten downsizen van twee backpacks van 15 kilo naar één van 8 kilo.

Enkele jaren geleden begon ik al met deze oefening:

Ik zie mezelf nog staan in mijn huisje in Helmond. Een huis dat ik met bloed, zweet en tranen heb verbouwd. Mijn auto staat buiten te wachten, afgeladen vol met mijn ‘essentie’. Ik kijk rond en vraag me af of ik dit duurzaam opgebouwde geluk kan loslaten. Heel bewust neem ik afscheid van alle mooie spulletjes die ik heb verzameld. De namaak vlinderstoelen, de zelf ontworpen boekenkast, de appelgroene Smeg, de mahoniehouten eettafel,… Ik sluit de deur en rijd in mijn voorlopige woonst richting Gentse Feesten.
Ik voel me geweldig. Ik heb al die rommel niet nodig. Ik voel me lichter, vrijer. (Toegegeven, de Smeg ben ik gaan ophalen. Die staat nu al een paar jaar in de garage van mijn mama tot ik een plek vind waar ze thuishoort.)

Later heb ik me opnieuw gesetteld in Antwerpen. Voor ik het goed en wel besefte, begon ik opnieuw spullen te verzamelen. Wikipedia zegt dat het in onze genen zit. De mens als jager-verzamelaar. We verzamelen voedsel om te eten, hout om te stoken en bladeren voor beschutting. Verzamelen om te overleven.
Wat met die 80 paar schoenen (ik overdrijf niet) die ik heb verzameld?! Ik heb slechts 1 paar voeten en in tegenstelling tot kleding is het echt niet mogelijk om meerdere modellen over elkaar aan te trekken.
Verzamelen om te overleven? Ik denk eerder dat sommige schoenen mijn levensduur aanzienlijk verkorten. Scenario’s als blijven steken in een tramspoor of dronken mijn pumps uitgooien en in glas stappen zijn mij niet vreemd.
Toen Manu en ik beslisten om te reizen, begon de volgende ronde der onthechting. Elk item dat ik bezit is door mijn handen gegaan. Ook mijn 80 paar schoenen. Bij elk paar was het wikken en wegen:

“Ik doe ze bijna nooit aan.”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Ze zitten ongemakkelijk.”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Heb ik ze echt nodig?”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Ga ik ze ooit nog dragen?”
“Misschien onder dat ene kleedje.”
“Dan moet ik eerst 3 kilo afvallen om in dat kleedje te passen.”
“Maar het is zo mooi!”
…

Vele paren zijn verkocht aan vrienden of op de rommelmarkt. Andere heb ik aan de Kringwinkel gegeven. Nog veel meer wachten op mij in de garage van mijn mama naast de Smeg…

Ik ben op reis vertrokken met 5 paar:

• 1 paar wandelbotinnen (onontbeerlijk)
• 1 paar wandelsandalen (broodnodig)
• 1 paar slippers (kapot en niet vervangen)
• 1 paar sneakers (overbodig, maar mijn enige mogelijkheid om eens af te wisselen)
• 1 paar watersloefjes (luxe, maar zo heerlijk als ik ga zwemmen in een rivier met rotsbodem)

Uiteraard ga ik de Annapurna beklimmen met mijn wandelbotinnen. Eén vraag rest in deze episode van onthechting. “Koop ik een nieuw paar slippers om ’s avonds mijn vermoeide voeten te luchten?”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Mijn grote oefening der onthechting.