Niet zo lang geleden kwamen we 2 Belgen tegen. Wat een verademing om diezelfde uitspraak te horen, met een andere nuance!
Op basis van hun uiterlijk en het gesprek schat ik dat het echtpaar midden 60 is. Ze gaan elk jaar een dikke maand op reis, want… ‘Het is nu dat je het moet doen! Niet als je oud en versleten bent!’
Wat een heerlijke uitspraak als je de 60 gepasseerd bent!
Sindsdien grappen Manu en ik te pas en te onpas: ‘Het is nu dat we het moeten doen, hé schat!’

In de tijd die volgt evolueert deze uitspraak van grap tot levensmotto.

Terwijl we onze hele reis richting Ushuaia uitstippelen, vragen we ons af wat we erna gaan we doen. We hebben immers nog een dikke maand te vullen tussen Ushuaia en de job die Manu in de States heeft aangenomen.
Zullen we nog verder gaan dan Ushuaia? Gaan we op cruise naar Antarctica?
Uiteraard, want … het is nu dat je het moet doen! Als blijkt dat een 2weekse cruise 10.000 dollar per persoon kost, besluiten we dat het toch niet nu is dat we dit moeten doen.
Naar waar trekken we dan? We hebben alle interessante plekken tussen Ushuaia en Santiago al gezien. Onze eerst volgende stop is dus Santiago. Vanaf daar kunnen we het noorden van Chili bezoeken, of naar Peru, of we vliegen naar Costa Rica, of …

Plots valt ons oog op het Paaseiland. Deze mythische plek spreekt ons direct aan. Een eiland in het midden van de Stille Oceaan en toevallig enkel bereikbaar met een vlucht vanaf Santiago. Dus … het is nu dat we het moeten doen!
Enthousiast beginnen we te plannen. Wederom blijkt dat een tripje naar Easter Island een kostelijke bedoening is.
De vlucht is duur, de accommodatie is duur, het ticket voor het nationale park is duur, de supermarkten zijn belachelijk duur, de restaurants zijn onbetaalbaar duur, …
Ik wil het hele plan laten varen, maar Manu bijt zich vast: ‘Ik denk niet dat we nog snel richting Santiago komen. Het is echt wel nu dat we het moeten doen!’
Manu vindt ons zowaar een relatief goedkope vlucht. Ik stort mij op Airbnb en spot een relatief goedkope guesthouse.
Wanneer het eindelijk zover is proppen we onze rugzakken vol met rijst, groenten, kaas, confituur, koffie, thee, koekjes, chocolade en veel meer. We mogen elk 23 kilo meenemen op de vlucht en we maken daar dankbaar gebruik van.
Aangekomen op Easter Island worden we opgewacht aan de luchthaven. Onze chauffeur hangt ons een bloemenkrans rond de nek. Tja, relatief goedkoop is nog steeds niet goedkoop uiteraard.

Wanneer ik de volgende dag voor het eerst de beroemde Moai aanschouw krijg ik tranen in mijn ogen. Bij elke uitstap vergapen we ons aan de rijkdom die Isla Pascua te bieden heeft. We genieten van de waanzinnige natuur, de propere lucht, de rust die ondanks het toerisme overal te vinden is én onze huisbereide maaltijden.

Ik ben zo dankbaar dat we dit nu doen! Easter Island is één van de meeste bijzondere plekken waar ik ooit al ben geweest.

Als je ooit twijfelt of je iets al dan niet moet doen, onthoud dan … dat het verdorie nu is dat je het moet doen!!!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het is nu dat je het moet doen.

We leven nu al meer dan 4 jaar uit onze rugzak en dat begint door te wegen. Toen we toekwamen in ons appartement heb ik meteen alles uitgepakt en een vast plaatsje gegeven. Het voelt bevrijdend om niet elke dag in mijn rugzak te moeten graaien op zoek naar die ene T-shirt die net onderaan blijkt te zitten. Ik kan er gerust op zijn dat mijn shampoo niet weer uitloopt in mijn toiletzak. Mijn schoenen krijgen tijd om te luchten, zodat niet alles naar zweetvoeten stinkt.
Het is werkelijk zalig om niet om de drie dagen alles weer te moeten inpakken en weg te wezen.

Intussen heb ik ook de buurt leren kennen. Ik weet perfect waar ik moet zijn voor lekkere groenten, volkoren brood en veganistische paprikapasta. We hebben een vast restaurantje waar we één keer per week gaan eten. Het is een opluchting om niet elke keer opnieuw een heel dorp te doorkruisen op zoek naar de maaltijd met de beste prijs-kwaliteit verhouding. We weten hoe laat Happy Hour begint in ons stamcafé, zodat we voordelig kunnen genieten van een Pisco Sour. Santiago heeft een uitgebreid metronetwerk dat ons tot in elke uithoek van de stad brengt. Geen enkele keer ben ik de weg kwijt in deze stad waar ik mij thuis voel.

We hebben op korte tijd een vaste routine gecreëerd. Om half acht gaat de wekker, daarna is er tijd voor yoga en meditatie. Als ontbijt eten we havermoutpap met fruit. Dan werken we tot de lunch. Die serveer ik op het balkon met salade en zelf gemaakte soep. We werken verder tot vijf uur om daarna te gaan fitnessen of te zwemmen op het hoogste verdiep van het appartementsgebouw. Na dit sportief intermezzo genieten we van een aperitiefje op het balkon met fenomenaal uitzicht, waarna ik een heerlijke vegetarische maaltijd op tafel tover. We buiken uit met een serie op Netflix en tegen elf uur gaan we slapen.
Twee tot drie dagen per week breken we deze routine en bezoeken we één van de vele musea, parken en wijken die Santiago rijk is.

Mijn hele leven al heb ik een hartsgrondige hekel aan routine en structuur. Aan altijd maar hetzelfde doen, eten, drinken, … Nooit heb ik een vast job gehad, ik was ervan overtuigd dat ik zou doodgaan van verveling. Ik doorkruiste België én Nederland als onvermoeibare freelancer. Daarna doorkruiste ik verschillende continenten als onvermoeibare wereldreiziger en digital nomad.

Nu, na meer dan 4 jaar reizen, ben ik oververmoeid. Ik verlang naar routine en naar vastigheid. Ik heb geen zin meer om telkens opnieuw alles uit te zoeken. Waar ga ik slapen, wat ga ik eten, waar hang ik mijn handdoek, hoe geraak ik van A naar B, hoeveel mag dat kosten, geef ik een hand of een kus, …

En toch is dat laatste wat we de komende 2 maanden gaan doen. We hebben een route van 2 maanden uitgestippeld. Onze reis overbrugt duizenden kilometers tussen Santiago en Ushuaia.
We gaan weer uit onze rugzak leven met stinkende schoenen en natte toiletzakken. In Argentinië ga ik mij noodgedwongen weer volproppen met vlees en zal ik moeten smeken voor een beetje salade. Er zal niet overal plek zijn om yoga te doen, laat staan de rust om te mediteren. We zullen aan een moordend tempo moeten werken om toch genoeg tijd te hebben om ook den toerist uit te hangen. Elke routine zal de komende maanden zoek zijn.

Maar we gaan ook genieten van de natuurpracht die Chili en Argentinië te bieden hebben. We De ongerepte natuur van Patagonië wacht op ons. Uiteraard zal de wereldberoemde gletsjer Perito Moreno niet ontbreken op onze trip. We gaan naar pinguïns kijken op Isla de Margarita. We gaan naar het einde van de wereld in Ushuaia. En tenslotte vliegen we naar het midden van de Pacific Ocean om de Moai beelden op de Paaseilanden in levende lijve te zien.

Het voelt alsof we er nog een laatste keer keihard tegenaan gaan alvorens we richting België komen om te settelen. Wie weet ga ik binnen een paar jaar toch weer verlangen naar leven uit mijn rugzak?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leven uit mijn rugzak.

DAG 1

Onze gids Gabriel arriveert 10 minuten te laat, maar zijn enthousiasme compenseert ruimschoots. De tocht start onder een stralende zon in een adembenemend berglandschap. Al na 2 uur begint Gabriel te klagen over het gewicht van zijn backpack. Hij vraagt Manu om hulp en samen reorganiseren ze de slordig ingepakte rugzak.
“Thank you, Manu! This is much better!”

Na een heerlijke lunch steken Manu, Hanne en ik een tandje bij. Gabriel sukkelt achter ons aan. Hij probeert het te verbergen maar heeft het duidelijk zwaar. De laatste kilometers zijn steil bergaf op modder en gladde stenen. Ik leen Gabriel mijn wandelstok en Manu neemt de tenten over. Het mag niet baten, onze ‘ervaren’ gids sukkelt tot 4 keer toe met zijn billen in een bruine modderplas. Ook zijn façade laat hij vallen. De valse glimlach maakt plaats voor gezucht en gepuf.

Onze camping komt in zicht aan de overkant van de rivier. Het duurt echter nog 3 kwartier voor we onze tent kunnen opzetten. Onze gids weet de oversteek niet te vinden! Als een wilde gaat hij op zoek naar het juiste pad, glijdt in de kant en verzwikt zijn enkel.

Na ons avondmaal delen we onze twijfels. We hebben het gevoel dat wij meer voor hem zorgen dan hij voor ons. We vragen of hij de trek al vaker heeft gedaan. Het lijkt wel alsof hij de weg niet kent!
Een spervuur van excuses volgt. Hij wil enkel als gids werken en niet de spullen dragen.
Onze wensen aan het boekingskantoor waren echter duidelijk. Blijkbaar heeft hij zichzelf overschat.
We besluiten samen met Gabriel om er het beste van te maken. Op het einde van de tocht klaren we de situatie wel uit met het kantoor.

Als we gaan slapen vraagt Gabriel om hem om 6u te wekken, zijn batterij is bijna leeg. Opnieuw moet ik voor mijn gids zorgen. In de hoop dat er om 7u een lekker ontbijt klaar staat, slik ik mijn ongenoegen weg.

DAG 2

Mijn alarm gaat af en ik wek Gabriel. Wat volgt is een uur gezucht en gekreun.
Als wij om 7u uit de tent komen, is er geen ontbijt te bekennen. Hij leent tandpasta en insectenspray bij Hanne en vindt uiteindelijk de kracht om ons een lekker broodje voor te schotelen. Zonder koffie, die is hij vergeten.

Manu, Hanne en ik gaan op pad, terwijl Gabriel de achtergebleven chaos opruimt. Een paar uur later rusten we uit bij een prachtige waterval. Gabriel duikt weer op en geeft aan dat hij alvast voorop gaat.
Wanneer we hongerig aankomen bij het volgende dorp is er geen spoor van Gabriel te bespeuren. Teleurgesteld wandelen we verder. Hopelijk kunnen we snel lunchen.

Er duiken grote gele pijlen op die het moeilijke pad over de rivier aangeven. Wat later duikt Gabriel weer op. Nog steeds aan de oorspronkelijke kant van de rivier. Hij heeft de pijlen niet gevolgd.
In plaats van op zijn stappen terug te keren, probeert hij in een rechte lijn naar ons toe te komen. Hij springt van rots naar rots en valt met onze tenten én eten in het water!
Wonderbaarlijk genoeg blijft hij doorgaan. Bij zijn laatste sprong duikt hij in split op een de rots. Zelf ik voel zijn pijn tot diep in mijn edele delen. Doorweekt en met zijn hoofd in de handen zit onze gids op een rotsblok in het midden van de rivier.
Ik wil hem helpen en klauter naar hem toe. “No, I don’t need your help, go away!”.
Hij draait zich met zijn rug naar me toe en blijf als een koppig klein kind zitten. Het duurt nog minstens 20 minuten alvorens hij terug naar de oever gaat.
Het is al lang 14u gepasseerd en we hebben nog steeds niet gegeten. Als hij uiteindelijk de gele pijlen volgt en bij ons geraakt, loopt hij verder zonder een woord te zeggen. We grabbelen onze spullen bij elkaar en haasten ons achter hem aan.

Met krachtige stem brengen we hem tot stilstand. We moeten overleggen! Het is te laat geworden om de eindbestemming van de dag te halen.
“I don’t know, you choose. I don’t care.”
Bij de eerstvolgende camping zetten we onze tent op om te drogen. Gabriel begint te koken en uiteindelijk volgt er na het eten een kleine verontschuldiging.

We plannen vroeg op te staan. We moeten de verloren kilometers van vandaag goedmaken. Ik zet de wekker met de belofte hem wederom te wekken.

DAG 3

“Gabriel, time to wake up!”
“No, I don’t want to wake up. Thirty minutes more. Leave me.”
Onze mond valt open van verbazing!
“No Gabriel, you have to wake up. We need to leave at seven!”
“I hate you, guys! You are not my boss. Fuck you!”

Wij beginnen met inpakken en gaan tussen zijn rommel van de voorbije avond op zoek naar eten.
“No, you can not take food. It is my food, I paid for it.”
Tot nu toe hebben we ons rustig gehouden, maar als ze ons eten afpakken, verheffen Hanne en ik onze stem!
Gelukkig blijft Manu kalm.
“Please Gabriel, just give us some snacks. We will carry it ourselves.”
“You Manu, you are a man, so shut up. You don’t know me. I will not hit the girls, but ….”

We beseffen dat we met een tikkende tijdbom te maken hebben. We staken onze reacties en houden ons rustig.
Gabriel blijft tieren, al is het moeilijk om kwaad te zijn als niemand kwaad reageert.
Als een razende gek gooit hij alles uit zijn rugzak. Plastic borden, bestek, eten, … Hij laat alles achter en vertrekt.

Zeven uur lang marcheren we door de bossen, door regen en mist. Gabriel is verantwoordelijk voor ons vervoer terug. We hopen dat hij op ons wacht. De laatste kilometers dalen we af op pure wilskracht. Onze knieën doen pijn. Het plezier is sinds de rivier episode weggespoeld. De opluchting is groot als we het busje zien staan.

Onderweg naar La Paz blijft hij ons uitdagen.
“The material will be too late in La Paz, you have to pay more.”
“The walking stick is broken, you have to pay more.”
“You have to get out here, we can not bring you to your hotel.”

We gaan niet in op zijn spelletjes. Hij kan prikken en porren zoveel hij wil, wij geven geen kick. Uiteindelijk stapt hij zelf uit en dondert kwaad weg.

Exit Gabriel!

DAG 4

Na een hete douche en een uitgebreid ontbijt gaan we naar het boekingskantoor. De dame luistert vol ongeloof naar ons relaas. Tijdens het gesprek blijkt dat Gabriel haar die ochtend heeft bedreigd.
We hebben geen energie meer om te vechten. We laten het idee van een volledige terugbetaling los en stellen ons tevreden met gratis bustickets voor onze volgende bestemming.
We zijn heel zeker dat Gabriel nooit nog voor dit kantoor zal werken!

Deze ervaring heeft ook een schoonheid in zich. We konden steeds op elkaar rekenen. Zowel Manu, Hanne als ik namen het voortouw als de andere steun nodig hadden. Als we het niet meer zagen zitten konden we steeds op elkaar leunen.
Deze tocht is niet de highlight van onze reis met Hanne geworden.
Op zijn minst hebben we wel een ervaring waar we nog lang over zullen praten.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal I Hate You!.

Op basis van mijn zoektocht op internet hebben we 14.600 euro voor 1 jaar exclusief vluchten begroot. We zijn ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget gebleven. In het bedrag hierboven zijn immers 5 vluchten inbegrepen!

Meer nog, met die 15.182 euro hebben we ook 1 Macbook Air en 1 Nikon Coolpix camera gekocht. Daarnaast hebben we allebei een officiële Yoga Teacher Training gevolgd.

Ik zou dus kunnen stellen dat je met 20 euro per persoon per dag makkelijk kan reizen in Azië.
Deze stelling moet ik echter nuanceren.

Het eerste jaar zijn we erop gebrand om binnen ons dagbudget te blijven. ‘Afdingen en besparen’ roepen we uit tot ons credo. Dag na dag zijn we trots als we in onze missie slagen. We zien voor het gemak over het hoofd dat we met bloed, zweet en tranen in plaats van met geld betalen.

• We wandelen kilometers in de brandende zon met een loodzware backpack op zoek naar de allergoedkoopste guesthouse.
• Nog meer kilometers leggen we af omdat we weigeren astronomische bedragen te betalen voor een riksja. Dat vele taxi chauffeurs veel te veel aanrekenen aan een toerist staat vast. Alleen onderhandelen wij soms urenlang over luttele euros, vastbesloten ons niet te laten afzetten.
• Onvermoeibaar als we zijn, struinen we het hele dorp af op zoek naar een lokaal eettentje met lokale prijzen. We zouden ook kunnen genieten van westerse delicatessen in de toeristenrestaurants.
• We reizen steeds met goedkoop lokaal transport. Over de vele ongemakken onderweg kan ik een boek schrijven.
• Het geld dat we uitsparen door een 800 CC Royald Enfield te huren in plaats van een 1500 CC voor onze roadtrip, geven we dubbel en dik uit aan mecaniciens onderweg. Daar bovenop kijk ik dagelijks de dood in de ogen op de “most treacherous road in the world”en verkort mijn leven met enkele jaren.
• Waar elke wandelaar dankbaar gebruik maakt van een gids of drager, hebben wij zelf ons hele hebben en houden richting Mount Everest Base Camp gesjouwd.
• …

Na bijna een jaar lang elke roepie in twee te bijten zijn we doodop. We zijn het continue onderhandelen en de gevolgen van onze besparingsslag helemaal beu. Zonder al te veel denken, besluiten we te vertrekken. We boeken de goedkoopste (!) vlucht weg uit Kathmandu richting Maleisië.
Wanneer we in Maleisië aankomen, moeten we even slikken. De prijzen schieten de lucht in. Het leven is hier duurder. We besluiten stilzwijgend het niet aan ons hart te laten komen en dompelen ons onder in luxe. Met desastreuze gevolgen voor ons gemiddelde dagbudget, zoals zal blijken in mijn volgend artikel …  : )

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 3.

Ja, wij zijn getrouwd. En nee, je was er niet bij.
Troost jezelf, niemand was er bij. Just the two of us…

Op 9 september 2015 vraagt Manu mij ten huwelijk op een ‘top’ locatie. Uiteraard zeg ik ‘JA’! Snel volgen vele felicitaties en de onvermijdelijke vraag “wanneer is het feest?”. We willen heel graag een feest, het ritueel, de ceremonie… Alleen zijn we voor slechts 3 maanden in België en hebben we andere prioriteiten.

Naast het romantische aspect kijken we ook naar de zakelijke kant van het boterbriefje.
Ongetrouwd zijn we vreemden. Officieel mogen we geen beslissingen voor elkaar nemen. Doemscenario’s verschijnen voor mijn geestesoog. Als mij iets ergs overkomt in het buitenland, heeft Manu niets te zeggen. Terwijl hij mijn wensen het beste kent.
Om wille van ons locatie onafhankelijk leven, besluiten we om nu te trouwen. Om wettelijk in orde te zijn. Enkel het burgerlijk huwelijk, in klein gezelschap, …

Vele discussies volgen. Wel familie, geen familie, wel vrienden, geen vrienden, partners van de familie, partners van de vrienden, welke vrienden?! Een klein gezelschap wordt snel groot.
Ik kom erachter dat getuigen niet meer hoeven. Dit biedt een oplossing.

Het is beslist. Just the two of us, meer is er niet nodig om onze liefde te bezegelen. We besluiten om het tegen niemand te zeggen. Zelfs onze mama’s weten van niets.

Op 23 mei 2016 worden we om 14u30 op het districtshuis in Deurne verwacht. Als echte budgetreizigers trouwen we op ‘maandag’, dan is het gratis. Het regent pijpenstelen. We zijn beiden op sneakers en gepakt met een rugzak, we plakken er een romantisch weekendje Gent achteraan. Stadsmedewerker Robert ontvangt ons vriendelijk en stelt voor om foto’s te maken. De districtsburgemeester geeft zijn speech alsof hij voor een volle zaal staat, alleen vergeet hij onze ringen. Als dat foutje hersteld is, zijn we officieel echtgenoten. Man en vrouw zijn we al veel langer.

Na een kwartiertje staan we buiten. Giechelend en gniffelend vertrekken we naar Gent. Daar waar het allemaal begon.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Verliefd, Verloofd, Getrouwd.

Binnen enkele dagen beginnen we aan een trektocht van 8 tot 12 dagen naar Annapurna Base Camp. Om de kosten te drukken doen we geen beroep op een ‘porter’, we dragen onze spullen zelf. Al weken spookt de inhoud van onze rugzakken door mijn hoofd. We willen het gewicht zo licht mogelijk houden, de essentie zoeken tussen het weinige dat we bijhebben .
Mijn grote oefening der onthechting zet zich dus verder, nu we moeten downsizen van twee backpacks van 15 kilo naar één van 8 kilo.

Enkele jaren geleden begon ik al met deze oefening:

Ik zie mezelf nog staan in mijn huisje in Helmond. Een huis dat ik met bloed, zweet en tranen heb verbouwd. Mijn auto staat buiten te wachten, afgeladen vol met mijn ‘essentie’. Ik kijk rond en vraag me af of ik dit duurzaam opgebouwde geluk kan loslaten. Heel bewust neem ik afscheid van alle mooie spulletjes die ik heb verzameld. De namaak vlinderstoelen, de zelf ontworpen boekenkast, de appelgroene Smeg, de mahoniehouten eettafel,… Ik sluit de deur en rijd in mijn voorlopige woonst richting Gentse Feesten.
Ik voel me geweldig. Ik heb al die rommel niet nodig. Ik voel me lichter, vrijer. (Toegegeven, de Smeg ben ik gaan ophalen. Die staat nu al een paar jaar in de garage van mijn mama tot ik een plek vind waar ze thuishoort.)

Later heb ik me opnieuw gesetteld in Antwerpen. Voor ik het goed en wel besefte, begon ik opnieuw spullen te verzamelen. Wikipedia zegt dat het in onze genen zit. De mens als jager-verzamelaar. We verzamelen voedsel om te eten, hout om te stoken en bladeren voor beschutting. Verzamelen om te overleven.
Wat met die 80 paar schoenen (ik overdrijf niet) die ik heb verzameld?! Ik heb slechts 1 paar voeten en in tegenstelling tot kleding is het echt niet mogelijk om meerdere modellen over elkaar aan te trekken.
Verzamelen om te overleven? Ik denk eerder dat sommige schoenen mijn levensduur aanzienlijk verkorten. Scenario’s als blijven steken in een tramspoor of dronken mijn pumps uitgooien en in glas stappen zijn mij niet vreemd.
Toen Manu en ik beslisten om te reizen, begon de volgende ronde der onthechting. Elk item dat ik bezit is door mijn handen gegaan. Ook mijn 80 paar schoenen. Bij elk paar was het wikken en wegen:

“Ik doe ze bijna nooit aan.”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Ze zitten ongemakkelijk.”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Heb ik ze echt nodig?”
“Maar ze zijn zo mooi.”
“Ga ik ze ooit nog dragen?”
“Misschien onder dat ene kleedje.”
“Dan moet ik eerst 3 kilo afvallen om in dat kleedje te passen.”
“Maar het is zo mooi!”
…

Vele paren zijn verkocht aan vrienden of op de rommelmarkt. Andere heb ik aan de Kringwinkel gegeven. Nog veel meer wachten op mij in de garage van mijn mama naast de Smeg…

Ik ben op reis vertrokken met 5 paar:

• 1 paar wandelbotinnen (onontbeerlijk)
• 1 paar wandelsandalen (broodnodig)
• 1 paar slippers (kapot en niet vervangen)
• 1 paar sneakers (overbodig, maar mijn enige mogelijkheid om eens af te wisselen)
• 1 paar watersloefjes (luxe, maar zo heerlijk als ik ga zwemmen in een rivier met rotsbodem)

Uiteraard ga ik de Annapurna beklimmen met mijn wandelbotinnen. Eén vraag rest in deze episode van onthechting. “Koop ik een nieuw paar slippers om ’s avonds mijn vermoeide voeten te luchten?”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Mijn grote oefening der onthechting.

Padum Palace

Na de heftige rit doen we het nog even rustig aan. We gaan het dorp verkennen. Vijf minuten later zijn we het dorp al uit, dus wandelen we een beetje verder naar een kleine heuvel die ons intrigeert. We beklimmen de rode trappen. Voorbij elke hoek wacht ons een nieuwe verrassing. Een witte muur met 8 kleine chortens elk voorzien van een gouden godsbeeld, een huis gehakt uit een rots, een kleurrijke plafondschildering, een bouwvallige gevel,… Bovenaan worden we beloond met een grote beschilderde chorten en een fenomenaal uitzicht.
Het hele gehucht is verlaten en toch zien we tekenen van leven. Sloten op sommige deuren, een satellietschotel, koeienmest op de daken om te stoken in de winter,… Op de terugweg zien het het bord “Padum Palace” en ik voel mij inderdaad een prinses die kuiert door haar sprookjespaleis.

Karsha

Eén welbepaalde foto uit onze reisgids heeft ons naar Zanskar geleid. Pas bij aankomst komen we erachter dat “the Monastry of Pukthal” 3 dagen wandelen van ons verwijderd is. Het is onmogelijk om er met de auto te geraken, een overstroming heeft alle bruggen weggespoeld.
We gaan op daguitstap naar een gelijkaardig klooster in Karsha, 12 kilometer verder. We vertrekken vroeg. Lunchpakket, fototoestel en vele liters water zijn gepakt. Het weer is gunstig, de wolken sparen ons vooralsnog van de brandende zon.
We zien Karsha al van ver liggen, maar schijn bedriegt, we hebben toch 2,5 uur nodig om de voet van het dorp te bereiken. Onderweg ontmoeten we hardwerkende Indiaërs, schattige kalfjes en de rijkere en/of luiere toerist die met de jeep het klooster bezoekt.
Wat mij het meest verbaast zijn de bergen. Ik kan amper geloven dat ze echt zijn. De vorm en de belichting zijn zo perfect dat ik mij in een videogame waan.
Het klooster is fascinerend, een verzameling witte lemen huisjes gebouwd tegen de bergflank. Het klooster sprankelt van bezigheid. Sommige boeddhistische monniken genieten van hun lunchpauze. Anderen geven in kleermakerszit les aan jongens die op vroege leeftijd zijn verkozen tot monnik. De gebedszaal wordt op het gemak gerenoveerd en nieuwe muurschilderingen met zorg aangebracht.
Op de terugweg is alle ‘fun’ eraf. De vele spullen die om mijn nek bengelen in combinatie met de middagzon, geven mij barstende hoofdpijn. Anderhalf uur lang slof ik op automatische piloot achter Manu aan. Nergens is er een schaduwplek te bespeuren. We wandelen door een stoffig en rotsig woestijnlanschap. In de verte zie ik een enkele boom, maar mijn optimisme bedriegt opnieuw. De weg ernaartoe blijft aanslepen. Eindelijk thuis kruip ik in bed en neem ik mezelf voor om nooit meer te wandelen.

Op weg naar Bardan

Twee dagen later sta ik alweer paraat om het klooster van Bardan te bezoeken. We nemen onze voorzorgen, tenminste Manu verplicht mij om voorzorgen te nemen. Ik mag geen rugzak dragen, mijn hoedje wordt op mijn hoofd geniet en ik word bedolven onder een dikke laag zonnecrème.
We zoeken de brug over de rivier, maar vinden enkel de resten ervan. Mijn optimisme maakt mij wijs dat er ergens een nieuwe brug zal zijn en we wandelen voorlopig verder langs de rechteroever.
Na vijf kilometer zegt mijn man “zullen we tot aan de sneeuw gaan”. Ik kijk naar rechts en zie in de verte een besneeuwde top. Ik lach en wandel voort, maar mijn gekke man meent het. Ik kijk nog eens goed en zie inderdaad een soort van pad. Ik stem in met de waanzin, al geloof ik nooit dat we de sneeuwlijn halen. Manu daarentegen heeft er goede moed in en denkt dat we er op een uurtje zullen zijn.
Drie uur en menige rustpauze later breng ik hem aan zijn verstand dat we het nooit halen. Of toch ik niet. Ik dans, ik jog, ik doe yoga, ik wandel uren aan een stuk, maar bergen beklimmen is niet mijn sterkste kant. Hoewel ik vandaag best hoog ben geraakt. Ik nestel mij op een rots met wat water en bananen, terwijl mijn alfaman nog hoger klimt. Ik zie hem steeds kleiner worden tot hij nog slechts een stip is. Hij maakt enkele prachtige panoramafoto’s en samen beslissen we dat de sneeuwlijn voor een andere keer zal zijn.
Tijdens het dalen zien we links van ons het gele dak van een gompa. We besluiten langs de bergflank richting dit gele puntje te klauteren in plaats van dezelfde ‘saaie’ weg terug te volgen. We balanceren op grote en kleine rotsen en schuiven uit in het mulle zand. Onze benen geraken vermoeid en het kost veel energie en concentratie om de juiste stappen te zetten. Ik grap tegen Manu dat onze moeders in kanon een hartaanval krijgen, moesten ze ons bezig zien. Wij genieten echter volop van dit niet geplaveide pad. Ik waan mij een karakter uit Lord of the Rings. Samen zijn we op een uitdagende queeste door de ongerepte natuur, niemand is ons hier voorgegaan.
Twee uur later bereiken we trots het gele dak en daar begint de laatste etappe naar Padum.

Foto’s

Padum Palace

Karsha

Op weg naar Bardan

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Op wandel in een sprookje.

Nu is de wereld mijn huis, maar vandaag voel ik mij er niet thuis.

Getoeter van taxi’s, geklop van bouwwerken, geroep van Indiaërs en geblaf van honden weerhouden mij van een herstellende slaap. De hele dag kronkel en draai ik op zoek naar een comfortabele houding in ons oncomfortabel bed. Het enige lichtpunt is de televisie. Ik kijk bijna een hele dag lang Amerikaanse blockbusters. Als om het halfuur de elektriciteit uitvalt (this is India) zoek ik een andere afleiding. Drie keer per dag moet ik mezelf enigszins toonbaar maken en gaan we op zoek naar voedsel dat mijn lichaam niet onmiddellijk afstoot. Met lede ogen zie ik hoe Manu het merendeel van mijn soep binnen lepelt. Twee seconden later ben ik overgeleverd aan het hurktoilet van het restaurant. Ik kan alleen maar hopen dat deze keer mijn sandalen en broek ongeschonden uit de strijd komen.

Het kan erger. Een paar weken terug had ik tijdens een ellenlange treinreis gelijkaardige symptomen. 25 uur lang zocht mijn lichaamsvocht langs alle mogelijke gaten een uitweg. Mijn enige toevluchtsoord was een hurktoilet dat ik moest delen met 100 andere passagiers.
Als we dan met zijn allen deze reis overleefd hebben, zijn we er nog niet. De rugzak weegt door op mijn pijnlijke rug. De opdringerige tuktukchauffeurs krijgen het zwaar te verduren als ze mij lastig vallen tijdens een buikkramp. We staan nog maar aan het begin van onze queeste naar een fijne guesthouse of ik moet mijn sluitspier alweer krampachtig aanspannen. Na een aantal schamele en beschimmelde plekken stap ik een potentiële kamer binnen en voel ik me warempel thuis.

Ik mag mezelf gelukkig prijzen. Ik heb iemand die voor me klaarstaat tijdens deze moeilijke momenten. Ik heb veel respect voor solo reizigers die deze dagen alleen overleven.
Ik ben mijn man zo dankbaar. Hij staat aan mijn zijde met een nat washandje, terwijl ik de ziel uit mijn lijf kots. Hij legt de restaurant eigenaar geduldig uit dat hij het glas zal terugbrengen nadat zijn vrouw zich heeft opgewarmd aan een kopje thee. Hij gaat op zoek naar de dichtstbijzijnde apotheek en verdraagt alle kleuren en geuren die ik verspreid. Hij wrijft zachtjes over mijn rug als al mijn spieren samenkrampen. Daar, in zijn handen, ben ik thuis.

Wat mijn man niet doet, is foto’s maken terwijl ik ziek ben. Er zijn dus geen beelden voorhanden om dit ‘zieke’ verhaal te staven. Gelukkig hebben we vele ‘gezonde’ foto’s van ons thuisgevoel in Dharamsala.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik ben het kots-beu!.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een ruwe diamant.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Boedhisme voor beginners.