Dit jaar zijn we veel langer in België en hebben we met vele vrienden en familie persoonlijk kunnen afspreken.
Er waren vorig jaar echter zoveel leuke gesprekken en momenten tussen mensen die elkaar nog nooit gezien hebben, dat we het ‘concept’ graag herhalen.

Ik maak er een Facebook Event voor en doop het “Gezelligheid in Park Spoor Noord“. Het is een openbaar event, maar nodig voor de zekerheid toch persoonlijk wat vrienden en familie uit.
Intussen zijn er meer dan 1.000 mensen ‘geïnteresseerd” in het event?! Ik ben stomverbaasd. Ik heb helemaal geen 1.000 vrienden. Hoe is dit mogelijk?
Ik laat het even bezinken en kom tot de volgende conclusie:

1. In deze snelle maatschappij lezen mensen alleen de titel en reageren instant. Er is weinig tijd om de inhoud van het evenement te lezen. We leven in een zap, klik, swipe maatschappij, waar er weinig ruimte is voor verdieping.
2. Mensen zijn op zoek naar gezelligheid. Ondanks ons snelle klik gedrag zoeken we toch naar die verbinding, naar menselijk contact. Naar samen mooie momenten beleven.

Dat laatste kan ik alleen maar toejuichen! Ik ben graag de katalysator van gezelligheid.

Bij deze dan ook een bericht aan al degene die in dit evenement geïnteresseerd zijn en ons niet persoonlijk kennen.

Manu en ik (Ann) zullen ons 3 juni om 15u ergens in Park Spoor Noord placeren. Kom gewoon naar ons toe, stel jezelf even voor en neem deel aan de gezelligheid. Op deze blog vind je genoeg foto’s van ons om ons te herkennen!

Tot zondag!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Op zoek naar gezelligheid.

Theater is communicatie. Communiceren wat je denkt en voelt, met je medespelers en met een publiek. Tijdens de workshop lukt dat onder begeleiding van een topdocent wonderwel. 9 gemotiveerde mensen die stuk voor stuk goesting hebben om de ironie van de Buffoon te onderzoeken. In de oefeningen en scènes komen er al snel persoonlijke en gevoelige onderwerpen naar boven.

Ironisch genoeg vallen we tijdens de lunchpauze letterlijk stil. We eten onze boterhammen terwijl we met de GSM in de hand checken of onze virtuele vrienden nog iets interessants hebben meegemaakt.
Dit kan toch niet. Negen acteurs die niets te zeggen hebben?! Beschaamd berg ik mijn iPhone op en knoop een gesprek aan. Ik stel de ene vraag na de andere, maar als ik geen vragen meer heb, valt het weer stil. Gelukkig stelt na een tijdje iemand een wedervraag en kan ook ik wat over mezelf blootgeven.

Het lijkt wel of we sinds de opkomst van de sociale media verleerd zijn om face to face te communiceren. Op onze profielen posten we waanzinnige foto’s en interessante weetjes, maar stellen we ooit een vraag? Met een vraag bedoel ik ‘oprechte interesse in een ander tonen’. Niet het type vragen “Ik ben op zoek naar … , wie kan mij helpen?”
We zijn zo druk bezig met onszelf dat we vergeten dat onze gesprekspartner misschien ook iets wil vertellen.
Bij een ongemakkelijke stilte, grijpen we naar onze redder in nood, de GSM. Of we beginnen te ratelen over het weer, over onze problemen, over … De oplossing is simpel! Stel gewoon een willekeurige vraag, zwijg en geef de ander de ruimte om te vertellen.

Later tijdens de workshop krijgen we een interessante opdracht: “Sta stil bij hetgeen je kwaad maakt.” De ironie wordt realiteit als blijkt dat bijna iedereen kwaad wordt van mensen die geen interesse hebben, van mobieltjes die gezellige etentjes verstoren, van hoe wij als mensen met elkaar omgaan, …
We ergeren ons aan het gedrag van een ander, terwijl we hetzelfde gedrag vertonen. Lang leve de ironie!

Gelukkig krijgen we binnen deze theaterworkshop de kans om ons bewust te worden van ons eigen gedrag. Door middel van theater kunnen we dingen aanklagen en hopelijk zelfs oplossingen ontdekken.
De tweede dag van onze workshop verloopt onze communicatie gelukkig al een pak vlotter!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Stel eens een vraag!.

In het eerste jaar blijven we ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget. In het tweede jaar geven we 6.500 euro teveel uit.

De oorzaken hoeven we niet ver te zoeken.

• We kopen een 2e Macbook Air. Met slechts 1 computer rondreizen heeft onaangename gevolgen voor onze relatie. We smijten er graag 1.000 euro tegenaan om onze relatie wat zuurstof te geven.
• Maleisië, Thailand en vooral Singapore zijn beduidend duurder dan de andere Aziatische landen waar we voorheen reisden.
• In 2016 verblijven we 3 maanden in België. We letten op onze centen, maar de vele dineetjes met vrienden en familie kosten handenvol geld. Wel gezellig!!
• We trouwen! We geven geen geld uit aan een feest, wel aan een huwelijkscontract, een testament, ringen en een 2 overnachtingen in een romantische B&B in Gent. Dat feest hebben jullie trouwens nog tegoed!
• Na meer dan een jaar reizen investeren we in nieuwe spullen. Een nieuwe backpack en wandelschoenen voor Manu, 2 E-readers zodat we geen boeken meer moeten sjouwen en wat nieuwe kleding.
• Manu zijn telefoon begeeft het. Na veel wikken en wegen besluit hij geen nieuwe Iphone te kopen, maar een goedkoper Android model van slechts 300 euro.
• In India volgen we wederom een Yoga Teacher Training.

Alles samen geteld, valt het mee dat we ‘maar’ 6.500 euro boven budget landen.

Het reizen bevalt ons zo goed, dat we begin 2016 beslissen dat we zo lang (als financieel) mogelijk willen rondtrekken. Aan dit tempo zal ons spaargeld echter snel op zijn. We moeten onze tijd verdelen tussen reizen en werken.

Een eerste aanzet daartoe nemen we in de zomer van 2016. Tijdens onze housesits in Engeland en Turkije ontstaat www.muzischeworkshops.be . Volgens Google geef je in Europa als budgetreiziger minstens 50 euro per persoon per dag uit. We slagen er dankzij ‘housesitting‘ in om binnen het ‘Aziatisch’ dagbudget van 20 euro per persoon te blijven. We verblijven gratis in prachtige huizen. We koken zelf in riante keukens. We rijden rond in de auto van de huiseigenaars. We betalen zelf de benzine, maar in Turkije valt de benzine prijs mee.
Uiteraard ligt ons reistempo lager. We gaan niet meer elke dag op uitstap zoals voorheen. We doen wat ‘normale’ mensen doen. We werken 5 dagen per week en tijdens het weekend verkennen we onze omgeving.

In deze fase werken we vooral aan vrijwillige projecten. Of we dus voldoende verdienen om ook ons 3e jaar reizen te financieren, zal moeten blijken.

Ook interesse in housesitting? Via deze link krijg je korting!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 4.

Ik weet dat velen zich dit afvragen. In België spreken we niet makkelijk over geld en onze inkomsten. Ik wil graag dit taboe doorbreken. In de komende blogposts antwoord ik op jullie vraag.

Vooraleer onze bankrekeningen open en bloot op tafel te leggen, eerst een paar basis principes:

1. Wij leven in het hier en nu.
Wij zij niet bezig met ons pensioen. We sparen niet voor een huis en we sparen niet voor ‘later’. We leven nu en geld wordt hier en nu gespendeerd. Het is niet makkelijk, maar we leggen de waarschuwingen van familie en vrienden naast ons neer. We gaan uit van overvloed en niet van schaarste. We lossen financiële problemen op wanneer ze zich stellen, in plaats van ons zorgen te maken over ‘later’.

2. Wij geven geen geld meer uit aan zaken die niet bijdragen aan ons geluk.
Manu is dol op boeken. Bladeren door een nieuwe aanwinst maakt hem dolgelukkig. Sinds ik hem de functie van een bibliotheek heb uitgelegd, hebben we vele euros bespaard.
Elke potentiële aankoop leggen we onder een vergrootglas. Hebben we dit echt nodig? Waarom hebben we dit nodig? Hebben we het ‘nu’ nodig? Is dit de beste prijs? Is dit zijn prijs waard? Draagt dit bij aan ons geluk?
Dit artikel schrijf ik op mijn Macbook Air, kostprijs 1.000 euro. Wij zijn geen gierige pinnen. We durven best wat geld uit te geven, maar het moet de strenge vragenlijst doorstaan. We consumeren bewust.

3. We kiezen voor een leven zonder kinderen.
Een kind opvoeden kost je een rib uit je lijf. Geen ouder zal me tegenspreken. Zelfs in België moet je geen kinderen nemen om het kindergeld.
Naast de financiële impact, is er ook een mentale impact. Wij nemen makkelijk risico’s. Wij zijn enkel verantwoordelijk voor onszelf. We hoeven niet te vrezen dat ons kleintje een boterham minder moet eten of dat hij gepest wordt omdat hij niet de juiste merkkleding draagt. We zijn niet bezig met ons pensioen. Een erfenis achterlaten is wel het allerlaatste wat in ons opkomt.

Uiteraard kost alles geld. Volgende keer meer daarover.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot.

Ik rep mezelf van hot naar her en probeer mezelf in duizend stukken te snijden. Tevergeefs… Ik heb het gevoel dat ik iedereen, mezelf incluis tekort doe. Het is onmogelijk om voor iedereen genoeg tijd vrij te maken. Het lukt niet om mijn moeder afdoende te helpen bij haar verhuis. Ik kan niet bij elke doktersafspraak van mijn papa aanwezig te zijn. Ik zie de teleurstelling als ik mijn meter zeg dat het bij dit ene bezoek blijft. Een verjaardagsfeest in de schoonfamilie lukt net, maar ‘one on one time’ zit er amper in. Sommige vrienden komen helemaal niet aan bod…
We doen een ultieme poging en nodigen iedereen tegelijk uit in Park Spoor Noord. Het wordt een gezellige bedoening met een tiental vrienden. Een concept dat we zeker nog herhalen.

Ik had veel zin in België, maar blijf achter met een wrang gevoel. Gelukkig kunnen we afscheid nemen met de woorden “Tot in mei 2018!”. Volgend jaar blijven we zeker twee maanden in België.
Hopelijk kunnen we voor iedereen, inclusief onszelf voldoende tijd vrijmaken. Tot dan, lieve vrienden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Van hot naar her.

De stadsmens in mij komt niet aan haar trekken. Het cosmopolitische Sydney valt in het niets bij de pracht en praal van vele Europese steden. Logisch ook, Australië heeft geen Griekse, Romeinse of Middeleeuwse periode gekend. De Aboriginals zijn trouw gebleven aan de natuur, nooit gebouwd of verbouwd. Pas sinds 200 jaar is de blanke man hier actief steden aan het opwerpen. Gelukkig hebben de Aboriginals samen met enkele visionaire immigranten op tijd een halt toegeroepen aan de mijnbouw, landbouw en verstedelijking, waardoor ik nu kan genieten van duizenden hectaren ongerepte natuur.

Maar nu zit ik vol. Ik zie het niet meer, ik ben voldaan. Ik heb tijd nodig om al deze indrukken te verwerken. Ik verlang naar een warme douche en een echt bed.
De vrijheid die onze campervan biedt, is geweldig. We tuffen van plek naar plek. We douchen ons met de emmer en eten elke avond onder de sterren. Jammer genoeg verstoort “Debby” dit idyllische leven. Sinds cycloon Debby 4 weken geleden The Gold Coast overspoelde, achtervolgt de regen ons.
Na deze natuurramp heeft ook de herfst zijn intrede gedaan. Soms lig ik ’s nachts wakker van de kou. Mijn bovenbenen knijp ik tegen elkaar om toch maar niet door de regen naar het toilet te hoeven. Als ik het uiteindelijk niet meer houd en doorregend terug in de campervan klim, kijk ik uit naar volgende week. Ik ben ontzettend dankbaar voor deze prachtige reis door Australië, maar ik geniet alvast van de warmte die België mij letterlijk en figuurlijk zal brengen.

Tot volgende week, lieve vrienden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Verwend Nest.

We vertrekken uit Delhi met de nachttrein richting Dharamsala. Vorig jaar verbleven we hier drie maanden. Een Yoga Teacher Training bracht ons naar deze streek en een aaneenschakeling van bijzondere gebeurtenissen hield ons hier. Tijdens een theaterfestival leerden we vrienden voor het leven kennen. We organiseerden theater, dans en yogalessen. In One Nest vonden we een thuis, waar de repetities van Khandhas starten. Het was de moesson die ons uiteindelijk wegjoeg.

Weer is het een yoga cursus die ons hierheen lokt. Ik temper mijn verwachtingen. Ik maak mezelf wijs dat One Nest verdwenen is, dat mijn lievelingsrestaurants van eigenaar zijn veranderd, dat ik mezelf daar nooit thuis heb gevoeld. Ik wapen mezelf tegen teleurstelling.
Na de nachttrein nemen we nog 2 bussen en een tuktuk. Die laatste zet ons in de gietende regen af bij Tom Yam Thai. Het thaise restaurantje waar we heel wat pad thai’s en tom ka kai’s verorberden. We worden enthousiast ontvangen. ‘How are you? Where have you been? Long time ago!’

Als de regen afneemt klimmen we naar One Nest. De kamers zijn nog steeds even schamel en vochtig, nog steeds even goedkoop en nog steeds even rustig… Ik ben weer thuis.

Uiteraard is het anders dan vorig jaar. De vrienden zijn allang elders op de wereld. Sommige restaurants zijn effectief van eigenaar veranderd. De moesson hangt nog steeds in de lucht. Toch voel ik me goed.

Onze dagen kennen een vaste structuur. Om 5u45 gaat de wekker. Drie kwartier later hang ik in de touwen tijdens de yogales. Om 10u30 stort ik me op een uitgebreid ontbijt. Tegen 11u30 val ik uitgeput in slaap. Om 13u30 mag ik alweer lunchen. Daarna werken we aan onze website voor creatieve workshops. Rond 18u beslissen we naar welk restaurantje we gaan. Na het eten nog wat lezen, filmpje kijken of mezelf aan mijn nieuwe hobby wagen: mandala’s inkleuren. Om 22u30 is het bedtijd.

Gisteren zei onze yogadocent tijdens een relaxatie oefening:
“Ask yourself. Am I in the right place?”
Een brede glimlach breekt door op mijn gezicht. Het antwoord is duidelijk.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Are you in the right place?.

Ja, wij zijn getrouwd. En nee, je was er niet bij.
Troost jezelf, niemand was er bij. Just the two of us…

Op 9 september 2015 vraagt Manu mij ten huwelijk op een ‘top’ locatie. Uiteraard zeg ik ‘JA’! Snel volgen vele felicitaties en de onvermijdelijke vraag “wanneer is het feest?”. We willen heel graag een feest, het ritueel, de ceremonie… Alleen zijn we voor slechts 3 maanden in België en hebben we andere prioriteiten.

Naast het romantische aspect kijken we ook naar de zakelijke kant van het boterbriefje.
Ongetrouwd zijn we vreemden. Officieel mogen we geen beslissingen voor elkaar nemen. Doemscenario’s verschijnen voor mijn geestesoog. Als mij iets ergs overkomt in het buitenland, heeft Manu niets te zeggen. Terwijl hij mijn wensen het beste kent.
Om wille van ons locatie onafhankelijk leven, besluiten we om nu te trouwen. Om wettelijk in orde te zijn. Enkel het burgerlijk huwelijk, in klein gezelschap, …

Vele discussies volgen. Wel familie, geen familie, wel vrienden, geen vrienden, partners van de familie, partners van de vrienden, welke vrienden?! Een klein gezelschap wordt snel groot.
Ik kom erachter dat getuigen niet meer hoeven. Dit biedt een oplossing.

Het is beslist. Just the two of us, meer is er niet nodig om onze liefde te bezegelen. We besluiten om het tegen niemand te zeggen. Zelfs onze mama’s weten van niets.

Op 23 mei 2016 worden we om 14u30 op het districtshuis in Deurne verwacht. Als echte budgetreizigers trouwen we op ‘maandag’, dan is het gratis. Het regent pijpenstelen. We zijn beiden op sneakers en gepakt met een rugzak, we plakken er een romantisch weekendje Gent achteraan. Stadsmedewerker Robert ontvangt ons vriendelijk en stelt voor om foto’s te maken. De districtsburgemeester geeft zijn speech alsof hij voor een volle zaal staat, alleen vergeet hij onze ringen. Als dat foutje hersteld is, zijn we officieel echtgenoten. Man en vrouw zijn we al veel langer.

Na een kwartiertje staan we buiten. Giechelend en gniffelend vertrekken we naar Gent. Daar waar het allemaal begon.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Verliefd, Verloofd, Getrouwd.

Iphone, Iphone, Tas, Lepel, Senseo, Koffiepad, Ipad, Bord, Mes, Brood, Boter, Kaas, Nutella,…

We zijn een week in België en gaan mijn geliefde Antwerpen herontdekken. We arriveren met de trein. Halverwege de Keyserlei kom ik bruusk tot stilstand. Manu kijkt me vragend aan.
We waren aan het snelwandelen, net niet aan het joggen. Als schapen volgen we het hoge tempo van de meute. Allemaal net op tijd of net te laat, terwijl wij alle tijd hebben.
Net terug op Belgische bodem en we laten ons meesleuren in de race die we leven noemen.

Breath by Breath, Be Aware, Practice Yoga Everywhere.

In Azië is yoga met de dag belangrijker voor mij geworden. Ik vind er rust, balans, focus, vertrouwen, …
Ik plaats een oproep op Facebook. “Is er iemand in België op zoek naar een yogadocent?” Vrij snel krijg ik reacties.
Ik vond het heerlijk om yoga te geven in Prana Yoga Studio en in Flow. Ik ben heel dankbaar voor hun vertrouwen. Ik wil nog dieper in yoga duiken, mijn kennis en ervaring verbreden. De volgende cursus in India is alweer geboekt!

Ik heb dorst. Ik heb altijd dorst.

Dit is het eerste artikel dat ik in 3 maanden schrijf. In België kom ik er niet aan toe. Ik ben te dorstig naar vele verschillende dingen. Ik wil mijn dagelijkse yoga practice in ere houden, ik wil yogales geven. Ik wil een theatervoorstelling maken. Ik doe de promo voor deze voorstelling. Ik geef workshops. Ik wil mijn favoriete plekjes in Antwerpen bezoeken. Ik wil vrienden en familie zien. Ik wil schrijven. Ik wil … Gelukkig heb ik ervaren dat uitstel geen afstel is. Alles komt op zijn juiste tijd. Veel willen hoeft geen probleem te zijn, zolang ik maar niet alles tegelijkertijd wil.

Ik heb 3 vrienden, nee 2. Ik heb kennissen, 683.

Op reis leg je makkelijk contacten, ben je in een mum van tijd vrienden voor het leven. Waarom is dat zo moeilijk in België?
Ik heb geleerd om op kleine momenten te enten. Naar aanleiding van een post op Facebook leer ik iemand nieuw kennen. Een collega wordt een vriendin door iets te gaan drinken. Op de uitnodiging voor een dineetje van een ex-leerling ga ik gretig in. Kennissen worden vrienden.
De weken in België zitten vol met sociale afspraken. Ik heb zulke fijne momenten. Ik voel mij gezegend. De keerzijde is de hoeveelheid informatie die ik soms moeilijk verwerkt krijg. Vele vrienden, vele verhalen. Op tijd mijn batterijen opladen blijft de uitdaging.

Breath by Breath, Release the Fear, Only then Salvation’s near.

In KHANDHAS is er een scene waar ik willekeurige passages uit boeken voorlees. Eén passage uit ‘De Celestijnse Belofte’ grijpt me naar de keel. Verbaasd lees ik met luide stem over de Collectieve Angst. We worden bang gemaakt (lees: we maken onszelf bang) voor de crisis, terrorisme, voor vluchtelingen, voor anderen, voor onzekerheid …
In België krijg ik regelmatig goede raad: “Dat het tijd wordt dat ik ga werken voor mijn pensioen.” “Dat ik snel een huis moet kopen, want huren is geld wegsmijten.” “Dat ik beter in België blijf, want in het buitenland is het gevaarlijk.”
Terwijl ik deze raad met een geduldige glimlach verdraag, zie ik mensen wegzakken in een burn-out. Ze werken te hard voor hun huis en hun pensioen. Ze hebben angst om te falen, angst om hun partner te verlaten, … Ze hebben dromen, maar durven niet te springen.
De dag dat wij beslissen om deze zomer te gaan housesitten in Turkije, ontploft de boel in Istanbul. Ik laat de huiseigenaars weten dat ze zich geen zorgen moeten maken.
“We choose not to live in fear, we come to Turkey.”

Your life is falling away. Death is at hand.

Vinnie, de kat van mijn mama is overleden. Ik ben blij dat hij heeft ‘gewacht’ tot ik weer in België was. Ik heb nog 4 dagen op hem gepast toen mijn mama een lang weekend naar de zee ging.
Leven en dood gaan hand in hand. Als ik nu sterf, dan sterf ik gelukkig. Ik doe wat ik wil, ik heb wat ik wil, ik heb lief wie ik wil, ik leef mijn dromen, ik vier het leven.

KHANDHAS is een voorstelling over loslaten.
Ik heb veel ervaren tijdens mijn periode in België, nu laat ik België weer los. Tijd om verder te reizen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Veel te doen in België.

Hetzelfde scenario herhaalt zich bij Sacha. We wandelen binnen en buiten wanneer we willen. Als hij werkt, zijn we alleen in zijn appartement. In het weekend gaan we samen op uitstap naar Crab Island. Als we de sleutel terug geven, horen we ‘welcome anytime’.

Na slechts 1 gesprek vertrouwt Aly ons voldoende om haar hele hebben en houden, inclusief kat en hamster, achter te laten in onze handen.

In Singapore gaan we couchsurfen bij Shian. Shian reist op dit moment in Europa. Per mail verzekert hij ons dat we meer dan welkom zijn bij zijn ouders. We worden in gebrekkig engels maar met open armen ontvangen.

Telkens opnieuw ben ik stomverbaasd over het vertrouwen dat mensen in ons hebben. Sleutels worden zonder verpinken afgegeven. Alarmcodes met gemak vrijgegeven. Overal worden we aangemaand om ons thuis te voelen.

Toen ik nog in Antwerpen woonde, kwam het geen moment bij mij op om mensen te hosten. Volstrekt vreemden in mijn huis, ik moet er niet aan denken. Enkel familie en vrienden laat ik toe in mijn privé sfeer en wel onder strikte voorwaarden.
Als ik de berichtgeving volg, heb ik de indruk dat ik niet de enige westerling ben die het moeilijk heeft om iemand binnen te laten. We worden bang gemaakt voor wat vreemd is. Gelukkig laat niet iedereen zich meeslepen door angst.

Joyce en Arthur zijn twee Belgen die op het prachtige eiland Penang wonen. We leren hen kennen via Trusted Housesitters. Uiteindelijk kiezen ze een ander koppel om op hun ‘Tijger’ te passen maar toch nodigen ze ons uit om te komen logeren.
Naast huissleutels krijgen we ook auto en brommersleutels aangereikt. Zij stellen hun hele thuis voor ons open en we vieren samen met hun vrienden kerst.
Zou het toch iets ‘des mens’ om toe te laten wat vreemd is? Waarom zijn sommigen, zoals ik, die kwaliteit dan kwijt geraakt?

Wanneer we een tweede keer in Penang belanden, stuur ik een bericht naar Joyce. Om hen te bedanken wil ik hen uitnodigen voor een etentje. Het draait anders uit. Wederom eindigen we bij hen op de ‘couch’. Trakteren zit er niet in. We krijgen huisgemaakte lekkernijen voorgeschoteld met als kers op de taart stoofvlees!

Uiteraard hebben we soms minder positieve ervaringen. Toch blijven we ons open stellen. Zo leren we alsmaar beter te vertrouwen op ons gezond verstand en ons buikgevoel. Meestal vertaalt zich dat in prachtige ontmoetingen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Neem eens een vreemde in huis.