Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

Op basis van mijn zoektocht op internet hebben we 14.600 euro voor 1 jaar exclusief vluchten begroot. We zijn ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget gebleven. In het bedrag hierboven zijn immers 5 vluchten inbegrepen!

Meer nog, met die 15.182 euro hebben we ook 1 Macbook Air en 1 Nikon Coolpix camera gekocht. Daarnaast hebben we allebei een officiële Yoga Teacher Training gevolgd.

Ik zou dus kunnen stellen dat je met 20 euro per persoon per dag makkelijk kan reizen in Azië.
Deze stelling moet ik echter nuanceren.

Het eerste jaar zijn we erop gebrand om binnen ons dagbudget te blijven. ‘Afdingen en besparen’ roepen we uit tot ons credo. Dag na dag zijn we trots als we in onze missie slagen. We zien voor het gemak over het hoofd dat we met bloed, zweet en tranen in plaats van met geld betalen.

• We wandelen kilometers in de brandende zon met een loodzware backpack op zoek naar de allergoedkoopste guesthouse.
• Nog meer kilometers leggen we af omdat we weigeren astronomische bedragen te betalen voor een riksja. Dat vele taxi chauffeurs veel te veel aanrekenen aan een toerist staat vast. Alleen onderhandelen wij soms urenlang over luttele euros, vastbesloten ons niet te laten afzetten.
• Onvermoeibaar als we zijn, struinen we het hele dorp af op zoek naar een lokaal eettentje met lokale prijzen. We zouden ook kunnen genieten van westerse delicatessen in de toeristenrestaurants.
• We reizen steeds met goedkoop lokaal transport. Over de vele ongemakken onderweg kan ik een boek schrijven.
• Het geld dat we uitsparen door een 800 CC Royald Enfield te huren in plaats van een 1500 CC voor onze roadtrip, geven we dubbel en dik uit aan mecaniciens onderweg. Daar bovenop kijk ik dagelijks de dood in de ogen op de “most treacherous road in the world”en verkort mijn leven met enkele jaren.
• Waar elke wandelaar dankbaar gebruik maakt van een gids of drager, hebben wij zelf ons hele hebben en houden richting Mount Everest Base Camp gesjouwd.
• …

Na bijna een jaar lang elke roepie in twee te bijten zijn we doodop. We zijn het continue onderhandelen en de gevolgen van onze besparingsslag helemaal beu. Zonder al te veel denken, besluiten we te vertrekken. We boeken de goedkoopste (!) vlucht weg uit Kathmandu richting Maleisië.
Wanneer we in Maleisië aankomen, moeten we even slikken. De prijzen schieten de lucht in. Het leven is hier duurder. We besluiten stilzwijgend het niet aan ons hart te laten komen en dompelen ons onder in luxe. Met desastreuze gevolgen voor ons gemiddelde dagbudget, zoals zal blijken in mijn volgend artikel …  : )

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 3.

Hier zit ik dan, 14 dagen later. We hebben nog een dagtocht te gaan naar Manali. ‘Misschien’ komen we morgen aan. Ik begin alvast te schrijven want ik heb geen idee hoe ik het verhaal van de afgelopen twee weken in één artikel kan vatten. Als ik terugdenk aan deze tocht gaan er tranen op mijn ogen liggen. Van geluk, van blijdschap, van afzien, van vermoeidheid, van …

Ik heb geen idee waar ons hoofd stond toen we dit plan opvatten. Natuurlijk zou het een prachtig en ‘episch’ avontuur worden, maar dat de route de faam van “meest dodelijkste weg ter wereld” toebedeeld krijgt hadden we even genegeerd. Dit in combinatie met mijn ééndaagse motor ervaring en het ontbreken van leren vesten, broeken en handschoenen in onze uitrusting maakt dat we NIET voorbereid waren op dit avontuur.

De route is geliefd bij groepen motorrijders. Cruisend op hun recente bolides volgt er een wagen met reserve onderdelen en een mecanicien die steeds paraat staat. Wij doen het anders. Wij zoeken het hele dorp af naar de goedkoopste huurmotor. Het beste dat we kunnen vinden is een 8 jaar oude Royal Enfield 350 Bullet Electra met kickstarter, de elektrische starter was te duur. Na drie dagen doop ik hem ‘Hannibal’. Ik wens hem de kracht van Hannibal toe om alle bergen te bedwingen die voor ons liggen.

Een naam werd noodzakelijk om te blijven communiceren met ons stalen ros. De motor die stil valt, de batterij die moet vervangen worden, de bekabeling die niet deugd, versnellingen die oververhitten en roken, olie die lekt, 3 platte banden op vijf dagen, …. Dat gaat samen met de nodige ‘oplossingen’. Liftend ga ik in de meest nabij gelegen stad, 30 km verderop, op zoek gaan naar een mecanicien. Een lekke achterband pompen we om de 5 km op om 15 km verder de band te laten herstellen. Of 20 km lang duw ik de motor die alweer uitvalt in een rijdende start om alsnog bij de enige mecanicien van de regio te geraken. Kortom, ik heb wel iets bijgeleerd over motorrijden.

We zitten in niemandsland en de weg terug is waarschijnlijk zwaarder dan verder gaan. Terugkeren noch stoppen is een optie. Ik heb het gevoel dat we niet kunnen rekenen op onze motor en dus vertrekken we elke ochtend met de vraag of wij onze bestemming halen. Als maar vaker start ik mijn zinnen met ‘misschien’. ‘Misschien’ kunnen we straks lunchen; ‘Misschien’ komen we vandaag eens vroeg aan; ‘Misschien’ halen we de eindbestemming, ‘Misschien’ zijn er geen zekerheden in het leven?

Als je iemand maar lang genoeg met tegenslag confronteert gaat die er uiteindelijk aan onderdoor. Al moet je het toch steeds zelf oplossen. Gelukkig kregen wij rond dag 10 onze technische problemen onder de knie en kon het vertrouwen in onze bike terug groeien.

Hannibal was gewoon niet sterk genoeg om twee mensen met bagage over dit soort wegen te voeren. Dat hadden we volledig aan onze eigen gierigheid en onervarenheid te danken. Voor omstaanders heeft het wel prachtige beelden opgeleverd. Tot stilstand komen op een beklimming betekende de eerste dagen dat Ann te voet de berg op moest tot het volgende vlakke stuk waar ik kon starten. Nadien heb ik mijn trottinette-techniek verfijnd om op de moeilijkste stukken met één en later ook twee benen extra pk’s toe te voegen zodat we de top zouden halen. Dit alles gecombineerd met Ann die achteraan geïmproviseerde liedjes zingt om Hannibal en mij extra power toe te wensen.

Twee weken later leven we nog steeds en ik ben van zin om dat nog even zo te houden. Ik durf intussen zonder enige reserve stellen dat ik met de motor kan rijden! Meermaals heb ik gedacht “Nu hebben we het ergste toch gehad!” om voorbij de volgende bocht wederom verrast te worden. Wat nog mee valt zijn wegen met putten, rotsen, modder, zand, gravel, keien ter grootte van een voetbal, rivieren die kruisen of versmelten met de weg, … De echt moeilijke stukken zijn samengestelde uitdagingen. Twintig meter modderstroom waarop je snelheid moet maken om de rotsige beklimming erna te halen. Of gravel op de zanderige bodem van een steile afdaling. Het aantal combinaties is eindeloos. En vlak voor de eindmeet komt er ook nog een hagelstorm op terwijl we onze derde bergpas oversteken.
Weet er iemand weet hoe ik mijn motorrijbewijs in België kan laten regulariseren? Laat het me dan zeker weten.

Natuurlijk is het niet enkel kommer en kwel. Als we eenmaal door de modder zijn geploeterd krijgen we inderdaad een paar van de meest afgelegen en prachtigste stukjes natuur van India te zien. Rivieren die als een deltamonding door het landschap stromen, turkooizen bergmeren, glimmende sneeuwtoppen, gompa’s op eenzame bergtoppen, kleurschakeringen in de lucht zoals ik ze nooit eerder zag, het gevoel om tussen wolken te rijden, … Ook deze lijst is eindeloos. Onze foto’s doen deze taferelen amper eer aan.

Het prachtigste van dit verhaal is dat we het gedaan hebben. Niet alleen vertrouwt Ann me genoeg om in dit soort van onmogelijke avonturen te stappen, zonder mijn navigator en zingende cheerleader waren we nooit aan het einde geraakt.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Gelukkig doet den toeter het nog.

Nu heeft India de neiging om deze eigenschappen constant uit te dagen. Ik slaag er steeds beter in om de proeven te doorstaan die het land en zijn bewoners aan mij opdringen.

Meegaandheid: Dharamsala – Jammu

Er is een rechtstreekse busverbinding tussen Dharamsala en Jammu. Toch wil Manu liever overstappen in Phatankot om een break te hebben tijdens de busreis. Zijn logica begrijp ik niet, maar ik ga mee in zijn gevoel.
Tijdens de urenlange wachttijd in Phatankot vervloek ik Manu meerdere malen binnensmonds. Plots ontstaat er commotie onder de Indiase reizigers. Uiteindelijk krijgen we van een vriendelijk uitziende Sikh te horen dat de bus naar Jammu niet meer via het busstation komt. We moeten per tuktuk naar de bypass een paar kilometer verder. Ik slik mijn “ik heb het u toch gezegd” in en laat me meevoeren door Manu en Harjinder. Tijdens de korte taxirit nodigt Harjinder ons uit om bij hem te overnachten. Manu en ik wisselen een paar aarzelende blikken. We zijn nooit eerder ingegaan op zulke uitnodiging. De vermoeidheid, het late tijdstip en het idee om nog op zoek te moeten naar een guesthouse, maken zijn aanbod heel verleidelijk. Ik sus mezelf met de gedachte dat deze ontmoeting de reden is om geen rechtstreekse bus te hebben genomen.
Eenmaal in Jammu worden we twee dagen lang in de watten gelegd. We slapen in de enige kamer met airco, krijgen uitgebreide maaltijden voorgeschoteld en Harjinder voorziet ons van een duidelijke busroute langs de bezienswaardigheden van zijn stad.
Ik ben ontzettend blij dat ik mee ben gegaan met Manu, Harjinder en de ondoorgrondelijkheid van het universum. De gastvrijheid van deze familie maken mijn verblijf in Jammu onvergetelijk.

Loslaten: Padum – Kargil

Mijn geduld wordt op de proef gesteld, maar het wachten op de bus in Padum wordt beloond. Voor een derde van de prijs van onze luxueuze heenrit, hobbelen we terug richting bewoonde wereld.
Ik zoek de meest comfortabele houding om nog wat te slapen op dit ontiegelijk vroege uur. Geen drie minuten nadat ik mijn draai heb gevonden, schallen recente Bollywood hits door de hele bus. Nog eens drie minuten later krijg ik door dat het volume niet zal dalen, integendeel. De komende dertig minuten voer ik imaginaire gesprekken met de buschauffeur. Met veel bombarie maak ik hem duidelijk dat zulke intrusieve muziek om 4u30 niet de bedoeling kan zijn!
… Dan laat ik los. Dit is zijn bus, hij moet 15u lang wakker blijven om ons veilig op onze bestemming te krijgen.
De laatste twee uur van deze ellenlange rit voel ik een vermoeidheid opkomen die makkelijk frustraties zou kunnen opwekken. Frustraties over de muziek, het slechte wegdek, de krappe zitjes, verveling, honger,… Toch boei ik mij nooit op. Ik zit en staar naar buiten. Ik kijk uit naar de fijne guesthouse die we kennen van ons vorige bezoek aan Kargil.
Wanneer Kargil eindelijk in zicht komt, zie ik mezelf al liggen in het vertrouwde bed. Plots draaien we af en legt de muziekliefhebbende chauffeur onverwacht de motor stil. We komen aan op een ander busstation, ver weg van ‘onze’ guesthouse.
Achteraf sta ik ervan versteld hoe makkelijk ik ons plan loslaat. Ik haal mijn schouders op en snel vinden we een andere plek om als een blok in slaap te vallen.

Geduld: Lamayuru – Alchi

De bus komt tussen 9 en 10. Een paar minuten voor negen voegen we ons bij de verzameling mensen aan het chaikraam, een duidelijk aangegeven halte is er niet. De ervaring heeft ons geleerd dat dit de goede plek is. Terwijl ik met een half oog merk dat Manu wat verder wandelt, haal ik mijn dagboek boven om te schrijven. Schreeuwend komt hij terug gerend “we hebben 20 seconden om in die minivan te zitten”. Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar grabbel alles bij elkaar en trek een sprintje. Hij heeft onze eerste lift in India geregeld. Gratis vervoer in comfortabele zitjes, ik voel mij de koning te rijk.
Dat ze ons twee uur later aan de splitsing naar Alchi afzetten en we toch nog vijf kilometer voor de boeg hebben, kan de pret niet deren. Nu we de smaak te pakken hebben zoeken we een schaduwplek en steken onze duim op. Slechts enkele toeristenjeeps passeren, maar zij weigeren hun duurbetaalde luxe te delen met deze twee schooiers.
Hoelang wachten we alvorens te gaan wandelen? Hoeveel geduld moet je hebben als lifter?
Een paar maanden terug zou ik al wandelend gelift hebben om geen tijd te verliezen… maar we hebben alle tijd van de wereld… We behouden geduldig onze positie, want de zon brandt en de weg oogt steil.
Net als we overwegen om op te geven komt er een pick-up aanrijden. Ik voel het, dit is hem. Een paar seconden later klimmen we lening in de achterbak en rijden we glunderend Alchi tegemoet.

Vertrouwen: Leh – Leh

In Leh slaan de verhuurbedrijven je rond de oren met ‘Royal Enfield’, de legendarische motor van Indiase makelij. Het is hier big deal om met de motor de prachtige omgeving van Ladakh te verkennen. Ook wij hebben in India al een paar keer een scooter gehuurd en telkens genoten van de bewegingsvrijheid. Het bergachtige landschap vraagt echter een iets steviger exemplaar. Alleen heeft Manu nog nooit met versnellingen gereden.
We ontmoeten twee Slovenen die ons vertellen over hun tocht naar de Nubravallei. Ook zij hadden voorheen enkel ‘automatisch’ gereden. Hun verhaal geeft ons de moed om er een dagje op uit te trekken met de motor. We vallen achterover van de prijs maar onderhandelen stevig. Eens de prijs is overeengekomen vraagt Manu aan de verhuurders “En hoe werkt dat?”. Ik kan met moeite mijn lach inhouden als ik zie hoe de Indiaers hun verbazing proberen te verstoppen en geduldig beginnen aan een spoedcursus ‘Motorrijden voor Dummies”. Samen kijken we Manu na wanneer hij wankelend vertrekt voor een testrit. Als hij terugkomt, staat de goesting om te gaan cruisen duidelijk op zijn gezicht te lezen. Hij kijkt diep in mijn ogen en vraagt serieus : “Vertrouw je mij?”. Ik voel geen greintje twijfel en knik vol overtuiging ja. ’s Avonds oefent hij nog wat en de volgende dag hebben we een waanzinnige rit naar de kloosters in de omgeving van Leh.

Ondertussen zijn we in Manali en bereiden we ons met het volste vertrouwen voor op een tiendaagse motorrondrit door Kinnaur en Spiti Valley.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal De kernkwadranten van Ofman.