Dinsdag 11 December 2018

Na een tweedaagse busreis arriveren we moe, vuil en bezweet in ons appartement.
We blijven 2 weken in Menzoda. Niet omdat er in ‘Mendoza’ veel te doen is, maar omdat er ‘veel te doen is’.
Nadat we bijgeslapen hebben, maken we onze planning voor de komende weken.

Nummer één op de planning is mijn mailbox opkuisen. De aanvragen voor workshops blijven binnenstromen en ik heb nog een tiental opdrachten om in te plannen.

Donderdag 13 December 2018

In september hadden we ons voorgenomen om regelmatig ‘studiedagen’ in te lassen.
Jammer genoeg zijn de studiedagen wegens tijdsgebrek steeds uitgesteld. Vandaag is het zover! Voor mijn verjaardag kreeg ik een online cursus “Yoga & Anatomy” cadeau. Manu en ik bestuderen samen de 1e module.

’s Namiddags duiken we opnieuw in onze overvolle mailbox en ’s avonds gaan we iets eten.

Vrijdag 14 December 2018

Overdag studeren en werken we opnieuw.

’s Avonds plannen we de uitstappen die we willen ondernemen in Mendoza. Ik dacht dit even tussendoor te doen. Een paar uur later tolt mijn hoofd van al het opzoekingswerk.

Wat is de bereikbaarheid?
Wat zijn de openingsuren met de feestdagen?
Waar kunnen we eten?
Wat is de prijs?
Is het goedkoper om online tickets te kopen?
…

Zaterdag 15 December 2018

Het is weekend! ’s Morgens snel wat werken en dan wijnproeven in Maipu!
Ondanks het opzoekingswerk duurt het toch even voor we de juiste bushalte naar Maipu vinden. Ter plaatse huren we een fiets om van wijngaard naar wijngaard te trappen. We proeven lekkere wijnen, likeuren en olijfolie. ’s Middags gaan we lekker eten in ‘Pie de Cuba’. Moe en voldaan keren we huiswaarts.

Zondag 16 December 2018

Het is weekend en bijna kerstvakantie!
Toch houdt dat klanten niet tegen om last minute aanvragen te sturen voor workshops in december en januari. Eigenlijk wilden we nog een anatomie module bestuderen, maar dit zal weer moeten wachten.
Met gemengde gevoelens zet ik me aan de computer. Opgetogen dat de workshop aanvragen blijven binnenstromen. Teleurgesteld dat er een studiedag wordt opgeofferd.

Maandag 17 December 2018

Manu heeft een ‘conference call’ met een Belgische opdrachtgever. In januari gaat hij een week naar België om te werken. Ik blijf achter in Zuid-Amerika.
Nu alles bevestigd is, spenderen we de rest van de dag met het boeken van vliegtickets en accommodatie. We vergelijken prijzen en vragen ons af wat we belangrijk vinden.

Waar is het veilig voor mij om achter te blijven?
In welke stad kan ik leuke uitstappen doen?
Waar zal Manu logeren?
Vliegt hij rechtstreeks of met overstappen?
Wat is overdreven luxe? Airco, wasmachine, zwembad, vrije ruimte om yoga te doen, … ?

Als de avond valt hebben we eindelijk alle belangrijke knopen doorgehakt.

Dinsdag 18 December 2018

Vandaag gaan we naar de Termas de Cacheuta.
Niet toevallig vandaag, dit is de enige kalme dag waarop het kan. In Azië was het motto “Go with the Flow”. Dat is niet meer mogelijk.
Wanneer er workshops gepland staan, moeten we telefonisch bereikbaar zijn voor noodgevallen. Vandaag hebben we ‘slechts’ 2 workshops en de docenten kennen de locatie. We voorzien weinig problemen en nemen het risico om onbereikbaar te zijn.
Toch kunnen we niet volledig loslaten. Tussen het ‘badderen’ door gaan we regelmatig op zoek naar onze GSM.

Woensdag 19 December 2018

‘Vrije tijd’ nemen eist zijn tol. Mijn mailbox en mijn hoofd ontploffen!
Ik zie het niet meer zitten! Ik heb het gevoel dat ik constant achter de feiten aanloop. Voor elke mail die ik beantwoord, stromen er 2 nieuwe binnen. Ik typ mezelf te pletter en toch komt er geen einde aan.

Dan rolt er een mail van de overheidsdienst “MyPension” binnen.
Ik kan het niet laten er op te klikken en spring een gat in de lucht. Blijkbaar krijg ik (later) meer dan 1000 euro pensioen! Dat had ik nooit verwacht! Toch niet na mijn freelance carrière waar ik vooral van ‘vrijwilligersvergoedingen’ heb geleefd.

Het beste nieuws is dat ik pas binnen 31 jaar op pensioen moet! Dat stelt mij gerust. Ik heb nog 31 jaar om mijn mailbox leeg te krijgen!
Ik sluit de computer en schenk mezelf een glas wijn in.

Donderdag 20 December 2018

Het harde werken wordt beloond. We halen vandaag ons grootste contract ooit binnen! Trots geven we elkaar een ‘vuistje’ en gaan weer aan de slag.

Het aantal emails begint eindelijk af te nemen. De vakantie komt in het vooruitzicht. Eindelijk vind ik tijd om ‘andere’ dingen te doen.
Ik check mijn todo lijst om iets te kiezen: nieuwe workshops online zetten, nieuwsbrieven maken, bellen met nieuwe docenten, belastingaangifte in orde brengen, “Truth or Dare” indienen voor een festival, mails van vrienden en familie beantwoorden, foto’s op Facebook posten, een reservekopie van mijn Mac maken, mijn nagels knippen, onze visa afrekening bekijken, boodschappen doen, een artikel schrijven, …

Mijn hoofd gaan weer aan het tollen!

Kan mijn mama nog een dag wachten voor ze mail krijgt?
Wanneer was die deadline voor dat festival ook al weer?
Staat er nog genoeg geld op onze gemeenschappelijke rekening?
Wanneer moet die belastingaangifte binnen zijn?
…

Ik verlies mezelf in de eindeloze lijst en besluit dan maar om eerste mijn nagels te knippen.

Vrijdag 21 December 2018

Om 6 uur ’s ochtends zitten we in onze huurauto. Drie uur later beginnen we aan onze dagwandeling richting de hoogste berg van Zuid-Amerika. Ik geniet met volle teugen. In de natuur kom ik steeds tot rust. Voor deze momenten reis en werk ik.
Tussen het hijgen door praten we over onze toekomst.

Wat waren de hoogtepunten van 2018?
En wat waren de uitdagingen?
Wat willen we anders aanpakken in 2019?
Durven we aan te gaan wat we allebei voelen?
…

Maandag 24 December 2018

Ik begin deze dag met vrienden en familie een zalige kerstavond te wensen.
Het reizen begint hoe langer hoe eenzamer te voelen. Dan is het fijn om lieve berichten van het thuisfront te krijgen.

Dinsdag 25 December 2018

Geloof het of niet, maar op deze kerstdag zitten er 3 aanvragen in mijn mailbox?! Plichtbewust beantwoord ik ze dadelijk.
Daarna begin in eindelijk aan dit artikel! Iets wat al een hele tijd op mijn todo staat.

Woensdag 26 December 2018

Ook mijn artikel loopt uit de hand dus ik schrijf verder. Ik probeer het in te korten en nuances aan te brengen waar mogelijk. Ik probeer duidelijkheid te scheppen voor zowel de lezer als mezelf.

Mijn hoofd gaat weer aan het tollen. Ik ben klaar om mijn voornemen te maken.

Ik ben trots op ons nomadische leven. Het is ongelofelijk dat we dit al 4 jaar waarmaken.
Het is een geweldig leerschool. We hebben prachtige plekken bezocht en interessante mensen ontmoet.

Ik ben trots op het succes van Muzische Workshops. Ik zie de mogelijkheden die onze organisatie heeft om verder te groeien. Daar bovenop staan er een paar volgende projecten klaar om uitgewerkt te worden.

Het is tijd om te kiezen, tussen werken en reizen.

Door het werk kan ik mezelf niet voor 100% op het reizen storten.
Door het reizen kan ik mezelf niet voor 100% op het werk storten.
Tijdens het reizen mis ik vrienden en familie.
Als ik settel, zal ik nooit de hele wereld zien.
…

Na lang wikken en wegen durf ik mijn voornemen voor 2019 uitspreken.

We komen naar huis!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een verrassend voornemen voor 2019.

Het busstation ligt op 5 kilometer van ons appartement. We nemen een stadsbus om ernaar toe te gaan. Onderweg vraag ik me af of we hadden moeten wandelen, het verkeer in Asuncion staat muurvast.

Eenmaal in het busstation gaan we op zoek naar de bus richting San Bernardino. We spreken verschillende mensen aan. Ondanks mijn waarschuwing “habla un poco espanol, por favor, mas despacio’, krijgen we een geratel van Spaans en Guarani over ons heen. Na drie kwartier hebben we eindelijk door wat ons te doen staat. De rechtstreeks bus bestaat niet meer. We moeten een paar dorpen verder overstappen.

Ik zweet me te pletter. Er is geen airco op deze bussen.
We stoppen om de 5 meter om mensen te laten op en afstappen. Er zijn geen vaste haltes.
Er is weinig plek. Iedereen struikelt over onze grote backpacks.
Mijn kont wordt blauw van de harde zitjes, maar ik ben allang blij dat ik wel kan zitten.

Uiteindelijk arriveren we na 16u bekaf in ons hotel. We hebben meer dan 5 uur gedaan over een afstand van 50 kilometer.

Het is lang geleden dat we op deze manier hebben gereisd. Tot nu toe was Zuid-Amerika heel duidelijk gedocumenteerd, zaten we altijd op airco bussen en hebben we amper vertragingen gekend.

Het doet mij denken aan onze eerste ervaringen in India en Nepal. Daar was het standaard om bezweet op veel te kleine bussen geduld te oefenen. Toen kozen we steevast voor de goedkoopste optie. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om meer te betalen voor een ‘sneldienst’ of ‘airco’! Het motto was “Tijd hebben we, geld niet.” Hoe minder geld we uitgaven, hoe langer we van ons spaargeld konden reizen. We vonden het niet erg om lang op een bus of trein te zitten zonder comfort. We hadden toch niets beters te doen. Op zulke bussen was er altijd veel animo en stiekem vond ik het ook kicken om voor belachelijk weinig roepies een half land te doorkruisen.

Nu is de motto gekeerd. “Geld hebben we, tijd niet.” We werken veel tijdens het reizen. Het voelt alsof er altijd tijd te kort is. Dat harde werken vertaalt zich in een inkomen. Vandaag geven we dus liever meer geld uit aan een sneldienst en airco. De animo hoeft voor mij ook niet steeds. Ik heb het intussen wel gehad met mensen die plastiek uit ramen gooien, kinderen op mijn schoot zetten of honderden verkopers die je iets proberen aan te smeren op de bus.

Ik schrijf dit artikel op onze volgende bus, richting Encarnacion. We betaalden ditmaal wat meer voor de sneldienst. Dat geld leg ik graag op tafel voor de rust, de airco, de Wifi, het koekje en de cola die daar mee gepaard gaan!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Tijd versus Geld.

We hebben ons heerlijk genesteld in Samaipata. We hebben een gezellige kamer in een relaxte guesthouse.
Samaipata biedt zowel toeristenrestaurants als een locale mercado waar we kunnen smullen voor 1,5 euro. Er lopen hier slechts een handjevol toeristen rond en de omgeving is adembenemend.
Ik zou hier nog weken kunnen blijven. Alleen moeten we dringend een keuze maken: ofwel het land verlaten ofwel naar Santa Cruz om ons visum te verlengen.
We besluiten Bolivië achter ons te laten en richting Paraguay te trekken.

Na wat opzoekwerk blijkt Paraguay geen toeristische bestemming te zijn. Voor ons een goede reden om er zeker heen te willen. Alleen brengt dat problemen met zich mee.
De bus van Bolivia naar Paraguay stopt niet aan de grensovergang. Bolivianen hebben geen visum nodig en de buschauffeurs zijn amper voorzien op toeristen. We lezen rampzalige verhalen van andere reizigers, die zonder visum en dus illegaal in Paraguay arriveren. Anderen ‘dwingen’ de buschauffeur om te stoppen aan de grens. De chauffeur stopt, maar zodra je bent afgestapt rijdt hij weer door. Al dan niet met je bagage nog op de bus.
Ik voel hoe deze verhalen aan mij knagen. Ik krijg irreële angstvisioenen. Ik heb geen zin om een nacht in niemandsland door te brengen en zonder bagage te wachten op de volgende bus. Ik krijg ontzettend veel zin om alsnog mijn visum in Bolivia te verlengen en lekker comfortabel in Samaipata te blijven.

Deze gevoelens verrassen mij. Ik reis nu al zo lang. Eigenlijk weet ik dat ik amper geloof moet hechten aan zulke verhalen. Ik zou moeten weten dat alles altijd goed komt! En toch …
Ik contempleer tijdens mijn dagelijkse ochtendmeditatie over de gevoelens die zich aan mij opdringen en uiteindelijk lukt het om alles een plaatsje te geven.

Ik laat mij niet tegenhouden door een paar ‘horror’ verhalen!
We gaan richting busstation om een ticket naar Paraguay te kopen. We worden direct omsingeld door vele verkopers.
“Only 70 US dollar!”
Dit bedrag is dubbel zo hoog als de kostprijs die we op internet terugvonden. We verlossen ons van de opdringerige verkopers en gaan zitten om te bekomen en om de feiten te overlopen.

Feit: Alle verkopers vragen hetzelfde bedrag.
Feit: Het is zondag en een paar verkooppunten zijn gesloten.
Feit: Vele verhalen op internet vertellen over een goedkopere prijs, maar een officiële website vinden we niet.

We overleggen druk wat we moeten doen. Terwijl Manu wat opzoekt, kijk ik rond. Ik zie overal de bestemming “Yacuiba” aangeven staan. Ondanks 4 weken reizen in Bolivië, heb ik nog nooit van Yacuiba gehoord. Langs mijn neus weg, zeg ik: “Yacuiba, waar zou dat liggen?” Nieuwsgierig als Manu is, zoekt hij het direct op. Yacuiba ligt in het zuiden van Bolivië aan een grensovergang met Argentinië.

In de seconde die volgt voelen we beiden wat de toekomst gaat brengen. Toch hebben we meer info nodig. We gaan op zoek naar de kostprijs van onze nieuwe bestemming. Slechts 70 Bolivianos (10 US$) naar Yacuiba! Tegenover 70 US$  naar Paraguay.
We gaan terug richting hotel zonder ticket. We willen geen overhaaste beslissing nemen. We gebruiken de rest van de dag om onszelf in te lezen over de grensovergang naar Argentinië en over het land in het algemeen.
Mijn hoofd duizelt van alle nieuwe informatie. Wil ik richting Argentinië om alsnog aan het ‘moeilijke’ Paraguay te ontsnappen? Ik krijg er geen zicht meer op. Paraguay? Argentinië? Alsnog in Bolivië blijven? De hele wereld ligt aan mijn voeten en toch lijkt kiezen in dit geval verliezen. Het is onmogelijk om een ‘foute’ beslissing te nemen en toch ben ik uitgerekend daar bang voor!

Twee dagen later zijn we zonder enig probleem in Argentinië toegekomen en hebben we alweer een heerlijke wandeling gemaakt in Parque Nacional Calilegua!

“Reizen” blijft mijn constante leermeester. Telkens opnieuw word ik uitgedaagd. Wat is een irrationele angst? Wat is reële angst en wat is gezond verstand? Hoe herken je het verschil? Wanneer volg je je buikgevoel?
Ondertussen voel ik me heerlijk in Argentinië. Ik ben benieuwd wat er nog meer op ons pad komt. Ik wil zeker ook nog naar Paraguay! Alleen al omdat er ooit een einde komt aan ons visum in Argentinië.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kiezen is verliezen.

In het afgelegen dorpje Samaipata willen we “El Fuerte” bezoeken. Een Inca site die later door de Spanjaarden als fort gebruikt werd.
Hoe gaan we er geraken? Lokale bussen zijn er niet. De afslag naar het fort ligt op 4 km van het dorp en vanaf daar is het 6 km bergop. We kunnen die afstand wandelen, toch wil ik liever mijn krachten sparen.
Met Gabriel vers in mijn herinnering heb ik het even gehad met georganiseerde tours, dus dat wordt ook niets.
Een taxi? Die zijn best betaalbaar in Bolivia.

Op locaties waar toeristen steeds hetzelfde ‘probleem’ hebben, bedenkt de lokale gemeenschap altijd een voorgekauwde oplossing. In Samaipata gaat die als volgt. Een taxi brengt je naar de ingang van het fort, wacht maximaal 1 uur en brengt je dan terug naar het dorp. Kostprijs? 120 Boliviano’s, het tienvoud van wat een gelijkaardige rit normaal kost.

Ik hou van de rust en de ruimte om zelf mijn ritme te kunnen kiezen. Als een taxi chauffeur staat te wachten heb ik het constante gevoel van een deadline, niet echt rustgevend.

Ik stel Ann voor om te liften. Het is al weer jaren geleden en ik heb gelezen dat je in Zuid-Amerika een goede kans hebt om meegenomen te worden. Deze afstand is ideaal om liften nog eens een kans te geven. Als het nodig is kunnen we die 10 km makkelijk wandelen.

Vol goede moed gaan we op pad. Zolang we nog in Samaipata zijn, stoppen er enkel taxi’s die ons het standaard pakket willen verkopen. Daar hebben we geen nood aan. Eens we een kilometer het dorp uit zijn hebben we meer geluk. Een jonge man met minibusje wil ons graag meenemen. Als ik vraag wat het moet kosten, zwaait hij vriendelijk mijn vraag weg. Hij kan ons meenemen tot de afrit naar “El Fuerte”. Ondertussen hebben we in ons beste Spaans een gezellige babbel.

We zijn bijna halfweg. Net uitgestapt draait Ann haar aandacht dadelijk bergop en begint te wandelen. Ik merk nog net dat er een blitse witte SUV aankomt en maak een halve zwaaibeweging met mijn arm. Tot mijn grote verbazing stopt de eerste auto en een paar seconden later zitten we voor de laatste 6 km in deze blitse bolide naar Boliviaanse videoclips te kijken op het centrale A/V systeem.

Gelukkig staat er geen chauffeur te wachten We spenderen meer dan 2 uur op deze prachtige site.
Op de terugweg hebben we minder geluk. De eerste 6 km rijden enkel taxichauffeurs met toeristen voorbij. Aangezien het een prachtige wandeling is laten we het niet aan ons hart komen.
De laatste 4 km moeten we langs de stoffige weg wandelen. Misschien hebben we ’s ochtends meer geluk gehad dan we beseften. Iedereen rijdt ons vlot voorbij. Misschien is liften toch niet zo gebruikelijk in Zuid-Amerika als ik gelezen heb.

Voor mij werkt liften als ik ook bereid ben om de afstand te willen wandelen. Of als ik geen duidelijk einddoel heb.
Als we ’s avonds mogen rusten en nagenieten met een drankje maken we plannen voor de volgende dag. Op 20 km van Samaipata zijn er prachtige watervallen. Ik denk dat we voor deze afstand toch maar het ‘pakketje taxi’ nemen.

De volgende keer dat je iemand langs de weg ziet lopen met zijn duim in de lucht moet je maar eens overwegen om hem of haar mee te nemen. Misschien krijg je er wel een gezellige babbel voor in de plaats met iemand zoals ik.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Help eens iemand vooruit.

Op basis van mijn zoektocht op internet hebben we 14.600 euro voor 1 jaar exclusief vluchten begroot. We zijn ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget gebleven. In het bedrag hierboven zijn immers 5 vluchten inbegrepen!

Meer nog, met die 15.182 euro hebben we ook 1 Macbook Air en 1 Nikon Coolpix camera gekocht. Daarnaast hebben we allebei een officiële Yoga Teacher Training gevolgd.

Ik zou dus kunnen stellen dat je met 20 euro per persoon per dag makkelijk kan reizen in Azië.
Deze stelling moet ik echter nuanceren.

Het eerste jaar zijn we erop gebrand om binnen ons dagbudget te blijven. ‘Afdingen en besparen’ roepen we uit tot ons credo. Dag na dag zijn we trots als we in onze missie slagen. We zien voor het gemak over het hoofd dat we met bloed, zweet en tranen in plaats van met geld betalen.

• We wandelen kilometers in de brandende zon met een loodzware backpack op zoek naar de allergoedkoopste guesthouse.
• Nog meer kilometers leggen we af omdat we weigeren astronomische bedragen te betalen voor een riksja. Dat vele taxi chauffeurs veel te veel aanrekenen aan een toerist staat vast. Alleen onderhandelen wij soms urenlang over luttele euros, vastbesloten ons niet te laten afzetten.
• Onvermoeibaar als we zijn, struinen we het hele dorp af op zoek naar een lokaal eettentje met lokale prijzen. We zouden ook kunnen genieten van westerse delicatessen in de toeristenrestaurants.
• We reizen steeds met goedkoop lokaal transport. Over de vele ongemakken onderweg kan ik een boek schrijven.
• Het geld dat we uitsparen door een 800 CC Royald Enfield te huren in plaats van een 1500 CC voor onze roadtrip, geven we dubbel en dik uit aan mecaniciens onderweg. Daar bovenop kijk ik dagelijks de dood in de ogen op de “most treacherous road in the world”en verkort mijn leven met enkele jaren.
• Waar elke wandelaar dankbaar gebruik maakt van een gids of drager, hebben wij zelf ons hele hebben en houden richting Mount Everest Base Camp gesjouwd.
• …

Na bijna een jaar lang elke roepie in twee te bijten zijn we doodop. We zijn het continue onderhandelen en de gevolgen van onze besparingsslag helemaal beu. Zonder al te veel denken, besluiten we te vertrekken. We boeken de goedkoopste (!) vlucht weg uit Kathmandu richting Maleisië.
Wanneer we in Maleisië aankomen, moeten we even slikken. De prijzen schieten de lucht in. Het leven is hier duurder. We besluiten stilzwijgend het niet aan ons hart te laten komen en dompelen ons onder in luxe. Met desastreuze gevolgen voor ons gemiddelde dagbudget, zoals zal blijken in mijn volgend artikel …  : )

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 3.

Na drie weken yoga cursus verlaten we de ashram. Als andere yogi’s vragen wat onze volgende bestemming is, antwoorden we overtuigd “Darjeerling and Sikkim”.

19 oktober 2016 – 12u10 – Dharamkot

Tijdens de cursus was elk communicatiemiddel verboden. Ik open nieuwsgierig mijn computer.
Op Facebook vind ik een bericht van Joyce: “Willen jullie met kerst 3 weken op Tijger passen?”
Het vooruitzicht om in Maleisië op een lieve hond te passen in een huis met zwembad, spreekt ons wel aan. We wijzigen onze plannen.

19 oktober 2016 – 12u20 – Dharamkot

Ik scroll verder door mijn overvolle inbox. Een mail met als onderwerp “Yoga Teachers for Gili Trawangan” trekt mijn aandacht. “Willen jullie vanaf november 3 maanden yogales geven en de yoga studio en het restaurant managen?” We laten het voorstel ongeveer 3 tellen bezinken en laten weten dat we graag meer info krijgen.

21 oktober 2016 tem 24 oktober 2016 – Dharamkot

Er volgen mails en skypecalls met de eigenaars van de yogastudio maar een beslissing blijft uit.

Ik word een beetje ongeduldig. Het lijkt alsof we vastzitten in Dharamkot. Ik wil graag weten of we naar links of naar rechts gaan. We beslissen om de volgende avond een nachtbus naar Delhi te nemen. Waar we ook heen gaan: Darjeerling, Maleisië of Gili Trawangan, we moeten via Delhi.

25 oktober 2016 – 16u – Delhi

Het is beslist. We gaan naar Gili!
We moeten een visum en een vlucht voor Indonesië regelen. De eigenaars willen ons zo snel mogelijk op Gili T hebben.
Manu belt een paar keer naar de Indonesische ambassade in Delhi om te vragen wat de procedure is. Verder dan ‘call back later’ geraken we niet. Ook de website biedt geen duidelijkheid.
Diwali, een belangrijk feest in India, komt eraan. We zien het al voor ons dat we nog 2 weken vast zitten in Delhi omdat de ambassade gesloten is.

25 oktober 2016 – 21u30 – Delhi

Nieuw plan: We gaan naar Singapore! Daar kan je via een agentschap op 1 dag een visum regelen.
Manu boekt een betaalbare vlucht voor de volgende dag. Ik contacteer Shian Bang, onze couhsurfing host van vorige keer. Hij heeft al surfers, maar 2 nachten propt hij ons wel ergens bij.

27 oktober 2016 – 5u – Maleisië

Een betaalbare vlucht naar Singapore betekent om 5’s nachts in Kualu Lumpur landen. Een paar uur later een transfer naar Johor Bahru. Om na de middag met de bus in Singapore te arriveren.

27 oktober 2016 – 13u30 – Singapore

Aangekomen bij Shian, kruipen we doormoe in bed. Na ons dutje doen we wat opzoekingswerk. Het visum zelf regelen is veel goedkoper dan via een agentschap.

28 oktober 2016 – 9u30 – Indonesische ambassade Singapore

Op de Indonesische ambassade blijkt dat we een kleine misrekening maakten. Het visum zelf regelen duurt 2 werkdagen. Het is vrijdag, dus het weekend zit ertussen. Daarenboven vieren ze ook in Singapore Diwali. Ten vroegste dinsdag om 15u kunnen we ons visum ophalen.
Het geld dat we uitsparen door alles zelf te regelen, geven we uit aan peperdure accommodatie. Shian kan ons niet langer te slapen leggen.

29 oktober 2016 tem 1 november 2016

De volgende dagen herontdekken we Singapore en regelen alles voor onze reis naar Indonesië.

Op 10 dagen tijd gingen onze reisplannen alle richtingen uit.
Ik vind het best spannend, maar toch …”Go with the flow!”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Go with the Flow.

We vertrekken uit Delhi met de nachttrein richting Dharamsala. Vorig jaar verbleven we hier drie maanden. Een Yoga Teacher Training bracht ons naar deze streek en een aaneenschakeling van bijzondere gebeurtenissen hield ons hier. Tijdens een theaterfestival leerden we vrienden voor het leven kennen. We organiseerden theater, dans en yogalessen. In One Nest vonden we een thuis, waar de repetities van Khandhas starten. Het was de moesson die ons uiteindelijk wegjoeg.

Weer is het een yoga cursus die ons hierheen lokt. Ik temper mijn verwachtingen. Ik maak mezelf wijs dat One Nest verdwenen is, dat mijn lievelingsrestaurants van eigenaar zijn veranderd, dat ik mezelf daar nooit thuis heb gevoeld. Ik wapen mezelf tegen teleurstelling.
Na de nachttrein nemen we nog 2 bussen en een tuktuk. Die laatste zet ons in de gietende regen af bij Tom Yam Thai. Het thaise restaurantje waar we heel wat pad thai’s en tom ka kai’s verorberden. We worden enthousiast ontvangen. ‘How are you? Where have you been? Long time ago!’

Als de regen afneemt klimmen we naar One Nest. De kamers zijn nog steeds even schamel en vochtig, nog steeds even goedkoop en nog steeds even rustig… Ik ben weer thuis.

Uiteraard is het anders dan vorig jaar. De vrienden zijn allang elders op de wereld. Sommige restaurants zijn effectief van eigenaar veranderd. De moesson hangt nog steeds in de lucht. Toch voel ik me goed.

Onze dagen kennen een vaste structuur. Om 5u45 gaat de wekker. Drie kwartier later hang ik in de touwen tijdens de yogales. Om 10u30 stort ik me op een uitgebreid ontbijt. Tegen 11u30 val ik uitgeput in slaap. Om 13u30 mag ik alweer lunchen. Daarna werken we aan onze website voor creatieve workshops. Rond 18u beslissen we naar welk restaurantje we gaan. Na het eten nog wat lezen, filmpje kijken of mezelf aan mijn nieuwe hobby wagen: mandala’s inkleuren. Om 22u30 is het bedtijd.

Gisteren zei onze yogadocent tijdens een relaxatie oefening:
“Ask yourself. Am I in the right place?”
Een brede glimlach breekt door op mijn gezicht. Het antwoord is duidelijk.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Are you in the right place?.

Nog anderhalve week en we vliegen richting België. We moeten een keuze maken: in dit paradijs uitbollen of snel nog meer van Thailand verkennen. We duwen onszelf in een hogere versnelling en kiezen ervoor om nog 3 extra locaties mee te pikken.

Sinds Nieuwjaar zijn we toeristisch gezien lui. Liever wat langer op één plek blijven en de hoeveelheid transport verminderen. Een beetje luxe is ons wel gegund na een jaar op het Indische subcontinent. Dat uitvlucht heb ik nu van mezelf genoeg gehoord. Ondertussen is de speklaag rijkelijk aangevuld en is het tijd om terug in beweging te komen.

Na Hua Hin en Phetchaburi rijden we nu richting Ayutthaya. De laatste dagen hadden we prachtige ervaringen. We verkenden plekjes ver weg van het paradijselijke massatoerisme. Deze weg leek de vermoeiende optie maar ik ben helemaal ontspannen.

Waarom voelen we ons zo fundamenteel anders als we op vakantie zijn? Ik kan met zekerheid zeggen dat het niet de locatie van de reis is. Het mooiste strand, de prachtigste zee, het avontuurlijkste oerwoud, …. Na verloop van tijd wennen ze en voelen ze weer normaal. Een eiland als Koh Lanta voelt plots beklemmend en dan stel ik de paradijselijkheid in vraag.

Op de bus lees ik een scriptie over bewegingsleer. Er wordt geschreven over ‘telic state of mind’ en ‘paratelic state of mind’. Als je gemoedstoestand paratelic is ben je meer gericht op de weg dan op de bestemming. Je haalt plezier uit een handeling en niet uit het behalen van een specifiek doel met je handeling. Als je geest in telic modus functioneert ben je gericht op de toekomst en op het realiseren van een doel.

Misschien is dat het antwoord. Vakantie is die tijd van het jaar dat je met verlof mag van jezelf. Een periode waarin je je doelen even loslaat en op wandel gaat in het onbekende. Zo krijgt het cliché gelijk.
Het paradijs vind je niet op een eiland, dat vind je in jezelf.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De vakantie kan beginnen.

We zijn in een scam beland. De tuktuk staat al klaar om ons voor een ‘prijsje’ verder te brengen. De buschauffeur en zijn kompanen zijn zo ‘vriendelijk’ om ons te waarschuwen dat er die avond geen ferry’s meer zijn. Ze zullen ons naar een hotel brengen en morgen een speedboot regelen.

Dikke zever! Ze beseffen nog steeds niet dat deze scams uitgebreid staan omschreven op het internet.
Samen met 2 andere toeristen weigeren we van de bus te stappen. Onze oplichters hebben geen idee waar ze aan beginnen. Een uur lang laten we verschillende theaterstijlen de revue passeren. Ze moeten en zullen ons naar de terminal brengen!

Tragisch gooit Manu zijn armen in de lucht en roept de goden aan: “Whyyyyy? Why do you do this? This is not fair! Whhyyyyy?”
Even later lach ik mezelf kapot als hij plaatsneemt in de stoel van de chauffeur. De sleutels zitten nog in het contact. “If you don’t drive, I drive! Out of the way!” De eigelijke buschauffeur ziet de humor er niet van in.
Dan wordt de sfeer grimmiger. We krijgen een telefoon in de hand geduwd. Aan de andere kant van de lijn laat iemand ons weten dat er echt geen ferry’s meer zijn. Manu legt af en dreigt de politie te bellen. “No, no, no police,… “. De man eist zijn telefoon terug.
Ik hou de telefoon stevig vast. “You scam me, I scam you! I keep phone untill we are at the terminal!” De man schiet in een Thaise colère en begint ons af te dreigen. Manu en ik kijken elkaar aan en beginnen in koor nog veel luider terug te roepen. Hij druipt af en gaat onderhandelen met zijn makkers. Ze hebben door dat ze vanavond geen Baht extra zullen verdienen.

Even later brengen ze ons naar de terminal. Daar maken we kennis met ons ‘publiek”. Max en Tatjana, de andere toeristen hebben de hele tijd geanimeerd toegekeken. Ze komen uit Rusland en spreken amper Engels. “Yoe english big, my english little. Yoe, thank yoe! Yoe drink vodka!”

Sinds Maleisië voel ik het gewicht van een jaar ‘vechten’ in India en Nepal van mijn schouders glijden. Gelukkig zijn we genoeg gerecupereerd om dit voorval snel te relativeren.

Ik heb geen zin meer in de constante strijd om geld en eerlijkheid. We nemen vaker een toeristenbus. Als een kamer in een guesthouse binnen ons budget valt, zoeken we niet langer naar een nog betere deal. We trakteren onszelf op pizza met wijn in plaats van elke menukaart aan een strenge inspectie te onderwerpen. Door 20 procent minder kritisch en gierig te zijn, hou ik 80 procent meer energie over.

Het voelt lekker makkelijk om luxe, gemoedsrust en vrienden te kopen. Wat we echter nooit zullen doen is ingaan op fraude en oplichting! U bent gewaarschuwd.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal You scam me, I scam you.

Tenminste, het voelt zoals thuis. Een paar dagen geleden zijn we in Maleisië geland. Het is gek, maar pas sinds we hier zijn besef ik hoever ik het laatste jaar buiten mijn comfortzone heb geleefd. Blijkbaar heb ik heel vaak op de toppen van mijn tenen gelopen. Ik ben vele uitdagingen aangegaan met wisselend succes. Echt alles was anders dan thuis.
In Maleisië krijg ik weer ademruimte. Alles voelt bekend en gaat een pak makkelijker dan in de vorige landen:

1. Het openbaar vervoer
   In de luchthaven brengen wegwijzers ons snel bij de exprestrein richting Kualu Lumpur. We hoeven niet te zoeken, niets te vragen, geen taxichauffeurs te ontwijken en worden niet van het kastje naar de muur gestuurd. We swipen onze creditcard door de automaat en betalen dezelfde prijs als iedereen.
2. De airconditioning
   In India heb ik ondanks dekentjes en mutsen vaak kou geleden op de nachttrein. In Nepal hing ik uit het raam snakkend naar zuurstof tussen de bezwete passagiers. In Maleisië heeft elke bus en metro airco, alsook de shoppingcentra, guesthouses en couchsurfers bij wie we te gast zijn.
3. De grandeur
   Alles is hier groots. De huizen, de straten, de winkels, kerstbomen en foodcourts,… Ik geniet vooral van de royale en comfortabele zitplaatsen op de bus en trein, hoewel ik het al gewend was dat Manu op mijn schoot gepropt zat.
4. De beleefdheid
   Ik werd een jaar lang onder de voet gelopen telkens ik uit de bus stapte. Het is een aangename verrassing als de mensen netjes wachten met opstappen tot iedereen is afgestapt. Als een man ons uitzonderlijk de pas afsnijdt, kijkt hij achterom en prevelt oprecht: “Sorry, I’m so sorry”.
5. De mensen
   Als mensen mij aanspreken wacht ik afstandelijk af tot de aap uit de mouw komt. Maar niemand wilt mij iets verkopen,… Integendeel, na een gesprek met Kamal bij een eetkraam blijken onze hamburgers al betaald. Hij is verheugd dat toeristen komen eten in zijn niet zo toeristische wijk en trakteert graag.
6. De kleding
   Ik kan hier shortjes dragen zonder nagestaard te worden. Nu ben ik zelfs degene die vrouwen nagestaard met wel heel korte hotpants.
7. Het warme water
   Ondanks de hoge temperaturen geniet ik elke dag van een warme douche. Het warme water is altijd beschikbaar zodat Manu na mijn lange douchebeurt geen kou hoeft te lijden.
8. De vuilkar
   Er rijden hier vuilkarren. De straten zijn spic en span, er ligt minder vuil op straat dan in België.
9. De shoppingmalls
   Thuis had ik een hekel aan shoppen. Hier kijk ik mijn ogen uit in de vele megamalls die mij alles bieden wat ik een jaar heb gemist.
10. Het eten
    Maleisië kreeg van Lonely Planet in 2014 het label: “Best food destination in the world.” Mijn buik kan dit volmondig beamen.

Maleisië is een oosters paradijs gehuld in een Westers kleedje. Of is het een westerse oase met oosterse tinten? Ik heb het hier in elk geval naar mijn zin.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal We zijn weer thuis.