• Ofwel betaal je met geld: biologische producten zijn altijd duurder dan goedkope varianten zoals Kruidvat producten.
• Ofwel betaal je met tijd: je kan heel makkelijk zelf biologische producten maken, maar daar kruipt wat tijd in.
• Ofwel betaal je met je gezondheid: goedkope chemische producten zullen op de lange termijn je gezondheid treffen.

Sinds deze podcast (en het aanschaffen van biologische producten) herken ik de waarheid van deze stelling in verschillende facetten van mijn leven.

We zijn nog maar enkele dagen in Argentinië en we moeten nog vat krijgen op de ‘regels’ van het land. Vooral voor accommodatie is het nog even zoeken hoeveel dat kost in dit land.
Op Airbnb zien we een geweldige deal voor onze volgende bestemming: San Salvador de Jujuy. Slechts 11 euro per nacht voor een privékamer met gedeelde badkamer, pal in het centrum. Alle andere kamers op Airbnb beginnen pas bij 20 euro.
Het nadeel is dat deze kamer nog geen recensies heeft. Normaal houden we daar veel rekening mee. Ik merk echter dat de kamer nog maar net op Airbnb staat. Ik veronderstel dat de prijs zo laag is om de eerste gasten te lokken. Op basis van de foto’s en de beschrijving boek ik vol vertrouwen voor 3 nachten. Ik ga ervan uit dat we in de watten worden gelegd, zodat wij een goede recensie schrijven en de gastheer in de toekomst zijn prijs kan verhogen.

We komen toe in het busstation van Jujuy, op 6 kilometer van het centrum. In plaats van een taxi, nemen we 2 lokale bussen naar het centrum. We betalen met 3 uur tijd in plaats van met 150 Pesos.

Wanneer we arriveren bij onze gastheer, val ik uitgeput op het kleine maar comfortabele bed. Pas wanneer ik een dik uur later bij mijn positieven kom, zie ik waar we zijn terechtgekomen. Een ranzig en degoutant ‘mannen’ huis!
Hier wonen 3 vrijgezelle mannen die zijn blijven hangen in hun studententijd. Naast de 3 mannen zijn er ook tal van ‘aanwezigen’. Dat blijken couchsurfers te zijn. Wij betalen voor hetgeen anderen gratis krijgen?!
De badkamer is degoutant! Haar, schimmel, stank, een opgestijfde onderbroek … En na 4 jaar reizen ben ik echt al wel wat gewoon.
Volgens de beschrijving op Airbnb is het ontbijt inbegrepen. Dat vertaalt zich tot het super vriendelijke “You can use anything you find in the kitchen and fridge”. De koelkast smijt ik direct na openen weer dicht. De schimmel komt er net niet uitgekropen. Na wat zoeken vinden we een gesloten zak cornflakes en melkpoeder, waar we ons tevreden mee stellen.
Ik besef dat ik hier zelf voor gekozen heb en probeer het beste van de situatie te maken. Ik kan het komische er wel van inzien. You get what you pay for!

Als echter blijkt dat ik ook met mijn gezondheid zal betalen, kan ik er niet meer mee lachen en kom ik in opstand.
De hele dag door wordt er luide muziek gespeeld. Dat blijkt trouwens standaard te zijn in Argentinië. Als de muziek ook na 12 uur ’s nachts doorgaat, vraag ik onze gastheer of het stiller kan. Hij zet de muziek stiller, maar niet af. Gelukkig heb ik op maat gemaakte oordoppen die het leed verzachten. Alleen houden de doppen niet al het kabaal tegen van de ‘aanwezigen’ die op alle mogelijke uren van de nacht thuiskomen, ruzie maken, vertrekken, telefoneren, een feestje bouwen, …

Na drie slapeloze nachten ben ik doodop en bloednerveus. Daarnaast ben ik ook ‘besmet’ door het schattige maar zieke kindje van onze gastheer. Daardoor lig ik nu al drie dagen met een zware hoest in bed lig. Gelukkig hebben we deze keer wel een fijne, hygiënische en vooral rustige plek gevonden via Airbnb.

Je betaalt altijd! Alleen betaal ik liever met geld of tijd dan met mijn gezondheid.

Krijg korting via deze link op je volgende reis met Airbnb!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Je betaalt altijd!.

De aanvraag van een visum voor Indonesië en een goedkope vlucht brengen ons terug naar Singapore. Ons plan was om na 2 dagen weg te zijn. Door een kleine misrekening worden dit 6 dagen.

Ik voel me verbaasd over mijn herinneringen aan Singapore. We worden weer hartelijk ontvangen bij onze Couchsurfing vriend Shiang. Op het hele eiland zijn zoveel parken, musea en andere attracties dat we ons makkelijk nog eens een maand kunnen entertainen. En het eten, …. is ronduit lekker! Varken en koe zijn in India niet te krijgen. In Singapore kunnen ze in alle vormen en smaken naar binnen gesmakt worden.

De laatste avond maken we een wandeling langs het Marina Bay Center en Gardens At The Bay. Bij beiden is een sound & light show te zien. Tijdens het vorige bezoek hadden we Marina Bay omgedoopt tot “Den Boot”. ’s Nachts verandert dit bootje in een drievoetige ruimtemonster waar langs alle kanten lasers en verlichting uitflitsen. Absoluut nutteloos, wel prachtig om te zien.

Koester positieve herinneringen en laat de negatieve los. Zo word ik weer positief verbaasd en kan ik kort zijn in mijn eindbesluit. Als je ooit een leuke citytrip zoekt, neem Singapore als een optie!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het drievoetige ruimtemonster.

Na drie weken yoga cursus verlaten we de ashram. Als andere yogi’s vragen wat onze volgende bestemming is, antwoorden we overtuigd “Darjeerling and Sikkim”.

19 oktober 2016 – 12u10 – Dharamkot

Tijdens de cursus was elk communicatiemiddel verboden. Ik open nieuwsgierig mijn computer.
Op Facebook vind ik een bericht van Joyce: “Willen jullie met kerst 3 weken op Tijger passen?”
Het vooruitzicht om in Maleisië op een lieve hond te passen in een huis met zwembad, spreekt ons wel aan. We wijzigen onze plannen.

19 oktober 2016 – 12u20 – Dharamkot

Ik scroll verder door mijn overvolle inbox. Een mail met als onderwerp “Yoga Teachers for Gili Trawangan” trekt mijn aandacht. “Willen jullie vanaf november 3 maanden yogales geven en de yoga studio en het restaurant managen?” We laten het voorstel ongeveer 3 tellen bezinken en laten weten dat we graag meer info krijgen.

21 oktober 2016 tem 24 oktober 2016 – Dharamkot

Er volgen mails en skypecalls met de eigenaars van de yogastudio maar een beslissing blijft uit.

Ik word een beetje ongeduldig. Het lijkt alsof we vastzitten in Dharamkot. Ik wil graag weten of we naar links of naar rechts gaan. We beslissen om de volgende avond een nachtbus naar Delhi te nemen. Waar we ook heen gaan: Darjeerling, Maleisië of Gili Trawangan, we moeten via Delhi.

25 oktober 2016 – 16u – Delhi

Het is beslist. We gaan naar Gili!
We moeten een visum en een vlucht voor Indonesië regelen. De eigenaars willen ons zo snel mogelijk op Gili T hebben.
Manu belt een paar keer naar de Indonesische ambassade in Delhi om te vragen wat de procedure is. Verder dan ‘call back later’ geraken we niet. Ook de website biedt geen duidelijkheid.
Diwali, een belangrijk feest in India, komt eraan. We zien het al voor ons dat we nog 2 weken vast zitten in Delhi omdat de ambassade gesloten is.

25 oktober 2016 – 21u30 – Delhi

Nieuw plan: We gaan naar Singapore! Daar kan je via een agentschap op 1 dag een visum regelen.
Manu boekt een betaalbare vlucht voor de volgende dag. Ik contacteer Shian Bang, onze couhsurfing host van vorige keer. Hij heeft al surfers, maar 2 nachten propt hij ons wel ergens bij.

27 oktober 2016 – 5u – Maleisië

Een betaalbare vlucht naar Singapore betekent om 5’s nachts in Kualu Lumpur landen. Een paar uur later een transfer naar Johor Bahru. Om na de middag met de bus in Singapore te arriveren.

27 oktober 2016 – 13u30 – Singapore

Aangekomen bij Shian, kruipen we doormoe in bed. Na ons dutje doen we wat opzoekingswerk. Het visum zelf regelen is veel goedkoper dan via een agentschap.

28 oktober 2016 – 9u30 – Indonesische ambassade Singapore

Op de Indonesische ambassade blijkt dat we een kleine misrekening maakten. Het visum zelf regelen duurt 2 werkdagen. Het is vrijdag, dus het weekend zit ertussen. Daarenboven vieren ze ook in Singapore Diwali. Ten vroegste dinsdag om 15u kunnen we ons visum ophalen.
Het geld dat we uitsparen door alles zelf te regelen, geven we uit aan peperdure accommodatie. Shian kan ons niet langer te slapen leggen.

29 oktober 2016 tem 1 november 2016

De volgende dagen herontdekken we Singapore en regelen alles voor onze reis naar Indonesië.

Op 10 dagen tijd gingen onze reisplannen alle richtingen uit.
Ik vind het best spannend, maar toch …”Go with the flow!”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Go with the Flow.

Hetzelfde scenario herhaalt zich bij Sacha. We wandelen binnen en buiten wanneer we willen. Als hij werkt, zijn we alleen in zijn appartement. In het weekend gaan we samen op uitstap naar Crab Island. Als we de sleutel terug geven, horen we ‘welcome anytime’.

Na slechts 1 gesprek vertrouwt Aly ons voldoende om haar hele hebben en houden, inclusief kat en hamster, achter te laten in onze handen.

In Singapore gaan we couchsurfen bij Shian. Shian reist op dit moment in Europa. Per mail verzekert hij ons dat we meer dan welkom zijn bij zijn ouders. We worden in gebrekkig engels maar met open armen ontvangen.

Telkens opnieuw ben ik stomverbaasd over het vertrouwen dat mensen in ons hebben. Sleutels worden zonder verpinken afgegeven. Alarmcodes met gemak vrijgegeven. Overal worden we aangemaand om ons thuis te voelen.

Toen ik nog in Antwerpen woonde, kwam het geen moment bij mij op om mensen te hosten. Volstrekt vreemden in mijn huis, ik moet er niet aan denken. Enkel familie en vrienden laat ik toe in mijn privé sfeer en wel onder strikte voorwaarden.
Als ik de berichtgeving volg, heb ik de indruk dat ik niet de enige westerling ben die het moeilijk heeft om iemand binnen te laten. We worden bang gemaakt voor wat vreemd is. Gelukkig laat niet iedereen zich meeslepen door angst.

Joyce en Arthur zijn twee Belgen die op het prachtige eiland Penang wonen. We leren hen kennen via Trusted Housesitters. Uiteindelijk kiezen ze een ander koppel om op hun ‘Tijger’ te passen maar toch nodigen ze ons uit om te komen logeren.
Naast huissleutels krijgen we ook auto en brommersleutels aangereikt. Zij stellen hun hele thuis voor ons open en we vieren samen met hun vrienden kerst.
Zou het toch iets ‘des mens’ om toe te laten wat vreemd is? Waarom zijn sommigen, zoals ik, die kwaliteit dan kwijt geraakt?

Wanneer we een tweede keer in Penang belanden, stuur ik een bericht naar Joyce. Om hen te bedanken wil ik hen uitnodigen voor een etentje. Het draait anders uit. Wederom eindigen we bij hen op de ‘couch’. Trakteren zit er niet in. We krijgen huisgemaakte lekkernijen voorgeschoteld met als kers op de taart stoofvlees!

Uiteraard hebben we soms minder positieve ervaringen. Toch blijven we ons open stellen. Zo leren we alsmaar beter te vertrouwen op ons gezond verstand en ons buikgevoel. Meestal vertaalt zich dat in prachtige ontmoetingen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Neem eens een vreemde in huis.

Tenminste, het voelt zoals thuis. Een paar dagen geleden zijn we in Maleisië geland. Het is gek, maar pas sinds we hier zijn besef ik hoever ik het laatste jaar buiten mijn comfortzone heb geleefd. Blijkbaar heb ik heel vaak op de toppen van mijn tenen gelopen. Ik ben vele uitdagingen aangegaan met wisselend succes. Echt alles was anders dan thuis.
In Maleisië krijg ik weer ademruimte. Alles voelt bekend en gaat een pak makkelijker dan in de vorige landen:

1. Het openbaar vervoer
   In de luchthaven brengen wegwijzers ons snel bij de exprestrein richting Kualu Lumpur. We hoeven niet te zoeken, niets te vragen, geen taxichauffeurs te ontwijken en worden niet van het kastje naar de muur gestuurd. We swipen onze creditcard door de automaat en betalen dezelfde prijs als iedereen.
2. De airconditioning
   In India heb ik ondanks dekentjes en mutsen vaak kou geleden op de nachttrein. In Nepal hing ik uit het raam snakkend naar zuurstof tussen de bezwete passagiers. In Maleisië heeft elke bus en metro airco, alsook de shoppingcentra, guesthouses en couchsurfers bij wie we te gast zijn.
3. De grandeur
   Alles is hier groots. De huizen, de straten, de winkels, kerstbomen en foodcourts,… Ik geniet vooral van de royale en comfortabele zitplaatsen op de bus en trein, hoewel ik het al gewend was dat Manu op mijn schoot gepropt zat.
4. De beleefdheid
   Ik werd een jaar lang onder de voet gelopen telkens ik uit de bus stapte. Het is een aangename verrassing als de mensen netjes wachten met opstappen tot iedereen is afgestapt. Als een man ons uitzonderlijk de pas afsnijdt, kijkt hij achterom en prevelt oprecht: “Sorry, I’m so sorry”.
5. De mensen
   Als mensen mij aanspreken wacht ik afstandelijk af tot de aap uit de mouw komt. Maar niemand wilt mij iets verkopen,… Integendeel, na een gesprek met Kamal bij een eetkraam blijken onze hamburgers al betaald. Hij is verheugd dat toeristen komen eten in zijn niet zo toeristische wijk en trakteert graag.
6. De kleding
   Ik kan hier shortjes dragen zonder nagestaard te worden. Nu ben ik zelfs degene die vrouwen nagestaard met wel heel korte hotpants.
7. Het warme water
   Ondanks de hoge temperaturen geniet ik elke dag van een warme douche. Het warme water is altijd beschikbaar zodat Manu na mijn lange douchebeurt geen kou hoeft te lijden.
8. De vuilkar
   Er rijden hier vuilkarren. De straten zijn spic en span, er ligt minder vuil op straat dan in België.
9. De shoppingmalls
   Thuis had ik een hekel aan shoppen. Hier kijk ik mijn ogen uit in de vele megamalls die mij alles bieden wat ik een jaar heb gemist.
10. Het eten
    Maleisië kreeg van Lonely Planet in 2014 het label: “Best food destination in the world.” Mijn buik kan dit volmondig beamen.

Maleisië is een oosters paradijs gehuld in een Westers kleedje. Of is het een westerse oase met oosterse tinten? Ik heb het hier in elk geval naar mijn zin.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal We zijn weer thuis.

1 april, 11u
Gaan we per tuk-tuk of per bus naar de luchthaven? De ene kost ons een paar tientjes, de andere een paar honderd roepies. De ene zet ons af voor de deur, de andere vraagt een extra wandeling van anderhalve kilometer.
“Eens kijken of we een goede prijs voor de tuk-tuk kunnen regelen, het wordt nog een lange reis.”
Als we één stap op straat zetten gebeurt het weer vanzelf:

“Hey, you need tuk-tuk? Where you going?”
“To the airport with the bus.”
“Come, come, cheap price!”
“How much?”
“Only 700.”
“I give you 500.”
“No, no, 700 cheap price.”
“No 500!”
“Ok, ok, step in, … I do it for 600”
“500!!!”
“600 last price”
“Ok then we go!”
We draaien ons in koor om en beginnen te wandelen.
“Ok step in.”

De man was al van 7 uur vanochtend aan het wachten op zijn eerste klant.

1 april, 11u30
Aan de rij bij de vertrekhal lijkt geen einde te komen. ‘Rij’ is veel gezegd. Te pas en te onpas ontstaan er ‘hoopjes’. Sri Lankezen houden van hoopjes, dan kan je makkelijker voorbij steken.
Thuis kon ik me vaak stilzwijgend aan zulke situaties ergeren. Je staat in een rij aan de kassa, in Walibi, voor een bankautomaat, …. en plots wordt de rij ‘onduidelijk’. Je weet wat er gebeurt maar zolang iemand je niet ‘echt’ voorbijsteekt is het moeilijk om er iets van te zeggen. Het stemmetje binnenin begint te razen. “Zou ik iets zeggen? Of niet? Kan die nu niet gewoon achter mij blijven staan! Die is nu toch echt wel  …”
Mijn filters vallen weg en ik zeg makkelijker wat ik denk. Er wordt terug een rij gevormd en iedereen blijft braaf achter ons… Tot een paar minuten later een nieuwe Sri Lankees is opgerukt en plots weer naast mij opduikt, …

1 april, 12u30
Op zoek naar een maaltijd op de luchthaven. We hebben ‘veel’ roepies over waar we vanaf moeten. De meeste zaken aanvaarden echter geen lokaal geld meer voorbij de douane en de prijzen staan in dollar aangegeven. Onze ‘veel’ roepies zijn amper 1 warme maaltijd waard. Damn!

1 april, 13u50
Take Off

1 april, 15u15
De immigratiebeambte vraagt me wanneer we weer uit India vertrekken. Ik sta met mijn mond vol tanden. We hebben helemaal nog geen vertrekdatum en mijn gevoel van tijd ben ik nagenoeg kwijt. Vraag me welke dag van de week het is en ik moet op mijn gsm kijken. Nu gaat het om maanden en ik kan op niets komen. En ik weet dat ze niet houden van vage verhalen. “Euhm, euhm, two days before te end of our visa”. Gelukkig slikt hij mijn antwoord en haalt hij zijn grote stempel boven. We’re back in India.

1 april, 15u25
Vanaf hier kennen we onze weg, we kwamen al twee maal eerder langs Madurai. Ik krijg een tuk-tuk rijder zo ver om ons te tonen waar de bushalte is, een overwinning van vriendelijkheid op winstbejag.
Terwijl we een eerste chai drinken zie ik de bus een eind verderop rijden. “Zakken pakken en lopen!”
Arm vrouwtje van me, het is voor haar nog minder evident om met dat gewicht een spurtje te trekken dan voor mij.

1 april, 15u30
Aan de babbel met de buschauffeur en de ticketverkoper. De bus vertrekt pas binnen een kwartier. Dit is de standplaats en net stonden we op de halte … We bieden hen een Sri Lankese Lemon Puff aan.

1 april, 16u
Op de bus richting Madurai glijdt een film van bekende beelden voorbij. Mensen liggen langs de straatkant in lompen. Afval, overal waar je kan kijken afval. Geuren die door je neus heenrijden als de kruising van een TGV met een vuilniswagen en toch betrekkelijk vertrouwd ruiken. We zijn terug op de grootste vuilnisbelt van de wereld en ik wil op geen enkele andere plek zijn.
Alle beelden, geuren en geluiden zijn zo anders dan in Sri Lanka. Beide landen hebben wat mij betreft niets, maar dan ook niets met elkaar te maken, behalve hun nabijheid.
Het maakt dat ik met een hernieuwde blik rondkijk. Ik ben weer gevoelig voor wat ik zie. De armoede maakt me triest, ik wil met een vuilniszak rondlopen om heel deze wereld op te kuisen, ik wil de mensen uitleggen dat ze niet moeten roepen en toeteren om gehoord te worden, … Ik besef dat er binnen een paar uur weer noodzakelijke filters zullen opkomen. Noodzakelijk ja, een mens kan dit op lange termijn niet aan zonder filters. En toch is het ook heerlijk om te voelen hoe ik hier terug door geraakt word.
Een eeuwig tweestrijd. Tot waar laat ik me raken? Vanaf waar maak ik me hard en neem ik afstand? Ik heb er geen pasklaar antwoord op.

1 april, 17u
Ik vergat een maand terug een broek en hemd bij Mital. De spullen liggen klaar aan de receptie van het hotel van haar ouders. Cool! Eén broek minder maakt in dit geval echt een groot verschil!
Nu naar het dakterras en wachten op Mital. ‘Rond’ 19u30 komt ze naar hier om samen iets te eten.

1 april, 20u45
Mital komt toe, nu zijn we volledig. Er werden nog CSers uitgenodigd, we zijn met een clubje van 7. Ook een Belgische meid die alles thuis achterliet en nu op zoek is naar een plek in India om een guesthouse te starten.

1 april, 23u50
Onze nachttrein vertrekt redelijk op tijd. We hebben twee Upper Berths in Sleeper Class. Ik hoop dat iedereen snel stil wordt zodat we dadelijk kunnen slapen. Op de trein slaap je toch altijd minder vast. Mijn Eastpak met de waardevolle spulletjes trek ik op mijn buik en ik draai me alvast op mijn zij.

2 april, +/- 1u
Een paar meter verder worden nummers heen en weer geroepen en het licht gaat aan. Er liggen er weer een paar niet op hun plaats …

2 april, 7u
Ik moet plassen. Onderweg naar de wc grijp ik de steunen langs de deur en hang mijn lijf uit de trein. Met slaperige ogen zie ik een landschap zoals ik het nooit eerder zag, zanderig goud-bruin met best veel groene vegetatie en in de verte wat bergen. In heel het plaatje geen mens te bespeuren. Ik kijk naar links en zie wagons zover mijn oog reikt. Rechts hetzelfde verhaal.

2 april, 7u02
Die geur, …. De geur van een Indian Railways Sleeper Class hurktoilet. Als je me binnen 20 jaar een staal van dit odeur laat ruiken weet ik gegarandeerd nog steeds waar het vandaan komt. Niet noodzakelijk ondraaglijk, wel absoluut uniek.

2 april, 8u20
We moeten in de buurt van Bangalore-East Station zijn. Het is geen officiële halte, maar aangezien onze trein toch te pas en te onpas stopt maken we ons klaar om de sprong te wagen. Backpack op de rug en Eastpack op de buik. Ik hang mezelf weer half uit de trein om te kijken waar we zijn. Nog wat trager, … nog een beetje, … enne ja! Dit bespaart ons een extra rit vanuit het centrum van de stad.

2 april, 8u45
We bellen aan bij Samar. Omdat we twee nachten na elkaar met de trein reizen vroegen we een CSer of we bij hem een douche mogen nemen. We werden gewaarschuwd dat er veel vrienden en familie zou rondlopen, verder was het in orde.
Een hele dag heerst er in het appartement een gezellig komen en gaan. Ik heb echt waar geen idee hoeveel mensen ik gezien heb. We krijgen zowel ontbijt als een rijkelijke lunch voorgeschoteld en genieten van de welverdiende douche.
Het grootste deel van de tijd praten we met Vimal. In één gesprek passeren zowel religie, uitgaan, politiek, ethisch zakendoen, de Indiase entertainment scène, opvoeding, trouwen, … de revue. Ik vind het heerlijk, gesprekken waar je iets uit meeneemt, en waarvan je weet dat de ander dat ook doet.
Laat na de middag verdwijnen we weer, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

2 april, 20u30
Onderweg naar het station komen we in een shopping centrum terecht. Geloof het of niet, maar ze hebben er een Spar. We kopen alle ingrediënten voor ons all time winner ontbijt.
Bij de uitgang een tiental kassa’s naast elkaar, net zo ontworpen zoals thuis. Alleen hebben de mensen geen benul wat ze ermee moeten … Het pedaal van de rolband werd waarschijnlijk nooit aangesloten, de producten worden één voor één uit het karretje aan de kassier aangeboden, de plastieken tasjes liggen op de rolband ipv er voorbij, na elke scan worden zowel de prijs als de barcode nauwgezet nagekeken en als ik zelf mijn producten in een plastic tasje wil steken is de kassier al helemaal in de war … Ik had niet noodzakelijk haast, maar als iets dat 4 minuten hoort te duren er plots meer dan 15 in beslag gaat nemen vind ik het toch heel moeilijk om rustig te blijven.

2 april, 23u30
Met goed en wel een uur vertraging komt onze trein het station binnengereden. De vloer van de coupé ziet eruit alsof een hele kudde apen zich in de afdeling nootjes van een supermarkt heeft uitgeleefd. Gelukkig komt er nog iemand rond om wat te vegen.
Het duurt nog zeker een half uur voor de trein vertrekt. Ik leg me neer en val als een blok in slaap.

3 april, 8u
Ik heb voor het eerst het gevoel dat ik goed geslapen heb op een trein, fijn.

3 april, 10u
Onze wagon is bijna leeggelopen. Tijdens de volgende halte stoppen we 5 minuten en plan ik een wandelingetje te gaan doen op het perron.

3 april, 10u05
We rijden het station binnen. Op het perron staan, … mensen. Een zee van mensen. Terwijl we verder het station binnenrijden begint de zee meer op een oceaan te lijken. Elke trein heeft een paar wagons voor de ongereserveerde klasse en ik besef dat deze toevloed daar niet in past.
Deze mensen kennen hun treinen beter dan wij, ze weten perfect dat deze wagons intussen zo goed als leeg zijn. Morgen is er een religieus festival in Hampi en niets of niemand zal hen tegenhouden daar heen te gaan.
Onze wagon stroomt vol met zoekende, trekkende, duwende families. Allen op zoek naar zitplaatsen. Op een paar minuten tijd is de rustige wagon omgetoverd tot een rumoerig krioelen en zit ik op een bank met 5 volwassenen en een kind waar er eigenlijk 3 thuis horen. In het gangpad staan zij die onderaan bengelen als de wet van de sterkste opduikt. Ze zullen de reis staand afleggen.
Ik heb me wel vaker in de drukte begeven, maar nooit zo onverwacht, zo ongecontroleerd. Het ene moment geniet je van je rust en ben je aan het schrijven, twee minuten later voel je je belemmert en boos worden omdat er een nieuwschierig kind met haar neus 20 centimeter boven je iPad hangt. Ik besef dat ze mijn gevoelens niet verdient. Met haar interesse is niets mis, ik ben het die me gepakt voelt.
Ik wil mijn recht op mijn persoonlijke vierkante meter inroepen, omdat ik wel betaalde voor de gereserveerde plaats en zij niet. Een gevoel waar ik niet noodzakelijk trots op ben.
Het werden nog een uitdagende paar uren.

3 april, 14u
Gelukkig rijdt er een bus van het treinstation in Hospet naar de Central Bus Stand. Als we daar toekomen vinden we dadelijk onze bus naar Hampi. Nog een half uur te gaan.

3 april, 15u
We willen overnachten aan de overkant van de rivier. Tussen beide oevers vaart een minuscuul bootje, waar wonderbaarlijk genoeg een 30tal mensen en twee scooters in passen. “Niet nadenken, gewoon instappen!”

3 april, 16u
Recent hebben we een nieuwe tactiek bedacht. Één van ons zet zich gezellig op een terras met een fris drankje en let op de bagage. Ondertussen kiest de ander een leuke guesthouse zonder de letterlijke druk van bagage op de schouders. Het bespaart energie en creëert extra onderhandelingsruimte.

3 april, 21u
Na een welverdiende maaltijd lig ik afgemat op bed nog wat te schrijven, 60 uur na vertrek. Het landschap van Hampi lijkt de inspiratiebron voor zowel Super Mario als Tomb Raider: overal opeengestapelde rotsblokken, afgewisseld met bananenplantages en eeuwenoude tempels en ruïnes. Ik vind het prachtig!

Het heeft best veel energie gekost om hier te geraken. Aan de andere kant krijg ik met deze locatie en alle ervaringen onderweg veel in de plaats. Zo blijft de balans in evenwicht.
Er zijn dagen waarop ik zoek naar rust en er zijn dagen waarop ik mijn nieuwe motto inroep: “Soms kan het gene kwaad om u eens moe te maken”. Zeker niet als je iets echt graag wilt.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal 60 uur ‘On The Road’.

Tijdens onze vergeefse zoektocht naar ingrediënten besef ik weer dat België een land van overvloed is. Wil je een Chinees gerecht, wandel dan richting station. Eerder mediterraans, dan ga je naar de Handelstraat. Brood bakken doen we thuis zelf en de Delhaize kent grenzen noch seizoenen. Ecologisch totaal niet verantwoord en toch vind ik die verscheidenheid heerlijk. Het is een voorrecht om in een Bourgondisch land te wonen. Eten maakt mij gelukkig.
Bij gebrek aan overvloed in de Sri Lankese supermarkt, maken we een simpele spaghetti gevolgd door een Dame Blanche. Ze durfden het niet te zeggen, maar voor Nira en haar man had de spaghetti een stuk pittiger gemogen. De gesmolten chocolade daarentegen wordt heerlijk gesmaakt.

Eten op reis is een activiteit op zich. Drie keer per dag vragen we onszelf af wat/waar we gaan eten. Bij aankomst op een nieuwe locatie scannen we alle eetgelegenheden. We bekijken elke menukaart op zoek naar lokale specialiteiten en, aangezien we onszelf een dagbudget hebben opgelegd, naar de beste prijs-kwaliteitsverhouding.

Tijdens de voorbije 4 maanden kreeg ik al vele culinaire orgasmes.
Dhal, thali, paneer, alu gobi, roti, chapati, naan, belphuri, hopper, string hopper, kotthu, rasgulla, dosa, kulfi, lassi, samosa, falooda, biryani, lamprais, watalapan, iddli, barfi,…
Elke keer is het weer een plezier om nieuwe geuren en smaken te ontdekken.

Eervolle vermeldingen India

• Masala Chai
  Nooit heb ik thee met melk gedronken, nu wil ik niets anders meer.
• Warme melk met veel suiker
  Hartverwarmend tijdens de koude avonden in het Noorden.
• Sugar Cane Juice
  Versgeperst, verfrissend en belachelijk goedkoop.
• Thali’s
  Een roestvrijstalen schotel, met verschillende kleine gerechten. Vaak bestaande uit rijst, chapati en verschillende gravy’s waaronder één op basis van aardappel. Sonja en Chris* zouden niet blij worden van deze overvloed aan koolhydraten.
• Streetfood
  De Rough Guide raadt het om hygiënische redenen af om op straat te eten. Twee Israelische expats die al vier maanden in India wonen, kijken verschrikt op als ze ons een samosa zien bestellen bij een eetstalletje. Zelf vind ik streetfood geweldig. Het verrast me elke keer opnieuw. Je kan voor geen geld de meest verrassende gerechten eten en ik ben er nog nooit ziek van geworden.
• German Bakery’s
  Cheesecake, cinnamon roll, applepie, chocolate croissant, heerlijke broden,… Een vaste stek om ontbijt of dessert te scoren.
• Westerse Oases
  Plekken op maat van de Westere toerist waar ze als ontbijt bakken yoghurt met fruit en muesli serveren. Als dinner heb je keuze uit heerlijke pasta’s, pizza’s, taco’s en zelfs biefstuk friet. Uiteraard aangevuld met een Large Kingfisher.
• Desserts in alle mogelijke vormen en kleuren
  Ik hou van zoet! Indiaërs houden nog veel meer van zoet!!! Ik heb lekkernijen gegeten waar mijn tanden spontaan van uitvallen.

Eervolle vermeldingen Sri Lanka

• Cream Soda
  Een licht verslavende frisdrank met vanilletoets.
• Rice and Curry
  Het nationale gerecht van Sri Lanka. Een berg rijst met verschillende groentenbereidingen. Soms te pittig, vaak heel lekker, maar vooral het goedkoopste gerecht op de kaart, tussen de meestal overprijsde continentale gerechten.
• String Hoppers
  Rijstdeegwaren met linzencurry als ontbijt, met veel liefde gemaakt door Nemo bij wie we gedurende drie dagen vaste klant waren.
• De broodwagen
  Een wakkere bakker die met verse broden en koffiekoeken rondtoert in de Sri Lankese straten op het deuntje dat in België toebehoort aan de ijscremekar. Als broodliefhebber kan ik dit erg waarderen, ik dacht alleen nog maar rijst te zullen eten in Azië.
• Lemon Puff Cookies
  Simpele boterkoekjes met een citroenvulling. Een waardige vervanger voor mijn favoriete Oreo koekjes.

Eervolle vermelding Ann en Manu

• Brood met banaan, chocolade, jam en bij hoge uitzondering een smeerkaasje.
  Er zijn momenten dat we lang onderweg zijn met trein of bus en ik echt geen zin heb in de vette happen die ze onderweg verkopen. Of er zijn plekken (vooral in Sri Lanka) waar drie maal per dag uit eten gaan heel prijzig is. Dan halen we deze ‘all time winner ‘combinatie boven. Vaak oogsten we veel bekijks met ons ‘schoofzakse’.

Mijn mama zegt altijd “Koken en eten, dat is mijn lang leven.” Tot voor een paar jaar had ik zelf een hekel aan koken. Sinds ik een man heb die elke maaltijd die ik op tafel tover met veel smaak naar binnen werkt, is de keukenprinses in mij opgestaan. Ik mis het om te koken tijdens deze reis, maar gelukkig wordt dat ruimschoots goedgemaakt door al het lekkere eten.

Bij deze is mijn top 5 compleet:

• LEZEN
• ARTISTIEKE EXPRESSIE
• REIZEN
• YOGA EN MEDITATIE
• KOKEN EN ETEN

Hoe zit het met jullie lijst?

* Sonja Kimpen (auteur van vele dieetboeken) en Kris Verburgh (auteur van De Voedselzandloper)

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Komen Eten.

Ik ken Couchsurfing al een paar jaar maar had de dienst zelf nooit gebruikt. Waarschijnlijk door mijn liefde/haat relatie met ‘social network’ sites. Diep vanbinnen heb ik het utopische beeld dat het fijner en logischer is om gelijkgezinde mensen ‘in het echt’ te leren kennen en niet via een website met zoekfuncties en filters.

Andere culturen ontdekken is één van de redenen om te reizen voor me. Met andere reizigers is dat geen probleem maar het blijkt niet evident om je echt met lokale mensen te verbinden. Om te beginnen wil 90% van wie je ontmoet je iets verkopen, en dan stopt het al snel. Daarnaast heb je de taalbarière die in India heel groot was. In Sri Lanka voelen de mensen veel beter onderwezen aan en hebben we dat probleem wel minder.

“Hoe doe je dat, locals ontmoeten?”. Het bleef tot voor kort een vraagstuk. Tot we een paar maanden terug Neyc en Reya ontmoetten, een Sloveens koppel. Neyc schreef ooit nog een master scriptie over Couchsurfing en sprak in hele grote worden over het platform. Het ene verhaal volgde het andere op met fijne ontmoetingen, mensen die ze leerden kennen, hulp die ze kregen, …. van locals. Natuurlijk zijn er soms ook minder makkelijke ontmoetingen maar hey, niets is perfect! Neyc zijn advies voor ons was duidelijk: “Je moet het echt proberen! Het zorgt voor super ervaringen en het is nog goed voor je budget ook.” Alles samen meer dan voldoende om me jaloers te krijgen en te overtuigen om CS (CouchSurfing) een kans te geven.

Na het gesprek met Neyc duurt het nog een maand of twee voor we onze eerste ervaring krijgen. ‘Gratis’ is een heel relatief begrip in dit verhaal, want je krijgt nooit iets voor niks. Alles vraagt minstens wat energie. Het vraagt tijd om een goed profiel te schrijven waardoor mensen kunnen zien wat voor vlees ze in huis halen. En dan kost het tijd om door al die profielen op zoek te gaan naar de persoon waar je zelf bij wil verblijven, … Soms zijn er zo veel mogelijkheden waaruit je moet kiezen. En dan moeten zij nog willen en kunnen en …

Intussen hebben we onze 4 CS ervaringen achter de rug en hebben we de smaak meer dan te pakken. Een kort overzicht:

1. Mital in Madurai
   Op onze laatste nacht in India vinden we onze eerste CS ervaring bij Mital. Ze woont met haar ouders in een ommuurde ‘society’, een middenklasse woongemeenschap met security, personeel, een eigen tempel, … Een heel ander stuk India dan wat wij meestal als budget-reiziger te zien krijgen.
   Als we toekomen na onze nachttrein krijgen we na een noodzakelijke douche een heerlijk ontbijt voorgeschoteld. Slapen doen we niet op een zetel maar in een eigen kamer met king size bed en privé badkamer. Misschien wel het beste bed waarin we in India slapen, zalig.
   ’s Avonds heeft Mital ter gelegenheid van ons afgesproken met enkele CSers uit Madurai in de ‘Café Coffee Day’. Omdat er geen bars zijn, is deze Starbucks-achtige keten hun hangplek.
   Stuk voor stuk mensen die je op straat amper ziet. De middenklasse loopt niet zomaar tussen het gewone volk. Het woord ‘elite’ wordt zonder probleem in de mond genomen om de eigen sociale laag te omschrijven. De sfeer voelt soms aan als lacherig puberaal terwijl de gemiddelde leeftijd 30 tot 40 is. Het doet me vermoeden dat deze mensen nog steeds aan het zoeken zijn naar een eigen identiteit, wat vroeger in deze cultuur niet relevant was.
   Later op de avond verhuizen we naar het dakrestaurant in het hotel van Mital’s vader voor het late avondeten. De volgende ochtend nemen we met zwaaiende handjes afscheid als de taxi richting luchthaven vertrekt.
2. VJ in Colombo
   We komen bij VJ terecht op advies van Neyc. Op zijn CS profiel vind je een lijst van meer dan 130 mensen die reeds door hem gehost werden. Een levende encyclopedie van Sri Lanka. In zijn living staat een tafel met glazen blad en daaronder een kaart van Sri Lanka. Handig om gasten te helpen met hun reisroute.
   De eerste avond zouden we samen naar een feestje gaan bij een vriend. De vriend komt nooit opdagen dus besluiten we om samen in de buurt iets te gaan eten, ‘rice & curry’ (het nationale gerecht van Sri Lanka).
   De tweede avond komt Namal wel opdagen. We gaan naar het strand van Colombo. Zonder echt te weten waar we heen gaan zitten we enkele ogenblikken later op de achterbank van een pick-up. Voorin twee kerels die we niet echt kennen, een lokale radiozender met veel te luide Elvis nummers en het nachtelijke Colombo dat beetje bij beetje langs de open ramen voorbij glijdt.
   Op het strand aangekomen wordt er een grote fles whiskey bovengehaald en eten besteld, in het Sinhalees. Daarna volgt een gezellige avond leuteren met de voeten in het zand. Praten doen we vooral met VJ, het Engels van Namal is wat minder. Al heeft hij het wel naar zijn zin. Dat blijkt als plots de rekening verdwenen en betaald is voor we er erg in hebben. Als hij naar België komt mogen wij betalen, nu zijn we gasten!
3. Ruchira in Thissamaharama
   We trekken naar Thissamaharama om het Yala National Park te bezoeken. Via CS leren we dat Ruchira er als gids werkt. Als je bij hem verblijft ben je niet verplicht om via hem het park te bezoeken, maar hij biedt het je wel aan.
   Bij aankomst in Thissa worden we door een grote safarijeep opgepikt. We rijden naar het simpele huis van de familie een beetje buiten de stad. Daar woont Ruchira samen met vrouw, 3 kinderen, ouders, broer en grootmoeder. Er wordt ons een privé kamer aangebonden, zelf slapen ze met 4 tot 5 op dit soort van kamer. Douchen kunnen we in de tuin, in badpak, of in de rivier achter het huis.
   We spreken af om de dag erna met hem op safari te gaan voor een prijs die in het dorp wat hoger zou liggen. Dan worden we overgelaten aan de zorgen van de familie. Communiceren is wat moeilijk want de kennis Engels is klein tot afwezig.
   We krijgen telkens rijkelijk veel eten als lunch en dinner dat speciaal voor ons gekookt wordt. Hun eten zou veel te pittig zijn voor ons. We zwemmen na de middag in de rivier met de kindjes en krijgen nadien een rondleiding doorheen hun huiswerk.
   Yala zelf is prachtig. Naast de fantastische uitzichten bij de opkomende zon krijgen we luipaarden, olifanten en een zwarte beer te zien. Het levert ons een prachtige ervaring op.
   Ruchira zelf krijgen we tot de laatste avond weinig te zien in huis. ’s Morgens om 4 uur opstaan om te gidsen en na de middag weer op zoek naar nieuwe toeristen voor de volgende dag is geen lachertje. De laatste avond worden we opgehaald om ’te gaan drinken’. De tafel vrienden en collega’s laat vlot anderhalve fles whiskey en twee grote gegrilde vissen verdwijnen. Tussen de gesprekken door merk je dat er wat gelachen wordt met andere toeristen die ze vandaag bij hadden en die veel meer betaald hadden. Tegen de tijd dat we thuis komen geeft Ruchira’s vrouw klank zonder beeld, de deur is op slot. We zijn veel te laat voor het eten dat zij met veel zorg voor ons bereid heeft. Oma schept onze borden vol en uiteindelijk mag Ruchira toch in eigen bed slapen.
   Enkele dagen later belt hij ons op. Hij heeft onze referentie gelezen en wil ons bedanken. We zijn altijd welkom.
4. Nira in Anuradhapura
   Via de poort aan de straatkant worden we per Tuk-Tuk doorheen de tuin tot voor het huis gereden. Nira is 42 en leerkracht Engels in de lagere school. Haar man begin 50 en ‘business man’. Ze hebben geen kindjes.
   De eerste avond kookt Nira en de tweede Ann en ik, dat is de deal die ze heeft met haar gasten. ’s Ochtends worden we door haar man afgezet bij een stalletje waar we een fiets kunnen huren om de oude stad van Anuradhapura te bezichtigen, pure luxe.
   Alles is wel gezellig, maar het lijkt tot de tweede avond te duren voor de sfeer wat losser wordt en het gesprek goed en wel op gang komt. Ik moet leren dat het met sommige mensen wat langer duurt voor het vertrouwen er echt is.

Couchsurfing is tot nu toe een geweldige ervaring. Elke keer anders. Soms een activiteit op zich en soms gewoon praktisch en goedkoop. In elk geval leert het je om de controle los te laten, om je over te geven aan wat je gastheer of gastvrouw voor je in petto heeft.
Mensen ontmoeten en afscheid nemen van mensen gaat doorheen deze reis als maar vlotter. Je beleeft samen een leuke tijd en dan splitsen de wegen weer. En soms kom je elkaar op een onverwacht moment weer tegen.

Wordt zeker vervolgd.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal 4 keer op de bank.