Niet zo lang geleden kwamen we 2 Belgen tegen. Wat een verademing om diezelfde uitspraak te horen, met een andere nuance!
Op basis van hun uiterlijk en het gesprek schat ik dat het echtpaar midden 60 is. Ze gaan elk jaar een dikke maand op reis, want… ‘Het is nu dat je het moet doen! Niet als je oud en versleten bent!’
Wat een heerlijke uitspraak als je de 60 gepasseerd bent!
Sindsdien grappen Manu en ik te pas en te onpas: ‘Het is nu dat we het moeten doen, hé schat!’

In de tijd die volgt evolueert deze uitspraak van grap tot levensmotto.

Terwijl we onze hele reis richting Ushuaia uitstippelen, vragen we ons af wat we erna gaan we doen. We hebben immers nog een dikke maand te vullen tussen Ushuaia en de job die Manu in de States heeft aangenomen.
Zullen we nog verder gaan dan Ushuaia? Gaan we op cruise naar Antarctica?
Uiteraard, want … het is nu dat je het moet doen! Als blijkt dat een 2weekse cruise 10.000 dollar per persoon kost, besluiten we dat het toch niet nu is dat we dit moeten doen.
Naar waar trekken we dan? We hebben alle interessante plekken tussen Ushuaia en Santiago al gezien. Onze eerst volgende stop is dus Santiago. Vanaf daar kunnen we het noorden van Chili bezoeken, of naar Peru, of we vliegen naar Costa Rica, of …

Plots valt ons oog op het Paaseiland. Deze mythische plek spreekt ons direct aan. Een eiland in het midden van de Stille Oceaan en toevallig enkel bereikbaar met een vlucht vanaf Santiago. Dus … het is nu dat we het moeten doen!
Enthousiast beginnen we te plannen. Wederom blijkt dat een tripje naar Easter Island een kostelijke bedoening is.
De vlucht is duur, de accommodatie is duur, het ticket voor het nationale park is duur, de supermarkten zijn belachelijk duur, de restaurants zijn onbetaalbaar duur, …
Ik wil het hele plan laten varen, maar Manu bijt zich vast: ‘Ik denk niet dat we nog snel richting Santiago komen. Het is echt wel nu dat we het moeten doen!’
Manu vindt ons zowaar een relatief goedkope vlucht. Ik stort mij op Airbnb en spot een relatief goedkope guesthouse.
Wanneer het eindelijk zover is proppen we onze rugzakken vol met rijst, groenten, kaas, confituur, koffie, thee, koekjes, chocolade en veel meer. We mogen elk 23 kilo meenemen op de vlucht en we maken daar dankbaar gebruik van.
Aangekomen op Easter Island worden we opgewacht aan de luchthaven. Onze chauffeur hangt ons een bloemenkrans rond de nek. Tja, relatief goedkoop is nog steeds niet goedkoop uiteraard.

Wanneer ik de volgende dag voor het eerst de beroemde Moai aanschouw krijg ik tranen in mijn ogen. Bij elke uitstap vergapen we ons aan de rijkdom die Isla Pascua te bieden heeft. We genieten van de waanzinnige natuur, de propere lucht, de rust die ondanks het toerisme overal te vinden is én onze huisbereide maaltijden.

Ik ben zo dankbaar dat we dit nu doen! Easter Island is één van de meeste bijzondere plekken waar ik ooit al ben geweest.

Als je ooit twijfelt of je iets al dan niet moet doen, onthoud dan … dat het verdorie nu is dat je het moet doen!!!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het is nu dat je het moet doen.

• Ofwel betaal je met geld: biologische producten zijn altijd duurder dan goedkope varianten zoals Kruidvat producten.
• Ofwel betaal je met tijd: je kan heel makkelijk zelf biologische producten maken, maar daar kruipt wat tijd in.
• Ofwel betaal je met je gezondheid: goedkope chemische producten zullen op de lange termijn je gezondheid treffen.

Sinds deze podcast (en het aanschaffen van biologische producten) herken ik de waarheid van deze stelling in verschillende facetten van mijn leven.

We zijn nog maar enkele dagen in Argentinië en we moeten nog vat krijgen op de ‘regels’ van het land. Vooral voor accommodatie is het nog even zoeken hoeveel dat kost in dit land.
Op Airbnb zien we een geweldige deal voor onze volgende bestemming: San Salvador de Jujuy. Slechts 11 euro per nacht voor een privékamer met gedeelde badkamer, pal in het centrum. Alle andere kamers op Airbnb beginnen pas bij 20 euro.
Het nadeel is dat deze kamer nog geen recensies heeft. Normaal houden we daar veel rekening mee. Ik merk echter dat de kamer nog maar net op Airbnb staat. Ik veronderstel dat de prijs zo laag is om de eerste gasten te lokken. Op basis van de foto’s en de beschrijving boek ik vol vertrouwen voor 3 nachten. Ik ga ervan uit dat we in de watten worden gelegd, zodat wij een goede recensie schrijven en de gastheer in de toekomst zijn prijs kan verhogen.

We komen toe in het busstation van Jujuy, op 6 kilometer van het centrum. In plaats van een taxi, nemen we 2 lokale bussen naar het centrum. We betalen met 3 uur tijd in plaats van met 150 Pesos.

Wanneer we arriveren bij onze gastheer, val ik uitgeput op het kleine maar comfortabele bed. Pas wanneer ik een dik uur later bij mijn positieven kom, zie ik waar we zijn terechtgekomen. Een ranzig en degoutant ‘mannen’ huis!
Hier wonen 3 vrijgezelle mannen die zijn blijven hangen in hun studententijd. Naast de 3 mannen zijn er ook tal van ‘aanwezigen’. Dat blijken couchsurfers te zijn. Wij betalen voor hetgeen anderen gratis krijgen?!
De badkamer is degoutant! Haar, schimmel, stank, een opgestijfde onderbroek … En na 4 jaar reizen ben ik echt al wel wat gewoon.
Volgens de beschrijving op Airbnb is het ontbijt inbegrepen. Dat vertaalt zich tot het super vriendelijke “You can use anything you find in the kitchen and fridge”. De koelkast smijt ik direct na openen weer dicht. De schimmel komt er net niet uitgekropen. Na wat zoeken vinden we een gesloten zak cornflakes en melkpoeder, waar we ons tevreden mee stellen.
Ik besef dat ik hier zelf voor gekozen heb en probeer het beste van de situatie te maken. Ik kan het komische er wel van inzien. You get what you pay for!

Als echter blijkt dat ik ook met mijn gezondheid zal betalen, kan ik er niet meer mee lachen en kom ik in opstand.
De hele dag door wordt er luide muziek gespeeld. Dat blijkt trouwens standaard te zijn in Argentinië. Als de muziek ook na 12 uur ’s nachts doorgaat, vraag ik onze gastheer of het stiller kan. Hij zet de muziek stiller, maar niet af. Gelukkig heb ik op maat gemaakte oordoppen die het leed verzachten. Alleen houden de doppen niet al het kabaal tegen van de ‘aanwezigen’ die op alle mogelijke uren van de nacht thuiskomen, ruzie maken, vertrekken, telefoneren, een feestje bouwen, …

Na drie slapeloze nachten ben ik doodop en bloednerveus. Daarnaast ben ik ook ‘besmet’ door het schattige maar zieke kindje van onze gastheer. Daardoor lig ik nu al drie dagen met een zware hoest in bed lig. Gelukkig hebben we deze keer wel een fijne, hygiënische en vooral rustige plek gevonden via Airbnb.

Je betaalt altijd! Alleen betaal ik liever met geld of tijd dan met mijn gezondheid.

Krijg korting via deze link op je volgende reis met Airbnb!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Je betaalt altijd!.

In het afgelegen dorpje Samaipata willen we “El Fuerte” bezoeken. Een Inca site die later door de Spanjaarden als fort gebruikt werd.
Hoe gaan we er geraken? Lokale bussen zijn er niet. De afslag naar het fort ligt op 4 km van het dorp en vanaf daar is het 6 km bergop. We kunnen die afstand wandelen, toch wil ik liever mijn krachten sparen.
Met Gabriel vers in mijn herinnering heb ik het even gehad met georganiseerde tours, dus dat wordt ook niets.
Een taxi? Die zijn best betaalbaar in Bolivia.

Op locaties waar toeristen steeds hetzelfde ‘probleem’ hebben, bedenkt de lokale gemeenschap altijd een voorgekauwde oplossing. In Samaipata gaat die als volgt. Een taxi brengt je naar de ingang van het fort, wacht maximaal 1 uur en brengt je dan terug naar het dorp. Kostprijs? 120 Boliviano’s, het tienvoud van wat een gelijkaardige rit normaal kost.

Ik hou van de rust en de ruimte om zelf mijn ritme te kunnen kiezen. Als een taxi chauffeur staat te wachten heb ik het constante gevoel van een deadline, niet echt rustgevend.

Ik stel Ann voor om te liften. Het is al weer jaren geleden en ik heb gelezen dat je in Zuid-Amerika een goede kans hebt om meegenomen te worden. Deze afstand is ideaal om liften nog eens een kans te geven. Als het nodig is kunnen we die 10 km makkelijk wandelen.

Vol goede moed gaan we op pad. Zolang we nog in Samaipata zijn, stoppen er enkel taxi’s die ons het standaard pakket willen verkopen. Daar hebben we geen nood aan. Eens we een kilometer het dorp uit zijn hebben we meer geluk. Een jonge man met minibusje wil ons graag meenemen. Als ik vraag wat het moet kosten, zwaait hij vriendelijk mijn vraag weg. Hij kan ons meenemen tot de afrit naar “El Fuerte”. Ondertussen hebben we in ons beste Spaans een gezellige babbel.

We zijn bijna halfweg. Net uitgestapt draait Ann haar aandacht dadelijk bergop en begint te wandelen. Ik merk nog net dat er een blitse witte SUV aankomt en maak een halve zwaaibeweging met mijn arm. Tot mijn grote verbazing stopt de eerste auto en een paar seconden later zitten we voor de laatste 6 km in deze blitse bolide naar Boliviaanse videoclips te kijken op het centrale A/V systeem.

Gelukkig staat er geen chauffeur te wachten We spenderen meer dan 2 uur op deze prachtige site.
Op de terugweg hebben we minder geluk. De eerste 6 km rijden enkel taxichauffeurs met toeristen voorbij. Aangezien het een prachtige wandeling is laten we het niet aan ons hart komen.
De laatste 4 km moeten we langs de stoffige weg wandelen. Misschien hebben we ’s ochtends meer geluk gehad dan we beseften. Iedereen rijdt ons vlot voorbij. Misschien is liften toch niet zo gebruikelijk in Zuid-Amerika als ik gelezen heb.

Voor mij werkt liften als ik ook bereid ben om de afstand te willen wandelen. Of als ik geen duidelijk einddoel heb.
Als we ’s avonds mogen rusten en nagenieten met een drankje maken we plannen voor de volgende dag. Op 20 km van Samaipata zijn er prachtige watervallen. Ik denk dat we voor deze afstand toch maar het ‘pakketje taxi’ nemen.

De volgende keer dat je iemand langs de weg ziet lopen met zijn duim in de lucht moet je maar eens overwegen om hem of haar mee te nemen. Misschien krijg je er wel een gezellige babbel voor in de plaats met iemand zoals ik.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Help eens iemand vooruit.

De stadsmens in mij komt niet aan haar trekken. Het cosmopolitische Sydney valt in het niets bij de pracht en praal van vele Europese steden. Logisch ook, Australië heeft geen Griekse, Romeinse of Middeleeuwse periode gekend. De Aboriginals zijn trouw gebleven aan de natuur, nooit gebouwd of verbouwd. Pas sinds 200 jaar is de blanke man hier actief steden aan het opwerpen. Gelukkig hebben de Aboriginals samen met enkele visionaire immigranten op tijd een halt toegeroepen aan de mijnbouw, landbouw en verstedelijking, waardoor ik nu kan genieten van duizenden hectaren ongerepte natuur.

Maar nu zit ik vol. Ik zie het niet meer, ik ben voldaan. Ik heb tijd nodig om al deze indrukken te verwerken. Ik verlang naar een warme douche en een echt bed.
De vrijheid die onze campervan biedt, is geweldig. We tuffen van plek naar plek. We douchen ons met de emmer en eten elke avond onder de sterren. Jammer genoeg verstoort “Debby” dit idyllische leven. Sinds cycloon Debby 4 weken geleden The Gold Coast overspoelde, achtervolgt de regen ons.
Na deze natuurramp heeft ook de herfst zijn intrede gedaan. Soms lig ik ’s nachts wakker van de kou. Mijn bovenbenen knijp ik tegen elkaar om toch maar niet door de regen naar het toilet te hoeven. Als ik het uiteindelijk niet meer houd en doorregend terug in de campervan klim, kijk ik uit naar volgende week. Ik ben ontzettend dankbaar voor deze prachtige reis door Australië, maar ik geniet alvast van de warmte die België mij letterlijk en figuurlijk zal brengen.

Tot volgende week, lieve vrienden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Verwend Nest.

Maanden na deze beslissing hebben we veel plannen, maar nog geen centen. Maleisië, Singapore en Thailand leiden ons teveel af. We blijven toeristen.

België brengt een duidelijke kentering. De ‘Rat Race’ slokt ons op. Workshops organiseren, yoga geven, repeteren, reclame maken voor ‘Khandas’, spullen op de rommelmarkt verkopen… We maken nog net tijd voor een tweedaagse huwelijksreis naar Gent. Daarnaast is het gedaan met ‘reizen’.

Tijdens onze housesits in Engeland en Turkije werken we keihard aan een nieuwe website voor creatieve workshops. Eén dag per week maken we tijd voor een uitstap.

Terug in India sluiten we onszelf op in One Nest om on line te werken. In Dharamshala hebben we alles vorig jaar al gezien. Daarna ligt onze focus drie weken lang op yoga.

Afhankelijk van maand tot maand helt de weegschaal vervaarlijk over naar óf reizen óf werk óf yoga óf theater óf … Nooit naar rust.
Het blijkt ‘on the road’ al even moeilijk als ‘thuis” om een evenwichtige ‘work – life’ balans te vinden.
Mijn spaarrekening fluctueert, net als mijn gemoed. Het ene moment mis ik het reizen, dan wil ik theater maken, dan vind ik geen tijd voor yoga, dan wil ik de trailer voor Khandas afwerken, dan wil ik het rustig aan doen, dan …

Wat ik echt wil is tijd nemen voor alles wat ik doe.

• rustig opstaan: 0,5u
• yoga practice: 2u
• ontbijt: 1u
• toilet + douche: 1u
• on line werken: 3u
• koken lunch: 1,5u
• rusten: 1u
• repeteren theater/dans: 3u
• toerisme: 3u
• rusten: 1u
• koken + dinner: 1,5u
• social media bijhouden: 1u
• lezen/schrijven/studeren: 2u
• ademhalings- en relaxatie oefeningen: 1u
• slapen: 9u

Totaal 31,5 uur

Tijdens mijn solo zong ik: “I want it all and I want it now.”
“Now” zal niet lukken. Een dag bestaat uit slechts 24 uur. Elke dag opnieuw moet ik keuzes maken.
Een andere quote uit ‘Khandhas’: “Breath by breath, accept what is, don’t obsess with what you miss.” Het blijft een moeilijke oefening, maar adem per adem kom ik er wel.

Na onze yoga opleiding wil ik weer reizen in India. Dan komt er een kans voorbij die ik niet wil laten liggen. Drie maanden lang op Gili Trawangan yogales geven en de studio managen. Het reizen moet weer wachten! Of niet?
Wij maken een egoïstische keuze. We nemen een omweg via Java en arriveren een weekje later op Gili T.
Op snelheid trekken we langs Jakarta en de beroemde Borobodur en Prambanan tempels in Yogajakarta. Na het reizen mag de balans weer hellen in de richting van werk, yoga en niet te vergeten … tropical beach life.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Work – Life Balance.

We vertrekken uit Delhi met de nachttrein richting Dharamsala. Vorig jaar verbleven we hier drie maanden. Een Yoga Teacher Training bracht ons naar deze streek en een aaneenschakeling van bijzondere gebeurtenissen hield ons hier. Tijdens een theaterfestival leerden we vrienden voor het leven kennen. We organiseerden theater, dans en yogalessen. In One Nest vonden we een thuis, waar de repetities van Khandhas starten. Het was de moesson die ons uiteindelijk wegjoeg.

Weer is het een yoga cursus die ons hierheen lokt. Ik temper mijn verwachtingen. Ik maak mezelf wijs dat One Nest verdwenen is, dat mijn lievelingsrestaurants van eigenaar zijn veranderd, dat ik mezelf daar nooit thuis heb gevoeld. Ik wapen mezelf tegen teleurstelling.
Na de nachttrein nemen we nog 2 bussen en een tuktuk. Die laatste zet ons in de gietende regen af bij Tom Yam Thai. Het thaise restaurantje waar we heel wat pad thai’s en tom ka kai’s verorberden. We worden enthousiast ontvangen. ‘How are you? Where have you been? Long time ago!’

Als de regen afneemt klimmen we naar One Nest. De kamers zijn nog steeds even schamel en vochtig, nog steeds even goedkoop en nog steeds even rustig… Ik ben weer thuis.

Uiteraard is het anders dan vorig jaar. De vrienden zijn allang elders op de wereld. Sommige restaurants zijn effectief van eigenaar veranderd. De moesson hangt nog steeds in de lucht. Toch voel ik me goed.

Onze dagen kennen een vaste structuur. Om 5u45 gaat de wekker. Drie kwartier later hang ik in de touwen tijdens de yogales. Om 10u30 stort ik me op een uitgebreid ontbijt. Tegen 11u30 val ik uitgeput in slaap. Om 13u30 mag ik alweer lunchen. Daarna werken we aan onze website voor creatieve workshops. Rond 18u beslissen we naar welk restaurantje we gaan. Na het eten nog wat lezen, filmpje kijken of mezelf aan mijn nieuwe hobby wagen: mandala’s inkleuren. Om 22u30 is het bedtijd.

Gisteren zei onze yogadocent tijdens een relaxatie oefening:
“Ask yourself. Am I in the right place?”
Een brede glimlach breekt door op mijn gezicht. Het antwoord is duidelijk.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Are you in the right place?.

Ons huis in Turkije heeft dit effect op me. Ik vraag me al drie weken af waarom. Ik wil snappen waarom. Ik wil een oplossing en zorgen dat ik situaties als deze uit de weg kan gaan.

Komt het door de lichaamslengte van de eigenaren van dit huis? Ze bouwden hun huis volledig naar eigen wens. Met het kleine nadeel dat ze een derde kleiner zijn dan ik. Voor elke deur moet ik me bukken. Het plafond is dag in, dag uit vervaarlijk aanwezig. Aan de lamp in het bureau heb ik me wel zeven keer gestoten. Uiteindelijk krijg ik door dat het beter zou zijn die ruimte enkel nog nederig gebukt te betreden. De nadelen die dit heeft voor mijn rug wegen niet op tegen de kans op een lichte hersenschudding.

Als bescherming voor de zon brengen we het merendeel van de dag door onder de houten luifel achter het huis. De enorme ruimte is gezellig ingericht met salon en lange eettafel. Het ontbreekt aan geen enkel comfort. Toch gaat ook deze ruimte op me drukken. Door de combinatie van de lage luifel en de heuvels in de tuin is er geen millimeter van de blauwe lucht te bespeuren. Ons domein is gigantisch dus we achtervolgen een hele dag lang de schaduwplekken. Zo kan ik het gevoel van ruimte onder open hemel vasthouden. Dat blijkt belangrijk voor me.

We letten op vier hondjes, 4 vrouwelijke teefjes. De leidster van de troep noemt Daisy en kreeg van haar baasje de bijnaam ‘Crazy Daisy’. Daisy werd na een paar dagen verliefd op me en gedraagt zich sindsdien als een jaloerse teef. Ze snauwt naar elke andere hond die aandacht van me krijgt. Gelukkig spaart ze Ann!
Als we gaan wandelen is haar enthousiasme niet te stoppen. Met haar hele kracht trekt ze me vooruit. “Ik wandel met de hond, de hond niet met mij!” Dat principe hanteer ik als ik een hond uitlaat. Al mijn hele leven slaag ik erin om dit binnen een paar dagen aan te leren. Spijtig genoeg is Crazy Daisy even koppig als ik en dus laten we ‘elkaar’ uit. Elk met ons eigen idee over de situatie.

Misschien valt de hele locatie tegen doordat ik hier heel moe toekwam. In België had ik veel werk met Khandhas. Nadien ging ik even langs Budapest om een training te geven. Daarna lieten we ons opslokken door Londen en Istanbul. Het voelt alsof ik al maanden niet meer gerust heb. Dit wordt me pijnlijk duidelijk gemaakt toen ik op 1 dag tijd mijn duim én enkel verstuik. Een letterlijke tegenvaller.

Na een paar dagen platte rust ben ik weer op kracht. Toch is de hele impact van deze plek niets veranderd. Dat verbaast me niet. Ik kom vaak op nieuwe plaatsen en maak dit geregeld mee. Ik kan het gegeven enkel verklaren met de ‘energie’ van deze locatie. Ze is niet compatibel met me. Zonder logische reden. Zodra ik op een bus stap weg van hier zullen de wolken in mijn hoofd opklaren!

Ik moet denken aan een quote: “If you can change it, change! If you can’t change it, accept!” Het is een principe waar ik enorm aan hecht. Het zorgt ervoor dat ik er alsnog het beste van maak. Dat doe ik ook. Het is niet omdat mijn gemoed aan me trekt dat ik daar aan moet toegeven. Net als bij Crazy Daisy!
We hebben een paar fijne uitstappen gemaakt. De laatste weken hebben we ook hard gewerkt aan een nieuwe website om muzische workshops en creatieve activiteiten aan te bieden. Werk waar ik best fier op ben.

Zolang ik hier ben maak ik er het beste van. Toch kijk ik er naar uit om weer op stap te gaan naar een plekje waar ik wel bij pas.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een tegenvaller.

Iphone, Iphone, Tas, Lepel, Senseo, Koffiepad, Ipad, Bord, Mes, Brood, Boter, Kaas, Nutella,…

We zijn een week in België en gaan mijn geliefde Antwerpen herontdekken. We arriveren met de trein. Halverwege de Keyserlei kom ik bruusk tot stilstand. Manu kijkt me vragend aan.
We waren aan het snelwandelen, net niet aan het joggen. Als schapen volgen we het hoge tempo van de meute. Allemaal net op tijd of net te laat, terwijl wij alle tijd hebben.
Net terug op Belgische bodem en we laten ons meesleuren in de race die we leven noemen.

Breath by Breath, Be Aware, Practice Yoga Everywhere.

In Azië is yoga met de dag belangrijker voor mij geworden. Ik vind er rust, balans, focus, vertrouwen, …
Ik plaats een oproep op Facebook. “Is er iemand in België op zoek naar een yogadocent?” Vrij snel krijg ik reacties.
Ik vond het heerlijk om yoga te geven in Prana Yoga Studio en in Flow. Ik ben heel dankbaar voor hun vertrouwen. Ik wil nog dieper in yoga duiken, mijn kennis en ervaring verbreden. De volgende cursus in India is alweer geboekt!

Ik heb dorst. Ik heb altijd dorst.

Dit is het eerste artikel dat ik in 3 maanden schrijf. In België kom ik er niet aan toe. Ik ben te dorstig naar vele verschillende dingen. Ik wil mijn dagelijkse yoga practice in ere houden, ik wil yogales geven. Ik wil een theatervoorstelling maken. Ik doe de promo voor deze voorstelling. Ik geef workshops. Ik wil mijn favoriete plekjes in Antwerpen bezoeken. Ik wil vrienden en familie zien. Ik wil schrijven. Ik wil … Gelukkig heb ik ervaren dat uitstel geen afstel is. Alles komt op zijn juiste tijd. Veel willen hoeft geen probleem te zijn, zolang ik maar niet alles tegelijkertijd wil.

Ik heb 3 vrienden, nee 2. Ik heb kennissen, 683.

Op reis leg je makkelijk contacten, ben je in een mum van tijd vrienden voor het leven. Waarom is dat zo moeilijk in België?
Ik heb geleerd om op kleine momenten te enten. Naar aanleiding van een post op Facebook leer ik iemand nieuw kennen. Een collega wordt een vriendin door iets te gaan drinken. Op de uitnodiging voor een dineetje van een ex-leerling ga ik gretig in. Kennissen worden vrienden.
De weken in België zitten vol met sociale afspraken. Ik heb zulke fijne momenten. Ik voel mij gezegend. De keerzijde is de hoeveelheid informatie die ik soms moeilijk verwerkt krijg. Vele vrienden, vele verhalen. Op tijd mijn batterijen opladen blijft de uitdaging.

Breath by Breath, Release the Fear, Only then Salvation’s near.

In KHANDHAS is er een scene waar ik willekeurige passages uit boeken voorlees. Eén passage uit ‘De Celestijnse Belofte’ grijpt me naar de keel. Verbaasd lees ik met luide stem over de Collectieve Angst. We worden bang gemaakt (lees: we maken onszelf bang) voor de crisis, terrorisme, voor vluchtelingen, voor anderen, voor onzekerheid …
In België krijg ik regelmatig goede raad: “Dat het tijd wordt dat ik ga werken voor mijn pensioen.” “Dat ik snel een huis moet kopen, want huren is geld wegsmijten.” “Dat ik beter in België blijf, want in het buitenland is het gevaarlijk.”
Terwijl ik deze raad met een geduldige glimlach verdraag, zie ik mensen wegzakken in een burn-out. Ze werken te hard voor hun huis en hun pensioen. Ze hebben angst om te falen, angst om hun partner te verlaten, … Ze hebben dromen, maar durven niet te springen.
De dag dat wij beslissen om deze zomer te gaan housesitten in Turkije, ontploft de boel in Istanbul. Ik laat de huiseigenaars weten dat ze zich geen zorgen moeten maken.
“We choose not to live in fear, we come to Turkey.”

Your life is falling away. Death is at hand.

Vinnie, de kat van mijn mama is overleden. Ik ben blij dat hij heeft ‘gewacht’ tot ik weer in België was. Ik heb nog 4 dagen op hem gepast toen mijn mama een lang weekend naar de zee ging.
Leven en dood gaan hand in hand. Als ik nu sterf, dan sterf ik gelukkig. Ik doe wat ik wil, ik heb wat ik wil, ik heb lief wie ik wil, ik leef mijn dromen, ik vier het leven.

KHANDHAS is een voorstelling over loslaten.
Ik heb veel ervaren tijdens mijn periode in België, nu laat ik België weer los. Tijd om verder te reizen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Veel te doen in België.

Begin 2015 had ik het goede voornemen om mijn druk, druk, druk bestaan in België achter te laten. De eerste maanden van onze reis stonden volledig in het teken van toerisme. Werken?! Ik moet er niet aan denken. We bezoeken de ene magische plek na de andere. Om de 3-4 dagen pakken we onze rugzak. Al snel krijgen we het druk, druk, druk …

Na een halfjaar begint het weer te kriebelen. Ondernemen zit nu eenmaal in mijn bloed. Voorzichtig een workshop geven, vrijblijvend repeteren, enkele yogalessen organiseren en veel praten over nog meer ideeën.

Begin november valt de beslissing. We stoppen met reizen, we gaan locatie onafhankelijk leven. Een goede maand later stellen we vast dat er nog niet veel veranderd is. Onze ideeën zijn geweldig maar euro’s noch roepies stromen binnen. De balans helt te ver naar het reizen, werken verdient net wat meer aandacht.

Twee weken geleden ging ons locatie onafhankelijk leven officieel van start. Via een platform voor house sitters regel ik een superdeluxe paleis met snelle WIFI. De bezienswaardigheden in Maleisië moeten even wachten. Wij gaan aan de slag!
Wij rennen van repetitie naar dossieraanvraag, creëren een nieuwe website, terwijl we de oude updaten en worstelen ons door een berg informatie. Enthousiasme is mijn stiekeme vijand. Al snel verzuip ik weer in het werk in plaats van lekker te drijven in ons privé zwembad.

De combinatie werk-reizen, of is het werk-leven, is een wankel evenwicht. Gelukkig zijn Manu en ik ons bewust van de tekens. Als hij laat weten dat het eten klaar is en ik wil snel even tien kleine dingetjes af maken, dan moet ik onmiddellijk het scherm van de Macbook dicht klappen. Als ik hem vraag wat hij aan het doen is en hij antwoordt : “dit aan het opzoeken, dat aan het mailen, de website aan het aanpassen en muziek aan het downloaden, …”, dan beseft hij dat hij moet focussen.

Wanneer we ons beiden vereenzelvigen met onze Macbook is daar Tinky. Met luid gemiauw herinnert hij ons eraan dat we hier voor en door hem zijn. Hij is de reden dat we in dit geweldige huis kunnen wonen en werken. Hij heeft geen interesse in druk, druk, druk. Hij wil gewoon liefde en aandacht. Deze kleine kater weet wat belangrijk is.

Mijn voornemen voor 2016 is om weer aan het werk te gaan zonder mezelf te verliezen in druk, druk, druk. Ik wil genoeg energie hebben om iemand over zijn bol te aaien.

Gelukkig Nieuwjaar! Maak je vooral niet te druk!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Druk van goede voornemens.

Ik ben het eens met de grond van het artikel. Hoe langer ik reis, hoe meer mogelijkheden ik zie. Nog meer dan vroeger zeg ik voluit “JA” tegen mijn ‘gekke’ ideeën. Ik besef dat achter elke gedachte een behoefte schuilt waar ik wel ‘ja’ op moet zeggen. Doe ik het niet dan komen ongeluk en teleurstelling om de hoek gluren.

Reizen bevalt ons, dat is duidelijk. Daarnaast voelen we als maar vaker de goesting om weer aan het werk te gaan. Een behoefte waar we niet onderuit kunnen.
Dan lijkt het evident om naar huis te gaan. Maar wat dan met het reizen? Toen ik hoorde over het begrip “Location Independent Living” vielen alle puzzelstukjes in elkaar.
Dat is wat we willen: een locatie onafhankelijk leven waarin we reizen en werken met elkaar combineren, een nomadisch bestaan.
Toch ontbreekt er iets in het beeld. Mijn behoefte om familie en vrienden te zien groeit en moet een plaats blijven kennen in mijn leven. Gelukkig is ook België een locatie. Een plek die we goed kennen en waarnaar we regelmatig kunnen terugkeren.

Omdat we nog langer onderweg willen blijven komen we in april 3 maanden naar België. In die periode willen we familie en vrienden zien, werken, een nieuwe voorstelling spelen, onze administratie regelen, ons in gezellige huiselijke luxe wentelen, Belgisch bier drinken, iets met echte frieten eten, …

Daarna ligt er een nieuw toekomstbeeld. We willen op een tweetal jaar voldoende verdienen om onze levensstijl te bekostigen. Ondertussen reizen we trager, leren we locaties beter kennen, starten we meer projecten op, keren we vaker terug naar België en zien we nog meer van de wereld. Ons recept voor een gelukkig leven.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Terug naar België?.